Author Topic: Συζητήσεις για την ποίηση, τη Θεσσαλονίκη, την ποίηση της Θεσσαλονίκης... και άλλα πολλά  (Read 36047 times)

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Κώστας Πλαστήρας, Κλίση ρήματος
 
Μιλώ παράλογα
                       Μιλάς παράλογα
                                                Μιλά παράλογα
Ασκούμαστε στην ομιλία και τον παραλογισμό
 
Ανάγκη των χρόνων να μιλώ παράλογα
Έτσι που όλα καταληπτά για τους συνανθρώπους
που χωλαίνουν και δεν το γνωρίζουν
που μηρυκάζουν και δεν θέλουν να το πιστέψουν
 
Μιλάς παράλογα
Εσύ που σήμερα μαζί κι αύριο χωρίς έρεισμα
μεταπηδάς την ιδεολογία σου
Μιλάς παράλογα αντιμέτωπος της ρυθμισμένης ζωής
 
Μιλά παράλογα
Αυτός που κυριολεκτεί και περιγράφει την ιστορία
τις συμπληγάδες που κλείνουν και που ορίζοντα
στο ανοιγοκλείσιμο δεν βλέπεις
 
Μιλούμε παράλογα
γιατί δεν μας έμεινε άλλο να κάνουμε
για δεν έμεινε παρά να παραλογιζόμαστε εν εαυτώ
 
Από τη συλλογή Mark Alexander Loys συζητάς τα περασμένα (1995)


Μετά το theatre of the absurd, να και η ποίηση του παραλόγου.
« Last Edit: 30 Aug, 2008, 16:11:44 by wings »


banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
δεν βλέπω
δεν σημαίνει δεν υπάρχει
πίσω απ' την όρασή μου
ρέουν ηφαίστειοι ποταμοί
φτεροκοπούν χίλια πουλιά
υφαίνεται με θαύματα
το μαγικό χαλί του κόσμου
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:33:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μετά το theatre of the absurd, να και η ποίηση του παραλόγου.

Δεν νομίζω... μάλλον το παράλογο της καθημερινής ζωής και του κόσμου όπως τον καταντήσαμε είναι το θέμα μας εδώ. Εκτός αν κάνω κάποιο τραγικό λάθος, πράγμα που είναι εξαιρετικά πιθανό.
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:33:40 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
δεν βλέπω
δεν σημαίνει δεν υπάρχει
πίσω απ' την όρασή μου
ρέουν ηφαίστειοι ποταμοί
φτεροκοπούν χίλια πουλιά
υφαίνεται με θαύματα
το μαγικό χαλί του κόσμου


Οι στίχοι στο μήνυμα του Τόλη είναι από το ποίημά του Κόκκινο ξέφτι στο κατώφλι του κόσμου.
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:34:42 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Δεν νομίζω... μάλλον το παράλογο της καθημερινής ζωής και του κόσμου όπως τον καταντήσαμε είναι το θέμα μας εδώ. Εκτός αν κάνω κάποιο τραγικό λάθος, πράγμα που είναι εξαιρετικά πιθανό.

Οι ισοβίτες του Σαν Κουέντιν, με τα ξυρισμένα κεφάλια και τα τατουάζ, θα διαφωνούσαν μαζί σου. Όταν άρχισε η παράσταση του «Περιμένοντας τον Γκοντό», όλοι βουβάθηκαν. Κι όταν τελείωσε, όλοι έτρεμαν. «Ο Γκοντό είναι η κοινωνία», είπε κάποιος. «Είναι αυτό που περιμέναμε μια ζωή και δεν μας δόθηκε», είπε ένας άλλος.

Το παράλογο της ύπαρξης δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στο παράλογο της καθημερινής ζωής. Όπως καταντήσαμε τον κόσμο και όπως ήταν πάντα.
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:35:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Να μείνουμε λίγο στο ποίημα του Κώστα Πλαστήρα;

Το παράλογο της ύπαρξης δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στο παράλογο της καθημερινής ζωής. Όπως καταντήσαμε τον κόσμο και όπως ήταν πάντα.

