Author Topic: Ζωή Καρέλλη  (Read 235341 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Σε ταξίδι
« Reply #165 on: 18 Jul, 2019, 19:09:32 »
Ζωή Καρέλλη, Σε ταξίδι

[Ενότητα Αίσθημα]

Εδώ τότε φανταστικά είχα έρθει.
Επιθυμούσα το πλούσιο ταξίδι.
Το επιθυμούσα πολύ,
περίεργο δε με συγκινεί τώρα.
Εκεί, με την επιθυμία έμεινε
η κίνηση επιθυμητή. Τότε και τώρα…
Πώς ν’ ανταμώσω τα χρόνια;
Μου φαίνεται δίχως όνειρο να κοιμούμαι,
κινούμαι ασήμαντα.
Εκείνο της επιθυμίας
μ’ εμποδίζει το πριν που έσβησε.
Δε θέλω να πω, κάπως βαριέμαι.
Όταν είναι νέος φεύγει κανείς,
μπορεί να φύγει απομένοντας.
– Εδώ να ευχαριστηθώ.
Με πειράζει, που ανησυχώ ακόμα.
Δεν ησυχάζει το πριν,
σαν να ξύπνησα στο πριν έξαφνα
θυμήθηκα, πόσο είχα φτάσει εδώ
με φαντασιόπληχτες επιθυμίες
της νεότητας αίσθηση.
Στο μεταξύ υπάρχει χρόνος που πέθανε.
Τώρα κάποιος πρέπει να πει:
«μα τι ωραίο ταξίδι…»
Ξέχασα να πάρω το φιλμ.
Η ματαιοδοξία δεν είναι κενή,
σημασία της μάταιας των ανθρώπων δόξας.
Κεντρίζεσαι για να βεβαιωθείς,
πως υπάρχεις στους άλλους ανάμεσα,
σ’ έναν καιρό απαράλλαχτο,
όπως στις φωτογραφίες της συλλογής
απ’ το ταξίδι της ζωής.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Χρόνος θλίψης
« Reply #166 on: 02 Dec, 2019, 14:15:03 »
Ζωή Καρέλλη, Χρόνος θλίψης

[Ενότητα Αίσθημα]

Τούτ’ οι τρεις μήνες που πέρασαν
είν’ έντεκα χρόνια.
Όλες οι περίλυπες ώρες,
όλ’ οι στριμωγμένοι καημοί
φούσκωσαν τον μετρημένο χρόνο
που πάει να ραΐσει.

Έτσι ο καιρός τούτος
βαρύς, ακίνητος, σταθερός,
επίμονος μ’ αφάνισε,
με τσάκισε με το βάρος του,
πότε σιγά σιγά βαραίνοντας,
πότε απότομα σπρώχνοντας,
όπως οι νεκροί, κύμα δυνατό
που ξεσπά, σπρώχνουν τους ζωντανούς
μ’ όλο το φοβερό εκείνο βάρος
της ζωής που πέρασε.

Έτσι πέρασε η ζωή μου
τούτη, τούτον τον καιρό
αξεδιάλυτο. Μυστηριώδεις
ριπές περνούσαν πάνω στην ψυχή μου
κι ας έδειχνα τον καθρέφτη, ατάραχο,
του προσώπου μου.

Τώρα πήρα το πρόσωπό μου
στα χέρια και το κοιτάζω.
Γιατί μέσα σε τόσο λίγον καιρό
φάνηκαν τούτες οι αυλακιές,
τούτες οι εκφράσεις;

Πολύ θυμούμαι,
θα με σκοτώσουν οι αναμνήσεις.
Κύματα διαρκώς ξεσπούν
το ’να στ’ άλλο επάνω, σχεδόν ίδια,
διαφορετικά κιόλας, ακούραστα,
αναμνήσεις μονάχες, ανήκουν
μονάχα σ’ εμένα, δεν δίνονται,
δεν χωρούν πουθενά.

Έρχονται,
δε θα φύγουμε ποτέ, λεν,
αν δε μας δώσεις εξήγηση.
Πού να βρω τα πορίσματα;
Δεν ξέρω τίποτα
κι ακούω πότε τα ίχνη της σιωπής,
πότε τη βλέπω και δέομαι.

