Author Topic: Δημήτρης Δημητριάδης  (Read 188201 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (2)
« Reply #45 on: 15 Mar, 2019, 21:50:31 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (2)

[...]

Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από χωριό σε χωριό,
κυκλωμένο από κοφτερή πέτρα,
με τις κάλτσες ξεσχισμένες από τ’ αγκάθια και τις άγριες ρίζες,
σάρκα μωλωπισμένη, αβάσταχτα τυραννισμένη
από τα μαστιγώματα των σκέψεων και τα γαυγίσματα της καρδιάς,
κατεβαίνοντας απόκρημνες χαράδρες, ρεματιές, ρουμάνια,
γλιστερά βράχια, ανήλιαγα φαράγγια, ράχες σαν ανθρώπινες πλάτες,
πάθος απαγορευμένο που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία
και στάθηκε εκεί απ’ όπου κοιτάζοντας
αναπτύσσεται το μιασμένο καβάλο των νόμων.

Πρέπει να χτυπηθεί η γέννα στη ρίζα της
για να γεννηθεί μια νέα γέννα.
Πρέπει να ανατραπεί η παρούσα πίστη
για το μέσα του κρανίου
ώστε να μετατραπεί η τρύπα των βόθρων
σε μήτρα θαυμάτων, σε ρήτρα εξαγνιστικών δραμάτων, σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός ανήκει στον μέλλοντα κόσμο,
σ’ αυτόν που θα ’ρθει ανατρέποντας με κλάματα και πένθη,
φέρνοντας και την ανατροπή του.
Γιατί σε κάθε κόσμο υπάρχει πάντα
ένας άνθρωπος που είναι εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός μόνο θα μιλήσει για ν’ ακουστεί απ’ όλους,
θα μιλήσει όπως δε μίλησε ποτέ κανείς.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός θα δοξαστεί και θα κερδίσει την άλλη όραση
που μόνη αυτή σώζει
από το εκτελεστικό θέαμα των ανθρώπων.
Πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα η ίδια η ζωή
για να γεννηθεί μια νέα ζωή.
Η ζωή είναι προς ζωήν θανάτου.
Γιατί η ζωή
κυνηγά σαν πάθος απαγορευμένο τη ζωή,
με βίτσες, λογχοφόρους και συντάγματα ιππέων,
συμμορίες εκτραχηλισμένων αλητών,
φυλάκων και αξιωματούχων
που κρατούν στα χέρια τους γερά τα ψίχουλα
της εξουσίας που ανήκει σε άλλους,
με πολύπλοκες παγίδες,
εξοντωτικές διαπομπεύσεις, εξευτελισμούς και ορκισμένο μίσος,
από χωριό σε χωριό,
δεν την αφήνει να πιει από κανένα πηγάδι,
μαντρώνει τα δέντρα, ξαμολά τα σκυλιά της
δείχνοντάς την απ’ όλες τις μεριές με το δάχτυλο,
σπέρνοντας μέσα της την τύψη
και τον αξερίζωτο τρόμο του φαντάσματος με το άσβηστο αίμα επάνω του,
εξαπολύει όλο τον ευπρεπή πληθυσμό
που δεν ξέρει από ζωή
και που την κυνηγά σα θάνατο.
Η ζωή είναι προς ζωήν του θανάτου,
αυτή όμως η ζωή, αυτή που κυνηγά τη ζωή,
αυτή που δεν αφήνει σε ησυχία τη ζωή και την απαγορεύει,
αυτήν που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία.
Ένα σαρωτικό τρεχαλητό πίσω απ’ το κατατρεγμένο πάθος,
από ξηρά και θάλασσα, σμήνη πολυκέφαλων αερικών να οργώνουν τα ύψη,
εκστρατευτικές επιχειρήσεις απ’ όλες τις μονιές της γης,
σκάβοντας τις ερήμους, ισοπεδώνοντας τις κορυφές,
λειαίνοντας τα δάση, ζεύοντας τους λαούς με τον εκτραχηλισμό,
Να χτυπηθεί ο εχθρός ίσια στο κέντρο της αναπαραγωγής του,
στην καρδιά της ανακύκλισης του σπέρματός του,
εκεί που είναι γλυκιά η μυρωδιά της βαθιάς μασχάλης,
εκεί που τα λόγια του έρωτα σπέρνονται σα σώματα στο σώμα,
εκεί που τρώγεται ο άνθρωπος από αγάπη,
εκεί που η επίπεδη εικόνα του μυαλού γκρεμίζεται
και βασιλεύει η θέα των πύρινων σωματώσεων,
Να διαμελιστεί, να αποτεφρωθεί, να σκορπιστεί
στις ριπές των ανέμων που αναστατώνουν τους ωκεανούς,
αλλά ποιος κοίταξε μέσα του,
οι ίδιος μέσα του, και είπε  Το δέχομαι;
Ποιος τόλμησε ν’ ακούσει την άφατη σιγαλιά,
την ανήκουστη απουσία που κάνει τόσο ελλιπείς τις παρουσίες;

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 19:50:17 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (5)
« Reply #46 on: 17 Mar, 2019, 15:27:08 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (5)

[...]