Δηλαδή το παράλογο της ύπαρξης μάς οδηγεί στη «μεταπήδηση» της ιδεολογίας και στο να βρισκόμαστε αντιμέτωποι της ρυθμισμένης ζωής; Και το ίδιο παράλογο μάς κάνει να επιζητούμε τη «ρυθμισμένη» ζωή;
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:35:51 by wings »


banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Να μείνουμε λίγο στο ποίημα του Κώστα Πλαστήρα;

Δηλαδή το παράλογο της ύπαρξης μάς οδηγεί στη «μεταπήδηση» της ιδεολογίας και στο να βρισκόμαστε αντιμέτωποι της ρυθμισμένης ζωής; Και το ίδιο παράλογο μάς κάνει να επιζητούμε τη «ρυθμισμένη» ζωή;

Μπορεί κι έτσι. Θα έλεγα να μην εστιάζεις την προσοχή σου στο μερικό. Αυτό είναι μόνον ένα απόσπασμα (δες και τους πρώτους τέσσερις στίχους) και ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία σε ένα ποίημα. Όλοι οι σπουδαίοι συγγραφείς του «θεάτρου του παραλόγου» (Μπέκετ, Ιονέσκο, Άλμπι, Βιάν, Ζενέ, Πίντερ, κ.α.) περιγράφουν στο έργο τους το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Δηλαδή, την απουσία σκοπού και νοήματος (εκτός αν πιστεύει κανείς στα θρησκευτικά παραμύθια) που αποτελεί ουσιαστικά το μοναδικό θέμα και ερώτημα της λογοτεχνίας (και της φιλοσοφίας) ανά τους αιώνες. Από το υπαρξιακό παράλογο προκύπτει αναπόφευκτα και η παράλογη (επιθετική, σχιζοφρενική, δολοφονική και αυτοκτονική) συμπεριφορά των ανθρώπων. Ή μόνον έτσι μπορεί να εξηγηθεί. Αλλιώς δεν θα επικρατούσε ο νόμος της ζούγκλας, θα είχαμε και κάποιες περιπτώσεις αρμονικής και «ευτυχισμένης» κοινωνικής συμβίωσης στην ιστορία της ανθρωπότητας.
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:36:03 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δεν είναι που εστιάζω την προσοχή μου στο μερικό. Είναι που δεν μπορώ να πειστώ ότι κάθε ποίημα φιλοδοξεί απαραίτητα να αντιμετωπίσει ή να πραγματευτεί όλα τα υπαρξιακά μας προβλήματα και κατ' επέκταση την ιστορία της ανθρωπότητας ούτε και θέλω να διαβάζω κάθε ποίημα προκατειλημμένη κατ' αυτό τον τρόπο. Για να ακριβολογούμε δεν θέλω καν να δίνω ερμηνείες σε κάθε στίχο ενός ποιήματος, αλλά πάλι αυτός είναι ο δικός μου τρόπος σκέψης κι ανάγνωσης.

Πιστεύω πως κάθε ποίημα είναι μια χωριστή οντότητα και εκφράζει τη φωνή του δημιουργού του τη συγκεκριμένη ώρα και στιγμή γιατί μια άλλη εποχή δεν θα ξανάγραφε τις ίδιες λέξεις. Έχω άδικο;
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:40:48 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Καλά κάνεις και έχεις τον δικό σου (απροκατάληπτο) τρόπο σκέψης και ανάγνωσης. Εσύ, αν θέλεις, μη δίνεις καμία ερμηνεία στους στίχους ενός ποιήματος. Εμένα θα μου επιτρέψεις να έχω διαφορετική οπτική. Κι όσο για τον ποιητή, μπορεί να μην έγραφε τις ίδιες λέξεις μιαν άλλη εποχή αλλά μάλλον θα έλεγε τα ίδια περίπου πράγματα. 
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:43:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μα, δεν επρόκειτο να απαγορεύσω στους άλλους να έχουν τη δική τους οπτική. Για τον ποιητή πιθανολόγησα. Εσύ ξέρεις και δεν έχω παρά να δεχτώ απολύτως ανενδοίαστα αυτό που λες. Όμως, Τόλη, δεν έχουν κάποιες λεξούλες ιδιαίτερη σημασία μερικές φορές;
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:43:15 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Φυσικά οι λέξεις έχουν ιδιαίτερη σημασία. Καθοριστική σημασία για τον ποιητή αφού αποπειράται με το παιχνίδι των λέξεων να προσεγγίσει το απρόσιτο και να εκφράσει το ανέκφραστο.

