Author Topic: Γιώργος Καφταντζής  (Read 116184 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Εικοσιτρείς εκτελέσεις

Τρίτη


Κι αυτή την αυγή όπως τις προηγούμενες
όλα γκρεμίστηκαν εδώ
η γέφυρα, η κρήνη, το σπιτάκι
των σταχυών οι χορδές
ο βράχος, το δέντρο και ο τοίχος.

Πιο πέρα, τα σπασμένα ματογυάλια
ένα λασπωμένο παπούτσι
κι η κίτρινη ζακέτα
με τα μερμήγκια που σεργιάνιζαν.
 
Από τη συλλογή Αναθήματα (1966)
« Last Edit: 20 Oct, 2017, 16:33:42 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Από τότε
« Reply #16 on: 17 Jul, 2010, 13:09:53 »


Γιάννης Σπάθας & Ευγένιος Αρανίτσης, Ένα κόκκινο σημάδι
(τραγούδι: Βασίλης Λέκκας / δίσκος: Σύντομα όνειρα (1989))


Γιώργος Καφταντζής, Από τότε

Από τότε που μ’ αγάπησες
η νύχτα στέκεται μακριά μου
σαν καράβι αραγμένο σ’ έρημα νερά
ήλιος μυστικός μεσουρανεί στη σκέψη μου
ρουφάει τα μάτια μου ως τη λήθη
έναστρος ανταλλάζω τη θλίψη με τη θλίψη.
Γυναίκα μακρινή και τρομαγμένη
από αγάλματα σπασμένα
φευγαλέα φυλλορροήματα
νεκρούς που κουβαλούν τον τάφο τους
σχισμένους ανέμους με σιωπηλά χείλη∙
άλλοτε μπαίνει ο γαλαξίας ανάμεσά μας
και άλλοτε τα καθημερινά τριμμένα μικροπράγματα
που σπαρταρούν σαν τους φαρμακωμένους σκύλους.
Εδώ σε ξετυλίγω απ’ το φως όταν σε θυμάμαι
το αίμα μου παίρνει το σχήμα του κορμιού σου
και την καρδιά σου σέρνει ένα όνειρο
με πένθιμο μανδύα χωρίς να τη σκοτώνει.
Είναι μια χώρα μακρινή με παλιούς δρόμους
και σταματημένα ρολόγια στις πλατείες
Το σούρουπο ευωδιάζει απ’ την κατατομή σου
ανίκητο ρόδο εκατόφυλλο
τυλιγμένο σκοτεινές φλόγες και λυγμούς
αυτόφωτο σκιά με τη διάρκεια του καπνού
φυλακισμένη στο υπόγειο των ονείρων.
Μακάρι να μην είχα κλάψει με τα μάτια σου
να μην είχες τιναχτεί σαν βρεγμένο περιστέρι
σε υγρό σεντόνι από άσπρες αγωνίες.
Ένα, ένα ξεδιπλώνω τα αινίγματα
τρομαγμένα πουλιά που δεν έγιναν χαμόγελα
βλέπω τα ερωτήματα των καιρών αναρτημένα
στην ελευθερία του νερού και στη δύναμη της λήθης.
 
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 00:50:37 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Δήμος Μούτσης & Γιάννης Λογοθέτης, Με ξένο διαβατήριο
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς & Βασιλική Λαβίνα / δίσκος: Μαρτυρίες (1974))


Γιώργος Καφταντζής, Έλεγχος διαβατηρίου

Διάβαζε σιωπηλός κοιτάζοντας
πότε τη φωτογραφία, πότε τον ταξιδιώτη.
«Ισχύει για πολλά ταξίδια μετ’ επιστροφής
και για όλες τις χώρες του κόσμου.
Πρόσωπο, ρευστό, πιθανόν ωοειδές.
Ανάστημα 1.700 μ. (φανερό το λάθος).
Χρώμα οφθαλμών, λευκό.
Κόμη, στατική.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά :
Εγκάρσια ρωγμή. Διαρρέει πίσσα.
Τοπίο με καρδερίνες.
Λάρυγξ αδρανής.
Έσωθεν επιπολάζον έλος.
Υπογλώσσιο σκουριασμένο.
Διάσπαρτα λέπια οι χαμένες ευκαιρίες».
Θάνατέ μου, είπε ο ελεγκτής
και έδωσε το σήμα να περάσει.
 