Στόμα ανάποδο
που από τώρα λες,
μέσα στα σίδερα και με την πίσσα στα δόντια,
αυτά που μέλλεται να δει ο κόσμος
με το αναποδογύρισμά του,
στόμα ανάποδο,
ταιριασμένο πια με τον κόσμο,
που χρόνια κατάπινες τα λόγια σου
περιφρονώντας τα στην έκφραση των άλλων,
πνίγοντας τη γλώσσα σου μέσα στο ίδιο σου το σάλιο,
εσύ που πέρασες νύχτες
μασώντας την άμμο και την αλμύρα,
ω στόμα που τα αναποδογυρίζεις όλα
και κάθε λέξη σου που λέγεται
είναι και μια συνειδητή απόφαση
της εγκληματικής ενέργειας
που σχεδιάστηκε με παράφρονη τελειότητα
από τότε που σχηματίστηκες μέσα στη μήτρα.
Κάθε σου λέξη
αλάθητος μηχανισμός πυροδοτήσεως,
για να υψωθεί το μέγα πυρ,
το πυρ να γίνει τέλος και αρχή ξανά,
να γίνει πάλι ο ουρανός
το απροσπέλαστο τριαντάφυλλο
και η γη τόπος της συντριβής του ανθρώπου και της φύτρας του
μέσα στην πολυφωνία των πραγμάτων
και των έργων του αδέκαστου μέτρου.
Βλέποντας καθαρά την ανύψωση του ακατάλυτου Θρόνου
για την αυτοκρατορική στέψη του Χρόνου.

Δειλινούται ο όρθρος του κομπασμού.
Δεξιά οι στοχαστική φορείς της επανερχόμενης δόξας των γαληνών λαβωμένων ψευδαισθήσεων, των κρυφών απογειώσεων, της ανομολόγητης υποταγής,
της λυτρωτικής παραδοχής Και των μυστικών πυροβολισμών του μυαλού που ανακουφίζουν απ’ το βασάλτιο πείσμα του κόσμου,
αριστερά τα απόλυτα πάθη για την ακαριαία εξάρθρωση των ορισμών, την ολική διάρρηξη των αρμών
της ατελέστερης κατασκευής του γένους από τα πρώτα χρόνια των ειδώλων του Τρόμου.
Μεγαλόπρεπη η τελετή και τελευταία.
Παρόντες όλοι οι βασιλείς του σύμπαντος,
με τους υπηκόους, τους θησαυρούς και τα ζώα τους,
για να μαρτυρήσουν με τις πανάρχαιες φωνές,
μέσα στο κρύσταλλο των επαναλήψεων του ίδιου λάθους.
Γιατί τώρα ο λόγος για έναν έρωτα.

Αυτός, και όλοι οι άλλοι.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 19:54:15 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (6)
« Reply #47 on: 17 Mar, 2019, 15:30:07 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (6)

[...]

Όπως μια γυναίκα
που χαρά δεν έγλειψε ποτέ το κορμί της
και χορτασμός κανένας του πόθου δεν αγρίεψε στο κέντρο των εντέρων της,
γυναίκα που όλο το μέλι της ματιάς της έγινε,
με τους αιώνες,
κόμπρα που φτύνει το δηλητήριο απ’ την κρυφή ουρά της
και χαϊδεύει με τη διχάλα της γλώσσας,
όπως αυτή που δεν έχασε ποτέ το κορμί της σε άλλη αγκαλιά,
κλείστηκε η ίδια μέσα στο κορμί της και το ’κλεισε στον εαυτό της
και έζησε λατρεύοντας με κραυγές σφαγιασμένης χίμαιρας
τα οράματα που έπλαθε αντλώντας τα από τα αρχαία φύλλα των γραφών,
και μαράθηκε και ξεράθηκε και στάχτισε
και σκότωσε με το τσεκούρι του μυαλού της
και ξαφνικά πέφτει,
όπως ξαφνικά πέφτει μια γυναίκα,
η μισή πλευρά του κορμιού της πέφτει
και παίρνει εκδίκηση για το άλλο μισό,
μόνη πέφτει, μόνο σαν πάθος κυνηγημένο μέσα στο ίδιο του το πάθος,
και τότε υψώνεται ο Χρόνος, ανορθώνεται, αναρριχάται
και δοξάζεται το πάθος μετά τον κατατρεγμό
μέσα στο χιόνι και στις βρισιές του ουρανού,
υπερνικώντας τη φρίκη του ματωμένου φαντάσματος
που βγαίνει σα σιωπηλή ρομφαία μέσ’ απ’ τη χύτρα όπου έλιωσε το πτώμα του.
Τι μένει από έναν άνθρωπο;
Όσα και να ζήσει ένας άνθρωπος,
τι μένει από έναν άνθρωπο;
Κι όχι τόσο αυτά που αφήνει πίσω του,
όσο αυτό που παίρνει μαζί του.
Τι παίρνει μαζί του ένας άνθρωπος
όταν τ’ αφήνει όλα πίσω του;
Ακόμα κι εκείνος που βγήκε απ’ τον κύκλο του πάθους
και κοίταξε μέσα στον κύκλο
το ακαταπόνητο αλληλοσπάραγμα των άπληστων ψυχοφάγων. Τι μένει
από έναν άνθρωπο όταν τ’ αφήνει όλα πίσω του
και δεν παίρνει τίποτα μαζί του;
Η μεταβίβαση του πάθους από άνθρωπο σε άνθρωπο
και η αποδοχή του πάθους. Ή η αποστροφή του.
Όπως μια γυναίκα που το αποστράφηκε
και ενθρονίστηκε ο Χρόνος επάνω στο μνήμα της.

Η αυτοκρατορική ενθρόνιση του Χρόνου
είναι το τέλος του ανθρώπου
έξω απ’ τον κύκλο του πάθους
και μέσα στον κύκλο της στέψης του Χρόνου.
Ο Χρόνος είναι το πάθος του ανθρώπου
και διώκεται μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
γιατί ο άνθρωπος δεν θέλει να είναι το πάθος,
και το πάθος που είναι, ασθμαίνοντας το διώκει στον άλλο.
Όπως μια γυναίκα
που καταδίωξε το πάθος μέσα στο πάθος
και αλώθηκε.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 19:56:02 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (7)
« Reply #48 on: 17 Mar, 2019, 15:40:17 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (7)

[...]

