Ομοιοκαταληξία ή ελεύθερος στίχος;

wings · 146 · 45036

mavrodon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 6585
    • Gender:Male
Πράγματι, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως τα πατριωτικά ποιήματα, τα παιδικά ποιήματα και οι στίχοι για τραγούδια ενδείκνυται να χρησιμοποιούν την ομοιοκαταληξία.


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70676
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Παιδιά, το ποίημα «Για την πατρίδα» είναι ένα σονέτο του Λορέντζου Μαβίλη και στα σονέτα (όπως θα δείτε εδώ) επιβάλλεται η ομοιοκαταληξία.



mavrodon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 6585
    • Gender:Male
Ο ήρωας Λορέντζος Μαβίλης ήταν πράγματι μάστορας του σονέτου, όπως τo παρακάτω:

ΛΗΘΗ
 Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακολουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση.
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους παλιούς που μέσα τους κοιμούνται,–

Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν–μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντζος Μαβίλης
(Μάης 1896)

Τα σονέτα, προσφιλής ποίηση και για τον Σαίξπηρ, είναι πάντα δεκατετράστιχα. Του Μαβίλη είναι δύο τετράστιχα και δύο τρίστιχα. Ο Λορέντζος ακολουθεί, εν προκειμένω, το ιταλικό πρότυπο και όχι το αγγλικό, που έχει τρεις τετράστιχες στροφές και ένα καταληκτικό δίστιχο (στάντζα).
Συνεπώς, το ποίημα του Μαβίλη δεν είναι σονέτο. Παρόλα αυτά χρησιμοποιείται ομοιοκαταληξία.
 
« Last Edit: 26 Mar, 2008, 18:10:33 by mavrodon »


lionpsyche

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1848
    • Gender:Female
Πού είσαι Τολάκο; Αναμένουμε απάντηση και από τον ειδικό και λείπεις;



banned

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1094
    • Gender:Male
Καλύτερα θα σας τα πει ένας φιλόλογος. Όμως, με αυτά τα ποιήματα όλοι μας μεγαλώσαμε. Μερικά είναι πολύ ωραία, όπως το Ρόδου Μοσκοβόλημα του Παλαμά. Να κι ένα απόσπασμα που αγαπώ από τον Σημηριώτη. 

Είμαστε σαν κουρσάροι που βιγλίζουνε
καράβια μαγικά από ξένα μέρη
το σήμερα λιμάνι που τ' αφήνουμε
κάτι καινούριο το αύριο να μας φέρει

Κι αν ήταν τη ζωή να ξαναζήσουμε
και δυο φορές τα νιάτα να χαρούμε
ποιος για τη γνώση, θε μου, θα νιαζότανε
τις τρέλες μας θα τρέχαμε να βρούμε


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70676
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Και για να μην κάνουμε μισές δουλειές:

Ρόδου Μοσκοβόλημα

Ἐφέτος ἄγρια μ᾿ ἔδειρεν ἡ βαρυχειμωνιὰ
ποὺ μ᾿ ἔπιασε χωρὶς φωτιὰ καὶ μ᾿ ηὗρε χωρὶς νιάτα,
κι ὥρα τὴν ὥρα πρόσμενα νὰ σωριαστῶ βαριὰ
στὴ χιονισμένη στράτα.

Μὰ χτὲς καθὼς μὲ θάρρεψε τὸ γέλιο τοῦ Μαρτιοῦ
καὶ τράβηξα νὰ ξαναβρῶ τ᾿ ἀρχαῖα τὰ μονοπάτια,
στὸ πρῶτο μοσκοβόλλημα ἑνὸς ρόδου μακρινοῦ
μοῦ δάκρυσαν τὰ μάτια.

Κωστής Παλαμάς


http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/poihmata.htm

Το ποίημα που έβαλα εγώ είναι πιο ωραίο.


lionpsyche

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1848
    • Gender:Female
κάτι καινούριο το αύριο να μας φέρει
Ας ελπίσουμε σε κάτι καινούριο όλοι. Ευχή που πιστεύω πολλούς - αν όχι όλους - μας αντιπροσωπεύει.
Σ'ευχαριστούμε Τολάκο!


lionpsyche

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1848
    • Gender:Female
στὸ πρῶτο μοσκοβόλλημα ἑνὸς ρόδου μακρινοῦ
μοῦ δάκρυσαν τὰ μάτια.

