Ζωή Καρέλλη

wings · 203 · 256874

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Asmodeus as depicted in Collin de Plancy’s Dictionnaire Infernal
Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Asmodeus


Ζωή Καρέλλη, Ασμοδαίος

Όταν το πληρωμένο θα είναι κενό,
άδειο το πλαίσιο,
γεμάτο άχρηστα χρώματα σχημάτων,
πώς θα υποδεχτώ τον ονομαζόμενο θάνατο;
Τι θ’ αποδώσω στον ήλιο της ζωής;
Πώς θα εκλέξω την κραυγή που δημιουργεί,
θριάμβου και πόνου αρμονική;

Να μ’ επισκεφτεί ο ερχόμενος
για να υπάρξω εντός μου.
Να κρατήσω την έννοια της ζωής
στην αναγέννηση που επικρατεί,
αύριο υπήρχα, όπως θα υπάρξω χτες,
στην ατομική προσφορά της αλήθειας.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Η προσευχή της παρθένου
(τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη / δίσκος: Τα παράλογα (1976))


Ζωή Καρέλλη, Της αμαρτίας

Καλύτερα από κάθε ευδαιμονία,
ελεύθερος από τον πόθο της χαράς,
ακίνητος, δίχως τα πρόσωπα ανησυχίας,
χωρίς το κέντρον της ορμής,
καλλίτερα από κάθε ηδονή
ανύπαρκτη πια δεν θα υπάρχεις
εικόνα της αμαρτίας μου,
ζωή της αμαρτίας εντός μου,
ύπαρξη της αμαρτίας,
οσμή του εαυτού μου ορμή,
αμαρτία της ύπαρξής μου,
δεν θα υπάρχεις,
για να σε φοβούμαι
μέσα στο πολύτιμο σώμα μου
που με παραδίνει στο θάνατο.

Ο θάνατος μου ανοίγει
την αγκάλη του Θεού.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Μάριος Τόκας & Φίλιππος Γράψας, Η επιστροφή του ασώτου
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Παρέα μ’ έναν ήλιο (1994))


Ζωή Καρέλλη, Ο λόγος του ασώτου

I


Κύριε, ελέησόν μου την τόλμην της ομολογίας.

Να δοκιμάσω την τροφήν των ζώων του πατέρα μου.
Αγαπητή γη, πατρικό χωράφι,
είν’ εύκολο να γονατίσει ο κουρασμένος.
Ευφροσύνη απ’ τη γνωστή όψη των πραγμάτων.
Πρόθυμη μετάνοια, θρεμμένη από αμαρτίες
αστήριχτες. Σαν έφευγα ήξερα πως θα γυρίσω,
γι’ αυτό επέστρεψα. Ν’ ακουμπήσω
τα κουρασμένα ανίκανα μέλη στην πρόθυμη γη.
Όνειρα χόρτασης, επιθυμίες που δεν χόρτασαν,
ποιος θα τις πληρώσει ποτέ; Πόσο βαστά
ευγνωμοσύνης η θαλπωρή και πώς θα βρεθούμε
ύστερα με τον πατέρα αντιμέτωποι;
Πατέρας του εαυτού μου εγώ
προσηνής και σκληρός νομοθέτης.

Κύριε, ελέησόν μου την συστολή του πόνου, να εισέλθω ολόκληρος στους κόλπους σου.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Ο λόγος του ασώτου

II


Το σπίτι του πατέρα μου
μέσα μου βρίσκεται.
Όπως τ’ απομεινάρια της τροφής των ζώων,
η πάσα ευωχία κι η έκφραση της χαράς,
η δική του μέσα μου κι η δική μου.
Ύμνος διπλόηχος,
ωσαννά σε υπέροχη κίνηση,
συνενούμενον νέφος υπερέχον,
τολύπη θυμιάματος συνεννόησης