Το φέρετρο στέκεται μόνο του επάνω από τη φωτιά.
Οι κέρινες δαντέλες θροΐζουν γύρω από το ξαπλωμένο σώμα
γεμάτο με παγωμένο σίδερο.
Το κεφάλι δεν έχει μαλλιά. Τα μάτια είναι τρύπες
που, σηκώνοντας το βλέφαρο,
φτάνουν ως το κέντρο της γης.
Γύρω από το στόμα βουίζουν βρίζοντας εκκωφαντικά
όλα τα φιλιά που δε δόθηκαν και δεν πάρθηκαν.
Ένας άνεμος απελπισία πάει κι έρχεται
επάνω στο πορώδες πέτρωμα του λαιμού.
Δεν αγαπήθηκε ποτέ. Καμιά νύχτα
δεν την έκανε να συσπαστεί απ’ τον σπασμό που κάνει τις νύχτες αλησμόνητες.
Μέσα σ’ αυτό το σώμα
έμεινε κλεισμένη μια κατάρα που δε θ’ ακουστεί ποτέ
γιατί το σώμα δεν μπορεί να καταραστεί το σώμα,
όσο κι αν ξέρει πως έκανε λάθος.
Το φέρετρο κυματίζει μόνο τους επάνω από τη φωτιά.
Τα χέρια είναι από σκληρό ξύλο.
Οι φλέβες προεξέχουν σαν πολύπλοκες πορείες φαντάρων
που τραβάνε μες στη νύχτα προς τον θάνατο.
Ένας άνεμος απελπισίας πάει κι έρχεται
επάνω στα χέρια σα να θέλει να φανερώσει τις μυστικές παλάμες.
Τα πόδια δε νιώθουν πια τα παπούτσια.
Το φέρετρο αναπαύεται μόνο του μέσα στη φωτιά.
Η μύτη υψώνεται πρησμένη και ακραία σαν αξόδευτο αίσθημα
δείχνοντας προς την κατεύθυνση του διωγμού του λάθους
σαν όρθια περιπλάνηση λαχανιαστή
και μάταιη σε δρόμους όπου σαν κράτος επαναλαμβάνεται η ομορφιά της ομορφιάς,
πίσω από χαμένους έρωτες ανέγγιχτους.
Ένας άνεμος απελπισίας πάει κι έρχεται πάνω στο μέτωπο
που μια λάμψη οριζόντια το ενώνει για πάντα με τα πόδια.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 19:57:41 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 2 (Β' αντίφαση)

Υπάρχουν τρεις θεοί που κανείς δεν τους ξέρει σήμερα. Έγιναν θεοί επειδή κατάλαβαν, πίστεψαν και διελάλησαν τρία πράγματα, από ένα ο καθένας, και γι’ αυτά θυσιάστηκαν απ’ τους ανθρώπους. Ο πρώτος αποτάχθηκε με φρενίτιδα τον κόσμο, πίστεψε πως κανένας άνθρωπος δεν έχει δίκιο και τον έγδαραν ζωντανό. Ο δεύτερος έβαλε μοναδικό του στόχο, και κατάφερε, να κατακτήσει ολόκληρη την εσωτερικότητά του, πίστεψε πως το δίκιο είναι πάντα εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες αντιμαχόμενες παρατάξεις, και τον ακρωτηρίασαν αφήνοντας τελευταίο τον αποκεφαλισμό του. Ο τρίτος βρήκε το μυστικό της ανεξάντλητης δημιουργίας, πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός και αυτός που έχει άδικο και αυτός που έχει δίκιο, και τον παλούκωσαν απ’ όλες τις τρύπες του συγχρόνως.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 19:59:02 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (1)
« Reply #50 on: 28 Jun, 2019, 21:51:02 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (1)

Ο παιδικός κήπος για τον επερχόμενο θρίαμβο του θανάτου.
Τίποτε πιο πάνω από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος και τίποτε άλλο.
Ο παιδικός κήπος για την ανθρωπώδη επιτέλεση
του κυρίως ανθρώπινου προορισμού. Να που έρχεται το υπέρτατο αγαθό
εν είδει ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι η δικαιοσύνη του κτήνους.
Μια ζεστή νύχτα κάτω απ’ τα μεγάλα σκοτεινά δέντρα,
με τ’ άστρα στο ύψος των ματιών, η λαγνεία του σκοτεινού βάθους,
μέσα στα χόρτα, ένα κάλεσμα μέσ’ απ’ τα χόρτα, μια έλξη
που έρχεται μέσ’ απ’ τα χόρτα, μέσ’ απ’ το σκοτεινό βάθος
του αίματος, δέντρα σαν πράσινη θάλασσα, φορτωμένα, απέραντα
σα νεύρα σε ώρα εγκλήματος, ασάλευτα, υγρά σα στόμα
που φιλήθηκε με τον ιστορικό τρόπο που φιλά το ανθρωπώδες,
τυλιγμένα στην ηρεμία του επερχόμενου θανάτου,
ο παιδικός κήπος με το θεώδες δέντρο στη μέση
σαν όργανο εξαγνιστικών εκτελέσεων.
Μια ανύποπτη νύχτα. Όλα τα πρόσωπα εκεί σημαδεμένα με την άγνοια.
Κανένας τριγμός, με την ασυναίσθητη φρίκη της άγνοιας,
μέσα στο γάργαρο γέλιο που πίσω του στήνεται η παράσταση
για τη συντριβή του υπέρτατου και την υποταγή του αγαθού
εν είδει ανθρώπου αείποτε και εσαεί ολοσχερώς.
Τίποτε πιο πάνω από τον άνθρωπο. Η ασυναίσθητη άγνοια της φρίκης.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 20:03:12 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (3)
« Reply #51 on: 29 Jun, 2019, 17:29:17 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (3)

[...]

