Ιωάννα Λιούτσια

wings · 69 · 15967

Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Μικρό πεζό

[Ενότητα Εγώ]

Δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που τους αρέσουν τα ταξίδια.
Ποτέ δεν ήμουν.
Μικρή το ήθελα πολύ να ταξιδεύω.
Όποτε ερχόταν κάποιος στο σπίτι
η μαμά τού ’λεγε να βγάλει τα παπούτσια
κι εγώ
αφού κερνιόμουνα το κέρασμα
πήγαινα και αναποδογύριζα,
κοιτούσα τις σόλες από τα παπούτσια.
Έβλεπα
βίδες σφηνωμένες
σαπισμένα φύλλα
λάσπες και χλόη
καταχωνιασμένες
κι έφτιαχνα ιστορίες λαμπερές
για τους μυστηριώδεις ταξιδιώτες που επισκέπτονται τα σπίτια
για βεγγέρες.

Μονάχα μια φορά ταξίδεψα,
τότε που ήθελα να ζήσω έρωτα.
Όμως μπλέχτηκαν τα μαλλιά μου μες στα μάτια
και φούντωσε ο φόβος του θανάτου
στην καρδιά του
και με άφησε / τον άφησα
κανείς δεν είχε σε ποιον να στηριχτεί.

Από τότε
κάθομαι στο κρεβάτι του σπιτιού μου
οκλαδόν και ξεφυσάω.
Μόνο όταν έρχεται κανείς για επίσκεψη σηκώνομαι
και πάω και τους τραβάω
να τους βγάλω τα παπούτσια.
Παλεύουμε πάνω στον καναπέ
τους ρίχνω στο χαλί
και με τα χέρια μου στην καρωτίδα τους, ουρλιάζω:
–Ψεύτες! Υποκριτές!
Τι είδους ταξίδια είναι αυτά που κάνετε μες στους ανθρώπους;
Γιατί να καταστρέφετε με όνειρα
να σπάτε με τσεκούρια τις καρδιές μας
πότε θα έρθει η σειρά σας;–

Όμως, τι κρίμα.
Οι δικοί μου μας χωρίζουν πάντα.
Κι όλα ξεχνιούνται.
Τι κρίμα.
Όλα ξεχνιούνται.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Νυχτερινό

[Ενότητα Εγώ]

Απόψε
έψαχνα να διαβάσω κάποιο δίστιχο ή ποίημα
για τον έρωτα ή την αγάπη
έστω γι’ αυτήν την αίσθηση ευάλωτου
γι’ αυτό το καλοκαίρι
όμως απογοητεύτηκα.
Δεν υπάρχει.
Δεν βρήκα.
Δεν μπορεί τόσοι αιώνες ποίησης να πήγανε χαμένοι.

Το στήθος μου πηγαίνει πάνω κάτω.
Η αναπνοή μου μέσα έξω.
Έχω καιρό να εμφανιστώ σε ανθρώπους
χωρίς να κλάψω.
Από μικρή απεχθανόμουνα τον Αύγουστο.
Μόνο ο Ιούλιος είναι για μένα καλοκαίρι.
Ο Αύγουστος είναι μια τρύπα στον χωροχρόνο,
κάτι ενδιάμεσο.
Ούτε χειμώνας ούτε καλοκαίρι.
Δεν υπάρχει.
Δεν τον βρήκα.
Δεν μπορεί τόσοι αιώνες Αύγουστοι να πήγανε χαμένοι,

κάποιος θα έζησε/αυτός θα πέθανε
κάποιος θα πέθανε/αυτός θα έγραψε
κάποιος θα έγραψε/αυτός θα ερωτεύτηκε

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)



Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Άπνοια

[Ενότητα Εμείς]

Και να φοβάμαι να καταπιώ το σάλιο μου
όταν κοιμάμαι στην αγκαλιά σου
μήπως τυχόν και σε ξυπνήσω,
μήπως τυχόν και ταραχτεί η ησυχία μας
από ακούσματα βιολογικά,
από ήχους που θα διαλύσουν την ψευδαίσθηση
πως τίποτα πια δεν κινείται στον χωροχρόνο
παρά μονάχα ο ιδρώτας σου που ρέει
κι εγώ που τον διψάω με το χέρι μου
σε ιερή αμφισημία.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια: Άτιτλο I

[Ενότητα Εμείς]

Απόψε νομίζω πως

μπορώ να σ’ αγαπήσω μ’ όλη μου την λύπη

μπορώ να σε τυλίξω με τα ψέματα που λέω
για να ’μαι μαζί σου

μπορώ να δω μαζί σου
τα τρία χρώματα του ηλιοβασιλέματος
και να τα βγάλουμε επτά

μπορώ να ψάχνω μαζί σου
την πανσέληνο
στον ουρανό
και να καταλήγουμε στο πάτωμα

μπορώ να έχω μπροστά μου τη θάλασσα
και να γυρίζω να κοιτάω
τις πολυκατοικίες
γιατί εσύ απλώνεις
τα ρούχα στο μπαλκόνι

μπορώ να παρατηρώ τα περιστέρια
πώς τρυπώνουν στ’ ανάγλυφα
της Καμάρας
και να μη νοιάζομαι που πάλι άργησες
να με δεις

μπορώ να σ’ αγαπήσω μ’ όλη τη ματαιότητα του κόσμου
μα πρώτα πρέπει να μ’ εφεύρεις.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)
« Last Edit: 01 Dec, 2019, 20:49:57 by wings »



Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Μέθοδος

[Ενότητα Εμείς]

Κάποιος σου λέει πως σ’ αγαπάει,
σου λέει πως είσαι ο άνθρωπός του
και ύστερα σε κοιτάζει αηδιασμένος
κι απλώνει πάνω σου το χέρι του.

