Author Topic: Γιώργος Ιωάννου  (Read 53581 times)



zephyrous

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3698
  • Gender: Male
Κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι ότι διδάσκουν κείμενα του Γιώργου Ιωάννου στο τμήμα Modern Greek Studies πολλών μεγάλων πανεπιστημίων της Αγγλίας. Εξαιρετικά αδικημένος, πάντως, στην Ελλάδα, κατά την ταπεινή μου γνώμη.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δεν έχεις άδικο, Γιάννη μου. Αδικημένος, αλλά όχι απ' αυτούς που ξέρουν. Υπήρξε ένας υπέροχος "εργάτης" της γλώσσας κι ένας λογοτέχνης κεφάλαιο για τον 20ό αιώνα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, φρου-φρου κι αρώματα.

Ευτυχώς, στη Θεσσαλονίκη που τόσο αγάπησε, μπορεί κανείς να βρει παντού όλα τα βιβλία του. Γιατί, είπαμε... ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής.



spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 699594
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Σε μια συλλογή διηγημάτων του (κάπου έχω δώσει το βιβλίο) έχει ένα διήγημα με τίτλο, Το Κουκούλι, όπου λέει κάτι τέτοιο:

Χωρίς σεξ, μπορεί να ζήσει κανείς 70 χρόνια, χωρίς τρυφερότητα, ούτε στιγμή.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Ιωάννου, Ώρα για το κουκούλι

[...]

Πιστεύω πως χωρίς έρωτα ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει μια χαρά. Ιδίως αν έχει δοκιμάσει την απάτη, μπορεί να μην αισθάνεται καθόλου την έλλειψή του. Αλλά χωρίς στοργή τα πράγματα είναι δύσκολα και ο κόσμος άδειος. Όταν υπάρχει στοργή, μπορεί να μην υπάρχει έρωτας - σου φαίνεται πως τίποτα δεν λείπει. Αν μάλιστα απ' αυτό κινδυνεύει η στοργή επιβάλλεται έρωτας να μην υπάρχει. Πάντως το ίδιο πρόσωπο για να χαρίζει και τα δυο, μάλλον αποκλείεται. Γι' αυτό συνήθως η στοργή αναπτύσσεται ανάμεσα σε πρόσωπα του ίδιου φύλου ή συγγενικά, όπου δεν ξεφυτρώνει κάθε τόσο το ερωτικό εμπόδιο. Εξάλλου, ούτε και συ ο ίδιος μπορείς να χαρίζεις και στοργή και έρωτα στο ίδιο πρόσωπο. Αν συμβαίνει να το νομίζεις αυτό, απλώς τυφλώνεσαι απ' την επιθυμία και ξεγελάς τον εαυτό σου. Ίσως όμως να μην μπορούν να συνυπάρξουν μέσα σου, ούτε και στην περίπτωση που προέρχονται από διαφορετικά πρόσωπα. Ο έρωτας είναι ή μάλλον έχει καταντήσει καθαρή ιδιοτέλεια, ενώ η στοργή δεν αποβλέπει σε τίποτε τέτοιο.

[...]

Από τη συλλογή πεζογραφημάτων Για ένα φιλότιμο (1964)
« Last Edit: 05 Feb, 2011, 20:38:41 by wings »

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 699594
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Μπράβο, καλά έκανες και το έβαλες, μου είχε λείψει ο Ιωάννου!
« Last Edit: 10 Mar, 2008, 02:06:17 by wings »


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3698
  • Gender: Male
Εμένα να δείτε, που δεν μπορώ να βρω τίποτα εδώ πέρα! Βαθιά νοήματα σε απλή γλώσσα. Ίσως ό,τι πιο δύσκολο. Άλλωστε, το αντίθετο είναι το πιο συνηθισμένο. Κενά νοήματα με περισπούδαστο ύφος και δύσκαμπτη γλώσσα. Ίσως και ο βασικός λόγος για τον οποίο ξεχωρίζει. Ευχαριστώ πολύ!
« Last Edit: 10 Mar, 2008, 02:06:41 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Ιωάννου, Στου Κεμάλ το σπίτι
« Reply #7 on: 07 Jan, 2006, 19:23:59 »
Γιώργος Ιωάννου, Στου Κεμάλ το σπίτι