Ιδού που έρχεται ο κήπος για τον θρίαμβο του θανάτου
και μέσα οι γυναίκες. Μεγάλα θαλασσινά δέντρα, γεμάτες γάλα,
όλο το σώμα δεμένο με φλέβες σε ιλιγγιώδη συμπλέγματα,
στήθια βαθιά σαν της λαγνείας το κάλεσμα, γέλια μες στα χαμομήλια,
πασπαλισμένα τα μαλλιά με την αιώνια άμμο, ράχες σαν τόξο της γης.
Γυναίκες μεγάλες σαν τη ζέστη και σαν τη βροχή,
με τους άντρες κρεμασμένους στα λαγόνια τους σαν κόκαλα ψαριών,
με τα παραδείγματα των χεριών τους περασμένα σαν εμβλήματα
στα ανώφλια των σπιτιών, σαν παραμυθένια στεφάνια
κοιταγμένα μέσα σε σεμνούς καθρέφτες που τις είδαν
να δίνονται και να παίρνονται,
οι γυναίκες.
Κάθε γυναίκα και η γηστορία.
Κάθε γυναίκα και όλο το χόρτο επάνω της,
όλο το μετάξι το χρυσοκόκκινο μέσα από τις αντανακλάσεις,
να έρχεται σαν επερχόμενος, να κάθεται, να παιδεύεται, να μοιράζεται,
να βογκάει, περνώντας
τα μαύρα χέρια επάνω στα μάτια σα να θέλει να σβήσει την πηγή των δακρύων,
φτύνοντας η γυναίκα, λαχταρώντας μόνη αυτή, πεινώντας,
φεύγοντας, αφήνοντας πίσω εκείνο που αφήνει πίσω η ζωή, αδειάζοντας,
ματώνοντας,
την ανθρωπώδη απειλή που καμιά γυναίκα δεν κατόρθωσε ποτέ
να πάρει μαζί της φεύγοντας για να λείψει το κακό.
Αυτό το κακό δε θα λείψει ποτέ.
Καμιά γυναίκα δε θα κατορθώσει ποτέ να λείψει το κακό.
Γιατί το κακό είναι ανθρωπώδες.
Η γυναίκα δε θα πάρει μαζί της το ανθρωπώδες, κι η γυναίκα
πεθαίνει για να διαψευστεί το υπέρτατο αγαθό εν είδει ανθρώπου,
γιατί τίποτε πιο πάνω από τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος και τίποτε άλλο.
Μια αβάσταχτη λαμψίαση που φιδώνει τα νεύρα.
Μα να, έρχεται ο παιδικός κήπος με την ανεξήγητη λαγνεία —
και στο τέρμα της την ανεξήγητη επίθεση, την επιτέλεση
του κυρίως ανθρώπινου προορισμού, το ανθρωπώδες και τίποτε άλλο.
Μια αγριότητα ανθρωπώδης, μια ανθρωπωδία. Γιατί ο άνθρωπος
είναι η ανθρωπωδία του άλλου ανθρώπου,
κι απ’ αυτό δεν υπάρχει γλιτωμός.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 20:05:31 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (5)
« Reply #52 on: 29 Jun, 2019, 17:55:46 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (5)

[...]

