Author Topic: Ρουμπίνα Θεοδώρου  (Read 18061 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου
« on: 09 Aug, 2007, 13:21:09 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου



Γεννήθηκε στην Έδεσσα το 1959. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε αρχιτέκτων-μηχανικός στο πολυτεχνείο του Μιλάνου και στη Βενετία. Ασχολείται και με μεταφράσεις Ιταλών ποιητών.

Ποιητικές συλλογές:

«Ωστικό κύμα», εκδ. Γαβριηλίδης, 1999
«Αιώρηση επί χάρτου», εκδ. Το Ροδακιό, 2002
«Γαλάζιο πορτοκάλι», εκδ. Οδός Πανός, 2004
«Τόπος αλλού», εκδ. Οδός Πανός, 2014

Ανθολογημένα ποιήματα:


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 04 Oct, 2015, 23:15:40 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Σαν παραμύθι
« Reply #1 on: 23 Dec, 2007, 21:56:05 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Σαν παραμύθι
 
Οι ουρανοί αγάλλονται
και χαίρε η δύσις όλη
με ρυθμό και μπρίο.
Προσδεθείτε,
μια ιπτάμενη νοικοκυρά
μας κατατρέχει.
Σε λίγο τα παχνιά μας
θα μοσχοβολούν
ελπιδόφρουδες
και μανταρίνι
σε λίγο θα υποδεχτούμε
Χριστό, Χριστό
κι αλλοφροσύνη.

Οι ουρανοί αγάλλονται
η Τζίνα Μπαχάουερ στο πιάνο
οι νοήμονες, έγκλειστοι
στα μαγαζιά
τα λαμπίδια σε παροξυσμό
και το χριστουγεννιάτικο δέντρο
να υπερσιτίζεται.
Σύγχρονοι θεόσοφοι
στο δεύτερο συνθετικό
σας θέλω.

Από τη συλλογή Γαλάζιο πορτοκάλι (2004)
« Last Edit: 29 Aug, 2009, 19:26:15 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου: Λίγη ησυχία, παρακαλώ
 
Σήμερα ξεκουράστηκα αρκετά
μετά την πολύμηνη θητεία μου
στο κράσπεδο των διλημμάτων.
Ένα μικρό διάλειμμα κάνω
μια ανάσα να πάρω
και συνεχίζω.
Προς το παρόν θέλω μόνο
ένα ψέμα για να κοιμηθώ
κάτι σαν νανούρισμα, κάτι σαν στοργή.
 
Δεν ευθύνομαι εγώ
γι' αυτό το ανυπεράσπιστο συναίσθημα
που έπεσε στα χέρια τρομοκράτη.
Αν θέλει μπορεί να το ανατινάξει
μπορεί να το πετάξει
ή ακόμη να το εκβιάσει.
Δεν θα κάνω τίποτα
δεν θα ενοχληθώ από τίποτα,
σήμερα είμαι σε άδεια
σήμερα έχω υποσταλεί.
 
Μια τεθλασμένη γραμμή
αντιστέκεται στο παρελθόν
μια άρνηση στο μέλλον.
Απ' όλους τους ανομολόγητους κεραυνούς
μου μένει το τώρα να κατευνάσω
κι από αύριο πάλι δουλειά.
 
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)
« Last Edit: 14 Apr, 2013, 00:14:21 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Ιπτάμενοι σχηματισμοί
 
Ξημέρωσε το σήμερα
με τους κραδασμούς της χτεσινής επάρκειας.
Πώς πλήθυνα έτσι σ' αυτόν τον περίπατο
του απρόσμενου
και πώς εισχώρησα έτσι απαλά
στη διάσταση του χειραφετημένου χρόνου;
Είναι άξιον απορίας,
όμως μπορείς και όχι
μια και χιλιάδες των ημερών ακούσματα
προφήτευσαν την ανεύρεση των αγνοούμενων είμαι.

Δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται
το αύριο να κοστολογήσω,
δεν ξέρω αν στην αβλαβή επιδίωξη του λιγοστού
μού επιτρέπεται την άρνηση να θεσμοθετήσω,
ούτε ξέρω,
αν στον κώδικα της ενταξιακής συνάθροισης
μού επιτρέπεται το ανένταχτο ν' αθροίσω.
Μια μονοδρόμηση όλη κι όλη
που ξέπνοα κυνηγά την υποσημείωση
στην τοποθεσία των ψιλών γραμμάτων.

