Δημήτρης Παπαδίτσας

crystal

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 9015
    • Gender:Female
Δημήτρης Παπαδίτσας (1922-1987)



Ο Δημήτρης Παπαδίτσας γεννήθηκε στη Σάμο. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου το 1958 ανακηρύχτηκε διδάκτορας. Τις σπουδές του συνέχισε στο Μόναχο, όπου ειδικεύτηκε στην ορθοπεδική. Εργάστηκε ως γιατρός σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Το 1976 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε σε ίδρυμα Αναπήρων. Υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Πρώτη Ύλη (1958-1959) μαζί με τον Ε.Χ. Γονατά και συνεργάστηκε με τα λογοτεχνικά περιοδικά Νεανική Φωνή, Νέα Εστία, Ο Στόχος, Ευθύνη κ.α. Την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας πραγματοποίησε το 1943 με την ποιητική συλλογή Το φρέαρ με τις φόρμιγγες. Στα πρώτα του ποιητικά βήματα ο Παπαδίτσας προσπάθησε να εκφράσει την αγωνία του για μια αναμόρφωση του κόσμου, μέσα αντισυμβατικές γλωσσικές και θεματικές επιλογές και με επιρροές από το ρεύμα του υπερρεαλισμού και την αρχαιοελληνική προσωκρατική φιλοσοφία. Στην πορεία του προς την ωριμότητα οδηγήθηκε προς μια απόπειρα γεφύρωσης του χάσματος ανάμεσα στην γήινη πραγματικότητα και το ποιητικό σύμπαν, μέσω ενός ενορατικού λόγου και με επιρροές από το ρομαντισμό του Holderlin. Από τις ποιητικές συλλογές του αναφέρουμε τη συγκεντρωτική έκδοση Ποίηση Ι (Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1963), τον Δυοειδή λόγο (Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1980) και την Ασώματη (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 1983) Εκτός από την ποίηση ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική μετάφραση, σε συνεργασία με τη συγγραφέα Ελένη Λαδιά. Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, φλαμανδικά, ουγγρικά, πολωνικά και ρώσικα.

Πηγή: Ε.ΚΕ.ΒΙ.

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum


Ευρετήριο ελληνικής ποίησης


crystal

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 9015
    • Gender:Female
Δημήτρης Παπαδίτσας, V

Το λέω ξανά είμαι μόνος
Σα μια μόνη πατημασιά ανθρώπου σε δάσος
Είμαι μόνος σα δάχτυλο σε χέρι
Που η μηχανή του πήρε τα άλλα τέσσερα
Αν ήμουν σταγόνα θα΄χα σβήσει στα έγκατα διψασμένης γης
Δεν είμαι όμως σταγόνα
Είμαι μικρή πέτρα ίσως πολύτιμη
Που ο καιρός την κάμνει άμμο
Και βλέπω το σχήμα της και τη λάμψη
Και την σκληρότητά της
Και το βάρος της να γίνονται άμμος

Το λέω ξανά
Στην καρδιά μου είναι μια προσευχή
Όμως μένει μέσα
Ας ήταν τώρα που δεν υπάρχει στόμα να 'χα μια μαχαιριά
   στο πλευρό
Να βγει από εκεί σαν τρυφερό κορίτσι
Η προσευχή.

Από την ποιητική συλλογή Το παράθυρο (1955)



crystal

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 9015
    • Gender:Female
Δημήτρης Παπαδίτσας, Χαμηλοφώνως

Διαβάζει ο Μιχάλης Γκανάς (ανέκδοτη ηχογράφηση, 2000)

Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ' το
      φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κα-
      τόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
Kόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια που η ψίχα
      τους φαγώθηκε από παράσιτα
Kι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου
Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δαχτυλά μου όπως περνάει
      ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού
Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι
      και κοιμάσαι
Kαι ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα ανάβεις τη λάμπα και
      θυμάσαι
Διότι θυμάσαι
Γι' αυτό σ' αγαπώ κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμα-
      στε μαζί
Kι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν' ανεβοκατεβαίνει
      τα δέντρα
...πως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Bάρκιζας
Kι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς ακολουθούσαν