Είμαι το δοχείον και το χέρι και ο οίνος της ζωής.
Είμαι το πνεύμα, η ύλη και η άυλη εξόδευση.
Είμαι ύπαρξη, καταστροφή και η γέννηση.
Είμαι ο ναός που περιέχει τον ψάλλοντα και ακούοντα.
Περιέχω το αποτέλεσμα της αμαρτίας
τη συγχώρεση. Διαστέλλομαι
όπως το άπειρο φως εν ονόματί μου.
Είμαι ο νόμος, ο νομοθέτης κι ο νομοταγής,
η τιμωρία κι ο τιμωρούμενος,
είμαι εικόνα του θείου που εικονίζω
στην προσπάθεια της ζωής.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Παραβολή του Ασώτου
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Της αγάπης γερακάρης (1996))


Ζωή Καρέλλη, Ο λόγος του ασώτου

III


Έφυγα κουβαλώντας τη μέλλουσα επιστροφή μου.
Τον κύκλο επιχείρησα με τον πόθο ευθείας εξόδου,
επανάσταση αδιέξοδο πολεμώντας.

Εικόνα της νεανικής αγαθότητος ο πατέρας μέσα μου,
πάντα με προσκαλεί να ξαναρθώ στην αρχή
που γνωρίζει το τέλος της μόνης εφαρμογής.

Ποια δώρα προσφέρω στον εαυτό μου επανερχόμενος;
Εικόνες της φρίκης τού εαυτού μου αδιάσπαστες
με την ανάγκη της ειρηνικής ζωής.

Μαθητεία της ύπαρξης. Δίκαια η χαρά των αγγέλων
κι η ανάπαυση στους σταθερούς κόλπους
της αιώνιας ζωής, όπου θα διαλυθώ εν ειρήνη.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Joan Miró, Silence (1961)
Πηγή: Joan Miro: Silence - 1961 [Large View]


Ζωή Καρέλλη, Τραγέλαφος

Όταν πεθάνω δε θα φοβούμαι τον θάνατο πια.
Σαν απομείνω μοναχός δε θα φοβούμαι τους ανθρώπους.
Σα με λιθοβολήσουν δε θα φοβηθώ πια τα χτυπήματα.
Σαν περιφρονηθώ δε θα με υπάρξει η περιφρόνηση.
Σα στερηθώ δε θάχω τη στέρηση.
Όταν θα μείνω γυμνός, δε θα μου χρειαστούν φορέματα.
Πόθος της ομιλίας γλυκύτατος, μεθυστικός, όταν δε θα μιλώ, δε θα μιλήσω πια.

Θα περιβληθώ το τρύπιο δέρμα της ευαισθησίας μου και θα ευωχούμαι θα εποχούμαι.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Ατομισμός

Κάποιαν ημέρα εννοούμε
πως το απόθεμα της αισιοδοξίας
ετελείωσε, τελείωσαν τα εφόδια.
Θα μείνουμε, θα διπλωθούμε, θα καθίσουμε
Δεν περιμένουμε καμίαν ανάγκη,
στέρεψαν όλες οι πηγές της γης,
στον ουρανό δε φαίνεται άγγελος κανείς,
σκιά ελπίδας, φαντασία του μέλλοντος,
να ρίξει καταγής το σώμα μας,
σημείο υποταγής.

Θα μείνουμε λοιπόν στο δρόμο αυτό,
σπίτι δεν είχαμε ποτέ εμείς;
Να ξύνουμε αθεράπευτες πηγές θα μείνουμε
μ’ αυτές να πορευτούμε, να παρηγορηθούμε,
γιατί τις βλέπουμε άσχημες, ανοιχτές;

Εμείς δεν περιμένουμε παιδιά
απ’ τις πολλές γυναίκες μας.
Εμείς δεν περιμένουμε ξανά τα περασμένα
πλούτη δεν θυμούμαστε,
για να ευλογούμε με αναμνήσεις.

Πρέπει να σηκωθούμε όρθιοι,
μας απομένει μόνο πως ορθωμένοι
πρέπει να μάθουμε τον θάνατο;

Τα όνειρα δε στέκονται στα μάτια μας,
ούτε οράματα μας πυρπολούν την όραση,
για να μη βλέπουμε τον εαυτό μας.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Εγκώμιο

Μας περιμένει
δίχως τέλος ο θάνατος, βέβαιος.
Στο πλούσιο προβάλλει σκοτάδι
τη μορφή υπερούσια,
δυνατή, θαυμασία σχεδόν.

