Ζωή Καρέλλη

wings · 203 · 245834

Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη, Της μορφής

Καθώς κοίταζα πέρα,
είδα τις λυπημένες παράλογες
μορφές
κάτι ακατάστατα
πρόσωπα, στραβωμένα κρανία.
Γιατί γινήκατε έτσι
αγαπημένες ψυχές;
Απορία, δυστυχία, κάτι
το φριχτά μονότονο και χαλασμένο.

Όχι πια η ρομαντική
ανησυχία, καθώς καταντήσαμε
με τούτα τα παράδοξα μέλη
απ’ το σώμα μας ανεξήγητα
σαρκώματα, όχι δίχως έρωτα
η απορία για το σχήμα μας.
Δεν γίνεται η ζωή μας
δίχως τη μορφή της παρουσίας
δικής μας κι όχι μόνο της δικής μας.
Το μηδέν γίνεται βρόχος
γύρω στην αναπνοή μας,
υπάρχουμε οπωσδήποτε,
είμαστε, δεν έφυγε ο χρόνος της ψυχής μας,
σε τούτο το μελαγχολικό μόνο
στάδιο του χρόνου.

Κινεί το κεφάλι εμφαντικά,
μοιάζει παιχνίδι παράδοξο,
σαν υδρόγεια σφαίρα,
που ταλαντεύεται σ’ ελατήριο
μετάλλινο, τούτο το κεφάλι τούτο
δεν είμ’ εγώ το σχήμα, ήμουν
τόσον ωραίος.

Περιμένω τον έρωτα,
τη μορφή, την αγάπη για να γράψω
τ’ όνομά μου σε τούτον, που πολύ
προχώρησα βίαια, τον χρόνο.

*

Αισθάνομαι τις ώρες πότε σαν πουλιά...
Ω τούτα τα βρομερά σκουλήκια,
γλοιώδη απάνω μου, που κατατρών
το σώμα του δικού μου καιρού!

Πλήθος από χρώματα, λουλούδια
και τούτος ο αέρας, αιθέρας,
τα κινεί ρυθμικά, πότ’ εδώ, εκεί
κάποτε συστρέφει βίαια κι απότομα
τα ευθυτενή, τα ωραιότερα δέντρα
της γης με την πλούσια πράσινη κόμη.

Μετρώ στα όντα της φύσης
τις στιγμές, στις όψεις της ζωής,
τελειώνω παράλογα εγώ μέσα
στην απαράλλαχτη θωριά και φαντασία
του χρόνου πότε χαίρομαι,
λυπούμαι, κινούμαι, στρέφομαι.
Αισθάνομαι τις ώρες ομιλήματα
μυστικά κι ίδια, ίσως
ακατάληπτα τότε τα φευγαλέα λόγια.

Λόγια από πουλιά σε παραμύθια
οι ώρες∙ δεν υπάρχει πραγματικότητα,
καθώς η παρουσία έφυγε.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)
« Last Edit: 06 Dec, 2019, 19:38:01 by wings »


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη, Αβεβαιότητα

Οι ώρες που περιμένουν νά ’ρθουν
σε τούτο τον αλλοιωμένο καιρό,
η αβεβαιότητα έφτασε στο έπακρο,
έχουν δυο πρόσωπα,
το ένα πάνω στ’ άλλο,
–τυράννια και καημός της αναζήτησης,
περίεργες καταστάσεις κινούμενης ακινησίας–
και τα δυο σπασμωδικά
όλα τούτ’ αβέβαια.
Το μάθημα του βίου, έτσι
ποτέ δεν ήταν πιο πλήρες,
φανερό το αγωνιώδες ερώτημα.

*

Ο χρόνος έφυγε απ’ την όψη μας.
Ο χρόνος που έμοιαζε του Απόλλωνα
κι εκείνος που ήταν αγάπη
γεμάτη αναμονή κι υπομονή πλήρη.
Έφυγε απ’ την αγκαλιά μας.
απότομα έσβησε σαν ήλιος.

