Ομοιοκαταληξία ή ελεύθερος στίχος;

wings · 146 · 45144

lionpsyche

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1848
    • Gender:Female
Επιτέλους δικαιώνομαι! Χωρίς να αποκλείω τον ελεύθερο στίχο, αλλά επιτέλους. Μπράβο sarant!


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70722
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκο μου, δεν μίλησα για αναγνώστες που συντάσσουν βιβλίο. Μίλησα για απλούς αναγνώστες.

Αν ζητήσεις από έναν απλό αναγνώστη να σου πει ποιήματα του Σεφέρη, του Καβάφη ή του Ελύτη που του έρχονται αμέσως στο μυαλό, δεν θα βρεις ούτε ένα με ομοιοκαταληξία.

Ανέφερα τον Γιώργο Θέμελη, γιατί στη Θεσσαλονίκη προσπαθούμε να τον θυμόμαστε όσο γίνεται περισσότερο και γιατί τον θεωρώ ισότιμο προς τους άλλους που ανέφερα νωρίτερα.

Δεν ανέφερα τον Καρυωτάκη ή τον Καββαδία, γιατί όπως εσύ θεωρείς ελάσσονος βεληνεκούς ποιήτρια την Καρέλλη, έτσι κι εγώ δεν μπορώ να βάλω αυτούς τους δύο δίπλα στον Σεφέρη, τον Καβάφη ή τον Ελύτη. Προσωπική μου άποψη είναι αυτή, βέβαια.



user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663


Αν ζητήσεις από έναν απλό αναγνώστη να σου πει ποιήματα του Σεφέρη, του Καβάφη ή του Ελύτη που του έρχονται αμέσως στο μυαλό, δεν θα βρεις ούτε ένα με ομοιοκαταληξία.


Πράγματι, ούτε ένα:

"Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι
Διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό"

"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη"

"Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή
για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή"



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70722
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Μάλλον διαφέρουμε ως προς τα πρώτα ποιήματα που μας έρχονται κατά νου. :-)

Γιατί όταν ακούω το όνομα του Καβάφη σκέφτομαι αμέσως το ποίημα «Ιθάκη» κι αντίστοιχα για τον Σεφέρη το ποίημα «Τελευταίος σταθμός» και για τον Ελύτη το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο...». Υποθέτω ότι αυτό μου συμβαίνει γιατί από μικρή έχω συνδυάσει τους συγκεκριμένους ποιητές με τον ελεύθερο στίχο.



Sofiakol

  • Newbie
  • *
    • Posts: 56
Καλησπέρα σας. Είμαι η Σοφία Κολοτούρου και σας βρήκα τυχαία επειδή κάπου αναφέρθηκε το όνομά μου. Θα μου επιτρέψετε να διαβάσω πρώτα προσεκτικά όλο το διάλογο, προτού τοποθετηθώ.

Με δυο λόγια όμως, η τοποθέτησή μου, όπως έχει καταγραφεί και άλλες φορές στο ίντερνετ, είναι ότι και οι δυο μορφές ποίησης είναι ισοδύναμες και διαφορετικές μεταξύ τους και είναι κρίμα να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ ανόμοιων ειδών.

Ο,τι μας προσφέρει συγκίνηση, σε όποια μορφή κι αν είναι γραμμένο, είναι ποίηση.

Αφού διαβάσω όλες τις τοποθετήσεις, θα σας εξηγήσω και γιατί, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, ο ομοιοκατάληκτος στίχος μπορεί και πρέπει να έχει θέση και σήμερα στο ποιητικό γίγνεσθαι. Και αντίθετα από ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, είμαστε σήμερα αρκετοί ποιητές που γράφουμε σε έμμετρο-ομοιοκατάληκτο.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.


