Author Topic: Ντίνος Χριστιανόπουλος  (Read 179253 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012 19:00 
IANOS Αριστοτέλους 7

Αφιέρωμα
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης παρακολουθήστε σε απευθείας μετάδοση από τον ΙΑΝΟ στην Αθήνα την βραδιά ποίησης με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Παράλληλα ποιητές και λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης απαγγέλουν στο πατάρι του ΙΑΝΟΥ ποιήματα του βραβευμένου ποιητή.

Συμμετέχουν οι Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ρούλα Αλαβέρα, Βασίλης Αμανατίδης, Θοδωρής Βοριάς, Μελίτα Καραχάλιου-Τόκα, Κατερίνα Καριζώνη, Ελευθέριος Ξάνθος, Μανόλης Ξεξάκης,  Νόρα Πυλόροφ Προκοπίου, Σωτηρία Σταυρακοπούλου, Περικλής Σφυρίδης, Χρίστος Τσολάκης.

Συντονίζει η Αλεξάνδρα Μπακονίκα.

Πηγή: http://www.ianos.gr/index.asp?park=ev&cat=71&cns=2&dopt=&key=2569


Η ποιήτρια Αλεξάνδρα Μπακονίκα μου έκανε τη μεγάλη τιμή να μου δώσει το κείμενο της εισήγησής της για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο. Την ευχαριστώ από καρδιάς και το παραθέτω:

Ο Χριστιανόπουλος είναι μια εξέχουσα και πολύπλευρη πνευματική προσωπικότητα που έχει προσφέρει πολλά και σπουδαία στην πόλη μας και ασφαλώς στα Ελληνικά Γράμματα.

Η ποίηση του είναι ένα κόσμημα, ένα διαμάντι για την λογοτεχνία μας.

Δηλώνω θαυμάστρια του έργου του. Και ως συνεχιστής του Καβάφη, η ποίηση του Χριστιανόπουλου έχει κάτι το επαναστατικό, γιατί κάνει βαθιά κατάδυση στο υποσυνείδητο όπου ελλοχεύουν οι επιθυμίες, οι ενοχές, ο ερωτισμός, η σεξουαλικότητα και γενικά η σκοτεινή και απόκρυφη πλευρά του εαυτού μας. Η επαναστατικότητα του Χριστιανόπουλου έγκειται στο γεγονός ότι από αυτόν τον σκοτεινό κόσμο του υποσυνείδητου και των επιθυμιών ανασύρει υλικό το οποίο φιλτραρισμένο μέσα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του γίνεται γνήσια ποίηση, κυρίως για τον εξής λόγο: για την πλήρη και γυμνή έκθεση, ο Χριστιανόπουλος εκτίθεται απροσχημάτιστα και απροκάλυπτα. Τα βγάζει όλα στη φόρα, στο φως, χωρίς κουρτινάκια, φιοριτούρες και περικοκλάδες.

Μέσα από αυτή τη γενναιότητά του και την αριστοτεχνική ικανότητα να φτάσει και να δείξει τον ψυχισμό του μέχρι το κόκκαλο, και στα ερωτικά και στα κοινωνικά του ποιήματα, καταξιώνεται λαμπρά ως δημιουργός.

Έχω μαθητεύσει δίπλα στον Χριστιανόπουλο, ο οποίος με βοήθησε στα πρώτα μου λογοτεχνικά βήματα, οι τρεις πρώτες ποιητικές συλλογές μου έχουν δημοσιευθεί από τις εκδόσεις Διαγωνίου. Με τον ποιητή με συνδέει φιλία δεκαεννιά ετών.

Μέσα από αυτή τη χρονική διαδρομή αποκόμισα πολλές ρήσεις, απόψεις, γνώμες και πιστεύω του, που τον χρωματίζουν και τον προσδιορίζουν ως άνθρωπο και δημιουργό. Επιγραμματικά θα σας μεταφέρω όσα μου χαράχτηκαν στη μνήμη.