Αν ο άνθρωπος και τίποτε άλλο
γλιτωμός δεν υπάρχει και τα μάτια ας κλάψουν,
ας γείρει το κεφάλι κι ας κλάψει για πάντα,
ας πάρει κι άλλο τον κατήφορο το σώμα, ας επινοήσει το μυαλό
κι άλλον κατήφορο του σώματος,
ας δίνεται το σώμα από φρίκη σε φρίκη μην περιμένοντας τίποτε άλλο
αν μόνον ο άνθρωπος.
Γιατί,
αν ο άνθρωπος και τίποτε άλλο,
τίποτε για τον άνθρωπο. Χωρίς το άλλο, τίποτε.
Τόσος κατήφορος, τόση ολισθηρότητα, τόση απογύμνωση,
κι ακόμα και πάλι η πίστη στο υπέρτατο αγαθό εν είδει ανθρώπου.
Ο παιδικός κήπος για τον επερχόμενο θρίαμβο του θανάτου.
Εδώ πληρώνει η πίστη, όσο πανάρχαια κι αν είναι.
Οι γυναίκες τυλιγμένες η μία μέσα στην άλλη,
ατέλειωτα σεντόνια βουτηγμένα σε ζεματιστό νερό
και κρεμασμένα απ’ τα μαλλιά τους σαν συλημένοι γάμοι,
πόδια ξυπόλητα καρφωμένα σε σπαραγμένες πέτρες,
είδωλα εξαγριωμένα επάνω από αναποδογυρισμένες θάλασσες,
με την αποφορά να τρέχει σαν αίμα προβάτου στα μπούτια τους,
με φωνές που φτάνουν ως τη ρίζα των σκοτεινών δέντρων.
Δοσμένες οι γυναίκες στην αφθαρσία της φύτρας τους
και τον κόσμο ατενίζοντας σα μετέωρο σύμπλεγμα φρίκης και οδύνης,
τραβάνε όλα τα φέρετρα μέσα στην κοιλιά τους
ξεσχίζοντας το ανεξιχνίαστο αραβούργημα του αφαλού,
σπέρνοντας την αθανασία τους με τον όμιμο θάνατο.
Αν οι γυναίκες πεθαίνουν,
τότε δεν είναι μόνον ο άνθρωπος και τίποτε άλλο,
είναι πρώτα το άλλο και μετά ο άνθρωπος,
πρώτα το αλλοειδές και μετά το ανθρωπώδες,
γιατί το ανθρωπώδες είναι η δικαιοσύνη του κτήνους,
το ανθρωπώδες είναι η θεοδικία του θεού,
και απ’ αυτό δεν υπάρχει γλιτωμός.
Οι γυναίκες είναι αθάνατες αλλά πεθαίνουν
για να μην είναι τίποτε πιο πάνω από τον άνθρωπο,
για τον επερχόμενο θρίαμβο του θανάτου.
Ιδού που έρχεται ο παιδικός κήπος.
Το μικρό σώμα αρπάζεται και στρέφεται με ανθρωπώδη βία
προς τη λαγνεία του σκοτεινού βάθους κι εκεί παραδίνεται στον βιασμό,
στον καταιονισμό των κοκάλων, μέσα στα χαμομήλια,
μέσα στ’ άστρα που έχουν κατεβεί στο ύψος των ματιών,
φωνάζοντας χωρίς ν’ ακούγεται,
τρέχοντας σαν πόδια που τρέχουν φωνάζοντας σαν αίμα.
Το κρανίο συντρίβεται αλλεπαλληλεπάλληλα
και τα λαγόνια παθαίνουν τη γυναικεία σαψιχάνωση
παραληρώντας δοσινέλυτα
καθώς η ραχοκοκαλιά προσηλιούται μ’ ένα ψυχανέμισμα των άκρων
που φέρνουν τα χλοερά φυλλώματα στις αποχρώσεις των νεκρών.
Το μικρό σώμα είναι η μία και η άλλη άκρη της κλωστής
που ανθρωπιάζεται στο έπακρο
και σβήνει σα να γεννήθηκε το κτήνος μέσα στον θεό.
Η ένωση γίνεται στις κοιλότητες του μικρού σώματος
που μαθαίνει τα άκρα του και συλλαμβάνει τη δικαιοσύνη του,
μετά τη χολεώδη συντριβή του που το ψυχαλίζει.
Χέρια που γίνονται χέρια,
το ζώο ξαναγυρίζει στη θέση του απ’ όπου βλέπει τον κόσμο μετρημένο,
η φτέρνα νιώθει την ακμή της στη νέα αποδοχή του χώματος,
και έρχονται οι τιμωρίες.
Γεμίζει ο κήπος τιμωρίες. Οι τιμωρίες σα γυναίκες.
Οι τιμωρίες που τίποτε πιο πάνω από τον άνθρωπο.
Γιατί,
αν τίποτε πιο πάνω από τον άνθρωπο,
τότε τίποτε για τον άνθρωπο.
Τότε τίποτε πιο κάτω από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος το πιο κάτω.
Ο άνθρωπος σωματίζεται το πάνω και ψυχαλίζεται το κάτω,
σωματίζεται και ψυχαλίζεται και κρέμεται αόβιτος,
λουσμένος στην πορφύρα που τον ντύνει μ’ ανθρωπώδη λύσσα,
μέσα στα τροχισμένα δόντια και στη φρελανία των αιχμών του.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 20:07:31 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (6)
« Reply #53 on: 29 Jun, 2019, 18:07:56 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (6)

[...]

Η γαλήνη είναι ο προορισμός του αίματος.
Το ταξίδι σταθμεύει σε αλλεπαλληλεπάλληλες σφαγές
και συνεχίζεται για ολοένα τρομερότερες
μα η γαλήνη είναι ο προορισμός του αίματος.
Δεν υπάρχει γλιτωμός απ’ αυτό. Κι αυτό θα γίνει. Γιατί αυτό είναι ο γλιτωμός.
Θα πάρουν όλοι τη στάση που αρμόζει.
Και θα είναι μια στάση ακραίας τιμωρίας, συντριπτική,
χωρίς ίχνος ελέους, έσχατα σαρκισμένη, ανθρωπιαστική,
μεθυστικής ακινησίας ή νοοθρυπτικής κινητικότητας,
με κρούσματα συνεχούς γλωσσορρηξίας,
οφθαλμόπτυσης, οστεοφάνειας,
εκθρωπισμού, ακατάσχετης σαρκομείωσης,
με τα μάτια να ζηλεύουν τα πόδια και την αφή να μετατίθεται στη μύτη
και τον μηχανισμό των κάτω εντέρων να κυριεύει το άντρο του στόματος,
μέσα σ’ ολοένα τρομερότερους σταθμούς σφαγών.
Γιατί αυτό είναι ο γλιτωμός.
Ο νους σαραβαλιασμένος,
με τα σημεία του ορίζοντά του στραβισμένα και αλληλομισούμενα,
θα ξυπνά ολοσχερώς, την ύστατη στιγμή, και θα τα βλέπει όλα
ωσάν μια τελική συγκέντρωση όλων των προγενέστερων ονείρων
σ’ αβάσταχτη έξαψη
και θα πρήζεται από την ανακύκλιση της αγωνίας
και θα ζητά συγγνώμη από τα φαγωμένα χέρια
θα τη ζητά σπυριασμένος και δεν θα την παίρνει. Και θα τη ζητά
θα ζητά την εξαχλύωση αμέσως όλων των μαρτυρικών ονείρων
που για πρώτη φορά θα τα βλέπει σαν την αληθινή διάταξη του σκελετού του
μέσα στο φως της αμετάκλητης επιβολής των αποφάσεων του χρέους
που έχει τώρα ηλιότατα τον λόγο και θα κατανέμει
τις στάσεις εν είδει τιμωρίας,
για να πάρουν όλοι εκείνην που αρμόζει.