Sofiakol

  • Newbie
  • *
    • Posts: 56
Ε, ναι, αλλά φαντάζεσαι και τον Ελύτη ή τον Σεφέρη (εννοώ τα μελοποιημένα τους ποιήματα) με ομοιοκαταληξία;

Ας σταματήσω γιατί θα τρίξουν τα κόκαλα των μακαριτών. :-)

[Προτού κοιμηθείς, κάνε μια βόλτα από το: https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=15703.0 και πες μου αν σ' άρεσαν αυτές οι ταινίες κάποτε. :-)]

Παρατήρηση πρώτη (συγχωρήστε με αν έχει απαντήσει άλλος παρακάτω, αλλά προτιμώ να τα σχολιάσω ένα ένα όπως τα διαβάζω):

- Η Αρνηση του Σεφέρη και το - Ενα το χελιδόνι του Ελύτη, όπως και όλα τα Ρω του έρωτα του Ελύτη είναι ομοιοκατάληκτα!


Sofiakol

  • Newbie
  • *
    • Posts: 56
Αν ζητήσεις από έναν απλό αναγνώστη να σου πει ποιήματα του Σεφέρη, του Καβάφη ή του Ελύτη που του έρχονται αμέσως στο μυαλό, δεν θα βρεις ούτε ένα με ομοιοκαταληξία.


Εδώ διαφωνούμε. Αν και δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί "απλός αναγνώστης" κάποιος που γράφει συστηματικά όπως εγώ, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι από το Σεφέρη μου έρχονται αμέσως η Αρνηση, η Στέρνα, τα Περίχωρα της Κερύνειας, από τον Καβάφη το Μεγάλο τ' όχι (Che fece .... il gran rifiuto ), η "βοή των πλησιαζόντων γεγονότων (δεν θυμάμαι τον τίτλο)", τα "τείχη" , από τον Ελύτη το ένα το χελιδόνι, τα Ρω του έρωτα και αποσπάσματα από τη Μαρία Νεφέλη (και υπάρχουν και άλλα γιατί τα απαριθμώ πρόχειρα αυτή τη στιγμή).

Μαζί φυσικά με τα πιο γνωστά τους σε ελεύθερο στίχο - αλλά μου έρχονται όλα στο νου, και διαφωνώ με τον αφορισμό της παραπάνω πρότασης.
« Last Edit: 17 May, 2008, 00:53:01 by Sofiakol »


Sofiakol

  • Newbie
  • *
    • Posts: 56
Με μια πρώτη ανάγνωση λοιπόν, με κάλυψε ο Sarant με όσα είπε (που υποθέτω ότι "γνωριζόμαστε" διαδικτυακά, και με την ευκαιρία να σε ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκανες συγκαταλέγοντας αυθόρμητα και ένα δικό μου ποίημα εδώ).

Για τους υπόλοιπους, που δεν σας γνωρίζω και καθόλου, όσοι είστε απόλυτοι και αφοριστικοί κατά της ομοιοκαταληξίας, η άποψή σας βέβαια είναι σεβαστή, αλλά αυτό που γνωρίζω εγώ είναι ότι όσα κείμενα έχουν γραφτεί υπέρ του ελεύθερου στίχου, αλλά τόσα άρχισαν να γράφονται ήδη από τη δεκαετία του 1990 και συνεχίζουν να γράφονται σήμερα υπέρ και των δύο μορφών. (θυμίζω ενδεικτικά τα δοκίμια του Βαγενά και του Καψάλη).

Ο αγαπητός utopia έγραψε κάπου ότι αισθάνεται την ομοιοκαταληξία "σαν σφυροκόπημα στο κεφάλι του". Παρόλο που η άποψή του είναι σεβαστή, θα μου επιτρέψει να πω κι εγώ πως εγώ τη νιώθω σαν χαρά και απόλαυση στο δικό μου κεφάλι.

Επειδή οι δικές μου σπουδές δεν είναι φιλολογικές, όπως των περισσότερων εδώ (υποθέτω), δεν μπορώ να τεκμηριώσω με δοκιμιακό-φιλολογικό λόγο την άποψή μου υπέρ της ομοιοκαταληξίας (αυτό το αφήνω στον Μπουκάλα, τον Βαγενά, τον Καψάλη, τον Κουτσουρέλη και όποιον άλλον διατυπώνει δοκιμιακό λόγο σήμερα).