  • Μου είπε: έγραψα για τα πάθη μου και ησύχασα, όπως ακριβώς πετάγεται με ορμή το καπάκι του τέντζερη από την ασφυκτική πίεση των ατμών και την υψηλή θερμοκρασία.
  • Άλλη ρήση του: η ποίηση στην εποχή μας ανήκει στους κολασμένους.
  • Για το διακύβευμα της πρωτοτυπίας και της τολμηρότητας στην ποίησή του, μου είπε: το κάθε ποίημα που έγραφα γνώριζα ότι ήταν ένα μεγάλο ρίσκο.
  • Μου εκμυστηρεύτηκε: η ποιητική έμπνευση είναι κάτι θεϊκό για μένα, έχω την αίσθηση ότι εκείνη τη στιγμή που γράφω καταβαίνει ο φύλακας –άγγελός μου για να μου συμπαρασταθεί.
  • Μου είπε κάποτε: Η υστεροφημία μου με απασχολεί, είναι κάτι που με καίει αφάνταστα.
  • Άλλη άποψή του: οι όμορφοι δεν γράφουν, γιατί έχουν την ομορφιά τους για να χαίρονται, όμως οι όμορφοι καταλήγουν δυστυχισμένοι, γιατί η ομορφιά είναι κάτι το εφήμερο.
  • Επίσης μια διαπίστωσή του: στον γραπτό μου λόγο είμαι λιτός και αφαιρετικός, κόβω και ράβω, όμως στον προφορικό δεν συγκρατιέμαι, είμαι αναλυτικός και επεκτείνομαι, καμιά φορά το παρακάνω.
  • Μου είπε και ένιωθε ικανοποιημένος: το έργο μου είναι μια καταξίωση στη ζωή, μου δίνει στήριγμα και κουράγιο.
  • Για τη γενιά της αμφισβήτησης είπε: όλα τα αμφισβήτησαν εκτός από το μαλλί, δηλαδή όλα εκτός από τα λεφτά.
  • Για τη Θεσσαλονίκη: Ποτέ δεν ήθελα να πάω στην Αθήνα, όμως η Θεσσαλονίκη ήταν μια σκληρή πόλη για τους δημιουργούς.
  • Σχετικά για τις πηγές του: Είμαι περήφανος που όπως και ο Καβάφης στηρίχτηκα στην αρχαιοελληνική παράδοση στην ποίηση. Οι πηγές μου είναι αρχαιοελληνικές, από τον τόπο μας, και όχι δάνεια και απομιμήσεις από την Ευρώπη και τις διάφορες σχολές της όπως Ρομαντισμός, Συμβολισμός, Σουρεαλισμός.
  • Προς τα τέλη της δεκαετίας το ’90 μου είπε για την Ελλάδα κάτι που έδειχνε τον πατριωτισμό, τον εθνοκεντρισμό του ποιητή: Μια χαρά τα καταφέραμε εμείς οι Έλληνες, στα Βαλκάνια είμαστε άρχοντες, όλους τους περάσαμε: Βούλγαρους, Σέρβους, Αλβανούς, Τούρκους και πολύ το χαίρομαι.

Ο Χριστιανόπουλος είχε σχέσεις αγάπης και μίσους με την ανθρώπινη ομορφιά, όμως ουσιαστικά  τον προσείλκυε ακατάπαυστα. Επίσης είχε την ίδια λατρεία για την ομορφιά όταν την έβλεπε και σε ένα τοπίο, σε μια γωνιά της πόλης, σε μια συστάδα δένδρων, σε ένα ηλιοβασίλεμα. Όποτε τύχαινε να βγούμε μαζί έξω σε ταβέρνες, καφετέριες, στην παραλία ή στο δρόμο, μου έκανε φοβερή εντύπωση ο μεγάλος ενθουσιασμός του, η αγαλλίασή του να μου δείξει με χαρά οτιδήποτε όμορφο έπεφτε στο μάτι του.

Ο  Χριστιανόπουλος είναι αυτοσαρκαστικός και αυστηρός με τον εαυτό του, αλλά και δηκτικός, σαρκαστικός και πολλές φορές σκληρός με τους άλλους. Κατ’ επέκταση δεν θέλει να του κάνουν χάρες, εκδουλεύσεις και δώρα, έτσι ώστε να νιώθει αδέσμευτος και  να λέει την γνώμη του άφοβα και σταράτα.

Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό περιστατικό που τον φωτογραφίζει:
Ο διηγηματογράφος Τάσος Καλούτσας μια μέρα τού πήγε στη Διαγώνιο ένα μεγάλο τενεκέ με τυρί, παραγωγή από το χωριό των συγγενών του -κάτι σαν δώρο για το γεγονός της έκδοσης από την Διαγώνιο της πρώτης συλλογής διηγημάτων του. Ο Χριστιανόπουλος -που ως γνωστόν πάντα περνούσε φτωχικά και με μεγάλες στερήσεις- δεν δέχτηκε να πάρει το τυρί λέγοντας στον Τάσο Καλούτσα: μη μου το δίνεις δεν το θέλω, αν το πάρω μετά πώς θα μπορώ ελεύθερα να τα βάλω μαζί σου, αν τύχει, ή ακόμα να σε κατσαδιάσω.

Ο Χριστιανόπουλος είναι ευαίσθητος αλλά συγχρόνως και μαχητής, δεν τα βάζει εύκολα κάτω, έχει πείσμα, επιμονή, αισιοδοξία. Θα σας μεταφέρω ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε, όπου μπορείτε να καταλάβετε αυτές τις ιδιότητές του:
Στον τρομακτικό σεισμό που έγινε στη Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι του 1978, στην οδό Στρατηγού Καλάρη, όπου τότε βρισκόταν η μικρή Διαγώνιος, όλος ο κόσμος έφυγε και η γειτονιά άδειασε από φόβο για τον σεισμό. Σε ένα κατάστημα επί της οδού, είχε αφεθεί στην τύχη του ένα μικρό γατάκι, μόνο και νηστικό σε ένα κλειστό κατάστημα, που νιαούριζε σπαρακτικά. Ο Χριστιανόπουλος, φανατικός ζωόφιλος, δεν πέρασε μέρα που να μη κατεβεί από την Τούμπα, όπου έμενε, στη Στρ. Καλάρη στο κέντρο, όχι τόσο για τη Μικρή Διαγώνιο -αφού κανείς δεν πατούσε λόγω των σεισμών- αλλά για να ταΐσει το μικρό γατάκι σπρώχνοντας από μια χαραμάδα της πόρτας λίγη τροφή για να το σώσει και το έσωσε.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ιανός Θεσσαλονίκης, Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 19:48:38 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα
« Reply #61 on: 19 Nov, 2013, 23:12:52 »


Αφροδίτη Μάνου, Η νύχτα (δίσκος: Σαν Αφροδίτη (1986))
Μάνος Χατζιδάκις παρουσιάζει την Αφροδίτη Μάνου στην μπουάτ «Σείριος» την περίοδο 1986-1987.]


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Η νύχτα

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Η νύχτα επιδεινώνει τη μοναξιά,
καλλιεργεί τα κρυφά μας ερείπια.

Η νύχτα επεξεργάζεται την ομορφιά,
καταρρακώνει την ικεσία μας.

Η νύχτα ξεκουμπώνει τις φλέβες μας,
βρίσκει κρυμμένα τα όνειρά μας και τα τρώει.

Η νύχτα πετσοκόβει την τρυφερότητα,
ανανεώνει τις πληγές μας –

και σαν εξασφαλίσουμε κάνα κορμί
αμέσως αμολάει τα φεγγάρια της.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (Ιανός, 2004)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 19:49:39 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το ξεγύμνωμα

Χυδαίος μεσολαβητής η νύχτα πάλι,
με τα γλυκά δολώματα της κόλασης,
μιαν αποτρόπαιη αγκαλιά θα σου προσφέρει,
μιαν αγκαλιά που δε μιλάει, που δε γελάει,
που δε γνωρίζει τις κινήσεις της αγάπης.

