Author Topic: Γιώργος Καφταντζής  (Read 116220 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Εισαγωγή στην ιστορία

Για την Ελλάδα τη νεότερη συμβόλαιο χαράς
με τη μεσιτεία του σύμπαντος.
Ολόμαυρος άγγελος την αστρική τάξη θα σαλέψει
και γρήγορα η επανάσταση θα τελειώσει.
Στο μεταξύ μπορείς τους πόνους σου όπως όπως
στη γήινη αγκαλιά σου να φροντίζεις.
Γιατί στην άσφαλτο της νύχτας παραδέρνει
ο βλογιοκομμένος της δουλειάς, ο ετοιμοθάνατος της βίας.
Το βάρος των δακρύων τους υποψιάζεσαι
απ’ τους βαθείς λάκκους που ανοίγουν.
Τώρα ο άνεμος σωπαίνει και απαίσια λάμψη
το ματωμένο παρελθόν της γης ανασκαλεύει.
Έτσι αρχίζεις πια σιγά-σιγά και καταλαβαίνεις
το χοροπήδημα της αιωνιότητας πίσω από κάθε στέρνο.
Α! Σίγουρα δεν απόμεινε κανείς σ’ αυτή τη χώρα
που να μη μούσκεψε τα χέρια του στο ξένο αίμα.
Παράξενο σε τι χαμό βυθίζονται οι δρόμοι
πόσο φριχτός και σκοτεινός ο ίσκιος μας εγίνη.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:27:09 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ύμνος
« Reply #31 on: 27 Dec, 2015, 23:38:07 »


Cave of Altamira and Paleolithic Cave Art of Northern Spain © UNESCO
Πηγή: unesco.org


Γιώργος Καφταντζής, Ύμνος

Άνθρωπε χωρίς όνομα
τρομερός κι ωραίος
το μονοπάτι ανεβαίνεις
απ’ τη σκοτεινή σπηλιά
της Αλταμίρα
ως το φωτεινό βράχο
της Ακρόπολης.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:27:29 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Κυριακή
« Reply #32 on: 27 Dec, 2015, 23:44:56 »
Γιώργος Καφταντζής, Κυριακή

Στον χρυσό μίσχο της αυγής περίτρομη
η ένα μέρα ταλαντεύεται και παραμιλάει.
Στους δρόμους της αβύσσου πετρωμένα βήματα
κι ανάστατες ευθείες. Μάταια ζητάς
μια εποχή γεμάτη από χαμόγελο,
οι ρίζες σου τη γη πια δεν αγγίζουν
μήτε τα χέρια σου τον ουρανό φτάνουν
να στολίσουν. Σε φονικά εργαστήρια
σε πλούσια τραπέζια, σε συντροφιές εμπόρων
τον Χριστό δε θα τον απαντήσεις
τις σχισμένες του σάρκες θλιμμένος να κοιτά
και να μην αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Κι όπως ο άδειος ουρανός
σάπιο τον ήλιο του πετάει
στης δύσης το βαλτόνερο, αναπηδούν λοξά
σκιές δαρμένες
αλκοολικοί εργάτες τραγουδούν, γεμίζουν
κίνηση τα πορνεία φωταγωγημένα.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 01:03:12 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ζητιάνοι
« Reply #33 on: 28 Dec, 2015, 00:11:26 »
Γιώργος Καφταντζής, Ζητιάνοι

Κατ’ εικόνα και ομοίωσιν.
Αγία Γραφή


Μέσ’ από λαγούμια και χαλάσματα
έρχονται καταπάνω μας οι ζητιάνοι των μεγαλουπόλεων
πότε σέρνονται με την κοιλιά τους στα σκουπίδια
πότε πηδούν με ξύλινα δεκανίκια.

Όταν οι ψείρες βάζουν αυγά στις αμασχάλες τους
σαλεύουν όπως τα σκουλήκια στα σάπια μούσμουλα
λιάζονται με μισόκλειστα κοκκινωπά βλέφαρα
και με κοιλιές πρησμένες, μαυροκίτρινες
που το πύο κυλάει βαριά μυρίζοντας.

Ατάραχοι στους ήχους των φιλιών
κρατσανίζουν τ’ αποφάγια με την ησυχία τους
αλαφιάζοντας τα παιδιά που τσιροκοπούν
κρεμασμένα σε βυζί με ήρεμο γάλα.