Δεν είναι η νύχτα.
Κατάσταση η σκοτεινή, δεν ξέρω
αν τον χαμένο καιρό κυνηγώ,
αν έξαφνα ο χρόνος με κυνηγά
εχθρός, εχθρικός∙
γρήγορα να παρέλθω ανεξήγητα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)



Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη, Έρως του χρόνου

(Μύθος)

Στην καλήν ώρα, την ήσυχη
νεότατη που περιμένει,
όταν ο χρόνος σταματά,
έχοντας τον χώρο δικό του,
όπου στέκεται έφηβος
πολύ περήφανος, με τη δύναμη
της ζωής εντός του συναίσθηση,
ο χρόνος τότε χαμογελά
όπως οι έφηβοι κάπως άγρια
δήθεν, όμως με γλυκύτητα παιδική,
μ’ εμπιστοσύνη ακέρια.

Τότε, η ώρα η καλή
τον κοιτάζει με τρυφερότητα
σχεδόν μητρική, καθώς τον αγαπάει
με τον πόθο πλήρη
της γυναικείας ζωής,
συναίνεση παραδοχής, ίσως
ευδαιμονίας γνώση η ώρα η καλή
κοντά στη δύναμη του χρόνου.

*

Ο χρόνος έγινε μες στην ανήμερη καρδιά
έξαφνα έφηβος μ’ εμορφιά
έκπαγλη κι αστραφτερή, δίχως γαλήνη.
Ξύπνησε απ’ την στιλπνή των ονείρων νύχτα
της αυγής την αχαράκιαστη ώρα
και χαμογέλασε στη χάρη της αρχής.

Ο χρόνος αρχίζει έξαφνα
απαρχής μπορεί το θαύμα
της στιγμής ν’ αρχίσει,
όταν καταλαβαίνουμε τον έρωτα
της ζωής την πολυάριθμη νεότητα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη, Ευρυδίκη

I

Αν την είχ’ αγγίξει με τούτα τα χέρια
του εγκοσμίου σώματος μέλη,
δόξα της αφής, ηδονή της ύλης,
θα την έπαιρνα στου δικού μου καιρού
τη σημασία.
Με πάγωσε
η άσπιλη παρουσία της σκιάς
στη διάρκεια του χρόνου
πώς να κρατήσω την παρουσία
του εφήμερου σώματός της∙
αφαίρεση ήταν δική μου
ο θάνατός της, η εξαφάνιση
με πνίγει ερώτηση που δεν μπορώ
ν’ απαντήσω, καθώς την έχασα
εν ριπή οφθαλμού.

Χάος ο χρόνος κι αποζητώ
στων μορφών το πλήθος
εκείνη, που δεν επιστρέφει.

Καθώς το βλέμμα μου στρέφεται
στο αόριστο έχει χαθεί
δεν έρχεται πια η πεθαμένη
μορφή ερωτική.

II

Οι στροφές επιστροφή,
οι διάρκειες, καθώς ξανάρχονται
τα έτη, έτι ο χρόνος υπάρχει
το ακόμα και το μηδέν
υπάρχουν όλα στο έν.

Με φοβίζει που γνωρίζω
την ακινησία, κάποτε στρέφω
στρέφομαι όμως ποτέ
δεν θα επιστρέψει το πρόσωπό μου.

Γι’ αυτό δεν έπρεπε ο Ορφεύς
να στραφεί, όταν πήγε
ν’ αποσύρει τον θάνατο
απ’ το πρόσωπο της υλικής
παρουσίας
– του ερωτικού
φαντασία του χρόνου.

*

Στο ενδιαίτημα του χρόνου
οι μέρες αποκοιμήθηκαν, του ανθρώπου
παρθένες μωρές.
Δεν περιμένουν
λοιπόν τίποτα πια;

Τόσο κουράστηκαν απ’ την ηδονή;
Τόσο κουράστηκαν απ’ την οδύνη,
που δεν έχουν δυνάμεις να βαστάξουν,
δεν έχουν δώρα έξοχα να τάξουν
αρετές, στον χρόνο που τις φυλάγει,
στον νυμφίο που διαρκώς
έρχεται κι όμως παρέρχεται;

Στο παλάτι του ανθρώπινου χρόνου,
κουρασμένες των ανθρώπων οι μέρες
κοιμούνται κι ας τόσος γίνεται
γύρω τους θόρυβος με φώτα πολύπλοκα,
διαρκής και μονότονος.