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 00:51:13 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Το ξέρω
« Reply #18 on: 08 Jul, 2011, 17:43:35 »


Γιώργος Χατζηνάσιος & Ανδρέας Θωμόπουλος, Ξέρω δε θα ’ρθεις
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη / δίσκος: Ένα γελαστό απόγευμα (1979))


Γιώργος Καφταντζής, Το ξέρω

Σαν ένας πρωτόγονος θεός το ξέρω
ότι θα γράφω με το χέρι σου
θα μιλώ με τη φωνή σου
θα περπατώ με την περπατησιά σου
κοιτάζοντας με το βλέμμα σου
στις λαμπερές προθήκες των βιβλιοπωλείων
τις νέες εκδόσεις των ποιητών
όταν το άπειρο θα ξεπηδάει απ’ την καρδιά μου
και μπροστά στο αιώνιο η νύχτα θα με ντύνει.

Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
« Last Edit: 20 Oct, 2017, 17:27:27 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Τετέλεσται
« Reply #19 on: 02 May, 2013, 13:40:37 »


Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Η Σταύρωση (1588)
[Πηγή: wikipedia]



Γιώργος Καφταντζής, Τετέλεσται

Ανάμεσα σε βράχο και φιδόχορτο
γεμάτος όνειρα και χλαλοή σέρνεται ο άνεμος.
Από τη νότια πύλη έρχονται τα πλήθη.
Είναι μαζί τους ο Χολμπάιν, ο Λενάου,
ο Γκριούνεβαλτ, ο Θεοτοκόπουλος,
ο Πασκάλ, ο Σωκράτης, ο νέγρος Γκαλαπάι.
Οι γυναίκες βγάζουν τα μάτια με τα νύχια τους
τα παιδιά καταπίνουν τη σκιά τους ξεφωνίζοντας.
Τέσσερα ήσυχα καρφιά
ένα κεφάλι κρεμασμένο από περίλυπες καμπύλες
και σάρκα να πηδά σαν το μικρό ελάφι.
Πέρα στις έρημες πλαγιές βελάζει θλιβερά
το μισοφτιαγμένο πρόβατο του χρόνου.
Στάχτη ανεβαίνει και στάχτη κατεβαίνει.
Ένας χορός από σιωπή, ένας χορός από θρήνο.
Η θλίψη σαλεύει λόγχες, σαλεύει χαλίκια
σαλεύει ρείκια, τάφους και μυλόπετρες.
Στάχτη από ελιές, στάχτη από θώρακες, στάχτη από κέδρα
ένα βουνό από τρόμο, ένα βουνό από δάκρυ
αμέτρητες παλάμες τρυπημένες
κι η αγωνία από καρφί σε καρφί, από σταγόνα σε σταγόνα
τεντώνει τα ξύλα του σταυρού, τις κορφές των τοίχων
μουσκεύει τα ρουθούνια, τα γόνατα
μουσκεύει τις πέτρες, τα κουνάβια και τα σύγνεφα.
Το χρώμα χάνει το χρώμα του, ο ήχος τον ήχο του.
Γύφτοι απ’ τις καταχνιές χτυπώντας νταϊρέδες και κουδούνια
ξεδιπλώνουν το σάβανο του φεγγαριού.
– Ίνα τι με εγκατέλιπες...
Τ’ άκουσε η Οβριά η Μαρία
το εργόχειρό της παρατάει όπου κεντούσε
τον αρχάγγελο με κρίνους και πυγολαμπίδες
κι έρχεται πατώντας από φραουλιά σε φραουλιά.
– Ιησού μου, Ιησούλη μου.
Τα παιδιά δεν πρέπει να τη δουν πως κλαίει
με τα μαλλιά ξεριζωμένα
μήτε και τα καρφιά ετούτα που δεν έχουν άκρη ν’ αντικρίσουν
καθώς τρυπούνε φλογισμένα τους ζητιάνους, τα καΐκια
τις αλεπούδες, τα δαμάσκηνα, τους τοίχους της μεγάλης Ρώμης
φτάνοντας μέχρι την καρδιά της γης.
– Ιησού μου, Ιησούλη μου.
Τρέχει το αίμα απ’ τις χούφτες του Ιησού και της Μαρίας
τέσσερα καρφιά, τέσσερις ορίζοντες, τέσσερις άνεμοι
τέσσερις πυρκαγιές, τέσσερις καμπάνες, τέσσερις γάγγραινες
τέσσερις άγγελοι, τέσσερις πλανήτες, τέσσερα δισκοπότηρα.
– Ω γλυκύ μου έαρ!
Το φεγγάρι γίνεται μισό από ξίδι, μισό από χολή.
– Άφες αυτοίς.
Η θάλασσα γίνεται μισή από ξίδι, μισή από χολή.
– Άφες αυτοίς.
Το πλήθος σύγνεφο πικρό.
– Τετέλεσται!
Η σελήνη μένει ακίνητη για πάντα.
Τα ποτάμια σταμάτησαν για πάντα.
– Τετέλεσται!
Η λόγχη, το στεφάνι, το σφουγγάρι
πάντα η αγωνία και για πάντα
τα καρφιά και πάλι και πάντα και για πάντα.
Τετέλεσται.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 07 Nov, 2018, 19:03:23 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ξέρω τον λαό
« Reply #20 on: 07 Sep, 2014, 17:31:14 »


Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο εχθρός λαός
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Ο εχθρός λαός (1975))


Γιώργος Καφταντζής, Ξέρω τον λαό

Ξέρω τον λαό αυτό
τον καυχησιάρη και τον ευκολόπιστο
που όλα τα φτιάχνει με τα χέρια του
και το καρβέλι και τα στέμματα
και το βιολί και τα ντουφέκια
και το αλφαβητάρι και τις χειροπέδες.
Ό,τι ελπίζει κάποτε θα γίνει
ό,τι έχει λειψό θα συμπληρωθεί
και τη σαπίλα ο ίδιος ο λαός
με τον καιρό από πάνω του θα καθαρίσει.
 
Από τη συλλογή Το πανηγύρι της φωτιάς (Αναστενάρια) [1959]
« Last Edit: 07 Nov, 2018, 19:04:06 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μίκης Θεοδωράκης & Μάνος Ελευθερίου, Ήρθαν τα βάσανα νωρίς
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς / δίσκος: Τα λαϊκά (1974))


Γιώργος Καφταντζής, Δύσκολες χρονιές

Τώρα το βλέπω, φτάσανε
σκληρές και δύσκολες χρονιές
οι άνθρωποι με απόγνωση
μαραίνονται, υποφέρουν
η απελπισμένη βροχή, ο άνεμος
μπρος-πίσω καθημερινά.
Καθένας μας έχει βέβαια
απ’ τη λύπη και τη χαρά
σ’ αυτή τη γη το μερδικό του
μα όλοι το ξέρουν, όλοι
πως το κάθε τι είναι καλό
στην ώρα του μονάχα.
 
Από τη συλλογή Δύσκολες χρονιές (1959)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 01:01:52 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ο χαρούμενος καιρός της νιότης

Υγρό, σεμνό και καθαρό
το μάτι σου το φως του ήλιου είχε ξεπεράσει
κι ήταν σε δίσκο αργυρό
τ’ αχείλι το παιδιάστικο φρέσκο μοσχοκεράσι.

Της νιότης σου τα τρυφερά
μαγιάπριλα εμύρωναν τα γελαστά σου χρόνια
σ’ όλα πετούσες με χαρά
και στ’ άσχημα πλημμύριζαν τα μάτια σου συμπόνια.

Στοιχειόδαρτη, μεθυστική
λιγνή μου δεντρολιβανιά στην άκρη της αβύσσου
ποια σε κεραύνωσε κακή
μπόρα και τεντωθήκανε τα χάη του παραδείσου;

Από τη συλλογή Τα μοιρολόγια της Ιωάννας (1940)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 00:55:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Στη μακριά και τυραννική αρρώστια της

Σαν ήλιος φθινοπωρινός
θάμπωνε το ματάκι σου θωρώντας λυπημένο
σαν τρεμουλιάρικος φανός
καταμεσής σε πέλαγο βαθύ, τρικυμισμένο.

Τη δύναμή σου τη στερνή
τη σκόρπισες όλους φιλιά, χάδια να μας κεράσεις
όταν ψυχούλα ταπεινή
ένιωσες πως δεν έμενε καιρός να μας χορτάσεις.

Βασανισμένη μου αδερφή
παρθένα λεπτοκάματη, κρουσταλλοβραχιονάτη
πώς της αρρώστιας η κρυφή
θέρμη, σα να ’σουν σ’ έλιωσε παραμυθιού χιονάτη;

Από τη συλλογή Τα μοιρολόγια της Ιωάννας (1940)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 00:56:32 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ο θάνατος
« Reply #24 on: 27 Dec, 2015, 02:32:55 »
Γιώργος Καφταντζής, Ο θάνατος

Έσβησε τ’ άστρο του ματιού
κι έπεσε νύχτα κι άπλωσε σκοτάδια στην καρδιά σου
κι απ’ τη μαυρίλα του σπιτιού
που ’γινε μνήμα, χύθηκαν τα νεκρολίβανά σου.

