Author Topic: Κατερίνα Καριζώνη  (Read 54187 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Το φεγγάρι ήσουν εσύ

Είπε πως είχε αγαπήσει το φεγγάρι
ανέβαινε αργά για να το συναντήσει
κρατούσε μια ακτίνα φεγγαριού
δυο φτερωτά λιοντάρια στήριζαν τα πόδια της
πέρα στο βάθος
κάποιοι αδειάζανε τη θάλασσα
σε μια αρχαία λεκάνη
φορούσανε αδιάβροχα και μπότες
κι ένα ασημένιο αγκάθι στα μαλλιά τους.

Στάσου φεγγάρι, σ’ αγαπώ,
του φώναξε,
κοίταξε, έχω μια ασημένια ελιά δίπλα στα χείλη
κι ένα αχνό φως κάτω από τα βλέφαρα
το αίμα μου είναι από υγρό καθρέφτη.

Κόψτε την ακτίνα,
πρόσταξε τότε το φεγγάρι
στους άντρες με τα αδιάβροχα
κι εσείς λιοντάρια μου πετάξτε
στον ύπνο των τρελών.

Ξύπνησε τότε εκείνη σκοτωμένη.
 
Από τη συλλογή Τα παγόνια της μονής Βλατάδων (1992)

Πηγή: ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Τα σχήματα
« Reply #151 on: 22 Oct, 2019, 20:58:05 »
Κατερίνα Καριζώνη, Τα σχήματα

Οι κώνοι των βουνών
οι καμπύλες της θάλασσας
το περίγραμμα του καλοκαιριού
η μεγάλη σφαίρα του θανάτου
που γυρίζει μέσα μας
κι ο χάρτης του ουρανού απλωμένος
κάθε νύχτα μπροστά στο παράθυρο
στο βάθος φέγγουν οι σκοπιές των αγγέλων
και τα φωτεινά ίχνη του ζώου
που διέσχισε τη μητρόπολη της ψυχής μας
η αιώνια τάξη των αστερισμών.

Εσένα θυμάμαι πάλι
σε τυλίγει μακριά μου η χρυσή σκόνη
του δικού σου αστεριού
σε ντύνουν τα χρόνια με χιλιάδες συγκατανεύσεις
με άσπρα πουκάμισα
που τα ρυτιδώνει ο θάνατος
εσένα θυμάμαι
σ’ αυτό το παγωμένο άστρο της ποίησης που έπεσα
γύρω μου η νύχτα και η θάλασσα
με ζυγώνουν απ’ όλες τις μεριές
κι οι αιώνες ανοίγουν την βαριά καγκελόπορτα
πίσω στον χρόνο, αθόρυβα
για να περάσει ένα ήμερο ελάφι
που έχει τα μάτια σου.
 
Από τη συλλογή Τα παγόνια της μονής Βλατάδων (1992)

Πηγή: ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Πέντε ιστορίες για γυναίκες

1. Τα άπορα κορίτσια του 19ου αιώνα

Τα άπορα κορίτσια του 19ου αιώνα
έρχονται πότε πότε στην πρωινή αχλή
αχνά σαν περιγράμματα και σβήνουν
ρωτούν για τα λιωμένα τους εργόχειρα
που αφήσανε ημιτελή σε πόλεις γκρεμισμένες
και σ’ άλλες που αλλάξαν πληθυσμούς.

Χωριά ερημωμένα κι επαρχίες
φωτισμένες με κεριά, αλλόγλωσσες
σημειωμένες με λίγο αίμα
πλάι στα σύνορα.

Τα άπορα κορίτσια κατοικούν
μες σε σουίτες μουσικής
και σε παλιές γκραβούρες
και βγαίνουνε παράνομα τις νύχτες
με μολυβένιους στρατιώτες
και με παντρεμένους.
 
Από τη συλλογή Τα παγόνια της μονής Βλατάδων (1992)

Πηγή: ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Καριζώνη, Πέντε ιστορίες για γυναίκες

2. Οι όμορφες γυναίκες των αστών

Οι όμορφες γυναίκες των αστών
κολυμπούν αμέριμνες μέσα στους καθρέφτες τους
εκεί χιονίζει συνήθως
γαλήνιοι κύκνοι αναδύονται απ’ τα κρύσταλλα
στις όχθες ελλοχεύουν πεινασμένες τίγρεις.

Οι όμορφες γυναίκες των αστών
βυθίζονται γελώντας στον πυθμένα
και ανασύρουν κασετίνες με χαμένη μουσική
κι αγάλματα των εραστών του μολυβένια.

Γι’ αυτό καμιά φορά όταν μας κοιτάζουν
φέγγουν οι ασημένιες κόρες των ματιών τους
κι άλλοτε πάλι εξαφανίζονται ανεξήγητα
όταν περνούν μπροστά από καθρέφτες.
 
Από τη συλλογή Τα παγόνια της μονής Βλατάδων (1992)

Πηγή: ανθολόγιο Ρεσάλτο (2009)