Πώς βαρέθηκαν τον ερχόμενο
οι μέρες να περιμένουν;
Τίποτε δεν έρχεται για να γλιτώσει
ο άνθρωπος την αναμονή,
τίποτα δεν γεννά
των ημερών η εμορφιά, η παρθενικότητα;

Κοιμούνται δίχως όνειρα καν.
Λησμονήσαν τον άγγελο,
που το χαίρε κατέρχεται να προσείπει,
ευαγγελίζοντας τη μεγάλη χαρά,
το πνεύμα του Χρόνου χαρίζοντας
στην χάρη της παρθένου ζωής,
θαυμάζοντας και τηρώντας.

*

Δίχως Εσέ, Κύριε, πώς
«ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών»,
τολμώ εαυτόν να νομίσω τον χρόνο μου,
κύριον τον εαυτόν μου του χρόνου μου;

Του χρόνου οικοδομή
μόνο Συ εν εμοί γίνεσαι,
φευγαλέα δεν είναι του χρόνου η ροή,
του χρόνου τη λύτρωση έδειξες,
ανέδειξες την αιωνιότητα.

Κι εγώ αποσπάστηκα
και ζητώ τον δικό μου χρόνο
της ζωής να ενώσω πού
να γνωρίσω, να δεχτώ των καιρών
την αμφίβολην έννοια δεν συμπληρώνω
και την παρουσία σου στον αιώνιο χρόνο
δεν εννοώ τον εφήμερο τούτον
της ζωής κόσμον, χρόνον συντριβής
θεωρώ, συντρίμμι ασήμαντο μένω
των ολοκλήρων αιώνων, περνώ.

Όνειρο της στιγμής,
μόνον του θανάτου τότε ο χρόνος
υψώνεται υπέρμετρος, συμπαγής,
υπέρογκο κύμα καταστροφής
που σβήνει την πάσαν Ανάσταση,

καθώς Συ την έδωσες, Κύριε,
«πατήσας θανάτω τον θάνατον»,
τον χρόνον συνθέσας.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)



Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη: [Όταν αντιληφθείς...]

«Η οξύτατη οδύνη είν’ ένας τρόπος
της ανθρώπινης υπερηφάνειας.»


I

Όταν αντιληφθείς της θλίψης την υπερβολή,
εκείνη την οδύνη, που υπεροψία έξοχη ’τοιμάζει.
Όταν αντιληφθείς ότι μπορείς να κάνεις
και δίχως αυτήν, δίχως τον πόνο να φωνάζεις.
Όχι που το ’κανες για να δειχτείς,
για να βεβαιωθείς για τον εαυτό σου
ορμάς προς την οδύνη, όπως στην ηδονή.
Όταν αντιληφθείς πως με το σχετικό ησυχάχεις,
ίσως, αφού πολύ δοκιμαστείς,
θα αισθανθείς πως λίγο μοιάζεις
μ’ εκείνο που για σένα θέλησες.

II

Τη λύπη μη ζητάς να την διασκεδάσεις
με την ελπίδα πως αποφεύγεις το βάρος της,
ολόκληρο σου ανήκει το μάζεμα
απ’ τις λυπημένες περιστάσεις γύρω σου,
που τις προκάλεσες εσύ.

Ζητάς την άστοχη συμπάθεια των άλλων
κι αυτή προσέρχεται αστόχαστη,
κρατώντας τα δικά σου λόγια, ξένα,
διάφορα, μ’ αδιαφορία μεταχειρισμένα.

Μη μιλάς, λοιπόν, μη λες.
Κράτα τα λόγια του εαυτού σου,
μέσα στο στόμα το δικό σου,
για να σε ξεδιψάσουν.

Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)


Lord Frederic Leighton, Solitude, c. 1890
Oil on canvas. Maryhill Museum of Art


Ζωή Καρέλλη, Μοναξιά

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη
την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;
Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά
έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια
με τη συντροφιά των πολλών ανθρώπων.
Μιλάς και σωπαίνεις και τα πράγματα
μένουν αδιάλλαχτα, σα να μην υπάρχει
θέληση καμιά, να τα κυβερνήσει.
Αστειότερες, οι θλιβερές προσπάθειες,
γιατί τόση απαισιοδοξία;… Σαν το τίποτα
να μεγάλωσε, να φούσκωσε αλλόκοτα,
δείχνει ένα πρόσωπο παράφορο δίχως μορφή,
έτοιμο να σκάσει, να βγάλει απ’ το νου,
όλα τα πλήθη που το κρατούν
και τώρα διασπώνται, σαν το τίποτα
να γίνετ’ ένα μυρμήγκιασμα.