Βλαστάρι δρόσιας ομορφιάς
τη νιότη που καθρέφτιζες στα μάτια σου με χάρη
βασίλειο μαύρης λησμονιάς
του πικροχάρου στόλισες κι έγινες το καμάρι.

Φτωχή παιδούλα, ερημιάς
αιώνιο δρόμο τράβηξες λευκοσαβανωμένη
κι ο βασιλιάς της καταχνιάς
στη γη του σε κατέβασε την κρυοπαγωμένη.

Άσπρα μπουμπούκια λεμονιάς
στο παγερό το μέτωπο σε φόρεσε στεφάνι
της άρνης ο παιδοφονιάς
και πήγες προίκα το κερί, το στάρι, το λιβάνι.

Βουβή νυφούλα, νεκρικά
του πόνου το συντρόφι σου κρεβάτι ανθοστρώσαν
κι οι Χάρες όλες νευρικά
με νάρδο και μοσχόλαδα τον ύπνο σου μυρώσαν.

Χλωμά χειλάκια σφαλιχτά
και φως στα μάτια που γλυκό βασίλεψες, ωιμένα!
Διάφανα χέρια σταυρωτά
στήθια που γλυκοσάλευαν και στέκουν πετρωμένα.

Από τη συλλογή Τα μοιρολόγια της Ιωάννας (1940)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 00:57:18 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Μοιρολόγια
« Reply #25 on: 27 Dec, 2015, 03:57:59 »
Γιώργος Καφταντζής, Μοιρολόγια

Η μάνα

Πώς τα παινέματα να πω
νύφη λουλουδοκοίμητη με πέπλο και με χάντρα;
Τα έξω μαύρα τα κοιτώ
δυο πόνοι μέσα με τσιμπούν, όχεντρα και γαλιάντρα.

Εσύ ’σουν τόσο ντροπαλό
τις μέρες τις παρθενικές και τώρα που με μύρο
γυμνό σου πλύνουν τ’ απαλό
κι αγνό κορμί σου δεν κοιτάς, δε νοιάζεσαι τριγύρω;

Γιατί σε ντύνουνε, γιατί
βιολέτες βάζουν γύρω σου, τι σ’ έκαναν ψυχή μου;
Τι κόσμος, τι βουή ’ν’ αυτή;
Για ποιον γάμο παράξενο σ’ ετοίμασαν παιδί μου;

Ξύπνα να δεις πως αγκαλιές
φέρνουν οι φιλενάδες σου τα ρόδα και τα κρίνα
ολόχρυσες τριανταφυλλιές
μοιάζουν κι εσύ μάτσο ξερό τσουκνίδες κι άγρια πρίνα.

Ήσουν και συ μια λυγερή
κάποτε μυριοχάριτη γλυκούλα, μαγιοπούλα
ποιος έλπιζε να σε θωρεί
κέρινη να μου κείτεσαι λιόκαλή μου κορούλα;

Σπέρνω με κλάμα και φιλιά
κήπους αλλόκοτους στα δυο κίτρινα μάγουλά σου
κόρη μου! Κάτω απ’ τα φιλιά
δεν άνθισαν τα κόκκινα μαγιοτριαντάφυλλά σου.

Ξεφύλλισα το μενεξέ
και το σγουρό βασιλικό, το γιασεμί, το δυόσμο
κι όλες τις γλάστρες του μπαξέ
στο χώμα τις κομμάτιασα που σ’ άρπαξε τον κόσμο.

Προσήλια πετροβυσσινιά
σμαραγδοφιλντισένια μου πριν δέσουν οι καρποί σου
άγρια σε χτύπησε χιονιά
και σάπισε τα βύσσινα κι έριξε το κορμί σου.

Στο πανηγύρι της καρδιάς
έσταζαν τα ματάκια σου ροδόσταμα της αγάπης
τώρα σε κάσα καρυδιάς
μου σφράγισε τους θησαυρούς ο άσπλαχνος αράπης.

Σ’ έτρεφα μέλι και δροσιά
σ’ έπλενα με τ’ ανθόνερο σ’ έλουζα με το γάλα
φαρμακερόπιοτα κρασιά
τώρα ρουφάς και κουρνιαχτό και δάκρυα στάλα, στάλα.