Έντεκα περίμενα χρόνια,
σ’ αυτούς τους τρεις μήνες
απόσωσα την εγκαρτέρηση.
Η σιωπή, ο χρόνος κι η δική μου ζωή
δεν συνδέονται. Οι αναμνήσεις
αδέσμευτες, ανεξήγητες χαλούν
τον χρόνο της ζωής μου.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Σκιές στον χρόνο (II)
« Reply #167 on: 02 Dec, 2019, 14:23:02 »
Ζωή Καρέλλη, Σκιές στον χρόνο

[Ενότητα Αίσθημα]

Trattando l' ombra come cosa salda
Purgatorio c. 21 v. 136


ΙΙ

Δεν ξέρω πού κείται το φάσμα,
– εγώ μήπως είμαι; πού
υπάρχω λοιπόν, τότε;
Θε μου, Θε μου, γιατί μ’ εγκατέλειψες;

Ραγίστηκε κατακόρυφα του αιώνιου
χρόνου το οικοδόμημα, γι’ αυτό
μπορούν να βγουν οι νεκροί
χωρίς να ξέρουμε εμείς πότε ζούμε.

Περιμένουμε ή θυμούμαστε;
Και το παρόν παρέρχεται
σαν ακατάσχετο ρεύμα.

Τι περιμένεις σε τούτο
το γεφύρι της τρίχας;
Δεν μαθαίνεται η επιστροφή,
ποτέ δεν χορταίνεται
του χρόνου η έγνοια,
η φορά που στη ζωή θα περάσουμε.

Κανένας δε μήνυσε τίποτα,
ακόμα.
Το τραγικό της στροφής
του χρόνου γίνεται αβάσταχτη
συμφορά, κάθε φορά
της φυγής, της παρόδου, των παρελθόντων.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Σκιές στον χρόνο (III)
« Reply #168 on: 02 Dec, 2019, 14:38:40 »
Ζωή Καρέλλη, Σκιές στον χρόνο

[Ενότητα Αίσθημα]

Trattando l' ombra come cosa salda
Purgatorio c. 21 v. 136


III

Παρατηρώ το πυκνό μου σώμα.
Συρροή, σύνθεση τόσων στιγμών.
Όλα λοιπόν γίνονται παρελθόν
πάνω στο σχήμα μου;
Αυτού μόνον υπάρχω και σκιάζομαι.

Ω ακατάλυτη φαντασία,
σε ποιον χρόνο με διατηρείς,
εσύ, δίχως πραγματικότητα!

Εξαφανίζομαι για να βρεθώ.
Απροσδόκητος χώρος, όπου
όλα γίνονται φαντασιώσεις,
σκιές της ψυχής,
υπέροχα ζωντανές, ύπουλα.

Αγγίζω, το πράγμα δεν δίνει
τη βεβαιότητα, όταν
οι σκιές επιμένουν.
Να συλλάβω
στην ατέλειωτη του χρόνου φυγή
τη σκιά πιστεύοντας της παρουσίας
– εμού;

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Σκιές στον χρόνο (IV)
« Reply #169 on: 02 Dec, 2019, 14:43:43 »
Ζωή Καρέλλη, Σκιές στον χρόνο

[Ενότητα Αίσθημα]

Trattando l' ombra come cosa salda
Purgatorio c. 21 v. 136


IV

Παρελθόν επίμονο, άθιχτο.
Καταστρέφεται του χρόνου η φαντασία μου
έχει καταφαγωθεί με κείνα που πέρασαν.
Ανεξίτηλη ζωγραφιά της ψυχής
ορίζοντας.
Πώς έχω μορφή;
Κοιτάζομαι σε ποιαν εμορφιά
υπάρχει η ανεξιλέωτη σημασία;

Καθώς αι εκφράσεις παρέρχονται
του χρόνου οι χρόνοι,
δεν συνηθίζω κανένα μου πρόσωπο.
(Ανακαλύπτω ειρωνική περιέργεια
σ’ αυτό το επίμονο παρελθόν
που ζητάει εξηγήσεις.)