Α, τι αθλιότητα περιέχουν
τα μάτια της μοναξιάς!
Φύγετε τόσο μακριά,
που ποτέ να μη συναντήσετε πια
την μονάχην εικόνα σας,
καθώς φαίνεται, σήμερα, ολόκληρη.

Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη, Της περηφάνιας

Περηφάνια κρυστάλλινη, απάνω μου,
με χωρίζ’ η διαφάνεια με τυραννεί.

Διαταγή επίμονη, γιατί
μου σφραγίζεις το στόμα;
Γιατί χάνεστε βλέμματα
σε απίθανα οράματα;

Πάγωσα στη μοναξιά
της τόσης υπεροψίας
κι η φωτιά που με καίει
ακατάβλητη πιο πολύ με βαστά.

Ποια γνώση μετράει τ’ αμέτρητα;
Ποια λευτεριά ζητάει η άπληστη,
ασήμαντη σημασία μου;

Η περηφάνια μου δόξα του απόλυτου μ’ αφαιρεί
απ’ τους ανθρώπους του σώματός μου.

Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67758
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ζωή Καρέλλη, Ιδεολογία

Πόθος, πάθος ιερό με κατέχει,
δεν εξηγώ πού με φέρνει.
Ποια περηφάνια με ’τοιμάζει
κι αισθάνομαι πλούτον πολύ δυνατόν;
Όνειρα σπουδαία είστε φτωχά,
δεν αποδείχνετε ό,τι κρύβω.
Πιο μακριά κι απ’ την παρηγοριά
του θανάτου ατενίζω.
Αδάμαστη φιλοδοξία, ποια ζωή μαρτυράς;
Εκείνη, που δε θέλει ποτέ να νικηθεί
απ’ την καίριαν έλλειψη,
πιστεύει ακόμα σε νίκη
δίχως την αμαρτία,
σε πληρότητα πέρ’ απ’ τη δοκιμασία.
Αγάπη της πιο ανήσυχης ομορφιάς,
της απείραχτης ζωής, δε θα πάψεις ποτέ
ελπίδες γλυκόλαλες να μιλάς
να διηγείσαι ωραίες δυνάμεις;
Ψυχή μου, η αρμονία πού θα βρεθεί,
τι θυμάσαι πάντα για να ζητάς;

Σώμα κουρασμένο ποια γνώση
σε τρέφει της άψογης καλλονής;
Ποιες φέρνεις κρυφές αναμνήσεις
πιο δυνατές απ’ όλες τις θείες τιμωρίες;

Όλα με βοηθούν, όταν με τυραννούν,
για να μαρτυρήσω μέσα μου
το αιώνιο.

*

Κανένας απ’ τ’ αδέρφια μου δεν κατάλαβε,
πόσο ζητούσα, πώς, συγγνώμη κι ελεημοσύνη.
Όλοι γνώρισαν απάνω μου το σημάδι
της περηφάνιας, που με παιδεύει.
Φοβούμαι... Θέλω εγκόσμια να ζήσω,
ακόμα και την δική σας ζωής, αδέρφια.
Ας είναι η κάθε μέρα ίδια. Να είμαι
πάντα ο ερχόμενος άνθρωπος.

Έχω μάθει περσότερα.
Μισώ τη φαντασία μου.
Που τόσο νομίζω πολύ,
η βεβαιότητα χάνεται.

Θε μου, πολύ σε φοβούμαι,
δίχως τ’ αδέρφια μου, μόνος,
καθώς τον ευρύτατο θάνατο,
που με γλιτώνει από κάθε λύπη
και συμφορά. Μεγαλοστομία
καθώς σ’ ονομάζω, επαίρομαι Κύριε.

Η ψυχή μου βογκά
για την καίριαν ανάγκη.
Ζώντας, ζητώ, ξαναρχίζω.
Επιθυμώ την ψυχή που ανήκει
σε όλους μας.

Πώς, έχω δική μου
την έκφραση; Στην δική μου, πώς,
εξήγηση προχωρώ;
Πουθενά δε χωρώ.

Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951)


 

Search Tools