Περίεργο αλλά πάντα όταν μυρίζω την άνοιξη την ίδια, τα μάτια μου δακρύζουν για τους χειμωνιάτικους μήνες που πέρασαν...


user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663

Με καθυστέρηση βέβαια μπαίνω στην κουβέντα, αλλά το θέμα δεν χάνει ποτέ την επικαιρότητά του. Είδα, σε ένα ιστολόγιο, να αναδημοσιεύεται η τοποθέτηση του Τόλη του Νικηφόρου, στην αρχή του νήματος, τοποθέτηση που συμπυκνώνεται με δυο λόγια στο ότι το θέμα έχει λυθεί από το 1930 και ότι η ρίμα έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας (περίπου).

Ωστόσο, νομίζω ότι είναι δίκαιο να ενημερωθεί η φίλτατη λεοντόψυχη που είχε την αρχική απορία, καθώς και η υπόλοιπη ομήγυρη, ότι η άποψη αυτή του φίλου Τόλη δεν συγκεντρώνει τη γενική αποδοχή. Μπορεί να είναι πλειοψηφική, αλλά όχι ομόφωνα αποδεκτή. Επιπλέον, υπάρχουν σήμερα πολλοί ποιητές που γράφουν εξαιρετικά ποιήματα με ρίμα και με μέτρο και που βρίσκουν μεγάλη αποδοχή.

Ο φίλος Τ.Ν. υπηρετεί ο ίδιος την ποίηση. Εγώ που δεν έχω γράψει ούτε στίχο, ως αμερόληπτος, να σας παραθέσω μερικά ποιήματα των τελευταίων δεκαετιών, με ρίμα και με μέτρο.

Από τον πρόωρα χαμένο Ηλία Λάγιο:

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ
 

Ξυπνώ ποθώντας τον ευλογημένο στίχο,
σπάσαν τα νεύρα μου να κυνηγώ τη ρίμα·
σκληρό να παίρνω σβάρνα κάθε οικείο μου μνήμα,
να κλέβω τους νεκρούς, να τους αλλάζω σ’ ήχο.

Πόσο ευσυνείδητος! Αν κι άρρωστος (και βήχω)
μετρώ λογάριθμους και τονική στο ποίημα·
ζυγίζω στο, πότε βραχέα, μακρά στο, κρίμα·
ανισοσυλλαβίες παλεύουν ν’ αποτύχω.

Μα θα φκιαχτή το γαμημένο το σονέττο·
κι ανταμοιβή μου η αθανασία κι ένα μπουκέττο
ευώδεις κρίνοι, από τα χέρια της Καλής μου.

Μετά, θ’ αναπαυθώ στους θείους ασφοδελώνες
μ’ όλους τους μείζονας ποιητές· κι οι Παταγόνες
θα προσκυνούν τα ελληνικά της ποιητικής μου.


Του ίδιου:

Μπαλλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ του καιρού τούτου

Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο,
νεροσυρμή στην εσχατιά του πόνου·
με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο.
Ένας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου
την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου
Έλληνος, που θα χτίσει Παρθενώνα.
Να θεωρή με την πίκρα του αυτοκτόνου
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Θολωμένο και γύφτικο το μάτι·
το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του
σ' όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη.
Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου
στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του.
Ως τέλειωνε της θλίψης τον αγώνα
τον είδα: είχε κακό το ριζικό του
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα
η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη
(κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα).
Μ' απόκαμε η ψυχούλα και της δίνει
παρηγοριά ψυχρή την κοκαΐνη.
Α! στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
λέγοντας: ας χαρή λίγη γαλήνη
το περιστέρι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
 
Ποίημα του Γιώργου Κεντρωτή, τη μέρα που πέθανε ο Πινοτσέτ:

ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΩΜΙΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Γι' ακούστε 'δώ χαμπέρι πού 'χει γούστο,
που μόλις τ' άκουσα κι εγώ στη RAI:
Εψόφησε στο Τσίλι –λέει– ο Αουγούστο!
Ν' ανοίξω, λέω, κρασάκι, που βαράει

αμέσως στο κεφάλι… να γιορτάσω
το νέο. Τί πειράζει πού 'μαι μόνος;
Διαβάζω και δυο στίχους (Δάντη ή Τάσσο),
παρέας δίκην, και απ' του Ελικώνος