Όταν τα πάντα κυλούν,
τι επιμένω; Σε ποιο παρελθόν
τότε και τώρα; Τι σε νεκρό
περιμένω χώρο; Ποιο παρόν
μένει στη σύνθετη του χρόνου ορμή;

Σκιές, διαστάσεις συγχίζονται
συγχέονται στο ακόρεστο ρεύμα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Διαφορά
« Reply #170 on: 05 Dec, 2019, 20:35:53 »
Ζωή Καρέλλη, Διαφορά

Βήματα του χρόνου, που φεύγουν
απ’ τα διαρκή που ακούονται,
όπως οι χτύποι στο εκκρεμές
ίδιοι, εαυτοί, σε ταυτότητες ρυθμικές
–ο χρόνος είναι ακέριος ρυθμός,
κανένας αριθμός δεν τον προφταίνει–
κι όμως που φαίνονται,
καθώς οι ώρες μετριούνται διαφορετικές
παρέχονται ήχοι του χρόνου παρέρχονται
τα βήματα, τα περπατήματα της ζωής μας.

Περπατώντας πηγαίνω
στη δενδροστοιχία, το φθινόπωρο, ήταν
ωραία με τις ψηλόκορμες λεύκες
ακίνητες, περήφανες,
πάλι αυτές
θα δεχτούν το αγκάλιασμα καλών καιρών,
θ’ αποχτήσουν φύλλα καινούρια
μιλήματα, με τις ανοιξιάτικες αύρες,
αβρές κινήσεις από κλαδιά και φύλλα,
τώρα κάπως διάφανα τα φυλλώματα πια,
ελαφριά χρυσίζοντα στο βαρύ απάνω
ιώδες απ’ τα σύννεφα η πυρή εμορφιά
των δένδρων περιβολή αποσπώνταν
τα φθίνοντα φύλλα αιωρούνταν αμφίβολα,

για να πέσουν στη γη, στα χώματα
της γης χρώματα πλούσια
της πολύτιμης φύσης, στιγμές της ζωής,
που περνούν κι έρχονται πάντα
προσθέτονται δίχως θάνατο
στον χρόνο, στους χρόνους της φύσης,
ρυθμός
– γυμνός της μεγάλης πόλης
ο δρόμος, με το περιποιημένο οδόστρωμα
δίχως χώματα, χρώματα.
Κι ήρθε ο καημός ξανάρθε
που δοκίμαζα τότε, πηγαίνοντας
γύρισα σ’ εκείνον τον χρόνο της θλίψης.

Ενάντιος στον χρόνο της φύσης
ο δικός επιστρέφει καιρός,
επιμένει ακέριος, παρελθόν
μες στο παρόν, μ’ αφαιρεί
καθώς επανέρχεται ο πόνος.
Η μνήμη μού παίρνει τα βήματα.
Αλλού με προσθέτει και στερεί
το παρόν μου,
βρίσκομαι
αφηρημένος σε χρόνο διπλό,
σε ρυθμό τυραννικό κι αμέτρητο.

Ώσπου να πάψ’ η ζωή
των για μένα κινήσεων, παιδεύομαι
σε χρόνο πυκνό.
Ποτέ δεν ξανάρχομαι
σε όμοιο χρόνο.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Περιμένοντας
« Reply #171 on: 05 Dec, 2019, 20:39:43 »
Ζωή Καρέλλη, Περιμένοντας

Μπρος στο παράθυρο
τα δέντρα τα πυκνά, τα πυκνόφυλλα,
τα λουλούδια, τα χρώματα.
Πάλιν εδώ στέκομαι στο παράθυρο μπρος
του έξω κόσμου.
Πόσες φορές περιμένοντας,
θυμούμαι τις εποχές.
Αλλόκοτος ο χώρος της μνήμης,
δίχως αναλογίες, ακατάστατος.
Ορισμένα πράγματα μακρινά
είναι πολύ κοντά, έξαφνα.
Απορώ, καθώς οι μέρες έφυγαν
κι ο καιρός, καθώς εγώ φεύγω.
Γιατί με καραδοκεί πάλι ανεξήγητη,
αναμονή, με καραδοκεί παραμονή
ανεξήγητη τώρα υπομονή;

– Να, περιμένεις,
κι η αναμονή, με μιας η παραμονή,
υπομονή διαλύονται, όπως στα παραμύθια.
Μα δεν βγαίνουν από τούτες τις έγνοιες
νεράιδες περίκαλλες, οι έγνοιες δε γίνονται
με δώρα χρυσοπόρφυρα κι αστραφτερά.