Δεν ξαναφάνηκε η μαυροφορεμένη εκείνη γυναίκα, που ερχόταν στο κατώφλι μας κάθε χρονιά, την εποχή που γίνονται τα μούρα, ζητώντας με ευγένεια να της δώσουμε λίγο νερό απ' το πηγάδι της αυλής. Έμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηρούσε όμως πάνω της ίχνη μιας μεγάλης αρχοντικής ομορφιάς. Και μόνο ο τρόπος που έπιανε το ποτήρι, έφτανε για να σχηματίσει κανείς την εντύπωση πως η γυναίκα αυτή στα σίγουρα ήταν μια αρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω το ποτήρι, ποτέ δεν παρέλειπε να μας πει στα τούρκικα την καθιερωμένη ευχή, που μπορεί να μην καταλαβαίναμε ακριβώς τα λόγια της, πιάναμε όμως καλά το νόημά της: "Ο Θεός να σας ανταποδώσει το μεγάλο καλό". Ποιο μεγάλο καλό; Ιδέα δεν είχαμε.

Καθόταν ήσυχα για ώρα πολλή στο κατώφλι της αυλής, κι αντί να κοιτάζει κατά το δρόμο ή τουλάχιστο κατά το πλαϊνό σπίτι του Κεμάλ, αυτή στραμμένη έριχνε κλεφτές ματιές προς το δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε έκλεινε τα μάτια και το πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ονόματα παράξενα. Εμείς, πάντως, δεν παραλείπαμε να της δίνουμε μούρα απ' την ντουτιά, όπως άλλωστε δίναμε σ' όλη τη γειτονιά και σ' όποιον περαστικό μας ζητούσε. Η ξένη τα έτρωγε σιγανά, αλλά με ζωηρή ευχαρίστηση. Δε μας φαινόταν παράξενο που της άρεζαν τα μούρα μας τόσο πολύ. Το δέντρο μας δεν ήταν από τις συνηθισμένες μουριές, απ' αυτές που κάνουν εκείνα τα άνοστα νερουλιάρικα μούρα. Το δικό μας έκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σα βύσσινα, και πολύ κόκκινα στο χρώμα. Ήταν ένα δέντρο παλιά και τεράστιο, τα κλαδιά του ξεπερνούσαν το δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ένα κακό είχε∙ τα φύλλα του ήταν σκληρά και οι μεταξοσκώληκές μου δεν μπορούσαν να τα φάνε. Ήταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ' όλο το Ισλαχανέ κι ακόμα πιο πέρα.

Την πρώτη φορά που είχε καθίσει η άγνωστη γυναίκα στο κατώφλι μας, δε σκεφτήκαμε να της προσφέρουμε μούρα, όμως σε λίγο μας ζήτησε η ίδια λέγοντας πως ήθελε να φυτέψει το σπόρο τους στον μπαχτσέ της. Έφαγε μερικά και τα υπόλοιπα τα έβαλε σ' ένα χαρτί και έφυγε χαρούμενη.

Τη δεύτερη φορά, θα ήταν κατά το τριάντα οχτώ, δυο χρόνια, πάντως, μετά την πρώτη, δεν έβαλε μούρα στο χαρτί. Κάθισε και τα έφαγε ένα ένα στο κατώφλι. Φαίνεται πως ο σπόρος απ' τα προηγούμενα είχε αποδώσει, αλλά για να δώσει και μούρα έπρεπε, βέβαια, να περάσουν χρόνια. Το δέντρο αυτό, όπως όλα τα δέντρα που μεγαλώνουν σιγά, ζει πολλά χρόνια και αργεί να καρπίσει.