τα πνεύματα θα δροσιστούν οι σπείρες
του νου που θά 'χουνε καλά μουλιάσει
στον οίνο. Πίνω-πίνω και σπινθήρες
του ήλιου θά 'χουνε τη μούρη μ' λιάσει,

ως θα προσμένω νά 'ρθει κι ο Αγιέντε
στην κάμαρά μου. Με φωνή μεγάλη
–"Στου διάβολου τα τάρταρα παγαίν'τε,
καθήκια!''– κράζω, σαν κειόν που εντελάλει,

στα πίσω χρόνια, τσ' είδησες στες ρούγες
του Τζάντε – "Παπαδόπουλοι, Τρουχίλοι,
Βιδέλες!..." Φίνες βγάνουνε φτερούγες
τα λόγια μου, καθώς τα λεν τα χείλη

στον αέρα, για να γίνουν σετ, και
με οσμές που θα φθονούσε και ο δυόσμος
ακόμη. Εψόφησε ο Πινοτσέτ! Αί,
κοντεύει πια να ξεβρωμίσει ο κόσμος!

Νάπολη, 10 Δεκεμβρίου 2006.

Του Νίκου Παπαδόπουλου (1933-2005) για τον πατέρα του
που σκότωσαν οι Γερμανοί:
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ 1900-1944 (22 ΙΟΥΛΙΟΥ)

Το ποίημα αυτό δεν πρόκειται να μείνει –
είναι, όπως λένε, "περιστασιακό".
Εδώ γύρω, παλιά, είχε ένα καμίνι
που 'βγαζε Αρχαίους Θεούς αρματωμένους
με κεραυνούς. Σήμερα με φακό
ψάχνεις να βρεις τα ερείπια του τεμένους.

Όταν πήγαν τον Θεό μου στην αγχόνη,
εγώ ήμουν μόλις έντεκα χρονώ.
Στο σπίτι είχε "περσέψει" ένα κουπόνι,
κι αβγάτισε ολωνών μας η μερίδα…
(Το "νέο" το βρήκαμε κάποιο πρωινό
σε –"γερμανόφωνη"– μια εφημερίδα…)

Του ίδιου, το Πλήρωμα του Χρόνου:
ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Θα ενέδιδε κανείς σε μιαν Απόδρα-
(όχι ακριβώς «απόδραση» - «Φυγή»…)
Ήμασταν, τότε, ερωτευμένοι σφόδρα·
να κατακτήσουμε, έτσι, ό λ η τη Γή.

Γινόταν λόγος για χειμερινό δρα-
ματολόγιο (Έντα Γκάμπλερ… Μάκβεθ… Γυ-
ρισμό στο Στεπαντσίκοβο…) Και … φόδρα
δεν είχαν τα παλτά… Μόν’ μια κραυγή

συμπλήρωνε το cast…: «Πού είν’ τα Θηρία;
και πού είν’ η Ορμή για την Ελευθερία;»
Πότε-πότε ξυπνούσε· αλλά και τότε

κανείς δεν ήξερε, με ακρίβεια, πότε,
κι αφηνόντουσαν όλα για το έτσι, όταν
το πλήρωμα του χρόνου –λέει- θα ’ρχόταν.


Γιώργος Κοροπούλης, Η αθάνατη παρτίδα

Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

She cried for chess; I played a game with her
JOHN KEATS, “The Cup and Bells”

Το πλάνο γενικό: νύχτα, χειμώνας,
και κάθονται οι δυο τους πλάι στο τζάκι.
(Σαν άλλου κόσμου να έφτασε αεράκι,
καθένας τους κρυώνει κατά μόνας.)

Κάθονται από νωρίς: εφημερίδα
διαβάσαν, διαφώνησαν λιγάκι,
συμφώνησαν μετά να παίξουν σκάκι –
κι αφήσανε στη μέση την παρτίδα.

Κάθονται – και αργεί να φέξει η μέρα.
Καινούργιες δεν θυμούνται ιστορίες·
του γάμου τους κοιτούν φωτογραφίες –
κι ακούν διπλή της νύχτας τη φλογέρα.