Κάποιος γεμίζει τις ώρες του μαζί σου,
γεμίζει τις κοινωνικές επιταγές με μια βιτρίνα
κι ύστερα σε βιάζει σαν ανθοδοχείο.

Κάποιος φοβάται να σου πει πως ερωτεύτηκε,
φοβάται να σε πάρει από τον νταβατζή σου
κι ύστερα δεν μπορεί να σε αγγίξει γιατί σε σέβεται.

Κάποιος παλεύει μανιωδώς να σε κερδίσει,
παλεύει και παθιάζεται με την παράνοιά σου
κι ύστερα λέει πως θέλει να πεθάνετε μαζί.

Μα γαμώτο.
Πολλοί προσφέρονται για να πεθάνουνε μαζί σου.
Να ζήσουν όμως;

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Please mind the gap

[Ενότητα Εμείς]

Οι άνθρωποι χαμογελάνε.
Είναι ευγενικοί.
Προσφέρονται να σε βοηθήσουν,
λένε ωραία λόγια,
είναι γενναιόδωροι με τα χρήματά τους
(αν έτσι εξαγοράζουν τον συμβιβασμό σου).

Χαϊδεύουν.
Φιλάνε.
Βγάζουν τα ρούχα τα δικά τους,
και των άλλων,
βγάζουν τις μάσκες.
Γίνονται άνθρωποι:
θυμούνται, σκέφτονται,
βιώνουν τον έρωτά τους με χρονόμετρο.

Μετά, φοράνε πάλι το φύλλο της συκής τους,
ξεχνάνε,
ντρέπονται.
Χαμογελάνε.
Είναι ευγενικοί.
Γίνονται γενναιόδωροι σε χρήματα και κομπλιμέντα
(εξαγοράζουνε τη σιωπή Εκείνου)

Εκείνου
που θέλει να εξομολογηθεί
πως δεν αντέχει να μην φιλά την πλάτη σου,
που θέλει να ουρλιάξει
πως δεν αντέχει να κοιμάται άλλο σε απόσταση
και ξενυχτά μετρώντας τα εκατοστά που σας χωρίζουν,
που βγάζει από μόνος του τον ήχο δυο μετρό που συναντιούνται
όταν σου λέει πως αυτό
δεν είναι έρωτας
δεν είναι δέση.

Είναι μια παρεξήγηση
Είναι ένας φόβος
Είναι μια λύση

Εκείνου
που οι ίδιοι φόβοι θα τον κάνουν
να μη σου πει ποτέ γι’ αυτά που σκέφτεται,
να μη φιλήσει ποτέ την πλάτη ή τα πόδια σου,
που θα μοιράζεται μαζί σου το κενό του κρεβατιού
–άνοιξε η Ερυθρά ανάμεσά σας–
για να ’χει κάτι κόκκινο να δένεται μαζί σου.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Αριθμητική

[Ενότητα Εμείς]

Και τι είναι ο έρωτας;

Κάποιος που υποσχέθηκε να περιμένει
κάποιον που υποσχέθηκε να γυρίσει.

Στο τέλος, κι οι δύο βγαίνουν ψεύτες.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Ανομολόγητο

[Ενότητα Εμείς]

Αγάπη είναι
να περπατάς στους ίδιους δρόμους χρόνια και χρόνια
και το μυαλό σου να λειτουργεί σαν μηχανή του χρόνου
όμως μια μηχανή που δεν αλλάζει ό,τι προβάλλει
μα ό,τι λείπει.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68129
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ιωάννα Λιούτσια, Οδύσσεια

[Ενότητα Εμείς]

Οδυσσέα,
η Πηνελόπη είναι που ταξιδεύει σήμερα.
Η Πηνελόπη είναι που θα σκοτώσει τα θηρία
που θ’ αψηφήσει τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες
που σαν Ιθάκη ονειρεύεται την αγκαλιά σου.
Κι εσύ Οδυσσέα,
που το τραπέζι στρώνεις με το σώμα και το αίμα σου
τραπέζι για να φάω και να χορτάσω
κι έπειτα τα ιμάτιά σου τα σκισμένα ενώνεις
για να σε γνωρίσω Οδυσσέα.

Εσύ που όλους τους πόνους υπομένεις
σ’ όλες σου τις ζωές
γυναίκα-άντρας
θηρίο-θνητός
εσύ ’σαι αυτό που από τους δυο μας
την περιπέτεια
και τη διάρκεια
και το ταξίδι πάντα ορίζεις.
Σε όποιο πρόσωπο κι αν κάτσει η ψυχή σου,
πάλι Οδυσσέας θα ’ναι.

Από τη συλλογή Η σιωπή σε δύο χώρους (2018)


 

Search Tools