Γιώργος Θέμελης

wings · 293 · 316385

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Οι προσωπιδοφόροι

Πριν πέσουν
Όλα τα φτερά,
Σαν πτίλωμα ενός κύκνου.

Πριν κλείσει η μεταμόρφωση

Από σώμα στο πράγμα,
Απ’ την υπόσταση στην αποσύνθεση.

Μες στο πυκνό σταματημένο φως.

Όπως στην άφωνη θλίψη και στη μοναξιά,
Όπως μες στ’ όνειρο, στην έξαφνη απουσία.

Ακούς που έρχονται οι Προσωπιδοφόροι,
Σαν σκοτεινοί άφαντοι Άγγελοι ή θαμπωμένοι Νυχτοφύλακες
Και σε τρομάζουν, σκύβουν επάνω σου,
Γυρεύοντας τ’ ανομολόγητα μυστικά σου.

Ψάχνουν τη σάρκα, αγγίζουν την ψυχή.

Στο ’να τους χέρι τον στερνό Ζυγό,
Στ’ άλλο τους το Κλειδί και το Μαχαίρι.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Όταν κριθούν τα σώματα

Φάνηκες, φανερώθηκες στο φως, σα μια εικόνα.

Είδες ήλιους πολλούς
Και δεν τους μέτρησες.

Το βράδιασμα και το ξημέρωμα.

Άνοιξες μάτια, ψυχή μου,
Μάτια μεγάλα, εκπληχτικά.

Έβγαλες χέρια στη ρίζα των φτερών.

Άγγιξες λογής καρπούς,
Μήλα πολλά, κρίνα και τριαντάφυλλα.

Έχεις τα ίχνη απ’ τα καρφιά.

Περπάτησες πάνω στη γη, αντιλάλησες
Μες στο κενό, στην ερημία του χρόνου,
Έβγαλες ήχο, έκαμες θόρυβο πολύ.

Σε είδε ο ήλιος, σ’ άκουσε ο άνεμος και σ’ αντηχεί.

Το αίμα σου ποιος θα το μαρτυρήσει,
Το αίμα που κύλησε κι έβαψε
Τον ύπνο, τα πράγματα, το φως.

Όταν κριθούν τα σώματα,
Η μάταιη σκόνη σου θα ζυγιστεί,
Η φτώχεια σου, η γυμνότητά σου,

Η άπειρη θλίψη σου, και θα βαρύνει.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Το σώμα της απουσίας

Έμεινε μόνη, αποκομμένη,
Έμεινε μόνη, σέρνεται η σκιά μου.

Το μέγα ασήκωτο σώμα της Απουσίας.

Ως να ’πεσε πίσω το φως,
Ως να ’χει πεθάνει, να κηδεύεται

Ανάμεσα άδεια σπίτια, δέντρα ερημικά.

Ακούγονται τ’ αδέσποτα βήματά μου,
Ακούγονται οι παλαιές βαθιές φωνές.

Τ’ αλλοτινά μου λόγια τα ειπωμένα.

Ως ν’ αντηχούν ξανά, να πέφτουν
Επάνω στους τοίχους που αντιλάλησαν.

«Ψωμί...», «Αγάπη...», «Φως...», «Θ’ ανταμωθούμε».

Τ’ ακούει ο ακίνητος άνεμος,
Τ’ ακούει η λιμνασμένη σιωπή.

Ένα κομμένο κεφάλι ανασηκώνεται,
Ως το γυμνό παράθυρο και κρέμεται,
Ως τον παλιό καθρέφτη και κοιτάζεται.

Όπως μια λάμπα αχνοσβησμένη.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Σώμα και άγαλμα

Απογυμνώνοντας το σώμα και το άγαλμα
Απ’ την πυκνή σκιά του, απ’ το καθρέφτισμα,
Το χοϊκό του ένδυμα, το απατηλό περίβλημα,
Τη σάρκα γυρεύοντας και τον καρπό,

Την πιο βαθιά πληγή στη ρίζα της πληγής.

Δάχτυλα φτάνοντας ως την καρδιά,
Ως την απόκρυφη φωτιά της πέτρας.

Η στέρησή μου ήτανε σα μια λεπίδα.

Η αγάπη μου σα μια κρυφή σφαγή.

Τ’ όνειρό μου ένας απέραντος σιτοβολώνας.