Τα κουρέλια τους ανεμίζουν στο άπειρο
τους ουρανούς φοβερίζοντας κρουσταλλιάζουν από πυρετό
μας έφραξαν το δρόμο. Ανάγκη πια
Θεέ στολισμένε με ανθούς αποβροχάρηδες
να σκύψεις για να δεις την ίδια σου την εικόνα.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 01:04:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Θαλασσινό
« Reply #34 on: 28 Dec, 2015, 00:22:22 »
Γιώργος Καφταντζής, Θαλασσινό

Τώρα το ένα κύμα στ’ άλλο δίνει το κορμί του
το ένα θαλασσοπούλι στ’ άλλο τη φωνή του.
Ανεβοκατεβαίνει, ανεβοκατεβαίνει.
Η αλμύρα του γλείφει τον ουρανίσκο, την καρδιά
νεροσαλεύει
κι αδιάφορα του είναι πια εδώ και πέντε μέρες
εκείν’ η σταχτοπράσινη στεριά όπου τα φύκια
λικνίζονται, λικνίζονται
αυτός ο καπνός π’ αναπηδά καθώς το πλοίο
σκαμπανεβάζει.
Με τα τρεμουλιαστά της δάχτυλα η θάλασσα
τον σέρνει απ’ το πουκάμισο, απ’ τις φτέρνες
και πλέκει, πλέκει τα μαλλιά του με χρυσάφια.
Δεν ξέρω σε ποια λιόδεντρα ονειρεύονταν
μήτε και σε ποια φάμπρικα μοχτούσε
όμως η θάλασσα γι’ αυτόν δεν έχει τέλος
ούτε άκρη, ούτε άκρη, ούτε κι άκρη
κι ύστερ’ από χρόνια κι από χρόνια
μάταια θ’ αναζητά τις γραμμές και τον εαυτό του
από αφρό σε χρυσόψαρο, από κοχύλι σε δελφίνι.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:29:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Στο έλεος του χρόνου

Εμπρός τώρα οι διάσημοι κι οι παραπεταμένοι
στριμωγμένοι καθένας στη σελίδα του
και οι κριτικοί με τα βγαλμένα μάτια
και οι μεταφραστές με τα σπασμένα ελληνικά.
Εμπρός τώρα οι κηφήνες με όλα τα κηφήνια
κι ο μαστροπός της τέχνης, ο ζήτουλας της δόξας
η σκοτεινή δάφνη στ’ ανάξιο κεφάλι
και η Αθήνα η πόρνη.
Εμπρός τώρα το χτυποκάρδι ενός λαού
οι συνωμότες της σιωπής
και οι μεγάλοι με τους ιμπρεσάριους.
Στο έλεος του χρόνου που τα κόκαλα αλέθει!

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:30:28 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Θρήνος για τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Θά ’ρθει η εποχή των δολοφόνων
A. Rimbaud

I

Τον αγγελοπαλίκαρο το Λόρκα τραγουδάω.

Πιστάγκωνα τον σέρνουνε δεμένο
το γιο της γύφτισσας Σελήνης
και του τρυπούν το γένος και τ’ αυτιά
αξούριστοι στρατιώτες.
Τριγύρω λιόδεντρα βογκούν, τσιρίζουν ροδοδάφνες
καθώς πιστάγκωνα τον σέρνουνε δεμένο
και του τρυπούν το γένος και τ’ αυτιά
αξούριστοι στρατιώτες.

II

Πες μου Γρενάδα το κακό πώς έγινε στον κόσμο.

Αυτός ο Ισπανός έκλεισε τα μάτια
γιατί δεν ξέρει πού να πρωτοκοιτάξει
σκύβει κατά το μέσα του και τρομάζει
όλοι περιμένουν να τραγουδήσει
είναι σαν το μοναχικό δέντρο που ξεράθηκε ξαφνικά.
Κι έχει τόσο γλυκά μάτια, τόσο γλυκά.
Είναι σα να λένε στην πορτοκαλιά:
Λύσε μου τα χέρια.
Στο βράχο:
Δώσε μου κουράγιο.
Στον άνεμο:
Πάρε με μαζί σου.

III

Στου μισοσκόταδου τις όχτες
που οι γριές ιτιές του ονείρου
από θλίψη σε θλίψη παραδέρνουν
βλέπω δαφνόφυλλα που πίνουνε τα δάκρυά του
βλέπω λιοτρόπια που μαζεύουν τις κραυγές του
τι θα τις πάρει ο άνεμος να τις σκορπίσει
βλέπω παπαρούνες που γλείφουνε το αίμα του
βλέπω μολόχες που μασούν τις φτέρνες του
γιατ’ είναι βιαστικό τ’ αρχαίο χώμα
κι ορέγεται την ορμή του.