Όμως, αν μες στο ρήμαγμα και μέσα
στο σπαραγμό, γλυκό τραγούδι ακούσεις
απ’ τις ειρηνικές, ανυποψίαστες αγροικίες
να ’ρχεται ατρικύμιστο, διόλου
να μην ελπίσεις, κουρασμένη μου ψυχή·

γιατί ετούτο το ξεγύμνωμα που θέλεις,
ετούτο το ξετύλιγμα της σάρκας,
από το λάσιο στήθος ως τα πόδια,
αυτή η ακέραια γύμνια που ονειρεύτηκες,
ακέριου μόνο έρωτα δόσιμο είναι.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 19:50:10 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εκατόνταρχος Κορνήλιος

Κύριε, μην απορείς για την τόση μου πίστη·
η αγάπη μού υπαγορεύει την πίστη.
Δε σε παρακαλώ για το Νικήτα ούτε για το Χαρίλαο
μήτε για το Νικόλαο που δεν πρόφτασε να βαρεθεί τις προσευχές.
Τον Αντώνιο κάνε καλά, τον Αντώνιο.
Όταν ήταν μικρός και ελεύθερος,
ασχολούνταν κι αυτός με τα γράμματα και τις τέχνες·
ήταν κάτοχος της αρχαίας ελληνικής και του άρεζε να παίζει ακορντεόν.
Όμως τώρα είναι δούλος μου – μη ρωτάς πώς.
Έχω εξουσία επάνω του τού δεσμείν και του λύειν.
Μπορώ να τον κάνω ό,τι θέλω.
Μπορώ ακόμα και να τον λευτερώσω, αν και μου είναι οδυνηρό·
εξάλλου εργάζεται αποδοτικά με τη μεγάλη του ρώμη.
Γι’ αυτούς, Κύριε, τους λόγους και γι’ άλλους πολλούς
κάνε καλά τον Αντώνιο, το δούλο τού δούλου σου.
Αν παραστεί ανάγκη, μπορεί να γίνω και χριστιανός.
Όμως κάν’ τον καλά, μόν’ αυτό σου ζητώ, τίποτ’ άλλο.
Θα ’ταν ανήθικο κάθε άλλο που θα τολμούσα να σου ζητήσω.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δημάς
« Reply #64 on: 06 Jan, 2018, 21:10:30 »
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δημάς

Δημάς Παύλω δεσμίω εν Ρώμη· χαίρειν.
Είναι η τέταρτη φορά που επιχειρώ να σας γράψω,
μέσα σε τούτο το πολυθόρυβο μπαρ με το ράδιο να παίζει σουίνγκ
και το κορίτσι να με κοιτάει παραξενεμένο.
Συχνά θυμούμαι την εν Χριστώ ζωή, τους αδελφούς εν Κυρίω,
με ταράζει η νοσταλγία, με διαλύει.
Όλοι με θεωρούν ευτυχισμένο καθώς με βλέπουν με το χακί,
το περίστροφο στα δεξιά, να βαδίζω γεμάτος αυτοπεποίθηση,
στην Μπάρα, στα θέατρα, στα ζαχαροπλαστεία, στα γυμναστήρια.
Όμως νιώθω καλά την τερηδόνα που προχωρεί.
Τι τα θέλετε, κύριε, τι τα θέλετε,
εμείς που γνωρίσαμε μικροί το Χριστό ζούμε τώρα τη θλίψη·
χάσμα γαρ μέγα εστήρικται μεταξύ ημών και υμών.
Όπου να γυρίσω, με σκοτώνει το παράπονό σας:
Δημάς με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα.
Κι όμως νιώθω παράταιρος μέσα στον κόσμο αυτό,
σαν κλασική μουσική σε ταβέρνα.
Κι όταν ανοίγω το αλμπούμ με τα εικόνια που μας κάμναν
πλανόδιοι ζωγράφοι σ’ εξορμήσεις ιεραποστολικές,
δεν ξέρω αν θα ’θελα να επιστρέψω, είναι τόσο οδυνηρή
η εποχή της φρόνησης, θα ’θελα μόνο
να ξεριζώσω με τα χέρια μου τη μνήμη.
Τάχα να βάλω πια τις χώρες μου σε κάποια τάξη;
Και πώς μες στ’ αδιέξοδο έξοδο νάβρω;

