Author Topic: Δημήτρης Δημητριάδης  (Read 167076 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66193
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 [Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα…]

[...]

Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από χωριό σε χωριό,
κυκλωμένο από κοφτερή πέτρα,
με τις κάλτσες ξεσχισμένες από τ’ αγκάθια και τις άγριες ρίζες,
σάρκα μωλωπισμένη, αβάσταχτα τυραννισμένη
από τα μαστιγώματα των σκέψεων και τα γαυγίσματα της καρδιάς,
κατεβαίνοντας απόκρημνες χαράδρες, ρεματιές, ρουμάνια,
γλιστερά βράχια, ανήλιαγα φαράγγια, ράχες σαν ανθρώπινες πλάτες,
πάθος απαγορευμένο που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία
και στάθηκε εκεί απ’ όπου κοιτάζοντας
αναπτύσσεται το μιασμένο καβάλο των νόμων.

Πρέπει να χτυπηθεί η γέννα στη ρίζα της
για να γεννηθεί μια νέα γέννα.
Πρέπει να ανατραπεί η παρούσα πίστη
για το μέσα του κρανίου
ώστε να μετατραπεί η τρύπα των βόθρων
σε μήτρα θαυμάτων, σε ρήτρα εξαγνιστικών δραμάτων, σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός ανήκει στον μέλλοντα κόσμο,
σ’ αυτόν που θα ’ρθει ανατρέποντας με κλάματα και πένθη,
φέρνοντας και την ανατροπή του.
Γιατί σε κάθε κόσμο υπάρχει πάντα
ένας άνθρωπος που είναι εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός μόνο θα μιλήσει για ν’ ακουστεί απ’ όλους,
θα μιλήσει όπως δε μίλησε ποτέ κανείς.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός θα δοξαστεί και θα κερδίσει την άλλη όραση
που μόνη αυτή σώζει
από το εκτελεστικό θέαμα των ανθρώπων.
Πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα η ίδια η ζωή
για να γεννηθεί μια νέα ζωή.
Η ζωή είναι προς ζωήν θανάτου.
Γιατί η ζωή
κυνηγά σαν πάθος απαγορευμένο τη ζωή,
με βίτσες, λογχοφόρους και συντάγματα ιππέων,
συμμορίες εκτραχηλισμένων αλητών,
φυλάκων και αξιωματούχων
που κρατούν στα χέρια τους γερά τα ψίχουλα
της εξουσίας που ανήκει σε άλλους,
με πολύπλοκες παγίδες,
εξοντωτικές διαπομπεύσεις, εξευτελισμούς και ορκισμένο μίσος,
από χωριό σε χωριό,
δεν την αφήνει να πιει από κανένα πηγάδι,
μαντρώνει τα δέντρα, ξαμολά τα σκυλιά της
δείχνοντάς την απ’ όλες τις μεριές με το δάχτυλο,
σπέρνοντας μέσα της την τύψη
και τον αξερίζωτο τρόμο του φαντάσματος με το άσβηστο αίμα επάνω του,
εξαπολύει όλο τον ευπρεπή πληθυσμό
που δεν ξέρει από ζωή
και που την κυνηγά σα θάνατο.
Η ζωή είναι προς ζωήν του θανάτου,
αυτή όμως η ζωή, αυτή που κυνηγά τη ζωή,
αυτή που δεν αφήνει σε ησυχία τη ζωή και την απαγορεύει,
αυτήν που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία.
Ένα σαρωτικό τρεχαλητό πίσω απ’ το κατατρεγμένο πάθος,
από ξηρά και θάλασσα, σμήνη πολυκέφαλων αερικών να οργώνουν τα ύψη,
εκστρατευτικές επιχειρήσεις απ’ όλες τις μονιές της γης,
σκάβοντας τις ερήμους, ισοπεδώνοντας τις κορυφές,
λειαίνοντας τα δάση, ζεύοντας τους λαούς με τον εκτραχηλισμό,
Να χτυπηθεί ο εχθρός ίσια στο κέντρο της αναπαραγωγής του,
στην καρδιά της ανακύκλισης του σπέρματός του,
εκεί που είναι γλυκιά η μυρωδιά της βαθιάς μασχάλης,
εκεί που τα λόγια του έρωτα σπέρνονται σα σώματα στο σώμα,
εκεί που τρώγεται ο άνθρωπος από αγάπη,
εκεί που η επίπεδη εικόνα του μυαλού γκρεμίζεται
και βασιλεύει η θέα των πύρινων σωματώσεων,
Να διαμελιστεί, να αποτεφρωθεί, να σκορπιστεί
στις ριπές των ανέμων που αναστατώνουν τους ωκεανούς,
αλλά ποιος κοίταξε μέσα του,
οι ίδιος μέσα του, και είπε  Το δέχομαι;
Ποιος τόλμησε ν’ ακούσει την άφατη σιγαλιά,
την ανήκουστη απουσία που κάνει τόσο ελλιπείς τις παρουσίες;

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66193
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 [Στόμα ανάποδο...]