IV

Τώρα πια δε σαλεύουν οι ελιές
δεν ανεβαίνει κανένας ήλιος
τώρα πια δε φουρφουλίζουν τ’ άστρα
δεν αναστενάζει το χαλίκι.
Το αίμα δε σφυροκοπάει πια
με νάρδο και βασιλικό
το μπρούτζινο κυματισμό σου
ζητάς να κρυφτείς κάτω απ’ τα γαρίφαλα
με τα φτερά στο μέλλον απλωμένα.

V

Έπεσες και σταμάτησαν
οι μηχανές και τα ρολόγια
οι άνεμοι έκοψαν το ταξίδι τους
στο αργυρό κρανίο της θάλασσας
σφυροκοπούν με την αστροφεγγιά
οι φοινικιές τα ξίφη τους
τα κορίτσια και οι μέλισσες
κεντούνε τ’ όνομά σου
και μες στις πένθιμες καμπάνες
σε κλαίει μια γριά, δυο γριές
οι γριές όλου του κόσμου.

VI

Η μια στην άλλη τη γενιά θα λέει το φονικό.

Ήσουν ουρανοπρίγκιπας μα πια δεν το γνωρίζεις
αυτό το χάλκινο το φως που έχασε τα φτερά του.

Κι οι τύραννοι, Φεντερίκο, οι τύραννοι
τα δόντια κροταλίζουν
φριχτές, παράφωνες καστανιέτες.

VII

Παπαρούνες χιονίζει στην Ευρώπη
μέρα και νύχτα παπαρούνες
στ’ αμπέλια το σταφύλι ξερωγιάζεται
ο γαλανός αέρας κιτρινοφυλλιάζει
των κοριτσιών τα κυδώνια μαραγκιάζουν
πίσω γυρνούν οι ποταμοί
τα μούσμουλα σπάζουν τα κουκούτσια τους
τρίζουν οι πάγοι οι πολικοί
στριφογυρνούν των πλοίων οι πυξίδες
οι δρόμοι όρθιοι σηκώνονται
οι λεμονιές στύβουν τα λεμόνια
ιδρώνουν αίμα οι φάμπρικες
και τα πουλιά, τα τούνελ, οι τηλέγραφοι
τα δέντρα, τα σκαλιά, οι χωραφόδρομοι
τώρα πια ξεκινούν απ’ την καρδιά σου.

VIII

Μένεις ακίνητος, ακίνητος, ακίνητος
κάτω απ’ αυτό τ’ αδιάκοπο τικ-τακ των αστεριών
ακίνητος, ακίνητος, ακίνητος
μπροστά στην ταραγμένη θάλασσα
με τ’ άσπρα τσαντίρια των αφρών
και τις σταχτιές καμήλες των κυμάτων.

IX

Θάλασσα του νότου
θάλασσα μοναχική
θάλασσα κονταροχτυπημένη
από πράσινους αγγέλους
λίκνιζε το καράβι του ανάλαφρα
μαύρο καράβι που κινάει
απ’ τη Βαρκελώνα
στη Μαύρη Θάλασσα να πάει
σάβανα για πανιά του απλώνει
κι απ’ το πλωριό κατάρτι
δεμένο μ’ ένα παλαμάρι το φεγγάρι
κουνιέται πέρα δώθε, χρυσό ναπολεόνι
μισοφαγωμένο απ’ την πολυκαιρία.

X

Σε πήγαινε σεργιάνι ένας αρχάγγελος
με πύρινες πλεξίδες
σε πολιτείες γεμάτες βούρκο
γεμάτες άδεια κουτιά κονσέρβες
για να λαξεύεις τ’ όνειρο
με το σφυρί του ανέμου.
Στέγη σκεπασμένη με παγόνια
βουνό βουλιαγμένο στο θειάφι
βασιλική ροδοσταμιά ξεριζωμένη
αγγελόχτιστο κάστρο κουρσεμένο
κοκαλένιο βουερό φλάουτο
σπασμένο στα δυο
ριγμένο δέντρο παντέρημο
με το φιλί της αστραπής στα χείλη.
Φανέρωσέ μου το κορμί σου να τ’ αλείψω
με βελουδένια φεγγαρόσκονη αστραφτερή.