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ο θάνατος του Αυνάν

Πληρώνω ακριβά τη διαστροφή μου με το θάνατο.
Στα φυματικά μου μάτια ποιος θ’ αναγνώριζε το νέο με το ρόδο στο στήθος
να τριγυρνάει στα μηχανουργεία την ώρα που σχολνούνε οι φάμπρικες,
να μη χάνει παρέλαση για παρέλαση
ή να στριμώχνεται στα γήπεδα προσμένοντας σα θείο δώρο το συνωστισμό.
Πληρώνω ακριβά τη διαστροφή μου με το θάνατο.
Τώρα θα πήγαινα και εγώ να κατοικήσω στη Γεσέμ·
αργότερα θα έπαιρνα μετάθεση για την πρωτεύουσα,
γρεμίζοντας όλους τους φράχτες της αστικής ηθικής για μια στιγμή παραδομού.

Ιωσήφ, γλυκέ μου Ιωσήφ, δόξα κι ομορφιά της Αιγύπτου,
συχνά ο θείος Ρουβήν μου μιλούσε για σένα:
Ην Ιωσήφ καλός τω είδει και ωραίος τη όψει σφόδρα έλεγε,
κι εγώ που κοσμούσα το καλύβι μου μ’ αυτά τα παράξενα
ρόδα της ηδυπάθειας, δίχως ηλεκτρικό, με μόνα τα κηροπήγια,
κι εγώ που αναζητούσα στα μάτια του Βενιαμίν τη ματιά σου
μοιράζοντας την καρδιά μου σε ίσες δόσεις τρυφερότητας,
πεθαίνω φορώντας τον άσπιλο χιτώνα σου σπιλωμένο
με το αίμα ερίφου το τελευταίο σου καλοκαίρι στη Χαναάν.

Αδελφέ μου Ηρ, σ’ αυτή την εποχή των ισχνών αγελάδων,
εμείς δεν έχουμε έναν Ιωσήφ, δεν υπάρχει για μας Ιωσήφ,
λυτρωτής Ιωσήφ, αφέντης του κορμιού και της σκέψης.
Αδελφέ μου Ηρ, εσύ που ξέρεις γράμματα, γράψ’ του κάτι για μένα:
όταν ανθίζουν οι πασχαλιές με παιδεύει η νοσταλγία·
συχνά παίρνω Κάιρο στο ράδιο ν’ ακούσω τα διαγγέλματά του.
Πεθαίνω φορώντας το σπιλωμένο χιτώνα του –
η τελευταία που μ’ απόμεινε ηδονή.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στίχοι της Αγίας Αγνής για τον Άγιο Σεβαστιανό

Πεθαίνεις πριν να βαρεθείς τις προσευχές.

Οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος
αγαπούν και πλαγιάζουν απαράλλαχτα σαν όλους τους άλλους,
καπνίζουν κι αρέσκονται να βγαίνουν φωτογραφίες
κι ανάβουν ολόιδια κεριά στην Αφροδίτη και την Εστία.
Τίποτε ανάμεσα σ’ αυτούς και το στέρνο σου·
μόνο τα βέλη τους που θα σε υψώσουν στον ουρανό
κι αυτή η πίστη σου που τυραννάει τους ανθρώπους.

Γδυμένος το χιτώνα σου το στρατιωτικό,
γυμνός φαντάζεις πιο άγιος.

Αύριο ένα πλήθος άνθρωποι θα ονομαστούν Σεβαστιανοί:
παιδιά που θα παίζουν σε αυλές, νέοι που θα δουλεύουν σε μηχανοστάσια,
πρόεδροι φιλανθρωπικών σωματείων, ταραχοποιοί και λογοτέχνες.
Αύριο τ’ όνομά σου θα περνάει από στόμα σε στόμα
κι οι αδελφοί θα σε μνημονεύουν στα μαρτυρολόγια
και θα κυκλοφορούν λιθογραφίες με το μαρτύριό σου.
Όμως εσύ, δεμένος στο δέντρο, βουτηγμένος στα αίματα,
κει στον παράδεισο μη μας ξεχνάς,
εμάς που για την πίστη στριμωχτήκαμε μαζί σου,
κυρίως όμως μην ξεχνάς την επαφή μας
το πρώτο βράδυ μετά το μαστίγωμα,
την πιο αθώα, την πιο τυχαία των σωμάτων μας επαφή,
την ώρα που τα χείλη μας υμνολογούσαν τον Κύριο.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Άνθρωποι της Λαοδίκειας