Ω εσύ λαθραναγνώστη ήλιε των συστολών μου
σε πόσες σελίδες ακόμη θα μονομαχήσω
και με πόσες λέξεις ακόμη θα διασταυρωθώ
ως μνηστήρας κι εραστής
ως αντίζηλος μιας εκ προθέσεως διαστροφής.
Είτε το θέλεις, είτε όχι
η ανυπόδητη αντοχή μου
στα κατατόπια της αφθαρσίας με σέρνει
σ' εκείνη, δεν ξέρω αν το θυμάσαι,
την πυκνή αραίωση του απροσπέλαστου.

Και είναι ώρα να ξεκουραστώ
από το κάποτε των καιρών
και είναι ώρα να ξεπλύνω την αίσθηση
του απωλεσθέντος ίσκιου
που κουβαλώ κατάσαρκα των απομνημονευμάτων.

Μια νωχελική συνήθεια τώρα με φιλοξενεί
κι ήταν προχτές το σούρουπο
που άκουσα να λέει κάτι για τους γδάρτες
που στελέχωναν το σθένος της επιτάχυνσης,
μα δεν έδωσα σημασία.
Α τώρα πια το πήρα απόφαση,
δεν μπλέκω τις φτερούγες μου
στα συρματόσχοινα των συνωστισμένων αξιώσεων,
μια πανάρχαια περγαμηνή του αυθεντικού
που έχει πέσει στα χέρια μου
κι όχι τυχαία
μπορεί να συνηγορήσει προς αυτήν ή την άλλη
κατεύθυνση της παρέκκλισής μου.

Και δε με νοιάζει που πρέπει ν' αφήσω
το ανεξήγητο στην επίκτητη διάθεσή του
ούτε και με πειράζει που πρέπει να προσδώσω
στο απροσδιόριστο τα θέλγητρα της απροδιοριστίας του,
μόνο που σ' αυτήν την ανώφελη οφειλή
συνωμότης μου το όνειρο και
δικαίωμά μου η φυγή.

Από τη συλλογή Ωστικό κύμα (1999)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:24:32 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Καλοπέραση
« Reply #4 on: 12 Aug, 2008, 15:14:14 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Καλοπέραση
 
Πάλι καλά
ένας ακόμα βραχνάς
για να βγάλω τη μέρα.
Ούτε να το σκεφτώ
τι θα γινόμουνα
χωρίς αυτήν
τη γάργαρη συνέχεια.
Ε ρε, καλότυχο κορίτσι εγώ
και σιγά το τραύμα.

Τίποτα μα τίποτα δε λείπει
από το ορεκτικό μου περιβάλλον,
ένα ποτηράκι κρασί
λίγο χωριάτικο ψωμί
κι η επιούσια ζημιά στο τραπέζι.
Όσο για τα επιμέρους,
χωρίς την ασθένεια του Σοπέν
καλύτερα λέω να σωπαίνω.

Από τη συλλογή Γαλάζιο πορτοκάλι (2004)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:24:53 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Luna Park (1 - 5)
« Reply #5 on: 13 Aug, 2008, 01:23:13 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Luna Park (1 - 5)

1

 
Βρε μουδιασμένη ευτυχία
Για άδειασέ μου
Επιτέλους τη σελίδα.

2

Εμείς οι ανώνυμοι χαμένοι
Στα μητρώα μιας άλλης Ανδαλουσίας
Την περνάμε ζάχαρη.

3

Αφού Δεν
Το 'ριξα κι εγώ στο Ζεν.

4

Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ
Ότι για το σημείο μηδέν
Θα χρειαζόταν τόση επιμήκυνση.

5

Προ πολλού
Ο Θεός των προβάτων
Μας εγκατέλειψε
Τα βελάσματα όμως
Τον χαβά τους.

Από τη συλλογή Γαλάζιο πορτοκάλι (2004)
« Last Edit: 14 Apr, 2013, 00:30:31 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Στην κοιλιά της φάλαινας
 
Σήμερα μάλιστα
σήμερα ξύπνησε
με ωραία διάθεση
η μελαγχολία
και σημασία δεν δίνει
στην ξανθιά καταγωγή
της μέρας
κι ούτε που τη νοιάζει
αν όλα τα χαρούμενα
ήμουνα που ήμουνα
άρχισαν πάλι
να μαθαίνουν την προπαίδεια.
Θεοί και δαίμονες
οι τέλειοι αριθμοί
αθροίζουν οι διαιρέτες τους
σε χρόνο μηδέν τον πάσσαλό μου.