Ασπρόμαυρες κοιτούν φωτογραφίες:
αμίλητοι, σαν πιόνια σε σκακιέρα,
(αγάπη μου, θυμάσαι την ημέρα;)
ποζάρουν με κυρίους και κυρίες.

Όλοι συγκινημένοι, όλοι δακρύζουν·
η νύφη κι ο γαμπρός χαμογελάνε.
Εδώ φιλιούνται, εδώ αποχαιρετάνε…
Εδώ – παίζουν τα μαύρα και κερδίζουν.

Κι ένα της Σοφίας Κολοτούρου, να μην έχουμε μόνο άντρες:

Αμνήμων μετεωρισμός

Μνήμη, ρωγμή παράξενη στο χρόνο
-μπαίνει η συνείδηση στ’ αυλάκια του μυαλού.
Είμαστε όντα με έλλειψη σκοπού
σε σύμπαν που διαστέλλεται και μόνο.

Με ψευδεπίγνωση περνούν όλες οι μέρες,
μέσα στο πέπλο που μας περιβάλλει.
Στη μαύρη τρύπα θα επιστρέψουμε και πάλι
και σαν ενέργεια πίσω στους αστέρες.

Μόνο, να χάσουμε τη μνήμη, που μπερδεύει
και μας ζητάει επίμονα νοήματα
κι όλο μας ντύνει με ηθικές και κρίματα,
καθώς προσήλωση και στόχο μας γυρεύει

σε κόσμο που αιωρείται και χαζεύει.


Και Διονύσης Καψάλης για το τέλος:
Κάποτε θα ‘φτασα ψηλα στην ομορφιά·
ακόμη βλέπω το κενό να κατεβάζει
πυρακτωμένο φως, κι ο ύπνος αποστάζει
πυρήνες κόσμου γαληνεύοντας βαθιά.
Μα τόσος κόπος, τόσος θάνατος, παρείλκε:
έτσι κι αλλιώς ο τόπος θα ‘πιανε τραγούδι,
μόλις αμίλητος στα χείλη σαν το χνούδι,
κι αρκούσε λίγος Σολωμός ή λίγος Ρίλκε.

Ό,τι ευτύχησα να πάθω περιττεύει,
ό,τι καρπώθηκα νωρίς με καταργεί·
ένα απόγευμα ζωής να με μαγεύει,

μια καλοσύνη της ακάλεστης κι αργή,
και το τραγούδι ανεπίδοτο θ’ ανέβει
μέσα σε νάρκη φθινοπώρου και σιγή.


Συνοψίζοντας: δεν είναι θαρρώ για πέταμα ο ισόμετρος στίχος, και γράφεται και στις μέρες μας. Ο ποιητής θα συγκινήσει
και με μέτρο και χωρίς, και με ρίμα και χωρίς. Όσο για τους ανύποπτους που αυτοαποκαλούνται ποιητές και δημοσιεύουν σε λογοτεχνικά περιοδικά της πυρκαγιάς, όπως λέει ο φίλος Τόλης στο δεύτερο ποστ του, ε, από τη μικρή μου πείρα οι ανύποπτοι ελευθεροστιχίτες είναι εξίσου πολλοί αναλογικά με τους ανύποπτους ισόμετρους.

Και μουσειακό είδος οι μεσοπολεμικοί; Ίσως στους κύκλους των ποιητών. Αλλά αυτοί οι "ξεπερασμένοι", σαν τον καημένο τον Λαπαθιώτη (που μισούσε τον ελεύθερο στίχο, παρεμπιπτόντως) περιέργως εξακολουθούν σήμερα και να διαβάζονται και να μελοποιούνται.
 


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70676
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Μα, ναι. Όπως έχω αναφέρει και στην ανθολογία, Νίκο, υπάρχουν μεμονωμένα ποιήματα ή και συλλογές των ποιητών της Θεσσαλονίκης μετά το '70 όπου όλα τα ποιήματα γράφτηκαν με ομοιοκαταληξία.

Συγκεκριμένα μπορώ να αναφέρω τη συλλογή «Ιδιωτικό νεκροταφείο» (1975) και μεμονωμένα ποιήματα του Μάρκου Μέσκου, αλλά και μεμονωμένα ποιήματα του Αναστάση Βιστωνίτη, όπως το «Ειδήσεις, 2» από τη συλλογή «Τέφρες» (1980) που κατά την προσωπική μου άποψη είναι και η καλύτερη συλλογή του ποιητή.