Άγγιξα, αγάπησα, έσκαψα,
Σύναξα θλίψη, γέμισα βοή.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Πέτρινη κατατομή

Ποια χέρια μπορούν ν’ αγγίξουν τα χέρια μου,
Αλλότρια χέρια, ξένα, αλλότρια σώματα.

Φτερά πουλιών ή δέρματα ζώων.

Τα χέρια μου τ’ αλλοτινά, τα παιδεμένα
Από πικρούς χαμούς, άδειους ανέμους.

Τώρα που μ’ έχει κλείσει από παντού,
Σα μια θαμπή νεφέλη, η Απουσία.

Καμιά αγάπη, καμιά σταύρωση.

Ποιες εκπλήξεις μπορούν να πλήξουν
Τ’ άφεγγα μάτια μου και τα στεγνά.

Τα χείλη που κόπηκαν πάνω στα χείλη μου,
Το κομμένο ψωμί, το μυρισμένο ρόδο,
Φύλλα νεκρά και κρύσταλλα του ήλιου

Καταρρέουν μες απ’ την πέτρινη κατατομή μου.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Τίποτα δεν απόμεινε

Τίποτα δεν απόμεινε
Απ’ τα πολλά μας υπάρχοντα,
Απ’ όσα ήρθαν, μας δόθηκαν,
Δώρα πολύτιμα, εκπληχτικά.

Ατίμητα κοσμήματα της Ωραιότητας.

Στέμματα, διαδήματα, σκήπτρα,
Απ’ ουράνιο μέταλλο και ήλιο,
Πέτρα και φως, την ύλη του κόσμου.

Ενώτια.

Περιδέραια.

Τίποτα από ένδυμα και σκέπη
Της αιώνιας γύμνιας.
Από καθρέφτισμα και δαχτυλίδι.

Λυχνία του έρωτα ή λάμψη του κορμιού.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Πείνα και δίψα

Ως να γυρέψαμε και δε βρήκαμε
Ψωμί να φάμε, νερό να πιούμε.

Το ψωμί της γης, το μάννα τ’ ουρανού.

Ήπιαμε
Και διψάσαμε.

Χορτάσαμε
Και δε χορτάσαμε.

Αγαπήσαμε, μείναμε
Ανέραστοι, κλειστοί.

Πείνα και δίψα
Ψυχών
Και σωμάτων

Ακόρεστη,
Αξεδίψαστη.

Πεινούν τ’ ακοίμητα κόκαλά μας.

Πώς να τα θρέψουμε,
Να τα κοιμίσουμε.

Γυρεύουμε τον άρτο και τον οίνο που δεν κοινωνήσαμε,
Την αγάπη που δεν αγαπήσαμε,
Τον καθρέφτη που δεν κοιταχτήκαμε.

Γυρεύουμε, σκάβουμε τη γη, κοιτάζουμε τον ουρανό,
Άγρυπνοι, ακαθρέφτιστοι και πεινασμένοι.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Άπειρα ωραίος

Δεν άφηνα σκιά στην όψη μου,
Σκοτάδι στο πρόσωπό μου.

Ίχνος ζώου μες στην καρδιά μου.

Ήθελα να ’μαι
Ωραίος,
Άπειρα ωραίος.

Έκπαγλος,
Εκθαμβωτικός.

Γυρεύοντας να φτάσω να εκπληρωθώ,
Γυρεύοντας να φτάσω την ψυχή μου,
Την άφταστη ψυχή μου, την ακατάδεχτη.

Από κλίμακα σε κλίμακα,
Από διάστημα σε διάστημα.

Σαν ένα μυθικό φυτό ή ένα όνειρο
Μες στην ατέλειωτην εκπλήρωσή του.

Απ’ τη σπορά στην άνθηση, στον θερισμό.

Για να ’μαι και να υπάρχω,
Να φέγγω μες στη νύχτα.

Να ’μαι στο ύψος της ψυχής.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Δε γίνομαι πια

Δε γίνομαι πια – έγινα,
Δεν ωριμάζω – ωρίμασα.

Δεν είμαι πια ο αγίνωτος,
Ο ακόρεστος για φως, για θλίψη, για ουρανό,
Από φτερό και πόθο, απ’ ωραιότητα.

Έπαψα πια να πεθαίνω – έχω πεθάνει.

Έπαψα – δεν έχει πάψει η μουσική
Να με καλεί, δεν έχει πάψει ο έρωτας,
Ο μέγας άνεμος να με γυρεύει.