Δοσίθεος Ιωάννη τω αγίω:
η πτώση μας είναι βεβαία.
Αύριο οι ιππότες σου θα εισέρχονται στη Λαοδίκεια,
το ποίμνιό μου θα σκορπίσει σαν τους σπόρους των αγριολούλουδων·
κι όταν ο κόσμος γίνει μια απέραντη Λαοδίκεια,
θα σβήσουμε αφήνοντας μονάχα ένα σύμβολο
του τι θα ’πρεπε να ’μασταν…

Αν δεν είχαμε πίστη, θα ζούσαμε δίχως ενοχή·
αν αμφιβάλαμε για την πίστη, θα εγκαταλείπαμε τα εγκόσμια
και θα το ρίχναμε στους στοχασμούς και τις δεήσεις.
Όμως κι η πίστη δε μας έλειψε κι η αμφιβολία είναι ξένη για μας.
Γιατί λοιπόν ταλαντευόμαστε
σαν ένα νέο που βγαίνει έξω ύστερα απ’ την πράξη
και δε βλέπει τους ανθρώπους στα μάτια και βαδίζει πάντα απ’ τις γωνιές,
ή όταν χορεύει νιώθει πως αυτός δεν είναι για τέτοια,
πως ξεχωρίζει απ’ όλους τους άλλους
μ’ ένα παράξενο στα μάτια διακριτικό;

Τι είναι κείνο που λογοκρίνει την κάθε μας κίνηση
και κάνει ερμαφρόδιτη την κάθε αρετή μας;
Αφήστε μας να ζήσουμε την όμορφη ζωή,
μη μας παιδεύετε με τούτα τα ημίμετρα·
κι εμείς δε θα θέλαμε να ’μαστε απ’ την αγαπημένη αυτή πόλη,
όμως η νίκη σας κι η πτώση μας είναι πολύ αβέβαιες
κι η εκκλησία ραγίζει με το χαμό μας.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Λουκάς ο αγαπητός

Απορώ μ’ αυτό το παιδί πώς μένει ακόμα στις Αγάπες.
Τον θυμούμαι μικρό στην Αντιόχεια, επάνω στο ποδήλατο.
Νέος δεκάξι χρονώ πρόβαλλε σ’ όλα τα φωτογραφεία
κι όλοι χαιρόμασταν κρυφά τη δροσερή αλκή του.
Γνωστότατος στις κοσμικές συντροφιές, το όνομά του
πολύ σπάνιο, αλήθεια, στην Αντιόχεια.
Φανατικός στο Γιεχωβά, παράτησε το Γιεχωβά,
όταν τον ερωτεύτηκε κάποιος αρχισυνάγωγος.
Για ένα διάστημα τραβήχτηκε από τις συντροφιές·
ένιωθε, λέει, κενό, βρισκόταν σε αδιέξοδο
και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις,
ασπάστηκε στο τέλος το χριστιανισμό. Τις πρώτες μέρες
τον ξένιζε να τον φωνάζουν αδελφό και σύντροφο,
αυτόν τον μαθημένο με τα κύριε και κύριε.
Τέλος, τον πήρε μαζί του ο Παύλος, ένας εξαίρετος άνθρωπος
(κι έτσι γλίτωσε ο φίλος μας απ’ τις χριστιανικές συντροφιές).
Αυτός ο Παύλος συχνά τον αναφέρει στις επιστολές του·
στη μια, τον λέει «νεότερο», στην άλλη, «αγαπητό».
Λουκάς ο αγαπητός – του ’μεινε πλέον η προσωνυμία.
Έτσι τον λένε όσοι για τον α ή β λόγο τον αγαπούν.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σοδομίτες
« Reply #69 on: 06 Jan, 2018, 21:33:21 »