Είναι τόση μόνο η κουρασμένη ζωή μας,
κουρασμένοι κι εμείς,
γιατί δεν ζητούμε το ακέραιο
στην τέλεια εκμηδένιση;
Δόξα του θανάτου,
περίτρομη σ’ αντικρίζει
η μορφή μας ανθρώπινη,
με ανθρώπινους φόβους θρεμμένη
κι όνειρα θαυμαστά, στέφανους
φωτοστέφανους κι ελπίδες πολύτιμες
σου αποδίνει. Ό,τι σε σένα αποδίνουμε
τάζεις και μεις περιμένουμε ακόμα,
θέλουμε ακόμα. Δεν εκτιμούμε
τη γαλήνη, του θανάτου τη χάρη,
τη χαρά της απόλυτης λύσης το χάρισμα.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Λιποψυχία

Κάποτε χάνεται από μέσα μας
η έννοια απ’ τις εικόνες του εαυτού μας
η συνοχή. Δεν τον βλέπομε πια
να εκτελεί σε μέλλοντα που θα περάσουν
κινήσεις, επινοήσεις διαλεγμένες,
πετυχημένες επιτυχίες ευτυχείς.
Παγερό παρόν μάς περιβάλλει
σταματημένο δίχως πιθανότητες.

Έτσι ο εαυτός μας δεν αποδίνει τίποτα,
καμιά φωνή δεν μας προδίνει,
πως θα υπάρξουμε όπως πάντα,
όπως πριν, όπως ξανά.

Όπως όλα όμως
η κατάσταση αυτή περνά
σχετικά, γρήγορα.

*

Είδα τον άγγελο.
Μορφή αγαπημένη, μαζί υπήρξαμε,
σε περιείχα όταν εγεννήθηκα,
σ’ έπλασα ομοίωση του εαυτού μου,
ομολογία του ενιαίου.
Δεν εχρειάστηκα την αναζήτηση,
να γυρέψω για να πληρωθεί ο νόμος
της διαρκούς προσφοράς.
Παντού σε είδα.

Καθισμένη στο παραθύρι της εργασίας
είμαι καλότυχη, δεν περιέχω τη μοίρα,
ανάγκη της σύστασής μου, να κοιτάξω
τον καθρέφτη της φαντασίας που θα ραγίσει.
Είδα τον άγγελο.
Ξεδίπλωμα λαμπρό του εαυτού μου,
μεσουράνημα σε κανονισμένη τροχιά
ηλίου αναγνωρισμένου και μου είπε
το φως· ευαγγελίζου τη χαρά.
Και είδα τον εαυτό μου να χωρίζεται,
ν’ ανοίγει και να προσφέρεται,
όπως η δροσερή γη στη θέρμη
καλοκαιρινού ηλίου.
Είδα τον άγγελο.
Ανέβλυσεν η εντός μου ζωής πηγή,
καμιά απορία δεν μπορεί να σταθεί
για την άσπιλή μου σύλληψη.
Είμαι η παρθένος η απείραχτη
εκράτησα ακέραιο τον εαυτό μου,
είδα το φως που περιέχω να με περιβάλλει
τ’ αναγνώρισα, δίχως να τ’ αρνηθώ.
Δίχως ορμήν ανυπομονησίας σχηματίστηκε
του κρίνου ο κώνος στο υπομονετικό μου χέρι.

Μακάριοι που πιστεύουν.
καλότυχοι που περιβάλλουν με πίστη τη ζωή,
αρμονική φωνή αγγέλου, σε ώρα καλή
μιλεί σ’ αυτούς για τη χαρά που υπάρχει.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Marc Chagall, The poet with the birds (1911)
Πηγή: Marc Chagall: Circus Horse - 1964 [Legacy Linkage]


Ζωή Καρέλλη, Ποιητής

Θα σταθώ όρθιος στο φως να μιλήσω.
Αφού βρίσκομαι πρέπει να μιλήσω.
Αφού άκουσα πρέπει να μιλήσω.

Μέσα στο φως που με περιέχει
ο αέρας, τα χρώματα, όλα τα σχήματα,
μου δίνουν το σχήμα μου.