XI

Δεν έχει πια ανάπαψη γι’ αυτόν, δεν έχει.
Λυπητερά χτυπούν των βράχων οι καμπάνες
οι ρίζες όλων των δασών ρουφούν
τη μακρινή σοφία της σιωπής του.

XII

Ο θρήνος μου ρόδο αμάραντο
καρφιτσωμένο σε σταχτί σύγνεφο.
Καλοδεμένο παράστημα
και προσήλια σκέψη
δίχως να βλέπω τις κούφιες κόγχες
με τα ξεχειλισμένα δάκρυα
τους στίχους που απ’ το στόμα σου
κρέμονται μαραμένοι
στον ομφαλό σου σπέρνω
μια μαύρη δαμασκηνιά
και σου πλέκω ένα κάτασπρο
νυχτικό από πυγολαμπίδες.
Ε, φλογερέ Σπανιόλε, που στόλιζες τη γη.
Πού είναι το παιδικό σου πρόσωπο
των στραφτερών μαλλιών σου οι μενεξέδες;
Η νυχτερίδα κρεμάστηκε
βαριά στα ματόφυλλά σου
και τυλιγμένος σφιχτά
τον γκρίζο μανδύα της σιωπής
κοιμάσαι Γκαρθία διάφανε
αηδόνι της Γρενάδας
και ποιος να τραγουδήσει πια
την άμοιρη Ισπανία.

XIII

Καβάλα στη γαλάζια ράχη
του πελαγίσιου ανέμου
πάνω από κίτρινα λιοτρόπια
πάνω από άσπρες εκκλησιές
πάνω από ρόδα κόκκινα
πάνω από πράσινες μυρτιές
καλπάζει μεθυσμένη η μέρα
και στη λιγνή της μπακιρένια μέση
το διάφανο ζουνάρι της βροχής
εφτάφωνο ανεμίζει.

Εκεί, σε φρέσκα κληματόφυλλα
με την ξεσκέπαστη κοιλιά
γεμάτη από κεράσια
ξαπλώνει ακίνητος, βουβός
και γύρω απ’ την όψη του
τη θυελλόμορφη όψη
με το ευγενικό πηγούνι
αλειμμένα λάδι
απ' του φεγγαριού το πιάτο
χιλιάδες λυγερά
χρυσόψαρα κολυμπάνε.

Τι έπαθε αυτός ο Ανταλουτσιάνος;

XIV

Ξελυτρωμένος, Φεντερίκο, είσαι βαθιά στο κάθε τι
με τους συντρόφους της αρχέγονης φωτιάς
των ριζωμένων βράχων και του ανέμου
που πάντα ψάχνει, πάντα τραγουδάει.
Ω, φως που το λουλούδιαζε η ατελείωτη μέρα
σε τόπους δαρμένους από θάνατο
δαρμένους από φθόνο
κανέναν δε φοβούνταν αυτοί όσο εσένα.
Και συ τ’ ανάσκελα στις καταχνιές
τη ρίζα μιας μανταρινιάς μασώντας
στους πεθαμένους μαθαίνεις να ’ναι ανήσυχοι
κάνοντας πιο γρήγορο το σφυγμό τους.

XV

Από λιθάρι σε λιθάρι δέρνεται
ο έφηβος ο ήλιος
και γω ολόρθος και κατάμονος
κάτω απ’ αυτό το άπειρο
που ’ναι γεμάτο θλίψη και σκοπό κρυμμένο
καρφώνω φέρετρο πικρό
κούφιο σαν τον άνεμο
ήσυχο σαν το λάδι.

Με τα μαλλιά σου τα λυτά
στις πεδιάδες των άστρων απλωμένα
ξάπλωσε, γύφτε μου, μοναχοπαίδι
της φτερωτής του μύλου
και πάνω σου θα σκορπίσω
ελιές απ’ την Πελοπόννησο
δάφνη απ’ τη Σικελία
ζάχαρη ουκρανική
καναδικό αραβόσιτο
βύσσινα γιαπωνέζικα
και καρβουνόσκονη απ’ το Κάρντιφ.

Ω, τώρα πια ούτε η φθίση
ούτε και το πετρέλαιο σε φτάνει.
Διαβαίνεις τρομερός κομήτης με τροχιές θριάμβου
κρεμώντας στα κλαδιά του κεραυνού
τους πυρπολημένους στίχους σου.