Μπορώ όμως να σας πω μια ιατρική άποψη (είμαι γιατρός) που έχω σχηματίσει διαβάζοντας τα ιατρικά μου συγγράμματα, και η οποία σε γενικές γραμμές λέει τα εξής:

Οτι οι άνθρωποι που συγκινούνται περισσότερο από την εικόνα (αυτό που λέμε "οπτικοί τύποι" ) είναι αυτοί που προτιμούν τον ελεύθερο στίχο κυρίως, ενώ οι "ακουστικοί" τύποι έχουν πραγματικά ανάγκη από αυτό που ο utopia αποκάλεσε "σφυροκόπημα στο κεφάλι" και χρειάζονται τον ομοιοκατάληκτο στίχο.

Αυτή βέβαια η άποψη είναι πολύ γενική και  είναι αυτονόητο πως υπάρχουν διαβαθμίσεις ακουστικών και οπτικών τύπων ανάμεσά μας (άρα και άλλοτε άλλη έλξη προς τον ελεύθερο ή τον ομοιοκατάληκτο στίχο), ενώ περιπτώσεις όπως της Κικής Δημουλά, που γράφουν σε ελεύθερο στίχο αλλά με ακουστικό και όχι οπτικό τρόπο κατ' εμέ επιβειβαιώνουν τον γενικό κανόνα.

Η δική μου άποψη είναι πως καμία από τις δυο μορφές δεν είναι κατώτερη της άλλης, ούτε ξεπερασμένη. Αντιθέτως, πιστεύω πως έχει φτάσει ο καιρός όπου οι δυο μορφές μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, και η περαιτέρω συζήτηση να γίνεται επί της ουσίας κάθε ποιήματος και όχι επί της μορφής.

Δεν είναι τυχαίο ότι και στην Αμερική πλέον υπάρχουν ποιητές που γράφουν σήμερα σε ομοιοκατάληκτο στίχο - η αναβίωση της ομοιοκαταληξίας μετράει εκεί ήδη 3 δεκαετίες. Και στα καθ' υμάς, μετά από τη συζήτηση που άνοιξε το 1993 με το τριώδιο, και μετά τα δοκίμια του Βαγενά και του Καψάλη, θα περίμενα να έχει ήδη τοποθετηθεί το όλο θέμα σε νέα βάση, πολύ διαφορετική από αυτή που βλέπω εδώ.



« Last Edit: 17 May, 2008, 00:59:33 by Sofiakol »


DiVx

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 651
    • Gender:Male
Εγώ πάλι δεν έχω παρακολουθήσει αυτή τη συζήτηση από την αρχή (σχεδόν καθόλου), αλλά θεωρώ το δίλημμα μη δίλημμα.

Μιλάμε για ποίηση, άρα για δημιουργικότητα, άρα κανείς δεν μπορεί να πει ή να προβλέψει αν η δημιουργικότητα θέλει ομοιοκαταληξία, ελεύθερο στίχο ή και τα δύο μαζί.

Θέλει αυτό που θέλει...

κατ' εμέ.


user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663

Αγαπητή Σοφία καλώς ήρθες στη συζήτηση και, ναι, σωστά υποθέτεις, γνωριζόμαστε -αν και μόνο διαδικτυακά. Στην κουβέντα κι εγώ είχα μπει με καθυστέρηση, και την είχα ξανανοίξει, επειδή με είχε ξενίσει η εξαιρετικά δογματική (κτγμ) άποψη του φίλου Utopia, που είναι και καλός ποιητής, ότι η ομοιοκαταληξία είναι κάτι το ξεπερασμένο και το τελειωμένο, είδος μουσειακό. Ήξερα κι εγώ ότι γράφονται και σήμερα ισόμετρα ποιήματα και θέλησα να τα γνωστοποιήσω στην ομήγυρη, να μην είναι μονόπλευρη η εικόνα.

Ωστόσο, η παρατήρησή σου για τους οπτικούς και τους ακουστικούς τύπους είναι πολύ ενδιαφέρουσα και εξηγεί αρκετά πράγματα.