Έχω πει πολλές φορές ότι η αληθινή ποίηση βρίσκεται στην ψυχή μας, βρίσκεται στην ομορφιά, στον πόνο και στο δέος του κόσμου, και όχι στα σύμβολα με το μελάνι στο χαρτί. Αφού όμως αυτό που μας δόθηκε είναι ο λόγος, με το ταπεινό εργαλείο των λέξεων θα προσπαθήσουμε να εκφράσουμε τη μουσική μας, τη χαρά και την αγωνία μας, κάθε ανθρώπινο συναίσθημα.

Οι λέξεις αλλάζουν, η φύση και η μοίρα του ανθρώπου όχι.
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:43:31 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Οι λέξεις αλλάζουν, η φύση και η μοίρα του ανθρώπου όχι.

Καλημέρα. Η μοίρα; Δηλαδή γίνεται ό,τι είναι γραφτό να γίνει; Αυτό εννοείς;
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:44:44 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Γραμμένο στα μεγάλα κιτάπια τ' ουρανού. Αυτά που μόλις τώρα μαθαίνουμε να συλλαβίζουμε. Το πεπρωμένο και το κισμέτ ονομάζονται πλέον D.N.A. Όταν στο κάθε τι είμαστε προκαθορισμένοι, όταν ως μια κάποια ηλικία δεχόμαστε άβουλοι καθοριστικές επιδράσεις από το περιβάλλον, τι νόημα έχει μετά η λέξη ελευθερία; Ποιος μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του θνητού (ή το σχήμα του προσώπου του;). 

Κι από την άλλη, ποιος μπορεί να διαβάσει τις ζαριές που ρίχνει το τυχαίο σε κάποια σκοτεινή γωνιά; Ποιος ξέρει αν η ζωή του θα αλλάξει αύριο επειδή έστριψε δεξιά στον δρόμο αντί για αριστερά. Πραγματικά δεν ξέρω τίποτα. Γράφω, όπως είμαι ταγμένος, για την άγνοιά μου και για το δέος μου μπροστά στα θαύματα και την οδύνη του κόσμου.

« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:44:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Καλημέρα, Τόλη.

Τι νόημα έχει η λέξη «ελευθερία»; Το μεγαλύτερο... Απεριόριστες οι δυνατότητες του ανθρώπινου νου κι εμείς χρησιμοποιούμε μόλις μια μικρούλα κόχη του. Κανένα κιτάπι τ' ουρανού δεν επιβάλλει να μην χρησιμοποιήσουμε και τις «γειτόνισσές» της κρύπτες του νου μας. Μόλις κάνουμε μια στοιχειώδη υπέρβαση έναντι του εαυτού μας και αρχίσουμε να το παιδεύουμε λίγο παραπάνω το έρμο (για το μυαλό μιλάω πάντα), ενεργοποιείται και η αίσθηση της ελευθερίας γιατί αυτόματα νιώθουμε ότι έχουμε περισσότερες δυνατότητες και αξίζουμε κάτι καλύτερο.