Ευτυχείς, φθονήστε με!

Από τη συλλογή Γαλάζιο πορτοκάλι (2004)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:25:29 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Περί θνητών και αθανάτων
 
[...]
 
Με κλειστά μάτια πια
αναγνωρίζω τη γεύση που δεν έχω γευτεί.
Με κλειστά μάτια πια
αναγνωρίζω τις αφές που δεν έχω αγγίξει.
Δώσ' μου λίγο παρόν ακόμα
δώσ' μου μια άδεια θέση
σε τούτο το καλοκαίρι,
μόνο μια στάλα κατολίσθησης σου λέω,
για να φύγει από πάνω μου
το δυσανάγνωστο της ύπαρξης.
 
Ασύδοτο πληθαίνει το κόκκινο
που άθλος μοιάζει κι άθλος δεν είναι
Αχνιστό μεσουρανεί το κίτρινο
που έλεος μοιάζει κι έλεος δεν είναι
Πελώριο σπαράζει το γαλαζοπράσινο
που εφτάψυχο μοιάζει κι εφτάψυχο δεν είναι.
Όχι, δεν ήταν καθόλου απροσδόκητη
η καταρρακτώδης πτώση μετεωριτών
στις επιφάνειες
της πολυμεταχειρισμένης σκέψης μου,
ούτε και ήταν αντίθετη
προς τους νόμους της φύσης
η φυγόκεντρος εκτίναξη
των κεντρομόλων επιθυμιών μου.
 
Ελπίζω να έμαθες κάτι απ' αυτό
και να μην σκορπάς τα συντρίμμια σου
στ' αθέατα σημεία της αιωνιότητας.
Μη με παίρνεις στα σοβαρά,
κατέχει και κάποια εκατοστά η τρέλα
στο εμβαδόν της απελπισίας μου,
ανάλογα πόσο πυρομανής
είναι η ανάγκη μου ν' αφανιστώ
κι όχι όπου να ΄ναι
αλλά σε ανίατες τρυφερότητες
την ώρα που χαράζει η μορφή σου.
 
Από τη συλλογή Ωστικό κύμα (1999)
« Last Edit: 14 Apr, 2013, 00:21:54 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Προηγήθηκε άλλος
« Reply #8 on: 26 Aug, 2008, 16:53:50 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Προηγήθηκε άλλος
 
Τα χάλια μου
μιλούν από μόνα τους
δεν έχω πια δεσμά
κι ορίζοντα κανέναν.
Μόνο αν έμεινε χρόνος,
παρακαλώ μια στάση
στην αθωότητα
λίγο ανεκπλήρωτο
να προσκυνήσω
μια φραουλένια διάψευση
να γλείψω
κι ύστερα πάλι
στην υποτροπή του τώρα.

Χωρίς άλλο
η υπόθεση σηκώνει
κατεδάφιση
κι όπως ευστόχως
υπαρξιολόγοι το προβλέψανε
ανοήτως προηγούμενη υπήρξα.
Δε θα μου λείψεις και πολύ
μικρή, άβολη θεσούλα
κι ας πίστευες το αντίθετο,
οριστικά πλέον συνοψίζομαι
σε σκουληκιών απόφθεγμα.
 
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:26:10 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Μη δίνεις σημασία
 
Αυτά τα πουλιά
τα εγκλωβισμένα πουλιά
μάθανε πια καλά
το τραγουδάκι της υπομονής.
Θέλεις και συνέχεια;
Αλλά τι να σου πούμε εμείς
που μόνο ένα μικρό φωτάκι
ανάψαμε στη νύχτα;
Τι να σου πούμε εμείς
και οι παράλογες ροές μας;
Κάθε μέρα σκοτώνουμε
κι από ένα δάκρυ
κι από μια ακρίβεια
δεν μπορεί θα 'ρθει η ώρα
που λαίμαργα θα φαγωθούν
όλα - έννοιες και λέξεις.
 
