Author Topic: Ζωή Καρέλλη  (Read 148265 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Αιχμάλωτοι τούτου του καιρού

Τούτο, γιατί το μαστίγιο του πόνου
κρατάει ο αδέκαστος χρόνος,
δικός μας κριτής των ημερών μας
τη συνοδεία σπρώχνοντας, σε ποιον χώρο
συγκέντρωσης τις οδηγεί;
Πού θα τις αφήσει μόνο
να σταθούν, να ξαποστάσουν
όλες αυτές της ζωής τις όψεις;

Γιατί, γιατί τις δίκασε
με καταδίκες επίπονες,
τούτος ο χρόνος έκλεισε τις μέρες μας,
όρισε τόσο δυστυχισμένες;

Η συνοδεία καθώς προχωρεί
με φωνές και με βόγκο,
δε λέει καν να τελειώσει.

Ακόμα ο αμείλικτος τούτος καιρός
θα χτυπάει τις εκφράσεις μας;
Πού είναι οι σωτήριες εξηγήσεις;
Δε θα μας φέρει πουθενά
καμιά οδηγία;

*

Κρατώ, κάποτε,
τις έννοιες της ζωής μου
λουλούδια διαφορετικά,
απλά κι ασήμαντα ή
διαλεχτά, θαυμάσια, πικρά,
φαρμακερά λουλούδια,
με σχήματα τυραννισμένα.

Κρατώ την έννοια του καιρού
της ζωής μου, καρπό στο χέρι
κλειστό, με μυστικό πυρήνα,
που δε μου ανήκει.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 19:38:35 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Σκηνοθεσία
« Reply #61 on: 01 Jan, 2016, 00:15:43 »
Ζωή Καρέλλη, Σκηνοθεσία

I

Η ήμερη μέρα μού προσφέρει
πρόσωπο ευγενικό
να τ’ αγγίξω με τ’ άρρωστά μου δάχτυλα.

Πολύτιμα δώρα, ώρες της ζωής,
με σάς κανένα οικοδόμημα ν’ αποκάμουν
δεν μπορούν τ’ άρρωστά μου δάχτυλα.

Βρίσκομαι, μέσα μου οικοδομείται
η καταστροφή διαλύσεων,
σιγανή, αόριστη, άπιαστη
δύναμη της αμφιβολίας με στυλώνει,
για να υπάρξει κατάπτωση.

Έχασα τα δάκρυα της παιδικής ομορφιάς,
της νεανικής αβρότητας,
δεν έχω να προσφέρω πόνου οιμωγή,
στην ανθρώπινη συναγωγή
κανένας οίκτος δεν με κατοικεί,
επιθυμώ να γελάσω κακόβουλα.

II

Ώρες σύνθετες από μόρια φρίκης,
μακρυές ώρες ασχημάτιστου μεγέθους,
κυλάει ο άυλος όγκος απάνω μου,
ματακυλάει σιγά προσεχτικά,
ν’ αποκομίσει τ’ άπειρα ρίγη
απ’ το σώμα μου, να μεγαλώσει πιο πολύ
η ώρα η μεγάλη με την προβολή
της ύλης του εαυτού μου.

Άμορφη μορφή απίθανης αμφιβολίας,
όλες οι πιθανότητες κατοικούν
τις ώρες του φόβου,
μου πήρε την έκφραση του προσώπου μου
ο τρόμος, πιο πολύ να μου επιβληθεί.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)
« Last Edit: 30 Jun, 2017, 19:39:03 by wings »