[...]

Στόμα ανάποδο
που από τώρα λες,
μέσα στα σίδερα και με την πίσσα στα δόντια,
αυτά που μέλλεται να δει ο κόσμος
με το αναποδογύρισμά του,
στόμα ανάποδο,
ταιριασμένο πια με τον κόσμο,
που χρόνια κατάπινες τα λόγια σου
περιφρονώντας τα στην έκφραση των άλλων,
πνίγοντας τη γλώσσα σου μέσα στο ίδιο σου το σάλιο,
εσύ που πέρασες νύχτες
μασώντας την άμμο και την αλμύρα,
ω στόμα που τα αναποδογυρίζεις όλα
και κάθε λέξη σου που λέγεται
είναι και μια συνειδητή απόφαση
της εγκληματικής ενέργειας
που σχεδιάστηκε με παράφρονη τελειότητα
από τότε που σχηματίστηκες μέσα στη μήτρα.
Κάθε σου λέξη
αλάθητος μηχανισμός πυροδοτήσεως,
για να υψωθεί το μέγα πυρ,
το πυρ να γίνει τέλος και αρχή ξανά,
να γίνει πάλι ο ουρανός
το απροσπέλαστο τριαντάφυλλο
και η γη τόπος της συντριβής του ανθρώπου και της φύτρας του
μέσα στην πολυφωνία των πραγμάτων
και των έργων του αδέκαστου μέτρου.
Βλέποντας καθαρά την ανύψωση του ακατάλυτου Θρόνου
για την αυτοκρατορική στέψη του Χρόνου.

Δειλινούται ο όρθρος του κομπασμού.
Δεξιά οι στοχαστική φορείς της επανερχόμενης δόξας των γαληνών λαβωμένων ψευδαισθήσεων, των κρυφών απογειώσεων, της ανομολόγητης υποταγής,
της λυτρωτικής παραδοχής Και των μυστικών πυροβολισμών του μυαλού που ανακουφίζουν απ’ το βασάλτιο πείσμα του κόσμου,
αριστερά τα απόλυτα πάθη για την ακαριαία εξάρθρωση των ορισμών, την ολική διάρρηξη των αρμών
της ατελέστερης κατασκευής του γένους από τα πρώτα χρόνια των ειδώλων του Τρόμου.
Μεγαλόπρεπη η τελετή και τελευταία.
Παρόντες όλοι οι βασιλείς του σύμπαντος,
με τους υπηκόους, τους θησαυρούς και τα ζώα τους,
για να μαρτυρήσουν με τις πανάρχαιες φωνές,
μέσα στο κρύσταλλο των επαναλήψεων του ίδιου λάθους.
Γιατί τώρα ο λόγος για έναν έρωτα.

Αυτός, και όλοι οι άλλοι.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66193
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 [Όπως μια γυναίκα...]

[...]

Όπως μια γυναίκα
που χαρά δεν έγλειψε ποτέ το κορμί της
και χορτασμός κανένας του πόθου δεν αγρίεψε στο κέντρο των εντέρων της,
γυναίκα που όλο το μέλι της ματιάς της έγινε,
με τους αιώνες,
κόμπρα που φτύνει το δηλητήριο απ’ την κρυφή ουρά της
και χαϊδεύει με τη διχάλα της γλώσσας,
όπως αυτή που δεν έχασε ποτέ το κορμί της σε άλλη αγκαλιά,
κλείστηκε η ίδια μέσα στο κορμί της και το ’κλεισε στον εαυτό της
και έζησε λατρεύοντας με κραυγές σφαγιασμένης χίμαιρας
τα οράματα που έπλαθε αντλώντας τα από τα αρχαία φύλλα των γραφών,
και μαράθηκε και ξεράθηκε και στάχτισε
και σκότωσε με το τσεκούρι του μυαλού της
και ξαφνικά πέφτει,
όπως ξαφνικά πέφτει μια γυναίκα,
η μισή πλευρά του κορμιού της πέφτει
και παίρνει εκδίκηση για το άλλο μισό,
μόνη πέφτει, μόνο σαν πάθος κυνηγημένο μέσα στο ίδιο του το πάθος,
και τότε υψώνεται ο Χρόνος, ανορθώνεται, αναρριχάται
και δοξάζεται το πάθος μετά τον κατατρεγμό
μέσα στο χιόνι και στις βρισιές του ουρανού,
υπερνικώντας τη φρίκη του ματωμένου φαντάσματος
που βγαίνει σα σιωπηλή ρομφαία μέσ’ απ’ τη χύτρα όπου έλιωσε το πτώμα του.
Τι μένει από έναν άνθρωπο;
Όσα και να ζήσει ένας άνθρωπος,
τι μένει από έναν άνθρωπο;
Κι όχι τόσο αυτά που αφήνει πίσω του,
όσο αυτό που παίρνει μαζί του.
Τι παίρνει μαζί του ένας άνθρωπος
όταν τ’ αφήνει όλα πίσω του;
Ακόμα κι εκείνος που βγήκε απ’ τον κύκλο του πάθους
και κοίταξε μέσα στον κύκλο
το ακαταπόνητο αλληλοσπάραγμα των άπληστων ψυχοφάγων. Τι μένει
από έναν άνθρωπο όταν τ’ αφήνει όλα πίσω του
και δεν παίρνει τίποτα μαζί του;
Η μεταβίβαση του πάθους από άνθρωπο σε άνθρωπο
και η αποδοχή του πάθους. Ή η αποστροφή του.
Όπως μια γυναίκα που το αποστράφηκε
και ενθρονίστηκε ο Χρόνος επάνω στο μνήμα της.