Το τέλος πρέπει να δίνει λόγο στην αρχή,
σ’ αυτήν να ξαναγυρίζει και απ’ αυτήν να ξαναρχίζει για να είναι τέλος.
Το τέλος πρέπει να γυρίζει γονατιστό στην αρχή,
δέρνοντας τα μάγουλα και την οσφύ με τα δάκρυά του,
και να ομολογεί πώς από τότε το ταξίδι και γιατί
συνεχίστηκε με ολοένα τρομερότερες σφαγές
και να μαθαίνει επιτέλους ποιος ο προορισμός του αίματος.
Αργά όμως.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 20:08:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (7)
« Reply #54 on: 29 Jun, 2019, 18:38:06 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (7)

[...]

Θα γίνει αυτό που δεν έχει γίνει μέχρι τώρα ποτέ.
Θα γίνει ο θάνατος αρχή
για την εξονυχιστική αναδίφηση του καθετί που προηγήθηκε
ώστε η γνώση να μιλάει από την αρχή
και ο θείος τρόμος να καθοδηγεί, να προτρέπει και να κατανέμει
επιβραβεύοντας τα επιτεύγματά του
και την επισήμανση των πονηρώσεων.
Για να δει η σκόνη το πρόσωπό της και να συναισθανθεί.
Γιατί αυτό θα είναι ο γλιτωμός.
Ο κήπος:
στέρνο με φορά προς την πλάτη
και ώμοι ανυψούμενοι επάνω από το κανονικό
και νύχια με στροφή προς τα μέσα
μαλλιά σε σχήμα γυπαετοκόρακα έξω από το κεφάλι
η ανεξέλεγκτη κι ανεπανόρθωτη πορεία του ενός ποδιού αντίθετη από του άλλου
και η τριχοφυΐα σε εγκάρφωση και προκοδία
και το κλάμα ωσάν κρίση σκλήρυνσης των κυττάρων σ’ απρόσιτα επίπεδα,
με τον θρήνο των μανάδων για τα παιδιά και των παιδιών
για τα παιχνίδια τους με τα χώματα αργά το απόγεμα
όταν η μυρωδιά της γης παίρνει νοτισμένη τον κήπο
και τον ανεβάζει στο ύψος του δειλινού με τα τραγούδια των κρόλιων πουλιών
σ’ ανακουφιστική υπερένταση της γαλήνης.
Ο παιδικός κήπος. Για τον επερχόμενο προορισμό του αίματος.
Στη μια άκρη, η αβάσταχτη συγκίνηση των τεταμένων σωμάτων
που κινήθηκαν στην πρώτη ηλικία,
πριν από την ανθρωπώδη αγριότητα, πριν απ’ την ανθρωπωδία,
ψηλά τα χόρτα και τα λουλούδια ωσάν δόξες του άβγαλτου αίματος,
μέσα στο χνούδι των καταπράσινων φύλλων και στων σάπιων το άρωμα,
μια ηρεμία του χώματος κάτω από τα πέδιλα,
η αίσθηση ενός δέρματος αληθινού, μιας ανάσας εσωτερικά δοσμένης,
όλο το σώμα να νιώθει σαν έκσταση μα και να σωπαίνει
σα να τα ξέρει από τώρα όλα αλλά τ’ αφήνει γι’ αργότερα,
τότε που τίποτε δεν γίνεται όπως, αν γινόταν, τώρα θα ήταν γινωμένο.
Όλα γραμμένα καθαρά σα φρούτα μέσα στο άπλετο φως,
οι ξεραμένες ζίνιες και τ’ άγουρα ρόδια,
μύγες πολλές, πούπουλα,
μια αυτοκρατορία από μυρωδιές, μια πλεκτάνη από αφές,
όλα γραμμένα καθαρά σαν έντομα μέσα στο άπλετο φως,
μια υποψία υγρασίας υπογείου, μια ανθρωπώδης υγρασία,
στην άλλη άκρη,
έρχεται, φτάνει, ξαναφεύγει, σηκώνεται, ξανάρχεται, δεν φεύγει.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 20:09:07 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 3 (Γ' αντίφαση)

Η μύτη, δρασκελώντας βίαια μια μέρα το απαραβίαστο όριο της οράσεως έπειτα από μακροχρόνια προμελέτη, φώναξε θριαμβευτικά μ’ όλη τη δύναμη των ρουθουνιών της: «Το μάτι ήταν μέχρι τώρα δυνατότερο απ’ όλα στο πρόσωπο, από τώρα όμως στη θέση του θα βλέπω εγώ.» Και γυρίζοντας να κοιτάξει για πρώτη φορά τον κόσμο, τον είδε άοσμο, σε τέτοιο μάλιστα σημείο που πανικοβλημένη αναζήτησε την όσφρησή της για να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση, ήταν όμως πολύ αργά. Η όσφρηση είχε εξοβελιστεί για πάντα απ’ τη μύτη. Έτσι, η μύτη αναγκάστηκε από κει και μπρος να βλέπει τον κόσμο χωρίς να μπορεί να τον μυρίσει και χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση που δεν έχει καμία σχέση με την όραση. Αυτό την τρέλανε και κάποια μέρα τη βρήκαν κρεμασμένη με βγαλμένα μάτια. Από τότε είναι που επικράτησε η παροιμία: «Όποιος το μάτι του ζητά με μύτη να το βγάλει, ούτε καπνό μπορεί να δει ούτε και να μυρίσ’ αιθάλη.»