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια
      του νερού και λέω: νά το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες
      απ' το κόκκινο -σαν τα μάτια τού μπεκρή- λυκόφως
Kαι είπαμε νά το ριζικό νά οι αγάπες βγήκαν στους δρό-
      μους για τον επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Nά 'ρχονται και να χάνονται
Γι' αυτό σ' αγαπώ
Kι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Eίσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια

Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος από κάθε τι
      από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή
Eίναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο
Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε σχισμάδες βράχων
Γι' αυτό σ' αγαπώ.


crystal

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 9015
    • Gender:Female
Δημήτρης Παπαδίτσας, Το φεγγάρι [Dimitris Papaditsas, La lune (μετάφραση: Θωμάς Ευθυμίου)]


Φεγγάρι, Στίχοι-μουσική: Στάθης Αρτινός

Το φεγγάρι
Δημήτρης Παπαδίτσας

Δε σκέφτηκες ότι μια νύχτα κρυφά
Στις μύτες των ποδιών μου
Πήρα όλα τα οστά μας
Και τα βούτηξα – ας μην το μάθουν σε παρακαλώ
Στο φεγγάρι

Τώρα ας τραγουδήσουμε το φεγγάρι
Κανείς δεν θα μας πει ότι το περιέχουμε σαν έμβρυο
Η γνωστή ιστορία ότι τα έμβρυα μεγαλώνουν
Και στο τέλος αποχωρίζονται απʼ τις μητέρες τους
Θα επαναληφθεί κι εδώ
Και τότε μʼ έκπληξη οι συγγενείς οι φίλοι κι εμείς οι ίδιοι ακόμα
Θα πηγαίνουμε το φεγγάρι περίπατο
Θα το τραγουδάμε και θα μας τραγουδάει
Θα το 'χουμε στα χέρια μας
Στο μυαλό μας στη συνήθεια να ξυπνάμε πρωί
Δεν γίνεται λόγος για τη σκέψη
Αυτή ανέκαθεν είναι το φεγγάρι

Και κάτι άλλο
Αν σε ρωτήσουν να τους πεις το μυστικό
Πες τους ένα ψέμα:
Υπάρχει ένα και μοναδικό φεγγάρι
Αυτό που είναι στον ουρανό.

La lune
Dimitris Papaditsas (μετάφραση: Θωμάς Ευθυμίου)

N'as-tu pas réalisé, qu'une nuit, en cachette,
Sur la pointe des pieds,
J'ai pris toutes nos ossements
Et les ai plongés (qu'on ne l'apprenne pas, je vous prie)
Dans la lune?

Et maintenant, chantons la lune,
Personne ne dira que nous l'avons en nous, comme un embryon.
Il est bien connu que les embryons croissent
Et que, finalement, ils se détachent de leur mère .
Cela va à nouveau se reproduire,
Et alors, surpris, les parents, les amis, nous-mêmes aussi,
Nous mènerons la lune en promenade.
Nous lui chanterons et elle nous chantera.
Nos mains se tiendront.
Dans notre esprit, avec l'habitude de nous éveiller tôt,
Il n'y a pas de raison d'y réfléchir,
La méditation se tient toujours dans la lune.

Et, autre chose,
Si on te demande de dévoiler le secret
Réponds par un mensonge:
Il n'y a qu'une seule, et bien aimée, lune
Celle qui est au ciel.



crystal

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 9015
    • Gender:Female
Δημήτρης Παπαδίτσας, IV

Από πού έρχεται η νύχτα; Πώς μπορεί και μπαίνει μες στα δέντρα
Σαν τη βροχή στο χώμα; Εσύ που είσαι δίπλα μου
Και δεν μπορώ να σ’ αφήσω και να φύγω διότι
Η ψυχή μου είναι σκελετός πουλιού που βρέθηκε εντός σου
Κοίτα με. Μήπως δεν μπορείς βλέποντας με να με στεγνώσεις
Σαν να 'μαι ένα βρεμένο ρούχο κι εσύ το μεσημέρι;
Πώς να φύγεις; Η βροχή σε καρφώνει πάνω μου με χιλιάδες καρφιά
Έγινα εκείνο που θυμάσαι σ’ όλη σου τη ζωή
Είμαι κι ο αγέρας όταν είσαι φωτιά.

Από την ποιητική συλλογή Νυχτερινά (1956)

Πηγή: Επιθεώρηση Ποιείν


 

Search Tools