Θ’ ανοίξω το στόμα μου να μιλήσω,
η ομιλία μου είναι ό,τι μ’ έπραξε
και ό,τι μέλλω να πράξω
γιατί ευρίσκομαι.

Είναι πράξη μου ο ορισμός της ζωής
που ορίζω και με ορίζει.
Καθορίζω τη στάση που με βαστά.

Ας με βοηθήσει ο Θεός μου να τον αναδείξω,
ν’ αποδείξω την εντός μου κατάθεσή του,
τη θέση μου του σώματος να κρατήσω.

Σώμα πολύτιμο, ύλη, δοχείο, κατάσταση της ψυχής,
η υλική μου γλώσσα μιλεί
την άυλη ομιλία μου.

Ποιο είναι το χρώμα απ’ τις λέξεις που ακούω;
Συγχρωτισμός του παντός στην ομαλή συγχορδία,
το σύμπαν εντός μου σε μια φωνή.

Ωσαννά εις τον Κύριον τον μεγαλοπρεπή,
δίνει τα όνειρα που υπερβάλλει
η αδάμαστη πραγματικότητα.

Η ζωή στην αγκάλη απ’ το θάνατο
περιφέρει το βλέμμα τής αναγέννησης
και ο κατέχων το δώρο τής ομιλίας,
ομιλεί τα υπάρχοντα οράματα.

*

Στο κατώφλι του θανάτου αναγνώρισα
την ζωή και μίλησα στον εαυτό μου
δίχως αγανάκτηση.
Καλώς έρχεται πάντα,
ο επανερχόμενος άνθρωπος των ενιαυτών,
ποιο πρόσωπο των προγόνων προσφέρει
στους διαρκείς απογόνους;

Μόρια της μονοτονίας εναλλάσσονται
και παρέρχεται η σταθερή ζωή.

Υπάρχει ο ήχος, ακούεται,
το κενόν γεμίζει της ομιλίας ο ήχος
πολυσχιδής, πολύμορφος, διαφορετικός, ένας.

Άνοιξα το στόμα κι άκουσα τη φωνή μου
και τότε κοίταξα τον πλησίον εαυτό μου.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Αντώνης Βαρδής & Κώστας Τριπολίτης, Σχήμα λόγου
(τραγούδι: αδελφοί Κατσιμίχα, Αντώνης Βαρδής, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & χορωδία / δίσκος: Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα (1986))


Ζωή Καρέλλη, Κοινωνία

Κύριε, συγχώρεσέ με που τόλμησα
να πάρω στα χέρια τον λόγο Σου.
Αφού δεν είμαι έτοιμος να παραδώσω
το αγαπητό σώμα, δεν μπορώ
να κρατήσω στα χέρια το πνεύμα
του σώματος, τα υπερούσια λόγια.
Λόγε, ολόκληρη η ζωή
πληρώνει την αλλαγή
της ουσίας σε λόγον,
τη στιγμή της μεταμόρφωσης.

Κύριε, ελέησόν μου την χαρά
να εγγίσω μόνο, μιλώντας, τον λόγο.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Εγωκεντρισμός

Τελειώνω εκεί που αρχίζω,
υψώνομαι για να φτάσω την ταπείνωση.

Είμαι γεμάτος από τον εαυτό μου,
φλεγόμενη βάτος με καίει η φωτιά μου.

Προσφέρω τα δώρα του εαυτού μου
στ’ αδιάφορο βλέμμα μου,
παρακαλώ τον ειρωνικόν εαυτό μου,
ομιλώ για να τρώγω τα λόγια μου.

Καπνός θυμιάματος καιομένη ουσία
του σώματος η σκληρή παρουσία,
η πλούσια σε προσφορές ύλη
στην εικόνα του άυλου εαυτού.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Αμλετισμός

Σε καμιά πραγματικότητα δεν ανήκω,
αφορμισμένοι πόθοι όνειρα απίθανα γεννούν
και στέκονται τα οράματα
να εμποδίσουν μια γνώση των πραγμάτων.