John Martin, The Destruction of Sodom and Gomorrah
Πηγή: wikipedia


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Σοδομίτες

Αν μια χορδή μονάχα στην καρδιά σας
δεν είχε σπάσει, όμοια με τις άλλες,
κι απέμενε για να ξυπνάει κάποτε
την τρυφεράδα μες στις πρόστυχές σας νύχτες,
τότε κι οι άγγελοι θα φρόντιζαν για σας,
σαν τις καλές μητέρες, ν’ απαλύνουν
τον πόνο σας, και θα ’τρεμε το χέρι τους
όταν θα ράντιζαν τα σπίτια σας με θειάφι,
και το δαυλί θα πέρναγε από χέρι
σε χέρι, τι κανενός δεν θα το πήγαινε η καρδιά. Όμως
τώρα που δεν αφήσατε κανένα
έφηβο αγνό στη γειτονιά σας, κι όλους
τους μελαψούς, με τη σκληρή ομορφιά, τους κάνατε
θεούς και τρέχετε μαζί τους, για μια νύχτα,
στα Γόμορα με τα φτηνά τα πανδοχεία,
σαν ποια καρδιά να σπλαχνιστεί την πώρωσή σας;

Οι τρεις ωραίοι νέοι, που ζητάτε,
σα λυσσασμένοι κάτω απ’ το μπαλκόνι μου,
να τους ριχτείτε μόλις σας ανοίξω,
αν ξέρατε γιατί ήρθαν, θε να τρέχατε
έντρομοι στις γυναίκες σας, που τις στερήσατε
χρόνια την ευτυχία να γίνουνε μητέρες.
Οι τρεις ωραίοι νέοι που τιμήσαν
το σπίτι μου, στα γαλανά τους μάτια
φέρνοντας κάτι απ’ την ουράνια ομορφιά,
ήρθαν για μένα, τον αγνό, που είκοσι χρόνια
έζησα μες στη στέρηση κι ολοκληρώθηκα
μέσα στην προσμονή.
Οι τρεις ωραίοι νέοι, που απειλείτε
να με κορώσετε αν δεν σας τους δώσω,
αυτοί θα σας κορώσουν· γιατί, αλήθεια, πού ακούστηκε,
το κάλλος τους τ’ αγγελικό να σπιλωθεί
από τα χέρια σας τα διεστραμμένα;

Βλέπω
το Θεό στο κάθε άστρο να μοιράζει
κι από μια φλόγα, κι η αυγή δε θέλει
πολύ για νά ’ρθει ακόμα.
Ποιος σας φταίει;
Σεις δεν κρατήσατε ούτε τα προσχήματα
που, όσο να πεις, κάτι δίνουν κι αυτά.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Χατζιδάκις, Συνέβη στην Αθήνα (τραγούδι: Νάνα Μούσχουρη, 1961)

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Περιστατικό στην Αθήνα

Το σπίτι ήταν μονόπατο, με κήπο,
και το δωμάτιο ζεστό· το ραδιόφωνο
έπαιζε μια γλυκιά, απαλή μουσική.
Ήπιαμε τσέρι, μου ’δειξε φωτογραφίες.
Ύστερα, βλέποντας τα λασπωμένα μου άρβυλα
και την τσαλακωμένη μου στολή,
«Σεις είσθε χάλια», μου είπε, «επιτρέψτε μου
να σας περιποιηθώ».
Πήρε τη χλαίνη και μου την ξελέκιασε
μ’ ένα πανί και με λίγη βενζίνα·
πήρε τα ρούχα και μου τα σιδέρωσε
με το μικρό ηλεκτρικό του σίδερο·
πήρε τα άρβυλα και τα ’βαψε με προσοχή.
Κι εγώ τον κοίταζα με τι λεπτότητα
τακτοποιούσε το χιτώνιό μου,
με τι φροντίδα μού καθάριζε τα ντοκ.
Δεν του ’πα ευχαριστώ, μόνο τον ρώτησα
σαν έφτασε η στιγμή, κοφτά: «Τι δίνεις;»
Δαγκάθηκε· με κέρασε ακόμη μια φορά
κι ύστερα μου άνοιξε διακριτικά την πόρτα.