Κατά τα άλλα, δεν θα έφτανα στο σημείο να πω ότι η παντοκρατορία του ελεύθερου στίχου είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την παρακμή, τον κατακερματισμό και την απώλεια κοινωνικής θέσης που υπέστη η ποίηση τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα. Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν σ΄ αυτό, όμως είναι γεγονός ότι η απελπιστική συρρίκνωση του κοινού της ποίησης συνέβη σε μια περίοδο όπου ο ισόμετρος στίχος ήταν προγραμμένος.



banned

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1094
    • Gender:Male
Xαίρομαι για τη μετριοπάθεια και την ευγένεια με την οποία διατυπώνεις τις απόψεις σου, Σοφία. Όπως και για τον τρόπο με τον οποίο τις τεκμηριώνεις.

Λυπάμαι που ο Νίκος θεωρεί τις δικές μου απόψεις «εξαιρετικά δογματικές» και εσύ «απόλυτες και αφοριστικές». Εγώ εξακολουθώ να τις θεωρώ απλώς αυτονόητες. Όπως και κάθε ποιητής ή μελετητής της λογοτεχνίας που έχω γνωρίσει στα σαράντα χρόνια που βρίσκομαι στον χώρο. Ίσως, βέβαια, αν τις είχα διατυπώσει με τη δική σου μετριοπάθεια, να μην είχαν προκαλέσει τόσο μεγάλη αντίδραση.

Υπάρχει λοιπόν μεταξύ μας μια ριζική διαφορά απόψεων και δεν έχει κανένα νόημα να συνεχιστεί αυτή η συζήτηση. Ακόμη, αδυνατώ να καταλάβω τι σημαίνει «παρακμή, κατακερματισμός και απώλεια κοινωνικής θέσης που υπέστη η ποίηση τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα». Να υποθέσω ότι η ποίηση βρισκόταν στην αποθέωσή της όταν αυτοκτόνησε ο Καρυωτάκης; Όταν ο Σεφέρης εξέδιδε τις συλλογές του σε 250 αντίτυπα και τις μοίραζε σε φίλους και γνωστούς ή όταν ο Ελύτης πούλησε 300 αντίτυπα αμέσως μόλις του απονεμήθηκε το Νόμπελ;

Τι σχέση μπορεί να έχει  η ποίηση με την κοινωνική θέση; Η ποίηση δεν είναι τέϊον για κυρίες ούτε άσκηση δημοσίων σχέσεων.
Η ποίηση είναι μια ανταρσία από τους ελάχιστους και για τους ελάχιστους. Καθώς συνιστά μια επώδυνη και συγκλονιστική μετάβαση από τον κόσμο της καθημερινής κτηνωδίας στον μόλις ορατό κόσμο των θαυμάτων. Η ποίηση είναι ανατρεπτική (για τους ελάχιστους δεκτικούς και επαρκείς) και ο ποιητής περιθωριακός από τη φύση του. Ένας χαρισματικός αποσυνάγωγος, ένα επικίνδυνο αδέσποτο σκυλί.

Όλα αυτά και πολλά άλλα αναφέρονται στην επιστολή μου στον Κώστα Κρεμμύδα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μανδραγόρας, τεύχος 28, Σεπτέμβριος 2002. Και στο σημείο αυτό λοιπόν, υπάρχει μια ριζική διαφορά απόψεων μεταξύ μας.
Και όταν υπάρχουν αυτού του είδους οι διαφορές, περιττεύουν οι κουβέντες, ο καθένας αποσύρεται στο δικό του ερημητήριο και πράττει κατά συνείδηση.









user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663

Με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται κι έτσι δεν θα κάνω με το ζόρι συζήτηση με τον φίλο Τόλη εφόσον αρνείται τόσο κατηγορηματικά.

