Author Topic: Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου  (Read 23489 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου (1909-1935)



Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1909. Πέθανε το 1935 από φυματίωση. Ήταν η πρώτη σύζυγος του ποιητή Γιώργου Βαφόπουλου. Ένα χρόνο μετά τον θάνατό της, με εισήγηση του δημάρχου της Θεσσαλονίκης Ν. Μάνου και με κύριο πρόλογο του ακαδημαϊκού (τότε) Γρηγορίου Ξενοπούλου, εκδόθηκε ο τόμος «Έργα» (ποιήματα, διηγήματα, δράματα) της ποιήτριας.

Ποιητικές συλλογές:
«Νύχτες αγρύπνιας», 1931
«Έργα», 1936 (το βιβλίο επίσης περιλαμβάνει διηγήματα και δράματα)

Θεατρικά έργα:
«Ντίνα Νέλλη», 1934
«Την τελευταία στιγμή» (μονόπρακτο), 1934

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:



[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 21:10:39 by wings »


Anastasia

  • Anastasia Giagopoulou
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2373
  • Gender: Female
  • Set goals, Work hard!
    • anastasia.giagopoulou
    • https://twitter.com/ingreekt
    • My Website
Re: Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου
« Reply #1 on: 22 Nov, 2007, 10:55:20 »
Έχω την εντύπωση ότι τα ποιήματα της Ανθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου αποπνέουν έναν εύθυμο σκοπό, μια χαρούμενη νότα αθώας παιδικότητας. Ακόμη και εκείνα που είναι στολισμένα με πίκρα, μοσχοβολούν ζαβολιά και τραγούδι. Ελπίζω να μην καταλαβαίνω μόνο εγώ αυτά που λέω!!! ;-)))

Καλημέρα. ;-)
« Last Edit: 05 Aug, 2008, 21:16:32 by wings »
"Only Love can leave such a... Mark!"

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου
« Reply #2 on: 22 Nov, 2007, 12:22:17 »
Σωστά καταλαβαίνεις. Μα ήταν παιδί η Ανθούλα Σταθοπούλου, η πρώτη σύζυγος του Γιώργου Βαφόπουλου.

Παιδί ήταν ακόμα κι όταν πέθανε - μόλις 26 χρονών - από φυματίωση. Μάλιστα, σε ορισμένα ποιήματά της μιλάει για την αρρώστια της.

Είναι ρομαντική ποιήτρια της παλιάς σχολής με την παραδοσιακή φόρμα γραφής. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να ζήσει και να γράψει όσο θα 'πρεπε. Όμορφα έγραφε, αλλά ήταν ακόμα «παιδικά» τα γραπτά της.

Ωστόσο, δεν παύει να είναι εκπρόσωπος αυτού του τρόπου γραφής των προπολεμικών ποιητικών γενεών και τα ποιήματά της που δημοσιεύουμε ήταν ξεχασμένα, οι συλλογές της είναι σπάνιες στις μέρες μας και, βεβαίως, το έργο της έχει ιστορική και εγκυκλοπαιδική αξία για τον σημερινό αναγνώστη ή μελετητή.
« Last Edit: 17 Jun, 2008, 18:30:29 by wings »


banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Re: Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου
« Reply #3 on: 22 Nov, 2007, 12:31:00 »
Μα ήταν πολύ νέα όταν τα έγραψε, Αναστασία, σχεδόν παιδί. Για το τελευταίο συμφωνώ μαζί σου. Μου θυμίζει μάλιστα έντονα τραγούδια του Τσιτσάνη. Στα άλλα όμως υπάρχει μια βαθιά θλίψη και μια απελπισία για τη ζωή που χάνεται. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα.

Υ.Γ. Τώρα βλέπω ότι και η Βίκυ γράφει σχεδόν τα ίδια.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Παλιές εικόνες
 
Παλιές εικόνες χάρτινες, στον τοίχο κρεμασμένες,
του πόνου μου συντρόφισσες και θύμησες γλυκές,
καθώς σας βλέπω αναπολώ μέρες ευτυχισμένες –
τι γρήγορα που πέρασαν! Θαρρώ πως ήταν χτες.

Εδώ μια κόχη τουρανού σ’ έρημο πετρονήσι,
–πολλές φορές λικνίστηκα μ’ ονείρατα τερπνά–
κι εκεί ένας παλιός θεός, σ’ ολύμπιο μεθύσι,
την κούπα την ολόχρυσην αδειάζει και κερνά.

Μια ακουαρέλα πλάι του, κάποιου καλού τεχνίτη,
πασίφωτος κι ολόχαρος ο κάμπος του χωριού,
ένα μαγγανοπήγαδο κι ένα χωριατοσπίτι–
πόσο καλά τα γνώρισα με τα φτερά του νου.

Πιο πέρα κάποιο σκοτεινό πορτρέτο με κοιτάζει
κι έχει ματιάν αστραφτερή κι εβένινα μαλλιά–
Αχ, όταν ήμουνα μικρή, μ’ έτρωγε το μαράζι
γι’ αυτόν το λεβεντόκορμο κι άγνωστο βασιλιά.

Παλιές εικόνες χάρτινες, στον τοίχο κρεμασμένες,
απείραχτες δε μείνατε στο πέρασμα του χρόνου.
Και σεις τώρα με βλέπετε, θαμπά ξεθωριασμένες,
σύντροφοι του καλού καιρού και του σκληρού μου πόνου.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932)
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 21:13:07 by wings »

Anastasia

  • Anastasia Giagopoulou
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2373
  • Gender: Female
  • Set goals, Work hard!
    • anastasia.giagopoulou
    • https://twitter.com/ingreekt
    • My Website
Σε τούτο το ποίημα νιώθει κανείς τη θλίψη και τον πόνο της ποιήτριας για τη ζωή που φεύγει.
« Last Edit: 14 Aug, 2008, 02:50:45 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Να δεις και κάτι άλλα ποιήματά της που μιλάνε για τον θάνατο που έβλεπε να την κοντοζυγώνει.
« Last Edit: 14 Aug, 2008, 02:52:15 by wings »

Anastasia

  • Anastasia Giagopoulou
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2373
  • Gender: Female
  • Set goals, Work hard!
    • anastasia.giagopoulou
    • https://twitter.com/ingreekt
    • My Website
Ανατρίχιασα...