Η γυναίκα ξαναφάνηκε και τον επόμενο χρόνο, λίγο πριν απ' τον πόλεμο. Όμως τη φορά αυτή της προσφέραμε νερό απ' τη βρύση. Αρνήθηκε να πιει το νερό. Μόλις το έφερε στο στόμα, μας κοίταξε στα μάτια και μας έδωσε πίσω το γεμάτο ποτήρι. Επειδή την είδαμε ταραγμένη, θελήσαμε να της εξηγήσουμε. Ο σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας είχε διοχετεύσει το βόθρο του σπιτιού στο βαθύ πηγάδι. "Τώρα που σας έφερα το νερό στις κουζίνες σας, δε σας χρειάζεται το πηγάδι", μας είχε πει. Η γυναίκα βούρκωσε, δε μας έδωσε όμως καμιά εξήγηση για την τόση λύπη της. Για να την παρηγορήσουμε της δώσαμε περισσότερα μούρα κι η γιαγιά μου της είπε κάτι που την έκανε να τιναχτεί: "Θα σου τα έβαζα σ' ένα κουτί, αλλά δε βαστάνε για μακριά". Και πράγματι είχαμε αρχίσει κάτι να υποπτευόμαστε. Την άλλη φορά είδαμε, πως μόλις έφυγε από μας, πήγε δίπλα στου Κεμάλ το σπίτι, όπου την περίμενε μια ομάδα από τούρκους προσκυνητές, που κοντοστέκονταν στο πεζοδρόμιο. Εμείς ως τότε θαρρούσαμε πως είναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, απ' τις πάμπολλες εκείνες, που δεν ήξεραν λέξη ελληνικά, μια και η ανταλλαγή των πληθυσμών είχε γίνει με βάση τη θρησκεία και όχι τη γλώσσα. Η αποκάλυψη αυτή στη αρχή μάς τάραξε. Δε μας έφτανε που είχαμε δίπλα μας του Κεμάλ το σπίτι, σα μια διαρκή υπενθύμιση της καταστροφής, θα είχαμε τώρα και τους τούρκους να μπερδουκλώνονται πάλι στα πόδια μας; Και τι ακριβώς ήθελε από μας αυτή η γυναίκα; Πάνω σ' αυτό δεν απαντήσαμε, κοιταχτήκαμε όμως βαθιά υποψιασμένοι. Και τα επόμενα λόγια μας έδειχναν πως η καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως από συμπάθεια κι ελπίδα. Είχαμε κι εμείς αφήσει σπίτια και αμπελοχώραφα εκεί κάτω.

Η τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τον πόλεμο. Εμείς καθόμασταν πια σε άλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, όμως την είδαμε μια μέρα να κάθεται κατατσακισμένη στο κατώφλι του παλιού σπιτιού μας. Ο πρώτος που την είδε, ήρθε μέσα και φώναξε: "η τουρκάλα!" Βγήκαμε στα παράθυρα και την κοιτάζαμε με συγκίνηση. Παραλίγο να την καλέσουμε απάνω στο σπίτι - τόσο μας είχε μαλακώσει την καρδιά η επίμονη νοσταλγία της. Όμως αυτή κοίταζε ακίνητη την κατάγυμνη αυλή και το έρημο σπίτι. Μια ιταλιάνικη μπόμπα είχε σαρώσει τη ντουτιά κι είχε ρημάξει το καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς να καταφέρει να το γκρεμίσει.

Δεν την ξανάδαμε από τότε. Ήρθε - δεν ήρθε, άγνωστο. Άλλωστε και να 'ρχότανε δε θα 'βρισκε πια το κατώφλι με το αφράτο μάρμαρο για να ξαποστάσει. Το σπίτι είχε από καιρό παραδοθεί σε μια συμμορία εργολάβων και στη θέση του υψώθηκε μια πολυκατοικία απ' τις πιο φρικαλέες. Τώρα ετοιμάζονται να την γκρεμίσουν οι γελοίοι. Ποιος ξέρει τι μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι το πονηρό μυαλό τους.

Αν γίνει αυτό, θα παραφυλάγω νύχτα μέρα, ιδίως όταν το σκάψιμο θα έχει φτάσει στα θεμέλια, κι ίσως μπορέσω να εμποδίσω ή τουλάχιστο να καθυστερήσω το χτίσιμο του νέου εξαμβλώματος. Την προηγούμενη φορά είχε βρεθεί εκεί στα βάθη ένα θαυμάσιο ψηφιδωτό, που άρχιζε απ' το οικόπεδο του δικού μας σπιτιού και συνεχιζόταν προς το σπίτι του Κεμάλ. Το ψηφιδωτό αυτό οι δασκαλεμένοι εργάτες το σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα για να μην τους σταματήσουν οι αρμόδιοι. Πάντως, τις ώρες που το έβλεπε το φως του ήλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια απ' την έκθαμβη γειτονιά. Όλοι μιλούσανε για την ομορφιά και την παλιά δόξα, μα ανάμεσα στα δυνατά λόγια και τις φωνές, άκουσα μια γρια να σιγολέει: «Στο σπίτι αυτό καθόταν ένας μπέης, που είχε μια κόρη σαν τα κρύα τα νερά. Κυλιόταν κάτω, όταν φεύγανε, φιλούσε το κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δεν ματαείδα».