Κι αν ξεφύγει καμία
σαν τη μύγα που περπατάει
στο κάτασπρο ταβάνι
θα είμαστε πολύ μακριά
για να ακούσουμε το χειροκρότημα.
Αυτά για μας
τους μικρούς κόσμους
με τους ακαθόριστους ίσκιους
 
που επιμένουν ακόμη να βουτούν
το ξεροκόμματό τους στην ψυχή.
Γι' αυτό σου λέω,
μη δίνεις σημασία
ένα κορμί φορτωμένο
όπως-όπως επάνω μας
δεν είναι και τόσο δύσκολο
να το αμφισβητήσεις.
 
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:26:30 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Εντός
« Reply #10 on: 25 Sep, 2008, 22:30:25 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Εντός
 
Παρανόησα πια τελείως.
Αυτοί οι αύλακες του νου
υπερχείλισαν τρέλα.
Μια αόριστη ύπαρξη
μόνο θυμάμαι
τώρα που τα χέρια
γίναν κραυγή
τώρα που τα μάτια γέμισαν τέλμα.
Όλα έχουν ένα όριο
ακόμη κι αυτό
το ουράνιο ζουζούνισμα
στ' αυτιά μου
κάποτε θα τελειώσει.
 
Ρίχνεις πετραδάκια
στα τζάμια μου
δεν είσαι εγώ
παρ' το απόφαση,
εδώ μέσα κατοικούν οι λύκοι.
Εδώ μέσα υπάρχει
αρκετή πείνα και δίψα
για όλους μας
κι είμαστε πολλοί.
 
Λαμπυρίζουμε παράφορες
ίριδες στο σκοτάδι
τ' ανοιχτά μας στόματα
αφρίζουν στέρηση.
Που και που, όταν
ρουθουνίσουμε ζωή,
γραπώνουμε δύναμη
και χιμάμε ο ένας στον άλλον
με την έμφυτη τέχνη του θανάτου.
Σαν ξεσχίσουμε
και την ύστατη προσπάθεια
κουλουριαζόμαστε στην παγωνιά
και δε σκούζουμε παρά μόνο
στο υπερβολικό βάθος.
 
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:26:46 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Τομή
« Reply #11 on: 08 Oct, 2008, 22:40:11 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Τομή
 
Ήταν η εποχή
που τα ρολόγια υπέφεραν
από κακή κυκλοφορία
του χρόνου.
Φλέβες και ωροδείκτες
πρήστηκαν τόσο
που ήταν σχεδόν αδύνατον
να μετακινηθούν.
Μέχρι που φύτρωσαν
δάφνες στα μαλλιά
μέχρι που βγήκαν τα μαχαίρια
κι όλα άρχισαν να λειτουργούν
όπως πριν, ίσως και χειρότερα.
 
Άθελά μου τότε
γαντζώθηκα  από ένα σύννεφο
και γιγάντια λευκότητα
απλώθηκα λίγο πιο κάτω
από χίλιους παρόντες ήλιους
και πολύ πιο πάνω
από εκατομμύρια χαρωπές κολάσεις.
Τώρα πλέον είμαι γεγονός.
Οργανική κι ανόργανη
ουρανοδρομώ πότε στη δεξιά
και πότε στην αριστερή παραλογόσφαιρα.
 
Αραιά και πού μια τσιγαρίλα
πέρα για πέρα ανθρώπινη
μου φυσάει καπνό και πίσσα στα μούτρα.
Μάταιος κόπος αληταράδες
οι παιδικές μέρες μου
συνεχώς πληθαίνουν
κι έχω έναν ουρανό ολόκληρο
και τεράστια περιθώρια λάθους
για ξέφρενο παιχνίδι.
 
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:27:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Παραίσθηση
« Reply #12 on: 05 Dec, 2008, 21:18:49 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Παραίσθηση
 
Πέρασες από μπροστά μου
γυμνό αστέρι,
ως πόσο σε θέλω
στο νυχτωμένο μου κατάντημα,
πόσο απαρηγόρητα
χωρίς εσένα
φλυαρεί το κορμί μου!
Πλησίασε, έχω κάτι να σου πω,
αυτή η κατακόκκινη φαντασίωση
με ξεπερνά κατά πολύ
κι αγγίζει
όλες τις προηγούμενες
κι επόμενες ζωές μου.