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)
« Last Edit: 29 Jun, 2019, 20:03:32 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 4 (2)
« Reply #56 on: 29 Jun, 2019, 22:39:35 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 4 (2)

[...]

Το ποίημα, η απέραντη κούραση του μυαλού, η διάλυση του μυαλού,
το σκοτάδι του μυαλού,
το βρόμικο, το άδειο, το κρύο, το στεγνό σώμα, το σκοτάδι του σώματος,
η σιωπή του σώματος,
το δωμάτιο με τις ομαδικές σφαγές,
τα πλήθη με το μάρμαρο στα μάτια,
με τον ανέκφραστο φόβο και το αχινωτό περίβλημα του οίκτου
δίπλα στο τυραννικό κρεβάτι, κάτω από το μαξιλάρι,
μέσα στα σεντόνια, επάνω
στο απλωμένο σώμα, βαθιά στη συντριβή του μυαλού,
η ακατάσχετη αιματέμεση, η πεισματική απ’ την αρχή της πρώτης στιγμής,
οι ακρωτηριασμοί, η μέγγενη σ’ ανεξάντλητη ποικιλία σχημάτων,
τα μαρτύρια, η προσευχή της μελανιασμένης σάρκας,
τα ωσαννά των ουροδόχων κύστεων,
η λιτάνευση των αποκαθηλωμένων κοκάλων,
οι ψαλμοί της γαστρίτιδος,
το μίσος, η εκτόνωση του μίσους επάνω στο σκήνωμα του εραστή,
η δοξολογία των χεριών που τρέμουν,
η χλιδή,
η παράκρουση της χλιδής και η εξέγερση των πατημένων βελούδων,
ο παροξυσμός της γεύσεως,
το μυαλό,
το μυαλό θέλει κάτι να πει — αλλά πέφτει.
Ο πάγος του σώματος, το σώμα πεταμένο στην απέραντη λικνίαση,
το μυαλό έρημο, μονάχο με τη σιωπή του
που γλείφει τα ίδια της τα μέλη κι ευχαριστιέται απ’ αυτό
σα μονάχος φρουρός σ’ ομιχλωμένο φυλάκιο, στην παραμεθόριο,
ξεχασμένος απ’ όλους, με τους λύκους κοντά
και τη λαχτάρα ενός ζεστού κορμιού καρφωμένου στο δικό του
για πάντα μακριά, ή μιας ψυχής που να φάει τη δική του
χορταίνοντάς την, για πάντα μακριά,
σαν από άλλη χώρα, σαν από άλλη ζωή που δεν ξανάρχεται,
που φεύγει αλλά δεν ξανάρχεται.
Τα σεντόνια. Το ταβάνι κατεβαίνει πλησιάζοντας
σα χλευαστικός έρωτας με ξυράφι στο χέρι. Ποτέ το ποίημα.
Ένα ροχαλητό σαν εμετός μέσα στον ύπνο.
Η ψυχή σαν ένα βρόμικο σεντόνι,
στριμμένο σεντόνι, πολύ μακρύ,
προς τα πάνω, προς τα κάτω, σαν ολόκληρη η ψυχή, στριμμένο
και δεμένο πολλές φορές, στριμμένο με κούραση,
φορτωμένο με τη συντριβή του μυαλού,
οι αριθμοί, η αναρίθμητη παλινωδία των διαψεύσεων,
απαρίθμηση αθλιοτήτων, ελεεινά μούτρα, χέρια οπλισμένα με σουγιάδες
και χυδαία δαχτυλίδια, δόντια σαπισμένα απ’ τις βρισιές και τις κατάρες,
απ’ τις διεκδικήσεις, δόντια
ρημαγμένα απ’ τη συκοφαντία και την κακοήθεια
και τον αγύρτη έπαινο,
σώματα με τη λέπρα του πόθου
που πρήστηκε απ’ τη χολή του έρωτα και πεθαίνει ξερνώντας τον,
πόδια λιωμένα από την αναζήτηση του ζώου,
από την αναζήτηση του ανθρώπου εν είδει ζώου, του ζώου εν είδει ανθρώπου,
η νύχτα ως εκεί που τελειώνει ο εγκέφαλος,
μάτια μασημένα απ’ το μίσος, μάγουλα αγκυλωμένα απ’ τη χλεύη και τη φτυσιά.
Αυτό το πρόσωπο που διασύρεται μέσα στα σεντόνια του,
δεν το χάιδεψε κανένα όνειρο,
ο ύπνος έρχεται σα συντέλεια για ν’ αποτελειώσει τον διασυρμό
που άρχισε το φως της γης.
Αυτό είναι το τέλος. Το τέλος έτσι έρχεται.
Κι όταν φτάνει, τίποτε δεν το φτάνει.
Η απέραντη κούραση,
το μαρτύριο των εμφανίσεων της σάρκας μέσα στο μαρτύριο της οράσεως,
οι παθήσεις της αφής,
μία ήπειρος γέρνει και αδειάζει σύσσωμη
μες στο προαιώνιο έλεος της απόλυτης εξουσίας των πάγων.
Η εξολόθρευση των στρατών. Νέες επιστρατεύσεις. Οι ρήτορες γλωσσιδιάζουν,
στέκονται αντιμέτωποι και γλωσσιδιάζουν. Τα πλήθη διχάζονται,
το αίμα τους οπλίζεται, οι ρήτορες αντιμέτωποι στο πείσμα τους επάνω
και κάτω τα πλήθη στήνουν εκτελέσεις
σπέρνοντας τη νίκη των ιδεών.
Αυτό είναι το τέλος.
Το σώμα χάνεται, άλλο δεν έχει να προχωρήσει,
σώματα σα σωροί σκουπιδιών στις πλατείες, μια βροχή αηδίας
επάνω στα αλληλοσφαγμένα σώματα, η παρέλαση των νικητών,
τα κόκκινα μάτια των νικητών, τα κίτρινα μάτια των νικητών,
γιορτές με τα εντόσθια των σφαγμένων,
γιορτές με τα νωθρά κρανία των σφαγμένων για τον θρίαμβο των νικητών,
η νέα σημαία με έμβλημα το στριμμένο λεπίδι σα ρομφαία διαβόλου
ή σα σεντόνι της ψυχής,
το μυαλό θέλει κάτι να πει,
η ολοκληρωτική επικαιρότητα του ασταμάτητου αίματος,
ο θρίαμβος των ελεεινών,
η απληστία, η ίδρυση του νέου κοινού βίου, η απληστία,
η απληστία, οι Νόμοι του μέλλοντος, η απληστία,
η απληστία, εγκλήματα πάνω στα δέντρα,
το μυαλό θέλει, πεθαίνει αλλά θέλει κάτι να πει,
ένα πρόσωπο γρυλισμένου, στραβόφιλου κι αρειοδόχου ταύρου
φράζει ολόκληρο τον ουρανό.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 4 (4)
« Reply #57 on: 29 Jun, 2019, 23:11:28 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 4 (4)