Η αυτοκρατορική ενθρόνιση του Χρόνου
είναι το τέλος του ανθρώπου
έξω απ’ τον κύκλο του πάθους
και μέσα στον κύκλο της στέψης του Χρόνου.
Ο Χρόνος είναι το πάθος του ανθρώπου
και διώκεται μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
γιατί ο άνθρωπος δεν θέλει να είναι το πάθος,
και το πάθος που είναι, ασθμαίνοντας το διώκει στον άλλο.
Όπως μια γυναίκα
που καταδίωξε το πάθος μέσα στο πάθος
και αλώθηκε.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66193
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 [Το φέρετρο στέκεται μόνο του...]

[...]

Το φέρετρο στέκεται μόνο του επάνω από τη φωτιά.
Οι κέρινες δαντέλες θροΐζουν γύρω από το ξαπλωμένο σώμα
γεμάτο με παγωμένο σίδερο.
Το κεφάλι δεν έχει μαλλιά. Τα μάτια είναι τρύπες
που, σηκώνοντας το βλέφαρο,
φτάνουν ως το κέντρο της γης.
Γύρω από το στόμα βουίζουν βρίζοντας εκκωφαντικά
όλα τα φιλιά που δε δόθηκαν και δεν πάρθηκαν.
Ένας άνεμος απελπισία πάει κι έρχεται
επάνω στο πορώδες πέτρωμα του λαιμού.
Δεν αγαπήθηκε ποτέ. Καμιά νύχτα
δεν την έκανε να συσπαστεί απ’ τον σπασμό που κάνει τις νύχτες αλησμόνητες.
Μέσα σ’ αυτό το σώμα
έμεινε κλεισμένη μια κατάρα που δε θ’ ακουστεί ποτέ
γιατί το σώμα δεν μπορεί να καταραστεί το σώμα,
όσο κι αν ξέρει πως έκανε λάθος.
Το φέρετρο κυματίζει μόνο τους επάνω από τη φωτιά.
Τα χέρια είναι από σκληρό ξύλο.
Οι φλέβες προεξέχουν σαν πολύπλοκες πορείες φαντάρων
που τραβάνε μες στη νύχτα προς τον θάνατο.
Ένας άνεμος απελπισίας πάει κι έρχεται
επάνω στα χέρια σα να θέλει να φανερώσει τις μυστικές παλάμες.
Τα πόδια δε νιώθουν πια τα παπούτσια.
Το φέρετρο αναπαύεται μόνο του μέσα στη φωτιά.
Η μύτη υψώνεται πρησμένη και ακραία σαν αξόδευτο αίσθημα
δείχνοντας προς την κατεύθυνση του διωγμού του λάθους
σαν όρθια περιπλάνηση λαχανιαστή
και μάταιη σε δρόμους όπου σαν κράτος επαναλαμβάνεται η ομορφιά της ομορφιάς,
πίσω από χαμένους έρωτες ανέγγιχτους.
Ένας άνεμος απελπισίας πάει κι έρχεται πάνω στο μέτωπο
που μια λάμψη οριζόντια το ενώνει για πάντα με τα πόδια.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66193
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 | Β' αντίφαση

Υπάρχουν τρεις θεοί που κανείς δεν τους ξέρει σήμερα. Έγιναν θεοί επειδή κατάλαβαν, πίστεψαν και διελάλησαν τρία πράγματα, από ένα ο καθένας, και γι’ αυτά θυσιάστηκαν απ’ τους ανθρώπους. Ο πρώτος αποτάχθηκε με φρενίτιδα τον κόσμο, πίστεψε πως κανένας άνθρωπος δεν έχει δίκιο και τον έγδαραν ζωντανό. Ο δεύτερος έβαλε μοναδικό του στόχο, και κατάφερε, να κατακτήσει ολόκληρη την εσωτερικότητά του, πίστεψε πως το δίκιο είναι πάντα εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες αντιμαχόμενες παρατάξεις, και τον ακρωτηρίασαν αφήνοντας τελευταίο τον αποκεφαλισμό του. Ο τρίτος βρήκε το μυστικό της ανεξάντλητης δημιουργίας, πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός και αυτός που έχει άδικο και αυτός που έχει δίκιο, και τον παλούκωσαν απ’ όλες τις τρύπες του συγχρόνως.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)