Δεν ξέρω ούτε τα στοιχειώδη
παρά τα νοερά κι ευλύγιστα
πλοκάμια σου,
σε πιάνω μόνο
στη συχνότητα των ονείρων
καταδικασμένη να χάνομαι
νύχτες ολόκληρες
στις άυλες διαστάσεις σου.
Ν' αγγίζω το ανέγγιχτο
να ψιθυρίζω το ανείπωτο
να ξεφορτώνω θάλασσες
στη διαστροφή μου.
Για σένα, για μένα
για όλο αυτό το πλήθος
που βογκάει στα σπλάχνα μου,
η τελευταία ριξιά της μοίρας.
Ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα
οι ουρανοί
ω έρωτά μου, πλησιάζει η μπόρα.
 
Από τη συλλογή Αιώρηση επί χάρτου (2002)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Δακτυλικά αποτυπώματα
 
Δεν είμαι ούτε μυστικό ούτε αστέρι
δεν είμαι ούτε ψίθυρος ούτε βροντή
δεν είμαι ούτε χελιδόνι ούτε πνοή
είμαι μόνο μια υποτροπιάζουσα προσθήκη
τυλιγμένη με τη χλομάδα των καημών,
κι απλώς ιχνογραφώ φεγγίτες γνώσης
στα τσιμεντένια τετράδια του κελιού μου
και τσιμέντο να γίνει
το λίγο του πολύ
και το πολύ του λίγου
που καταχράσθηκα τόσα χρόνια
τους πονοκεφάλους μου.
Και παρ' όλο που πάντα είχα
σε υπόληψη τις χαριτωμένες συζητήσεις
κατάφερα και ξερίζωσα
το υπέρβαρον της μοναξιάς μου
κι έτσι όπως απέμεινα
-πλάσμα άπλαστο κι απατηλό-
από τις τέσσερις εποχές,
ανάθρεψα την πέμπτη και προχωρώ.

Φάσκεις και αντιφάσκεις ήλιε
που μια λάμπεις κι επαινείς
και μια κρύβεσαι και κατσαδιάζεις
αποφάσισε λοιπόν,
ποια είναι η μέρα που σου ταιριάζει
για να μη σε πάρει η μπόρα
και μαζί εξανεμιστούν
και οι λίγες στεγνές ευεργεσίες
που φυλάω μακριά απ' τα γλέντια σου.
Και μια που δεν είμαι
ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία
που σ' το ζητάει,
μια που δεν είμαι ούτε η χαϊδεμένη
ούτε η φυσική σου κόρη,
επιτρέπεται, νομίζω, να σε αποκαλώ πατριό.

Από τη συλλογή Ωστικό κύμα (1999)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:27:19 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 61733
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Κατάμαυρο
« Reply #14 on: 27 Jan, 2009, 20:13:23 »
Ρουμπίνα Θεοδώρου, Κατάμαυρο
 
Ποιος να μου το 'λεγε
ότι αυτά τα δύστυχα μαλλιά
για πάντα μέσα σε μαύρους οιωνούς
την αμαρτία θα επωάζουν.
Ποιος να μου το 'λεγε
ότι αυτή η σάρκινη παραδοχή
σε νοσταλγία ήλιου
ποτέ δε θα γεράσει.
Και μη διανοηθεί
αστράγαλος να λάμψει
λάθος επιρρεπές στο γέλιο
να τολμήσει,
τάζουν βούρδουλες
βασανιστήρια αρρενωπά
τάζουν νόμους πέους.

Τα βαμβακερά μου κάτεργα
φαρδιά σιωπή τυλίγει
έξω γαβγίζουν τα σκυλιά
γαβγίζει η ιστορία,
μόνο σκοτάδια βλέπω
και από το θάνατο πιο πειστικά
και μόνο μια ραχιτική ζωή στα βάθη.
Είναι γνωστό,
στον Άδη ένας κέρβερος
καλοπερνά
και μη διανοηθείς,
μ' αυτή τη σκέψη
ατέρμονα σ' αλυσοδένω.
Πιο μισητή κι από έγκλημα
πιο λίγη κι από στίγμα κουτσουλιάς
έι εσείς, ρωτάω
σε ποιον αιώνα αγκομαχώ;

Από τη συλλογή Γαλάζιο πορτοκάλι (2004)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 18:27:34 by wings »