Ωστόσο, να διευκρινίσω τι εννοούσα γράφοντας "απώλεια κοινωνικής θέσης" την οποία υπέστη η ποίηση τις τελευταίες δεκαετίες, επειδή μάλλον παρανοήθηκε (εξ ου και οι ελαφρώς σεξιστικές αναφορές σε τέια ή οι άλλες σε δημόσιες σχέσεις). Εννοούσα ότι παλιότερα, τουλάχιστον αυτή είναι η εντύπωσή μου, τα νέα ποιήματα των γνωστών ποιητών ήταν κοινωνικό γεγονός -πολύ λιγότερο σήμερα. Ακόμα και στις επιθεωρήσεις έλεγαν για τους ποιητές. Το 1933 σε λαϊκό σατιρικό περιοδικό έβλεπες ας πούμε το εξής στιχούργημα:

Να ’γραφα σαν…
 
Να ’γραφα σαν τον φίλον τον Γρηγόριον,
θα ’χα αποκτήσει γόητρον πελώριον,
θα ’χα γραμμένα εγώ τον «Ποπολάρον»,
κι εκδότην εγώ θα ’χα τον Κολάρον.
 
Να ’γραφα σαν τον φίλον Παλαμάν,
θα ’χα και τόσην δόξαν –ωχ, αμάν!-
Με φτώχειαν και υπόληψιν θα έζων
και εθνικός ποιητής θα ήμουν των Κινέζων.
 
Να ’γραφα σαν τον Ζαχ. Παπαντωνίου,
θα ήμουνα σωσμένος διά βίου,
θα επερνούσα την ζωήν μου εξαισίαν,
και θέσιν θα εξησφάλιζα και στην αθανασίαν.
 
Να ’γραφα όπως γράφει ο Μελάς,
θα μ’ ήξερε ολόκληρη η Ελλάς,
όπως το έπαθε εκείνος ο καημένος
και πάει ανεπανόρθωτα χαμένος.
 
Να ’γραφα όπως γράφει ο Νιρβάνας,
λόγια σοφά κι όχι της καραβάνας
και αν δεν ήμουν τίποτα ως εικός,
θα ’μουν τουλάχιστον Ακαδημαϊκός.
 
Να ’γραφα όπως γράφει ο κ. Σκίπης
-στα δυο σε σχίζω, κόσμε, αν αντείπεις!-
θα ’μουνα μια καλή κολοκυθέα,
ή θα ’μουνα οδός στην Καλλιθέα.
 
Να ’γραφα όπως γράφει ο Γρυπάρης,
λέξη δε θενά μπόραγε να πάρεις
και θα με λέγαν, άγνωστον διατί,
πάρα πολύ μεγάλον ποιητή.
 
Φαντάσου σήμερα κάτι ανάλογο για Δημουλά, Τιτο Πατρίκιο, κτλ. π.χ. στην Αθενς Βόις. Αδιανόητο!
 


banned

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1094
    • Gender:Male
Τότε, για να μην είναι σεξιστικές οι αναφορές μου, ας προσθέσω ότι η ποίηση δεν είναι θέση στο διοικητικό συμβούλιο ανωνύμου εταιρίας. Και για να μην είναι ούτε καπιταλιστικές οι αναφορές μου, ούτε θέση υποψήφιου βουλευτή στο ψηφοδέλτιο κόμματος είναι (απόλυτα δημοκρατικό αυτό).   

Τώρα όμως έχω καταλάβει απολύτως. Η ποίηση βρισκόταν στην αποθέωσή της όταν προτάθηκε ο Σουρής για το βραβείο Νόμπελ. Προφανώς από τα έξαλλα πλήθη των θαυμαστών του στις επιθεωρήσεις. Το πιο εκπληκτικό κοινωνικό γεγονός όμως ήταν να γίνεται αποδεκτή η ποίηση από το κατά το 60-70% αναλφάβητο κοινό της εποχής.

Κι αν θέλεις να κάνεις μια πιο ρεαλιστική σύγκριση, φίλε Νίκο, για την «απώλεια κοινωνικής θέσης», ρίξε μια ματιά παραπλεύρως στην αναγνωσιμότητα των ποιητών της Θεσσαλονίκης στην ανθολογία της Βίκυς. Ούτε στο όνειρο τους δεν θα έβλεπαν τέτοια νούμερα οι ποιητές τις δεκαετίες στις οποίες αναφέρεσαι. Αυτή τη φορά μάλιστα από κοινό που «και γράμματα γνωρίζει».


user3

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 663
Τώρα όμως έχω καταλάβει απολύτως. Η ποίηση βρισκόταν στην αποθέωσή της όταν προτάθηκε ο Σουρής για το βραβείο Νόμπελ. Προφανώς από τα έξαλλα πλήθη των θαυμαστών του στις επιθεωρήσεις. Το πιο εκπληκτικό κοινωνικό γεγονός όμως ήταν να γίνεται αποδεκτή η ποίηση από το κατά το 60-70% αναλφάβητο κοινό της εποχής.