Όσο για την τύχη μας, κι αυτή μονάχοι μας τη χαράζουμε. Αλλάζει η ζωή σου αν στρίψεις κατά λάθος δεξιά... αλλά, αν τελικά δεν σου κάνει η στροφή αυτή ή κάνεις τα πίσω μπρος και ξαναστρίβεις αριστερά (όπερ και συνετότερο :-)) ή την επόμενη φορά παίρνεις τη σωστή στροφή αφού αυτομαστιγωθείς για τον τζάμπα δρόμο που έκανες την προηγούμενη μέρα. Και κανείς δεν μπορεί να μας επιβάλλει καμία γνωριμία. Ακόμα κι αν μας την επιβάλλουν προς στιγμήν, μπορούμε να την αποκηρύξουμε αργότερα, ως ορθώς σκεπτόμενοι άνθρωποι. :-)

Γράφεις όπως είσαι ταγμένος ή γράφεις όπως νιώθεις ταγμένος; Ποιος σε έταξε;
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:45:16 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Δεν είναι φρόνιμο να μπαίνεις στη σπηλιά του σαρκοβόρου και να το τσιγκλάς. Μπορεί να ξυπνήσει το D.N.A. του (ξέρεις, πανίσχυρο μυικό σύστημα, νύχια, δόντια, κ.ο.κ.). Και μάλλον δεν θα προλάβεις να υποβάλεις προσφυγή στον οργανισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αξιοθαύμαστη η αίσθηση ελευθερίας που έχει η δυτική χειραφετημένη, αυτεξούσια γυναίκα. Ή ο οποιοσδήποτε προνομιούχος αυτού του κόσμου (που, σε τελική ανάλυση, εξαργυρώνει τη δυστυχία των απόκληρων). Να υποθέσω ότι την ίδια «ελευθερία» και τις ίδιες «απεριόριστες δυνατότητες του ανθρώπινου νου» έχουν και τα παιδάκια του Νταρφούρ; Και ότι μπορούν «να χαράξουν την τύχη τους» μόνα τους; Ή οι γυναίκες του Αφγανιστάν; 'H αυτοί που γεννιούνται ανάπηροι, ηλίθιοι, ετοιμοθάνατοι και επιβιώνουν για λίγο σε αποθήκες ανθρώπινων απορριμμάτων που ονομάζονται ιδρύματα;

Ο κάθε άνθρωπος αξίζει το καλύτερο. Και το κάθε ζωντανό πλάσμα. Κι εκείνα που φυλακίζουμε σε κλουβιά για να διασκεδάζουμε, και τα άλλα που στέλνουμε στα σφαγεία μας και μαγειρεύουμε στην κουζίνα μας. Αξίζουν το καλύτερο, αλλά τι παίρνουν; Κι αυτή η ίδια η δική σου ελευθερία, και του κάθε ευνοημένου υπερόπτη, είναι σε μεγάλο βαθμό μια ψευδαίσθηση και μία ζωτική αυταπάτη.

Αν ήξερα ποιος με έταξε, θα είχα βρει την απάντηση στα προαιώνια ερωτήματα του ανθρώπου. Το ονομάζω «το άγνωστο», το «φως», το «μέγα δέος», κι αν θέλεις, καμιά φορά, ο θεός. Και δώσε, αν μπορείς, εσύ τον ορισμό. Η αίσθηση του προορισμού, της εσωτερικής εντολής, είναι κοινή σε κάθε δημιουργικό άνθρωπο. Και τόσο ισχυρή, που αν δεν την τηρήσει θα τρελαθεί ή θα πεθάνει. Ποιος άλλος λόγος θα μπορούσε να υπάρχει για να απορρίψει περιφρονητικά το χρήμα και τη δύναμη και να αφοσιωθεί ολόψυχα και ισόβια σε κάτι που του προσφέρει μόνο ψυχική ικανοποίηση;

Με έταξε αυτό που με έταξε. Να ανθίσω με το λίγο ή το πολύ που μου έδωσε. Πρώτα για μένα τον ίδιο και μετά για όλους τους άλλους. Αυτός είναι ο υπέρτατος νόμος της δικής μου ζωής.
« Last Edit: 25 Aug, 2008, 13:45:29 by wings »