Η άρνηση είναι το χειρότερο, σκέφτηκα τότε.

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Δίχως εξουθένωση

Το απόγευμα τραβήξαμε κατά το εκκλησάκι
και μου ’παιξε ακορντεόν. Ήταν ωραία,
και το λιβάδι ήσυχο, μες στη λιακάδα.
Το πρόσωπό του είχε αγλαϊστεί
από τον ήλιο και τη μουσική,
και φάνταζε τόσο αγνό, που ντράπηκα
γιατί είχα ακόμα φαντασία κι αισθήσεις.

Έτσι, Θεέ μου, σκέφτηκα, να γίνονταν
πριν από τη στιγμή εκείνη: ένα τραγούδι
να σβήνει αργά αργά στη φυσαρμόνικα
σα μια νεανική αγνότητα που φεύγει.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Νίκος Παπάζογλου & Λάζαρος Ανδρέου, Εγώ δεν είμαι ποιητής
(ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου / δίσκος: Όταν κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα (1995))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μυστικός δείπνος

Άλλο δεν επιθύμησα – μονάχα
τα κουρασμένα πόδια σου να πλύνω.
Να ’ναι η κάμαρα ζεστή, κι απ’ τις κουρτίνες
να πέφτει η αντηλιά του δειλινού.
Ευλαβικά τις αρβύλες θα σου βγάλω,
τις λασπωμένες, και ζεστό νερό θα φέρω
μες σε βαθιά λεκάνη, και θα σκύψω
να σε υπηρετήσω ταπεινά.

Μα όταν, σηκώνοντας τα βρόμικα απονέρια,
γεμάτα απ’ την αγάπη μου, αντικριστούμε,
μες στην ανατριχίλα των ματιών μου δε θα βρεις
αυτό που τα απονέρια ετούτα μαρτυρούνε.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)
« Last Edit: 09 Jun, 2019, 12:26:11 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάριος Τόκας & Ανδρέας Νεοφυτίδης, Λεηλάτησέ με
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου & Γιάννης Πάριος / δίσκος: Στη λεωφόρο της αγάπης (1987))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νυχτερινή ηδυπάθεια

Εχτές είδα στον ύπνο μου πως ήρθες,
αγέλαστος και σκοτεινός και μ’ άδραξες
βίαια και τραχιά, κι ύστερα μ’ έσερνες
μες σε λιμάνια σκοτεινά κι άδειες πλατείες,
μέχρι που το χακί χιτώνιό σου
στρατός πολύς έγινε, που περνούσε,
στρατός πολύς, που με ποδοπατούσε,
στρατός, που με συνέθλιβε κάτω απ’ τις αρβύλες του,
καθώς εβάδιζε άλκιμος· κι εγώ είχα λιώσει,
κουρέλι είχα γίνει, κι ήμουν ένα
με την καυτή την άσφαλτο, που δέχονταν
τ’ αποτυπώματα απ’ τις άπειρες αρβύλες.

Και τότε ήταν, μες στην τόση μου εκμηδένιση,
που εδίψησέ σε, Κύριε, η ψυχή μου.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66571
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιάννης Σπανός & Γιάννης Καλαμίτσης, Άνθρωποι μονάχοι
(τραγούδι: Βίκυ Μοσχολιού / δίσκος: Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδά Σπανό (1977))


Ντίνος Χριστιανόπουλος, Επικίνδυνη μοναξιά

Όταν τις νύχτες τριγυρνώ στη μοναξιά μου,
ψάχνω μες σε χιλιάδες πρόσωπα να βρω
εκείνο το τρεμούλιασμα στην άκρη του ματιού σου.

Αν έστω κι ένας μόνο απηχούσε
κάτι από τη δική σου ομορφιά,
θα του ’λεγα: «Λοιπόν, τι περιμένεις;
με τα καρφιά των παπουτσιών σου κάρφωσέ με» –

και δε θα καρτερούσα πια γλυκό φιλί
ούτε μια τρυφερή περίπτυξη.

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954)