Κι αν θέλεις να κάνεις μια πιο ρεαλιστική σύγκριση, φίλε Νίκο, για την «απώλεια κοινωνικής θέσης», ρίξε μια ματιά παραπλεύρως στην αναγνωσιμότητα των ποιητών της Θεσσαλονίκης στην ανθολογία της Βίκυς. Ούτε στο όνειρο τους δεν θα έβλεπαν τέτοια νούμερα οι ποιητές τις δεκαετίες στις οποίες αναφέρεσαι. Αυτή τη φορά μάλιστα από κοινό που «και γράμματα γνωρίζει».

Χαίρομαι που εσύ έχεις καταλάβει απολύτως, διότι εγώ σε όσα γράφεις πιο πάνω έχω μερικά κενά κατανόησης. Λογουχάρη, δεν καταλαβαίνω (ειλικρινά) πώς μπορώ να ρίξω μια ματιά στην αναγνωσιμότητα της ανθολογίας της Βίκυς. Υπάρχουν κάπου αναρτημένα τα στοιχεία; Δεύτερον δεν καταλαβαίνω τι λες με το "ούτε στο όνειρό τους δεν θα έβλεπαν τέτοια νούμερα". Αν βγάλεις το "θα" σε καταλαβαίνω μεν αλλά δεν συμφωνώ.

Επειδή κι άλλη φορά έχεις επιτεθεί με πολύ βαριούς χαρακτηρισμούς στον Σουρή ή γενικά στους σατιρικούς αν θυμάμαι καλά, καταλαβαίνω ότι κάτι σε πληγώνει σ' αυτό τον τομέα και δεν επιμένω. Ωστόσο, ένα γεγονός για την απήχηση του Σουρή. Πενήντα χρόνια μετά το θάνατό του, το 1969, βρέθηκε ένας εκδότης που τύπωσε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον Ρωμιό, την έμμετρη εφημερίδα που έβγαζε ο Σουρής επί 35+ χρόνια, μιλάμε για εφτά τόμους με χιλιάδες σελίδες, και βρέθηκαν αρκετοί "αναλφάβητοι" και την αγόρασαν, εφτά τόμους μεγάλους, πολλά λεφτά -σε σημείο που εξαντλήθηκε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι  50 χρόνια μετά τον θάνατο των νεότερων θα υπάρχουν πολλοί που θα τους αγοράζουν.

Και βέβαια δεν είναι ο Σουρής ο μόνος. Ο Λαπαθιώτης, 64 χρόνια μετά τον θάνατό του, διαβάζεται, εκδίδεται, μελετιέται, μελοποιείται. Και σου μιλάω για "ελάσσονες", τουλάχιστο κατά τις ταξινομήσεις των ελευθεροστιχιτών.



banned

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1094
    • Gender:Male
Πραγματικά είναι πολύ βαρετή αυτή η ιστορία. Βεβαίως είναι αναρτημένα τα στοιχεία των αναγνώσεων στη ανθολογία της Βίκυς. Και δεν ευθύνομαι εγώ για τα κενά σου, ούτε για τις παιδαριώδεις ποιητικές προτιμήσεις του κόσμου. Μείνε εσύ με τον Σουρή σου και με τις ομοιοκαταληξίες σου, και άσε με εμένα να «πληγώνομαι» στη φαντασία σου.

Σημείωση συντονιστή: παρακαλώ να χρησιμοποιείται πρέπουσα γλώσσα η οποία να μην προσβάλλει τον συνομιλητή. Ο καθένας έχει δικαίωμα να έχει τις απόψεις του αλλά ταυτόχρονα έχει την υποχρέωση να σέβεται τις απόψεις του άλλου. Το παρόν επέχει θέση Warning.
« Last Edit: 18 May, 2008, 14:12:14 by spiros »


 

Search Tools