Να ιδώ τουλάχιστον τα πράγματα
υπάρχοντα μέσα στο χρόνο.
Αν είναι δυνατόν!…
«Εκεί που καθόμουν και συλλογιόμουν
και πολύ δυσκολευόμουν»…

Πύρινος πόθος, αδιαφορία,
η φαντασία μας μένει εαυτή,
στον δικό μας που μένει καιρό,
στον χρόνο που μας περίμενε,
στον χρόνο που περιμέναμε
ποιον ερχομό;
Το ερχόμενο
πυκνό του χρόνου ατίθασο νόημα;

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Περίμενα...
« Reply #172 on: 05 Dec, 2019, 21:08:25 »
Ζωή Καρέλλη: Περίμενα...

Απάντηση δεν ήρθε.
(Ούτε να έρθει πρόκειται απάντηση
ποτέ.) Καθώς επρόσμενα, την ήθελα,
όχι μ’ ανυπομονησία, κάτι
πιο διαφορετικό ακόμα
κι απ’ την υπομονή.
Βεβαιότητα του σώματος
οδυνηρή τούτ’ η αναμονή
–συμπλήρωσης ή πληρωμής, δεν ξέρω–
που διαρκώς διαψεύδεται.

Αυτό ναι ακριβώς το αίσθημα.
Η βέβαια, μύχια επιθυμία,
που διαψεύδεται, οδυνηρή,
ενώ περιμένει.
Κι ο χρόνος
τότε που περνά κρατάει
ανάλγητη ταυτότητα.

*

Η αρχή φαίνεται
αμυχή στο στερέωμα του χρόνου,
νομίζεις ότι θα περάσεις,
νομίζεις ότι θα περάσει∙
ή ότι ο χρόνος γύρω σου περνά
με ποικίλα τοπία και βλέψεις.
Όχι∙ η πληγή που πλαταίνει
μέσα σου γίνεται και σε κατατρώγει∙
«αφαίρεση δίχως πραγματικότητα».

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη, Σιωπή
« Reply #173 on: 05 Dec, 2019, 21:16:07 »
Ζωή Καρέλλη, Σιωπή

Έξαφνα ζητάς ν’ αγγίξεις
τα περασμένα δε νιώθεις
τ’ αβέβαια τωρινά.
Έξαφνα θαρρείς
πως πεθαίνεις σα βρίσκεσαι
σ’ απροετοίμαστα μέλλοντα.

Τότε ζητάς να ξεφύγεις
σε παρελθόντα και δεν μπορείς,
γιατί πρέπει ν’ αρνηθείς
τα ωραία της ζωής βήματα,
που με πολλήν δύναμη
θέλουν να φέρουν την κουρασμένη
ψυχή σου της πάλης, τόσο μακριά,
που να δεχτείς την διάρκεια.

*

Ο μοιραίος χρόνος φαίνεται μάταιος,
αόριστος, άφταστος.
Με συγχέει
συγχίζει, με χύνει
στο απεριόριστο.
Ερημία
μου πορίζει αυθαίρετα λόγια,
η φθαρμένη φθορά μου, και
τολμώ το απέραντο να φαντάζομαι
μυστήριο, το χάος κλειστό.

Εκφράζομαι με φωνή αντιπαθή.
Έχω να περιφρονήσω
την ασήμαντή μου ύπαρξη.
Μικρότατη αντίληψη
και ψηλώνω σε κατάσταση ύπουλη.
Εκφράζομαι μέτρια, θαρρώ
μετρημένα νοήματα γυρεύω
να σηκώσω, να φτάσω ψηλά
και φυλάγομαι.
Ζητώ να πιστέψω.

Μήπως το πρόσωπό μου
στον ατέλειωτο χρόνο;

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Αντιθέσεις (I)
« Reply #174 on: 05 Dec, 2019, 21:22:13 »
Ζωή Καρέλλη, Αντιθέσεις

I

Πρέπει πάλι ν’ αρχίσ’ η αρχή
να ξαναρχίσει ποια δοκιμασία;

Περίεργη της αντίληψης σύνθεση,
η φαντασία, η σκέψη, προτρέχει
ή επιστρέφει ζητώντας το ύστερα;

Τι είναι του χρόνου η βεβαιότητα;
– Κοιτάζω το φως,
ζητώ βέβαιες,
καθώς προβαίνουν και τρέχουν,
στιγμές, στολίδια της μέρας.