Από τη συλλογή διηγημάτων Η μόνη κληρονομιά (1974)


Χρόνια πολλά, Γιάννη!!!
« Last Edit: 31 Jul, 2008, 22:44:01 by wings »

zephyrous

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3698
  • Gender: Male
To καλύτερο δώρο ήταν, ευχαριστώ!

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ξέρεις τι σκεφτόμουν όταν το έγραφα; Είναι μάγος της γλώσσας ο Ιωάννου. Το λέει και το πιστεύει και το αποδεικνύει περίτρανα πως ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. Νιώθω, πάντα όταν ξαναγυρνώ στα κείμενά του, ότι κάθε λέξη είναι μια σταλαγματιά που πέφτει σε μια καλοζυγισμένη κλεψύδρα και ποτέ δεν χάνει το μέτρο.

zephyrous

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3698
  • Gender: Male
Quote
Νιώθω, πάντα όταν ξαναγυρνώ στα κείμενά του, ότι κάθε λέξη είναι μια σταλαγματιά που πέφτει σε μια καλοζυγισμένη κλεψύδρα και ποτέ δεν χάνει το μέτρο.

Είσαι σίγουρη ότι το επώνυμό σου δεν είναι Ιωάννου; :)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πολύ θα το 'θελα να ήταν ο άλλος μου «θείος» αλλά, φευ,...
« Last Edit: 06 Jan, 2007, 17:38:08 by wings »

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 699594
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Re: Γιώργος Ιωάννου, Ο Μπάτης
« Reply #12 on: 05 Mar, 2006, 18:12:48 »
Μόλις άκουσα στο Τρίτο ότι υπάρχει κάποιο αφιέρωμα για τον Ιωάννου, νομίζω 7, 9 και 10 Μαρτίου.
« Last Edit: 13 Apr, 2007, 22:40:28 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Απ: Γιώργος Ιωάννου, Ο Μπάτης
« Reply #13 on: 05 Mar, 2006, 18:25:40 »
Kαι πληροφορίες για βιβλία του μεταφρασμένα στα αγγλικά: εδώ.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ο Ιωάννου όπως τον γνώρισαν


Της ΠΑΡΗΣ ΣΠΙΝΟΥ


«Γιώργο μου, έχω να σε δω είκοσι χρόνια. Κοιτάζω τις φωτογραφίες και τα βιβλία σου. Κείμενα ήθους και ομορφιάς της ελληνικής γλώσσας. Σε θαύμαζα (και πάντα θα σε θαυμάζω)...»


 
Με αυτό τον χαιρετισμό ο ποιητής Γιάννης Κοντός απευθύνεται στον Γιώργο Ιωάννου στο αφιέρωμα με τίτλο «Με τον ρυθμό της ψυχής» που ετοίμασε ο «Κέδρος» -το 2005 συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τον θάνατο του Ιωάννου. Μαζί του, 29 συγγραφείς και κριτικοί (από τον Νάσο Βαγενά και τον Θανάση Βαλτινό μέχρι τον Γιώργη Γιατρομανωλάκη, τη Νένα Κοκκινάκη, τον Μένη Κουμανταρέα και τον Γιώργο Μανιώτη) σκέφτονται τον εξομολογητικό λογοτέχνη που «συνέθεσε την τοιχογραφία του καιρού του», τον εσωστρεφή «ασκητή» που έγραφε στο ημιφωτισμένο δωμάτιό του.

Το πορτρέτο του όμως κάνουν και 32 ζωγράφοι με ισάριθμα έργα που θα παρουσιαστούν, μαζί με το βιβλίο την Τετάρτη το βράδυ στο Νέο Μουσείο Μπενάκη, στην Πειραιώς. Οι Κ. Κατζουράκης, Α. Κυριτσόπουλος, Χρ. Μποκόρος, Χρ. Μπότσογλου, Α. Παπαδοπεράκη, Εδ. Σακαγιάν, Σ. Σόρογκας, Αλ. Φασιανός, Μ. Χάρος, Γ. Ψυχοπαίδης και πολλοί άλλοι αποτύπωσαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του Ιωάννου, επηρεάστηκαν από την ατμόσφαιρα των ποιημάτων του ή βάδισαν στα μέρη όπου σύχναζε κι αυτός.