[...]

Σώμα δοσμένο στο φως, περασμένο μέσα απ’ τη δροσιά της ομιλίας,
τυλιγμένο στις επαναληπτικές κουβέρτες που νιώθουν την πάλη σου,
περίμενε, μείνε εκεί και περίμενε χωρίς να ελπίζεις,
αφέσου, χάσου, σμίξε με τη φλεβίτιδα των μεθυσμένων εικόνων
και την ακατάσχετη αιματουρία των παρομοιώσεων, δώσου,
δώσ’ τα όλα, σβήσου, αδικήσου, γίνε η συντριβή του μυαλού,
σώμα σα μυαλό εξουθενωμένο, μαυρισμένο, σα μυαλό τραυλισμένο,
σαν ομιλία φρενοβλαβούς που εκφωνεί τον τελευταίο του μονόλογο
δεμένος με νεύρα θηρίων στο στρώμα της θρηνισμένης ζωής του,
κι εσύ μυαλό, ω μυαλό, μυαλό που δεν πιστεύεις πια στην ουσία σου
κι όλο την απαρνιέσαι κι από τη στέρησή της υποφέρεις και σαπίζεις,
εσύ μυαλό, σώμα χολεριασμένο κι άχαρο,
λιχαινόβιο, αμμοδίαιτο, ανθοφιλές,
σεληνοφτέρουγο, μυστικοφυές κι οντοδιψές,
σαρκόφιλο, θεοδοσμένο, απειρομανές και εικονόπληκτο,
άκουσε τη φωνή σου και συντρίψου απ’ τον ήχο της.
Γιατί υπάρχει αυτό το σπαραδείσιο, το γκρεμιόλβιο, το ωλιάχτιο
ανάμεσα σ’ αυτούς εδώ και σ’ αυτούς εκεί,
κι αυτό είν’ όλο.

[...]

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67238
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 4 (6)
« Reply #58 on: 29 Jun, 2019, 23:22:04 »
Δημήτρης Δημητριάδης: Κατάλογοι. 4 (6)

[...]

Κι αυτό είν’ όλο.
Γιατί σ’ αυτό συνομιλούν.
Το χαραξιακό ξύπνημα του σύμπαντος.
Σώμυαλο.
Το λαμποάδειο, το γεροδείλιο, το ζεχλιατικό, το ιαμβόφιλο,
το βερβερίσιο, το αναύπλιο,
το αγιαίσιο,
το άαχο,
το κλαδίσιο, το κυρχιατικό, το πουλάνιο,
το ροήσιο, το ροήσιο,
το φτεχαλητό, το διαβουλέσχιστο,
το φτεροκηδαλιοπροβλητιασχιστολιθιασωμένο,
το λίμιο,
το κρουνάτο, το τρίστυχο, το ουρλιαμένο,
το ουρλιαμένο, το ουρλιαμένο,
το ουρλιαμένο,
το ξέσπηλο, το ξώβιο, το ξαβί,
το βιδίσιο, το αχρώνιο, το μεταξόβλητο, το αερόπλαστο, το αιμοδοσμένο,
το ανεμόχαρο,
το σιδερόσχημο, το νοστοφαγωμένο, το θαλασσόπληκτο, το φωτοφανές,
το ερεβόλσαμο, το πηνελοπήσιο,
το δακρύπληκτο, το αναφιλημένο, το λυγμογενές,
το ψυχιαίο, το ψυχιαίο,
το ωόβλητο, το απατρικό, το πατριδωμένο, το πατροδηωμένο, το πατροφάγο,
το αιόλιο,
το υψομανές,
το γλωσσομένο,
το νεκροταφές, το ζωοφάγο, το μνημόσχημο,
το νεκροταφές, το νεκροταφές, το ζωοφάγο
το ιοιαίο
το εδώδιο το εκείθιο το μελάγχιο
το εδώδιο
το εδώδιο
το εκείθιο το διψόφιλο
το χρετόλαμο το βιβυνάρειο το ζάο
το λιλαίο το δευδοπό το δεχτόπλοκο
το φρόδυπο το χρωταίο
το εδώδιο το εκείθιο
το εδωκείθιο
το εκειδώδιο
το εκειδώδιο το εκειδώδιο το εδωκείθιο το εδωκείθιο το εδωκείθιο
το εκειδώδιο το εδωκείθιο
το εκειδώδιο
το εκειδωκειθόδιο

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980)