Θα συμφωνήσεις κι εσύ, φαντάζομαι, ότι μελοποιούνται ευκολότερα τα ποιήματα με ομοιοκαταληξία και διευκολύνουν τον ακροατή να τα θυμάται.

Υ.Γ.: Χαίρομαι που κι εσύ δεν έχεις γράψει ούτε ένα στίχο. Δεν είμαι η μόνη, λοιπόν. :-)
« Last Edit: 22 Apr, 2008, 12:24:20 by wings »


banned

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1094
    • Gender:Male
Μα εγώ ο ίδιος, Νίκο μου, είπα στην αρχική τοποθέτησή μου ότι «δεν αποκλείεται να γράφονται και καλά παραδοσιακά ποιήματα». Το επανέλαβα και παρακάτω. Ανέφερα και την περίπτωση του εξαιρετικού ποιητή και φίλου μου, Ορέστη Αλεξάκη. Παρέθεσα και ποιήματα με ομοιοκαταληξία που μου αρέσουν ιδιαίτερα. Τι άλλο να πω για να μην προκαλέσω τις διαμαρτυρίες σου;

Παραθέτεις κι εσύ μερικά ποιήματα. Δεν θέλω να τα κρίνω. Μπορώ να παραθέσω κι άλλα εγώ. Και οποιοσδήποτε τρίτος. Υπάρχουν καλά παραδοσιακά ποιήματα και όχι καλά σε ελεύθερο στίχο. Και το αντίστροφο. Όλα είναι ελεύθερα στην τέχνη και τίποτα δεν αποκλείεται. Ούτε βέβαια οι πειραματισμοί.

Αλλά, ναι, το θέμα έχει λυθεί εδώ και πολλά χρόνια. Ως γενική κατεύθυνση, ως ένα βήμα μπροστά στην ποιητική τέχνη.  Ακόμη, τίποτα δεν είναι ομόφωνα αποδεκτό στην τέχνη. Αλλά εγώ, στα σαράντα χρόνια της θητείας μου και ανάμεσα σε εκατοντάδες ποιητές, μελετητές, κριτικούς, πανεπιστημιακούς, κ.α., δεν έχω γνωρίσει ούτε ένα σοβαρό άνθρωπο που να υποστηρίζει ανοιχτά το αντίθετο.



user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663
Βίκη, φυσικά συμφωνώ ότι μελοποιείται ευκολότερα ο ισόμετρος στίχος, και φυσικά και μένει πιο εύκολα στη μνήμη.
Και, επίσης, συνήθως απαγγέλλεται ευκολότερα. Ομως αυτό το εγγενές πλεονέκτημα, να το πω έτσι, της ισόμετρης ποίησης, ίσως να αντισταθμίζει και με το παραπάνω, λέω εγώ, την αίσθηση ότι κάποιες λέξεις μπήκαν μόνο και μόνο για να πετύχει η ρίμα.

Ο φίλος Τόλης ναι μεν λέει ότι "δεν αποκλείεται να γράφονται και καλά παραδοσιακά ποιήματα" (εννοεί φαντάζομαι ποιήματα με ισόμετρο στίχο ή αλλιώς με μέτρο και με ρίμα), αλλά δεν παύει να τα θεωρεί ποιήματα β' κατηγορίας, όπως άλλωστε έχει γράψει, με αφορμή το ισόμετρο του Βιστωνίτη που παρέθεσες, ότι "Η ομοιοκαταληξία δεν είναι απαγορευμένη (τίποτα δεν είναι απαγορευμένο στην τέχνη). Όπως δεν θα απαγόρευες σε έναν καλλιεργημένο άνθρωπο να εκφράσει κάποια στιγμή τα συναισθήματά του με άναρθρες κραυγές. Και δεν θα τον χαρακτήριζες από το γεγονός αυτό και μόνο".

Ε, τυχαίνει να μην το βλέπω έτσι -βέβαια, σαν αναγνώστης. Και για να φανώ και λιγάκι προκλητικός, η άποψη ότι έχει πεθάνει ο ισόμετρος στίχος (ή ότι είναι μουσειακό είδος κατάλληλο μόνο για πειραματισμό) μάλλον ξεπερασμένη μού φαίνεται.