*Στις πρώτες σελίδες του αφιερώματος -αποσπάσματα του οποίου προδημοσιεύουμε σήμερα- ο Βασίλης Βασιλικός ανοίγει το άλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες κι ανακαλύπτει μια φωτογραφία του Ιωάννου από το 1955, όταν ήταν καθηγητής στον Σοχό, την πατρίδα της Ζυράννας Ζατέλη. Ο Θανάσης Νιάρχος περιγράφει την καθημερινότητα του συγγραφέα: «Ηταν για πολλούς μια οικεία φιγούρα στους δρόμους της Αθήνας, ακόμα κι αν δεν γνώριζαν πως είχαν να κάνουν μ' έναν σπουδαίο συγγραφέα. Εμπαινε στα μαγαζιά, ψώνιζε, ρωτούσε για τις τιμές, χρησιμοποιούσε τα μέσα συγκοινωνίας, συνδύαζε δουλειές για να μικραίνει τις αποστάσεις. Λάτρευε το κέντρο της Αθήνας, που το είχε διαλέξει άλλωστε για γειτονιά του. Οσο θορυβωδέστερη ήταν μια περιοχή τόσο προσφιλέστερη του γινόταν. Οταν χρειαζόταν να απομονωθεί, το κατόρθωνε στο ίδιο του το σπίτι, με τα κλειστά παράθυρα, τις κατεβασμένες κουρτίνες».

*«Διχασμένη φύση» τον αποκαλεί ο Μένης Κουμανταρέας και προσθέτει δεκάδες άλλους χαρακτηρισμούς: «Ενας Θρακιώτης -και θρακιώτη συγγραφέα έχουμε να δούμε από τον Βιζυηνό- ένας αργοπορημένος Βυζαντινός στα χρόνια μας, ένας ηθικολόγος με την ηθική ενός δασκάλου ερωτευμένου με έναν από τους μαθητές του. Ενας γραμματικός που είναι μαζί και ποιητής. Ενας ερευνητής των λέξεων που αποδελτιώνει μαζί με τη γνώση και τα ήθη των συγχρόνων του. Ενας λαϊκός βαθιά θρησκευόμενος που ερευνά μανιακά τον καραγκιόζη και ένας καραγκιοζοπαίχτης ο ίδιος όταν αποφασίζει να γίνει αστείος (...) Είναι, ακόμα, ένας γεωγράφος της περιφέρειας και μαζί γεωγράφος του ανθρώπινου κορμιού...»

*Η Μάρω Δούκα τον θυμάται να την παρακολουθεί, ενώ η ίδια, νεαρή συγγραφέας, έσκυβε στα γραπτά της: «Ασκήσεις επί χάρτου, μου έλεγε, με τα μολύβια μου και με τα τετράδιά μου και με το φως της λάμπας μου, απορώ πως δεν αποσπά την προσοχή σου ο θόρυβος από τα πλήκτρα της γραφομηχανής! Μα το πρώτο χέρι, του έλεγα απολογητικά εγώ, το κάνω πάντα με καλά ξυσμένο μολύβι, ούτε καν με στυλό. Εντάξει τότε, υποχωρούσε συγκαταβατικά, και αλλάζαμε κουβέντα».

*Ο Μιχάλης Πιερής αναπολεί τη μέρα που τον γνώρισε, στις αρχές του 1981. Βρισκόταν στο σπίτι του Ιωάννου και, καθώς τον ρωτούσε επίμονα «τι μας ετοιμάζετε», ο Ιωάννου του έδειξε ένα μυθιστόρημα που είχε στα σκαριά: «Χρειάζεται μεγάλη προεργασία αν θέλεις πράγματι να αναστήσεις μυθιστορηματικούς ήρωες και μια εποχή με την απαιτούμενη αληθοφάνεια» του είπε. «Αυτός ο ήρωας, για παράδειγμα, δείτε τι έχω καταγράψει στη στήλη του: τι σπούδασε, τι διάβαζε, πού εργάστηκε, που ταξίδεψε, ποια ήταν η ιδελογία του. Χωρίς αυτά δεν μπορώ να τον αναστήσω. Είμαι όμως έτοιμος. Μες στην επόμενη δεκαετία θα τυπώσω τρία τουλάχιστον ή και τέσσερα μυθιστορήματα».

Πού να φανταζόταν ότι το νήμα της ζωής του θα κοβόταν τόσο γρήγορα, τόσο απρόσμενα, λίγα χρόνια αργότερα.


Από το σημερινό ένθετο περί τέχνης στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία

H συνημμένη φωτογραφία: Ο Γιώργος Ιωάννου δια χειρός Δ. Καλοκύρη, έργο που κοσμεί και το εξώφυλλο της έκδοσης.
« Last Edit: 13 Apr, 2007, 22:41:41 by wings »