Τόσο σ’ αγάπησε πολύ
ο Μάης, που μαυροφόρεσε για σένανε κυρά μου
βουβό πώς είσαι το πουλί
χρυσόψαρο χωρίς νερό πώς κείτεσαι χαρά μου;

Τ’ άσπρα ξερίζωσα μαλλιά
κι έδεσα τα χεράκια σου μ' αυτά τα σταυρωμένα
οχ, να τα πέρναγα θηλιά
να μη σας νιώθω χείλη μου σε μέλη παγωμένα.

Μια γριά

Εκεί που κίνησες να πας
αστόχαστα κι όπου κανείς δεν πήγε να γυρίσει
μη σε ξεμάθουν ν’ αγαπάς
όταν θα σε ποτίσουνε στης αρνησιάς τη βρύση.

Ήσουνα σκίρτημα λαφιού
σιντριβανιού μουρμουρητό, άρωμα της μυρσίνης
παραθυράκι τ’ ουρανού
πώς άμετρο σε τύλιξε σάβανο λησμοσύνης;

Άλλη γριά

Σε ξενυχτώ και σε κοιτώ
σαν ψέμα, σαν απίστευτο στης σάλας το τραπέζι
δίπλα να καίει το θυμιατό
και το κερί που λύγισε και με τη σκιά σου παίζει.

Άγουρα στήθια και σφιχτά
τ’ ανείδωτα τ’ αχάιδευτα τα παραπονεμένα
στέκουν δυο σάπια, δυο ριχτά
μήλα στη γης απ' άγρια θύελλα χτυπημένα.

Άλλη γριά

Παν οι κοπέλες για νερό
κι αχολογάει το γέλιο τους κρουστάλλινο, δροσάτο
κι εσύ το δόλιο και πικρό
σταμνί στον ώμο κουβαλάς με δάκρυα γεμάτο.

Στ’ αντρίκια στήθια τα πλατιά
γέρνουν με πόθους και γλυκιά παρθενική τρεμούλα
στην αλουλούδιαστη οχτιά
γέρνεις εσύ την κεφαλή σε χώμα μια σακούλα.

Άλλη γριά

Σαν το σκουλήκι στη μηλιά
μες στην καρδιά σου ο θάνατος εγέννησε τ’ αυγό του
κι ο Απριλομάης αγκαλιά
έφερε τ’ άνθη κρύβοντας την όψη στο φτερό του.

Ήσουν καντήλα, μελιχρό
έκαιγε το ροδέλαιο στα σμαλτομάγουλά σου
τώρα σβησμένη και σταυρό
μ’ άσπρα κουφέτα νυφικά κεντούν στα κόλυβά σου.

Άλλη γριά

Σε ραίνω γιούλια και γαντζιές
για να ’σαι γλυκομύριστη στ’ Αμίλητου τη χώρα
κι αν δεις τη Χρύσα οι νεραντζιές
μην πεις ανθούν και πως αυτός μ’ άλλη κοιμάται τώρα.

Χρύσα μου βεργολυγερή
άφησες τη μανούλα σου το νεκρανθό να τρέφει
κι έδυσες αυγινό μου αστρί
σαν κύκνος χάθηκες λαμπρός πίσω από μαύρα νέφη.

Άλλη γριά

Γαλανομέθυστο δεντρί
στάχτη κι αντάρα σκόρπισε το μυρωδάτο ανθί του
στον πάγο αμάθητη ψυχή
που μίσησες τ’ αφτέρουγο χωμάτινο κορμί σου.

Σε ποια σπηλιά αραχνιαστή
με το σκληρό τον άντρα σου θα κάθεσαι στο γέμα
που πίνει δάκρυα κι αχνιστή
τρώγει καρδιά που ράγισε μυροβολώντας αίμα;

Άλλη γριά

Σου φέρνω ρόδια και ρακί
και μήλο στο χεράκι σου το κρύο σου ’χω βάνει
στο γιο μου να τα πας εκεί
στον πύργο του Αδάκρυτου στ’ αγέλαστο σεργιάνι.

Σαν κρίνο, σαν μικρό πουλί
σ’ έκαψε τ’ αγριοπάγονο ξενοιάστηκε η καρδιά σου
όμως αλί και τρισαλί
σ’ εκείνους π’ απομείνανε να κλαιν στην κάμαρά σου.

Άλλη γριά

Αν απαντήσεις νιους και νιες
βαθιά στα κρύα τάρταρα στ’ αφώτιστο κονάκι
πες τον Απρίλη με χιονιές
κρύο τον ήλιο και κακό τον έρωτα φαρμάκι.