Με μυκτηρίζει η λογική η αλλοπρόσαλλη,
άδικα απλώνω το χέρι μου μακραίνει ανώφελα,
γυρεύοντας να πιάσω το πρόσωπό της,
σκοπός ή τέλος είν’ η λογική;

Ποιο υλικό να μεταχειριστώ του εαυτού μου
και να την επενδύσω ένδυμα επιβλητικό,
να μου επιβληθεί, ν’ αναγνωρίσω
τους ανθρώπους της ίδιας παρουσίας, να γνωριστώ;

Τι να γνωρίσω στους άλλους του εαυτού μου
για να με περιβάλλει ησυχία,
να χαιρετίσω τους άλλους αδελφικά,
να προσπεράσω με την πρέπουσαν αδιαφορία;

Απομένω στην άκρη του δρόμου,
τι βλέπω απ’ την κοινή συναλλαγή;
Αλλόκοτες ακούω των άλλων τις φωνές
και μου ξεφεύγει ξένη η ομιλία μου.

Μένω ολόκληρος, ποιος είναι
ο ερχόμενος που θα με ονομάσει
και να δεχτώ το κάλεσμα,
να μην υπάρχω δίχως ύπαρξη.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Αίνος

Ήμερη η γλυκυτάτη,
η μη γνωρίσασα την αγανάκτησιν
η ουδέν ζητήσασα και τα πάντα λαβούσα
η μεταλαβούσα της θείας αγάπης
η κοινωνήσασα του θείου
η κοινοποιήσασα το θείον
η ως άνθος εύοσμον υψωθείσα
και τα πάντα χρώματα περιβληθείσα
Συ υπάρχει η αρχή και η πίστις
η αιωνία Παρθένος, η αμετάβλητος
η ουσία μόνο της χάριτος
καθαρά άνευ προεργασίας
θαύμα της φύσεως συμβολικόν
παρηγορία υπάρχουσα
ζώσα ευφροσύνη
υπομένουσα δίχως προσπάθειαν
αηδών λαλούσα
ήλιος σταθερός
εξωράισις του πόνου
ευγένεια της υπομονής
απείραχτη, ολόκληρη ολότης
άτρωτος, η μη γεννώσα την αμφιβολίαν
η γεννηθείσα διά να υπάρξεις
μετέωρον φωτεινόν.

Να μη ζητήσωμεν την εξήγησιν
και να δεχθώμεν την χαράν της υπάρξεώς σου.
Μακάριοι οι παραδιδόμενοι εις
μακάριοι οι προσβλέποντες εις σε
μακάριοι οι βλέποντες, οι οραματιζόμενοι
γοργῇ τῇ φωνῇ ψάλλοντες
και ουδέν ακούοντες άλλο, από το σον
εύμολπον μειδίαμα του στόματος,
του ομολογήσαντος το μέγα της ταπεινοσύνης.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70365
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ζωή Καρέλλη, Παράκληση

Άγγελοι της ψυχής μου,
σηκώστε με. Σηκώστε μου
το κουρασμένο σώμα
που αφανίζει την ψυχή
και την κρατά
τόσο μακριά από σας.
Σηκώστε με, άγγελοι,
ελάτε. Η συνοδειά σας
να με πάρει, να με χωρίσει,
να μ’ αποχωρίσει απ’ το σώμα.
Άγγελοι της ψυχής μου,
να μ’ οδηγήσει η διαλεχτή,
η καθαρή φωνή σας
να μου μιλήσει, για ν’ ακούσω,
ν’ ακούσω, πρέπει ν’ ακούσω,
φωνή να με καλεί,
να μου μιλεί. Άγγελοι,
πότε θα μ’ αναγγείλετε
στον Κύριον;
Αργείτε
να φανερωθείτε δεν φαίνεστε
και πασπατεύω το σώμα μου
της ζωής αποτέλεσμα
γυρεύω πάνω στο σώμα μου,
μόνο που υπάρχει.
Ω αγωνία, ω αγωνίες
με παραστέκουν πλήθος,
οι αγωνίες γύρω μου στέκουν,
με περιμένουν ακόμα,
από μένα θέλουν
να ζήσουν. Κι οι άγγελοι
της χαράς, οι άγγελοι
φως ολόκληροι, οι άγγελοι
της ψυχής αργούν και σωπαίνουν.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)


 

Search Tools