« Last Edit: 14 Aug, 2008, 02:50:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μα, κοίτα τώρα τι περίεργοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι... στην ανθολογία μας και μέσα σε μόλις 80 άτομα έχουμε δύο ανθρώπους που πέθαναν νέοι.

Γύρω στα 20 της η Ανθούλα Σταθοπούλου αρρωσταίνει και αρχίζει να καταλαβαίνει πως θα πεθάνει σε λίγα χρόνια. Περίπου στην ίδια ηλικία ο Αλέξης Τραϊανός αρχίζει να φλερτάρει από μόνος του επικίνδυνα με τον θάνατο.

Η Ανθούλα παλεύει να ζήσει αλλά ο θάνατος τη νικάει στα 26 της. Ο Τραϊανός παλεύει να πεθάνει, η ζωή πρόσκαιρα τον νικάει, αλλά αυτός επιμένει και τελικά αυτοκτονεί στα 36 του.

Πες μου ότι δεν είναι τραγική ειρωνεία.
« Last Edit: 14 Aug, 2008, 02:51:06 by wings »

Anastasia

  • Anastasia Giagopoulou
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2373
  • Gender: Female
  • Set goals, Work hard!
    • anastasia.giagopoulou
    • https://twitter.com/ingreekt
    • My Website
Ειλικρινά δεν ξέρω ποιο είναι πιο τραγικό... να έχεις όνειρα και ελπίδες και να παλεύεις για τη ζωή χάνοντας τη μάχη ή να είναι τόσο μαύρη και κενή η ψυχή σου και να φλερτάρεις με το θάνατο βγαίνοντας, τελικά, νικητής...

Είμαστε περίεργα πλάσματα, εμείς οι άνθρωποι...
« Last Edit: 14 Aug, 2008, 02:51:16 by wings »

Evmorfia

  • My Website
  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 639
  • Gender: Female
    • Wordings
Ένα πάρα πολύ όμορφο ποίημα το «Παλιές εικόνες»!

...που μου έφερε στο μυαλό το πιο λαϊκότροπο «της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος...»

« Last Edit: 26 Aug, 2008, 16:32:53 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ναι, η Ανθούλα Βαφοπούλου είναι ρομαντική ποιήτρια της παλιάς σχολής με την παραδοσιακή φόρμα γραφής. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να ζήσει και να γράψει όσο θα 'πρεπε. Όμορφα έγραφε, αλλά ήταν ακόμα «παιδικά» τα γραπτά της.

Ωστόσο, δεν παύει να είναι εκπρόσωπος αυτού του τρόπου γραφής των προπολεμικών ποιητικών γενεών και αυτά τα ποιήματά της που δημοσιεύουμε ήταν ξεχασμένα, οι συλλογές της είναι σπάνιες στις μέρες μας και, βεβαίως, το έργο της έχει ιστορική και εγκυκλοπαιδική αξία για τον σημερινό αναγνώστη ή μελετητή.
« Last Edit: 26 Aug, 2008, 16:29:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Ο παλιάτσος
 
Ντυμένος την παράξενη στολή του,
μ’ αλλόκοτη μορφήν από μπογιά,
κάνει τον κόσμο να γελά μαζί του,
μα εκείνος δε γνωρίζει να γελά.
 
Μες στης χαράς αυτός το πανηγύρι,
μερόνυχτα πηδάει στη σκηνή,
ως που μια μέρα κάπου θ’ απογείρει,
φτωχός σε κάποια τρώγλη σκοτεινή.
 
Είναι ο παλιάτσος, σ’ όλη τη ζωή του
τη θλίψη των ανθρώπων που σκορπά,
ενώ τη θλίψη πρέπει τη δική του
να κρύβει πάντα κάτω απ’ την μπογιά.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932)
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 21:14:33 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Καρδιάς ερείπια
 
Περήφανη η καρδιά μου είναι κι απέραντη,
όσο καμιά στον κόσμο δεν είν’ άλλη.
Καρτερικά της μοίρας τα χτυπήματα
τα δέχεται μες στης ζωής την πάλη.

Μοιάζει η καρδιά μου –αλίμονο!– με μια έρημη
από βαρβάρους χώρα ρημαγμένη.
Τι κι αν οι ομορφιές της νεκρωθήκανε;
Κάτι απ’ την αρχοντιά της απομένει.

Κάτι η καρδιά μου μέσα στην ατέρμονη
και ματωμένην έκτασή της κλείνει,
απ’ τη μεγάλη τρικυμία του έρωτα
και κάτι απ’ της μετάνοιας τη γαλήνη.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932)
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 21:14:25 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Σα δυο πλανήτες
 
Στη γήινη τη σφαίρα βρεθήκαμε οι δυο,
πλανήτες μες στ’ άλλα τ’ αστέρια.
Χωρίζουμε κάποτε λίγον καιρό
και σμίγουμε πάλι τα χέρια.

Δεν έχει η ζωή μας κανένα σκοπό,
μια μοίρα σκληρά μας ενώνει.
Τον πόνο μαζί τραγουδούμε κι' αυτό
γλυκά την καρδιά μας μερώνει.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932)
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 21:14:55 by wings »