Δοκιμάζω την ανυπαρξία, όταν
όλα υπάρχουν τόσο πολύ.
Γνώμη, γνώση, πικρία, ύστερα
η ώρα πέρ’ απ’ το τίποτα,
ξαναρχίζουν τ’ άστρα,
που αστράφτουν τη νύχτα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Αντιθέσεις (II)
« Reply #175 on: 05 Dec, 2019, 21:28:13 »
Ζωή Καρέλλη, Αντιθέσεις

II

Παραδοχή δίχως εγκαρτέρηση.
Ροή δίχως την ειμαρμένη.
Εγκατάλειψη δίχως απελπισία.
Γέννηση δίχως σκέψη,
θάνατος δίχως καημό.

Ύστερα μες στον καιρό της ζωής,
έμαθα παράφορα ν’ αγαπώ.
– Χαρείτε ακόμα και για τον θάνατο.
Υπάρχει το απόλυτο ύστερα,
υπάρχει πάντα η αρχή,
σύνθεση μυστική του τέλους
και της διάρκειας.
Κύκλος του μηδενός, όπου
μπαίνω πιστός, καθώς το ύστερα
αρχίζει διαρκώς, καθώς
το πριν στέκεται.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Αντιθέσεις (III)
« Reply #176 on: 05 Dec, 2019, 21:30:08 »
Ζωή Καρέλλη, Αντιθέσεις

III

Με κόβει το αίσθημα φυγής
τ’ ακούω να με διαπερνά
και πόνος με πονεί βαθύς,
ο πόνος της φυγής με τυραννεί
του άυλου χρόνου.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Αντιθέσεις (IV)
« Reply #177 on: 05 Dec, 2019, 21:34:04 »
Ζωή Καρέλλη, Αντιθέσεις

IV

Υπάρχουν τα γεγονότα
πράγματα έρχονται,
περνούν μπροστά μας
και μεις βιαζόμαστε.

Υπάρχουν στην αγκαλιά του χρόνου
να τα βλέπουμε,
τ’ αγγίζουμε κάπως παρέρχονται.
Και μεις φανταζόμαστε,
πως πρέπει να τρέξουμε
–τότε–
λαχανιάζοντας, όταν αρκεί
την ησυχία βέβαια να κρατήσουμε
ακόμα, μήπως
δε μας προφταίνει η συνοδεία
πάλι για να περάσει μέσα μας
η πορεία των γεγονότων.

Όταν βηματίζουμε στεκόμαστε,
μόνο που αλλάζουμε θωριά
κάπως σημαντικά κάποτε,
όταν βλέπουμε, όταν θα ιδούμε.

Τα γεγονότα υπάρχουν
πριν και μετά ’πό μας.
Με σταθερότητα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)
« Last Edit: 05 Dec, 2019, 22:04:07 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Αντιθέσεις (V)
« Reply #178 on: 05 Dec, 2019, 22:07:17 »
Ζωή Καρέλλη, Αντιθέσεις

V

Υπάρχουν ολόκληρες
–γιατί τόσο φοβάσαι, ψυχή μου;–
προχωρούν ολόκληρες μέρες,
φτάνουν κι ανοίγουν πόρτες κλεισμένες
σε παλάτια όπως στα παραμύθια,
σε βάναυσα όπως στην καθημερινή ζωή.

Μέρες με τις αριθμημένες ώρες,
που γεμίζουν κοιτάγματα.
Φοβούμαι την έννοια του χρόνου,
είναι ψυχρή.
Αγκαλιάστε τα πρόσωπα
των ημερών, περπατήστε ώρες,
να μην ακούω την αλάνθαστη διάρκεια.

Τα πράγματα μέσα στις ώρες
της ζωής, φοβούμαι μην πεθάνουν,
τα βλέπω ακίνητα.
Αισθάνομαι την εξαφάνιση μέσα στον χρόνο.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ζωή Καρέλλη: Αντιθέσεις (VI)
« Reply #179 on: 05 Dec, 2019, 22:10:13 »
Ζωή Καρέλλη, Αντιθέσεις

VI

Λυπούμαι, καθώς τον χρόνο
αισθάνομαι της ζωής μου
να τον χωρίζω με τις κινήσεις μου,
τον βλέπω να κυλά
ολόκληρον, ποτάμι με χίλιες
ανταύγειες ποικίλες και σκληρές.
Προσπαθώ –νομίζω– ενάντια
να πάω στο ρέμα, δίχως
ν’ αφεθώ στην έκθαμβή του
ισχυρότητα.

Από τη συλλογή Φαντασία του χρόνου (1949)