Author Topic: Παγκόσμια ημέρα της ποίησης (21 Μαρτίου 2008) – το Translatum τιμά τον Γιώργο Θέμελη  (Read 4544 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Εαρινή ισημερία σήμερα. Το ομορφότερο εικοσιτετράωρο της χρονιάς.

Κι η ομορφιά της φύσης σμίγει με την ομορφιά της πιο αναγκαίας πολυτέλειας στη ζωή μας - της ποίησης.



Πορτρέτο του Γιώργου Θέμελη από τον Πολύκλειτο Ρέγκο

Η ανθολογία των ποιητών της Θεσσαλονίκης τηρεί σήμερα, όχι ενός αλλά 1.440 λεπτών, σιγή προς τιμήν ενός «μέλους» της, ενός από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές όλων των εποχών. Σκύβει με συγκίνηση και δέος πάνω από το έργο του Γιώργου Θέμελη. Τιμά τον μεγάλο Σαμιώτη που διάλεξε να πολιτογραφηθεί Θεσσαλονικιός και φώτισε με την παρουσία του τα γράμματα της πόλης μας υπηρετώντας τα πιστά για περισσότερα από 35 χρόνια. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να του ανταποδώσουμε την τιμή που μας έκανε τότε που προτίμησε να ζήσει στη Θεσσαλονίκη για όλη του τη ζωή.

Περπάτησε στους ίδιους δρόμους, περιπλανήθηκε κάτω απ' τον ίδιο ουρανό, έζησε υπό τη σκέπη των ίδιων κάστρων κι αγνάντεψε τον ίδιο θαλασσινό ορίζοντα με όλους μας. Κι έκανε πιο φωτεινούς όλους εμάς που μεγαλώσαμε μέσα στα πολυδαίδαλα μονοπάτια που κρύβουν οι γειτονιές της ποίησής του - ίδια κι απαράλλαχτα με τα στενοσόκακα της απάνω πόλης μας που κάθε δεύτερη γωνιά σού ανοίγουν μια χαραμάδα προς το φως του πέλαγου, του δικού μας Θερμαϊκού, του Αιγαίου της πατρίδας του, της θάλασσας των Ελλήνων.

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης ήταν, είναι και θα είναι εδώ όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όπως κι η ποιητική τέχνη.

Και σήμερα, οι ποιητές της πόλης μου κι εγώ σιγούμε και υποκλινόμαστε χωρίς φόβο, με πολύ πάθος και με όλη μας την αγάπη στην Ars Poetica του «δικού μας» Γιώργου Θέμελη και του απευθύνουμε μέσα από την ψυχή μας ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Γιατί μας έμαθε τι θα πει σεβασμός κι αγάπη για την υπέροχη αυτή τέχνη, την ποίηση, και για το κάθε της «παιδάκι», το ποίημα. Γιατί μας έμαθε ότι ο σεβασμός κι η αγάπη για την ποίηση και τα παιδιά της είναι τελικά σεβασμός κι αγάπη για τον εαυτό μας τον ίδιο, για το σώμα και το νου μας, αφού:


Το ποίημα συγγενεύει με τη φωτιά

Όπως συγγενεύει το Ρόδο με τον Ουρανό, ο Χαρταετός
με τον Άνεμο
                 Και συ, το σώμα σου, με το ποτάμι.

Το σωστό Ποίημα, το αληθινό

Αυτό που έρχεται ανεβαίνοντας μέσ' απ' την Ποίηση
κι είναι καρπός της
                         Σπινθήρας που ξέφυγε απ' την
πυρακτωμένη ουσία της μες σε μια έκρηξη

Πώς ανεβαίνει επάνω στα χείλη το φιλί βαθιά το στήθος σχίζοντας.

...

Το Ποίημα σε ποιεί,
                         Δεν το ποιείς
Μην το παραβιάζεις.



[ Επιστροφή στο ευρετήριο του αφιερώματος στους ποιητές της Θεσσαλονίκης ]
« Last Edit: 21 Mar, 2013, 12:53:53 by wings »


banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Νομίζω ότι η μεγαλύτερη τιμή στον Γιώργο Θέμελη, το μεγαλύτερο χρέος στον ποιητή και στον εαυτό μας, θα είναι να ασχοληθούμε πραγματικά με το έργο του. Να το αναζητήσουμε, να το διαβάσουμε, να το απολαύσουμε, να το μελετήσουμε, να εμβαθύνουμε σ΄αυτό. Είναι εκπληκτικό το πόσα πράγματα ανακαλύπτει κανείς όταν ξαναδιαβάζει τα ποιήματα ενός σπουδαίου ποιητή. Πίσω από το φανερό, συχνά κρύβεται το μυστικό και το θαύμα. Πίσω από το αρχικό επιφώνημα, συχνά ελλοχεύει η μαγεία, η κρυφή αρμονία, η δική του έκσταση που μεταδίδεται και μας κυριεύει. Και μια βαθύτερη λυτρωτική γνώση που αφυπνίζεται μέσα μας και είναι αδύνατον να εκφραστεί. Όλα αυτά ανήκουν στον κόσμο της μοναξιάς και της σιγής. Είναι μια προσωπική, μια υπαρξιακή, μια μυστικιστική εμπειρία που μας αξίζει και του αξίζει.

Κι ακόμη, ζούμε στην πόλη των προσφύγων. Οι γονείς μας και οι παππούδες μας, οι πρόγονοί μας, κατέφυγαν εδώ και βρήκαν μια πατρίδα από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, από τη Ρωσία, από τη Βουλγαρία, από την Ισπανία, από πολλά άλλα μέρη του κόσμου και από το εσωτερικό της χώρας. Το ίδιο κι ο Γιώργος Θέμελης. Αυτή η πατρίδα ήταν συχνά σκληρή, μα δεν μας πρόδωσε. Μας έδωσε την ψυχή της και της δώσαμε τη δική μας. Ταυτιστήκαμε. Η μουσική της είναι και δική μας μουσική, η ποίησή της και δική μας ποίηση. Ο Γιώργος Θέμελης είναι εμείς.

Χωρίς την καθημερινή φανερή και κρυφή ομορφιά, χωρίς το όνειρο, χωρίς δηλαδή την ποίηση, η ζωή δεν αξίζει. Κι ίσως αυτό θα πρέπει να είναι το μήνυμα της Παγκόσμιας Μέρας της Ποίησης. Να ζούμε αδερφικά, να ζούμε ελεύθερα, να ζούμε ποιητικά, να κάνουμε την κάθε μέρα μας, μέρα της ποίησης. 
« Last Edit: 25 Mar, 2008, 15:39:14 by wings »

lionpsyche

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1857
  • Gender: Female
Αυτό που έρχεται ανεβαίνοντας μέσ' απ' την Ποίηση
κι είναι καρπός της
                         Σπινθήρας που ξέφυγε απ' την
πυρακτωμένη ουσία της μες σε μια έκρηξη


Έτσι και η ποίηση. Ένας σπινθήρας μέσα στην άχαρη χωρίς αυτή ζωή μας είναι. Σπινθήρας που ξεφεύγει, Τόλη και Βίκυ μου, για να ξαναζωντανέψει μνήμες, άσχημες και όμορφες, για να δώσει πνοή στα άψυχα, για να δώσει όπως είπε και ο Τόλης, πραγματική ζωή στη ζωή μας...
« Last Edit: 15 Jun, 2008, 00:50:48 by wings »