XVI

Ε, πρωτομάστορα των ουρανών
σου στρώνω το συγνεφοσέντονο
και μου το τσαλακώνεις
φιλντίσι σε ταΐζω και βογκάς
σε μαλαμοκαπνίζω και κρυώνεις.
Ας έρθει εκείνος που σου μοιάζει
να δούμε πόσο πιο μεγάλος στέκεις,
Φεντερίκο.

Από τη συλλογή Ουράνια στάχυα (1952)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:34:46 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Το τραγούδι της σκόνης

Μες στην αιώνια σύναξη
αναπηδάω, σέρνομαι
κουλουριάζομαι, ανεμίζω
παίρνω αρίφνητες μορφές
με δάχτυλα ευκίνητα
γεωγραφίζω το σκοτάδι
κλειδώνω το φώσφορο
αλέθω τους πλανήτες
ξεθωριάζω τα χρώματα.
Δεν κουράζομαι να δουλεύω
το κάθε τι από μένα ξεκινά
και σε μένα τελειώνει
όλα με γεννούν κι όλα τα γεννάω
και τυφλή τη σκόνη
με τη σκόνη μου σκεπάζω.
 
Από τη συλλογή Το πανηγύρι της φωτιάς (Αναστενάρια) [1959]

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Ανοιξιάτικο
« Reply #38 on: 31 Oct, 2016, 19:27:45 »
Γιώργος Καφταντζής, Ανοιξιάτικο

Η αλλοπαρμένη Άνοιξη
από τη λιόκρουση άναψε
το κόκκινο φιτίλι της ζωής.
Δάχτυλα και ρίζες ψηλαφούν
πλάι στη λουλουδιασμένη τρύπα
του μερμηγκιού και της οχιάς
αναριγάει ο νερόλακκος,
ο Στρυμόνας αρματώθηκε
με την άγρια λάμψη της βροχής
κι ο ήλιος βοσκάει σεργιανίζοντας
στη μουσκεμένη χλόη
της Αγίας Ελένης
ανάμεσα σε 1.000.000 παπαρούνες
600.000 καλαμποκιές
120.000 ηλιοτρόπια
90.000 καναδικές λεύκες
και 20.000 ρόδα που μοσχοβολούν!
 
Από τη συλλογή Το πανηγύρι της φωτιάς (Αναστενάρια) [1959]

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Η θυσία του ταύρου

Το βλέμμα του ταύρου είναι θλιμμένο
κι ο ταύρος είναι νέος
μουκανίζει με παράπονο
καθώς τον σέρνουν στη σφαγή.
Τεντώνει το σχοινί του, το τεντώνει
δε μπόρεσε να το κόψει
κι ο ταύρος είναι νέος.
Το αίμα του αναπηδάει ολόμαυρο.
Σε λίγο θα ’ναι ξεραμένο
θα ’ναι σκόνη και σιωπή
κάτω απ’ τους αιώνιους καταρράχτες
των αστεριών και των ανέμων
και τι θ’ απογίνουν
το κρανίο και το άχυρο
οι σπόροι που συνάζει ο πηλός.
Πάρτε αυτόν τον ταύρο τώρα
που ο θάνατος στολίζει
με αόριστες καμπύλες.
Πάρε το στεφανωμένο ταύρο
γυρίστε τον, γυρίστε τον παντού
κάτω απ’ τον κλειδωμένο ουρανό
ώσπου να μοσχοβολήσει θάνατο.
Δείτε την πέτρα, δεν ανησυχεί
για ό,τι μέλλεται να γίνει.
Εμείς μονάχα ξαγρυπνούμε
και σαστίζουμε
όταν κι ένα μόνο ξερό φύλλο πέσει
γεμίζοντας ξαφνικά
τα κοιμισμένα νερά
με οδυνηρές κραυγές.
 
Από τη συλλογή Το πανηγύρι της φωτιάς (Αναστενάρια) [1959]
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:36:06 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Θα ’ρχομαι
« Reply #40 on: 31 Oct, 2016, 19:45:58 »


Λυκούργος Μαρκέας & Θάνος Σοφός, Βόηθα Χριστέ και Παναγιά
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος: Χαλάλι σου ζωή (1971))


Γιώργος Καφταντζής, Θα ’ρχομαι

Θα ’ρχομαι με τα λουλούδια της μηλιάς
με το γλυκό μουρμούρισμα της βροχής
θα ’ρχομαι με το τραγούδι του κορυδαλλού
με το ζεστό χαμόγελο των παιδιών.
Τα φεγγάρια θα τρέχουν μες στα μάτια μου
η θάλασσα το ρούχο μου θα υφαίνει
θα βοσκάω τ’ αστέρια στα λιβάδια τους
θα χορεύω με τον άνεμο στα περιβόλια του.
Κανένας δε θα με γνωρίσει, κανένας
τόσο πολύ ελεύθερο, τόσο πολύ αλλαγμένο
γιατί όλοι θα ’χουν τις έγνοιες τους
το ψωμί βγαίνει πολύ δύσκολα σήμερα
κι απ’ τον έρωτα δεν απόμεινε πια
παρά μόνο η ατέλειωτη πίκρα του.
 