Και τέλος πάντων, σε μερικές δεκαετίες θα δούμε πόσοι θα θυμούνται τους μέσους καλούς ποιητές της γενιάς του 70 και πόσοι τους ελάσσονες ισόμετρους του 1920.


« Last Edit: 22 Apr, 2008, 13:37:00 by sarant »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70676
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ε, καλά, μη γινόμαστε και τόσο ακραίοι.

Η γενιά του μεσοπολέμου έχει βγάλει τους περισσότερους από τους καλύτερους ποιητές μας και όλοι τους έγραφαν ελεύθερο στίχο. Αναφέρομαι, βεβαίως, στους: Σεφέρη, Ελύτη, Θέμελη, Ρίτσο, Καρέλλη. Αν προσθέσεις και τον Καβάφη και τον Κάλβο, που το μεγαλύτερο μέρος του έργου τους είναι με ελεύθερο στίχο, αλλά και τον Σολωμό, μπορούμε να μιλάμε για το τι θα θυμούνται οι αναγνώστες τις επόμενες δεκατίες; Εδώ έχουμε κοντά έναν αιώνα που θυμόμαστε αυτούς που σου ανέφερα.
« Last Edit: 22 Apr, 2008, 13:56:16 by wings »


banned

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1094
    • Gender:Male
Να μην «φαντάζεσαι», φίλε Νίκο. Δεν το «εννοώ» εγώ, έτσι ονομάζεται σε όλες τις ιστορίες, σε όλες τις γραμματολογίες/ανθολογίες, ακόμη και στην εντελώς πρόσφατη του Ευριπίδη Γαραντούδη. Η καθιερωμένη ορολογία είναι «παραδοσιακή ποίηση» έναντι της «νεωτερικής ή μοντέρνας». Βλέπε και τον διαχωρισμό ανάμεσα στους παραδοσιακούς και τους νεωτερικούς ποιητές του μεσοπολέμου (γιατί από κει και πέρα το θέμα έπαψε πια να υφίσταται).

Εσύ έχεις απόλυτο δικαίωμα να τα «βλέπεις» όπως θέλεις και να επικαλείσαι ένα άγνωστο μέλλον για τη δικαίωσή σου. Η ιστορία, πάντως, της ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας ποίησης σε διαψεύδει κατηγορηματικά και εκείνη έχει, μέχρι στιγμής, καθορίσει τι είναι μουσειακό και ξεπερασμένο.

Επαναλαμβάνω ότι αυτά είναι πράγματα αυτονόητα. Και για να αμφισβητηθεί το αυτονόητο, χρειάζεται κάτι παραπάνω από την αυθαίρετη άποψη ενός αναγνώστη.
« Last Edit: 22 Apr, 2008, 14:27:25 by utopia »


user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663

Βίκη, ομολογώ ότι το έργο του Θέμελη δεν το ξέρω, όσο για την Καρέλλη σαφώς δεν στέκεται πλάι στα άλλα ονόματα. Όλοι οι άλλοι ποιητές, όμως, που αναφέρεις και που είναι πράγματι ονόματα πρώτης γραμμής, έχουν γράψει και σε ισόμετρο στίχο, άλλος λίγο άλλος πολύ.

Δεύτερον, όταν λέω "τι θα θυμούνται οι αναγνώστες" ασφαλώς δεν εννοώ τους αναγνώστες που συντάσσουν γραμματολογίες και ανθολογίες, αλλά το κάπως ευρύτερο κοινό. Εντυπωσιάζομαι που έβαλες τον Θέμελη στον κατάλογο "αυτών που θυμόμαστε" (τον Θέμελη που είναι κατά κοινήν ομολογία παραγνωρισμένος) και παρέλειψες τον Καρυωτάκη ή τον Καββαδία. Θαρρώ υπάρχουν πεντέξι αναγνώστες που τους θυμούνται ακόμα αυτούς τους δύο ποιητές (άδοξοι που'ναι;)

Και κάτι τελευταίο που ξέχασα να το γράψω πριν, ότι καλώς ή κακώς ο παραδοσιακός στίχος έχει κάποιες στερεότυπες μορφές, π.χ. σονέτο που λες κι εσύ, οπότε όποιος τις χρησιμοποιεί αναμετριέται θέλοντας και μη αλλά και επικοινωνεί κιόλας με όλη την προηγούμενη παράδοση.


 

Search Tools