Κι αν σε ρωτούν μικρά παιδιά
αν είναι πλιο γλυκύτερο τ’ απάνω απ’ το σκοτάδι
μην τα ραΐσεις την καρδιά
και μαρτυρήσεις τι ζεστό που ’ναι του ηλιού το χάδι.

Από τη συλλογή Τα μοιρολόγια της Ιωάννας (1940)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:01:13 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Η ταφή
« Reply #26 on: 27 Dec, 2015, 04:02:43 »
Γιώργος Καφταντζής, Η ταφή

Ο λάκκος σου ο σκοτεινός
έλαμψε αγκαλιάζοντας τη σιωπηλή σου χάρη
σαν άγριος τόπος, μακρινός
που ξαφνικά απ’ το κίτρινο φωτίζεται φεγγάρι.

Σε κλαιν οι έρωτες σκυφτοί
πάνω στο μνήμα τ’ ανοιχτό, παιδούλα συμφορά σου
αμυγδαλίτσα βιαστική
μας πήρες τ’ άνθη αφήνοντας τα πικραμύγδαλά σου.

Από τη συλλογή Τα μοιρολόγια της Ιωάννας (1940)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:01:56 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Νυχτερινό
« Reply #27 on: 27 Dec, 2015, 04:13:58 »
Γιώργος Καφταντζής, Νυχτερινό

Νύχτα από ερημιά και παγωνιά
νύχτα βουλιαγμένη μες στη γη
νύχτα τρυπημένη από βροχή
σταυρωμένη στα παράθυρα
βάστα καρδιά. Ας κάνουμε,
θα κάνουμε κουράγιο.

Νύχτα από χυμούς και ξαστεριά
νύχτα που γλυκά τρέμει γυμνή
νύχτα ευωδιασμένη από σιωπή
στολισμένη με φεγγάρια
βάστα καρδιά. Μα ποιος μπορεί
να κάνει πια κουράγιο.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ερωτικό
« Reply #28 on: 27 Dec, 2015, 04:21:48 »
Γιώργος Καφταντζής, Ερωτικό

Απ’ το κατώφλι της κ' εδώ
σέρνει το αίμα του στους πέντε δρόμους.
Ρόδι σπασμένο η μαχαιριά
στο βασιλεμένο του φεγγάρι χρυσοκοκκινίζει.
Απάνω σε γλυκόριζα κι απήγανο
πετρώνει ο χορός των άστρων.
Δέρνονται οι καλαμποκιές
τραβώντας τα πυρά μαλλιά τους
ο άνεμος με κάρβουνο από νυχτερινά
φτερά και πεπονολούλουδα
στεγνώνει την ανάβρα της ζωής του.
Δυο νύχτες και δυο μέρες του Μαγιού
μάτι δεν έβρεξε με δάκρυα
το ακατοίκητο κορμί του απ’ την αυγή.
Κι όταν τον βρήκε ο αγροφύλακας
μοσχοβολούσε ακόμα η χούφτα του
παρθενικό βυζί κι αγιόκλημα.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:25:56 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Σκοτεινά τόξα
« Reply #29 on: 27 Dec, 2015, 23:22:14 »
Γιώργος Καφταντζής, Σκοτεινά τόξα

Σκοτεινά τόξα καρπερά σε μουσική
κατά τον αστροπόταμο ανατινάζουν
αίμα νανουρισμένο από σιτάρι.
Κλειστός ο κάθε νόμος καιροφυλακτεί
να σβήσει μια φωνή απ’ την κόλαση.
Έτσι κι αυτό που ξεθεμελίωσε
το σπόρο απ’ την τροχιά του νοσταλγεί
βροχές αλλοτινής ευδαιμονίας.
Φουσκώνει αργά το δίκορφο κερί
των κοριτσιών στη χούφτα του ασβέστη.
Όμως την πίσσα πια δεν γεύεται
ο ουρανός με χαμόγελο παλιό.
Αν και πατρίδα έχουν αυτόν τον κόσμο
στη λάσπη κιόλας άρχισαν
ξένο να νιώθουν οι χαρές το βήμα.
Γιατί κάθε τόσο η λύσσα της αιωνιότητας
δημιουργεί ιστορίες. Για την ώρα
η αγωνία πετάει ρίζες.
Μα με τον καιρό
σ’ ένα βουβό σωρό
το στυφό το γάλα
κι όλα τ’ άλλα
όπως και να ’ναι θα περάσουν.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:26:32 by wings »