Από τη συλλογή Δύσκολες χρονιές (1959)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 01:07:05 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Διονύσης Σαββόπουλος, Ήλιε ήλιε αρχηγέ (δίσκος: Φορτηγό (1966))

Γιώργος Καφταντζής, Σ’ αυτή την ανηφόρα

Σ’ αυτή την ανηφόρα κόπηκε η δουλειά
κι ο δρόμος που χαράζαμε απόμεινε στη μέση.
Το ματωμένο σύνορο είν’ εδώ
που λύγισες αδερφέ μου παρατώντας
την προδομένη αποστολή σου.
Θλίψη σε δέρνει να κοιτάς
τα ρημαγμένα μας νοικοκυριά
τόσα σχέδια για το μέλλον σκορπισμένα.
Ωστόσο μη δακρύζεις, φτάνει
ο καταραμένος δισταγμός
κι αν έχεις τέτοιο χάρισμα αφουγκράσου
παρέα με το φίλο μας τον ήλιο
που ήρεμα δουλεύει ακατάπαυστα
για νέα στάχυα, νέους ποταμούς
αυτά τα βήματα των αγέννητων ανθρώπων
πλάι στων φουρνέλων τους αλαλαγμούς
στο μελωδικό κουβεντολόι της αξίνας.
 
Από τη συλλογή Δύσκολες χρονιές (1959)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:37:44 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Τώρα
« Reply #42 on: 31 Oct, 2016, 20:14:07 »
Γιώργος Καφταντζής, Τώρα

Τώρα που σκουριάζει το σπαθί
και πάνω στα πλευρά των σκοτωμένων
κάνουν σαματά χορεύοντας τα νέα ζευγάρια.
Τώρα που λάμπει το δρεπάνι
και λησμονήθηκαν ήρωες και μάρτυρες
στη φούρια της ζωής π’ αλλάζει το πετσί της.
Τώρα που με τα σταθερά του βήματα
τις πληγές της γης σκεπάζει το χορτάρι
και τα τραγούδια των ποιητών
στράγγιξαν απ’ τα αίματα.
Τώρα που όλα τα ’χουμε
τόσο ακριβά ξεπληρωμένα
ας πούμε πως είμαστε καλά.
Ε, υπάρχει κλάμα φυσικά παντού
και αγωνία κρυμμένη
μόνο που για τη θλίψη χρειάζεται
μεγάλη θλίψη να την καταλάβεις.
 
Από τη συλλογή Δύσκολες χρονιές (1959)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:38:15 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Όταν επιστρέψω τη σάρκα μου

Όταν επιστρέψω τη σάρκα μου
πάρτε την εσείς καλαμποκιές
όταν επιστρέψω το αίμα μου
πάρτε το εσείς κληματαριές
όταν επιστρέψω τη φωνή μου
πάρτε την εσείς άνεμοι∙
αλύπητα σκορπάτε με
εδώ και κει σκορπάτε με
στους αιώνες των αιώνων.
Μονάχα την αγάπη
αρνούμαι να επιστρέψω
σε τούτο το απέραντο
χωρίς αγάπη σύμπαν
στους αιώνες των αιώνων.
 
Από τη συλλογή Δύσκολες χρονιές (1959)
« Last Edit: 31 Oct, 2016, 20:32:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Καφταντζής, Αυτός ο τάφος
« Reply #44 on: 31 Oct, 2016, 20:34:16 »
Γιώργος Καφταντζής, Αυτός ο τάφος

Πυρπολημένος απ’ τον ήλιο
ραντισμένος απ’ το φεγγάρι
το ίδιο πάντα ήσυχος
αυτός ο τάφος ξεχασμένος
πνίγεται στο χιόνι
πνίγεται στο χορτάρι.
 
Από τη συλλογή Δύσκολες χρονιές (1959)
« Last Edit: 01 Jul, 2017, 01:38:42 by wings »