Του έλειψα,
Του άνοιξα πληγή.

Πίσω με κράζει η θάλασσα η πολύφωνη,
Πίσω, σα μια κραυγή, πίσω η νύχτα

Στο άδειο φως, σ’ έρημους τόπους.

Άγαλμα θα μπορούσα να ’χα μείνει,
Άγαλμα ασάλευτο μες σ’ έναν κήπο
Πολυσύχναστο, γεμάτον περάσματα και κρύπτες.

Άγαλμα, κλίμακα, στημένη γέφυρα
Από τη μια στην άλλην όχθη.

Να με διαβαίνουν οι ψυχές που φεύγουν, οι ψυχές που έρχονται.

Βαθύς καθρέφτης, να περνούν
Αγαπημένα πρόσωπα και να κοιτάζονται.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Παρομοιώσεις

Όπως στον ύπνο, όταν περνάς
Στην άλλη λάμψη τη νυχτερινή.

Το σώμα, το ένδυμα, ο καρπός.

Όπως στον ύπνο, όπως στον έρωτα,
Όταν αφήνεσαι μ’ όλο το σώμα.

Μένεις ασώματος, γυμνός.

Η μέρα, η νύχτα, ο χρόνος,
Μια ιστορία φανταστική.

Ως ν’ ανοίγουν μέσα οι τοίχοι, να πέφτουν
Οι απατηλοί καθρέφτες που μας σκεπάζουν,
Περνούμε μέσα σ’ ένα όνειρο,
Όνειρο αδιάκοπο και νυχτωμένο

Χωρίς καμπάνα και ξημέρωμα.

Ως να περνούμε στον κύκλο των Ασωμάτων
Μες σε μια τέλεια κλειστή αποξένωση.

Όπως μια λάμπα, που λησμονήθηκε
Μες σε μια κάμαρη άδεια και κλειστή,
Μόνο, κατάμονη στην ερημία.

Ποιος θα μας ξέρει, ποιος θα μας υποπτευθεί;

Άλλα μάτια, άλλα μυστικά
Πίσω απ’ αυτούς τους τοίχους,
Πίσω από τους φύλακες.

Άλλες σκιές θα τριγυρνούν μες στα δωμάτια
Αγγίζοντας τα πράγματα, τα πράγματά μας,
Πιο εύθραυστα και πιο πυκνά γεμάτα απ’ την αγάπη μας.

Μαθημένα, υπάκουα, και μόλις αφημένα,
Θ’ αναζητούν χέρια σφιγμένα σαν τα χέρια μας.

Θ’ αναζητούν τα μάτια μας τα καρποφόρα.

Καθώς καρποί, που ωρίμασαν
Και μένουν ακόμα, κρέμονται στον ήλιο,
Καρτερώντας το πουλί, το χέρι και το δρέπανο,
Εδώ θα στέκει το δέντρο της αυλής,
Μονάχο, στείρο, απελπισμένο,
Χωρίς φτερό και γύρη,
Σε νηνεμία τρομαχτική.
Εδώ θα γέρνει το παράθυρο μες στο κενό,
Μετρώντας τον άνεμο, να πέσει – να μην πέσει.
Η στέγη μας πάντα νωπή, όπως την άνοιξη.

Ο ουρανός επάνω της ερημικός.

Ώσπου να φτάσει ο Απρίλης μες στο αργό του μέλλον
Μ’ όλη τη λάμψη και τη δόξα, ώσπου να ’ρθει το Μέγα Πάσχα
Με τους καινούριους υάκινθους, με τους αναστημένους,
Να σε ντύσω βασιλική πορφύρα στη μεγάλη σου εορτή,
Βαρύτιμα κοσμήματα:
Να ’ωραίος μες στους ωραίους.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Σαν τις εικόνες

[Ενότητα Οι απόντες]
Εμείς είμαστε οι απόντες απ’ το δείπνο
Φωτοσκιάσεις


Πού γνώρισαν τον θάνατο και πεθαίνουν,
Και ξέρουν να πεθαίνουν τα μικρά παιδιά,
Διπλώνοντας στη μέση τους το τρυφερό φτερό τους,
Με μια θλιμμένην έκπληξη πάνω στο στόμα.

Γαληνεμένα, ανύποπτα, σαν τις εικόνες.

Ως να ’ρθε ο θάνατος μ’ ένα φιλί,
Χωρίς βοή και πέταλα ασημένια,
Για να τα κρύψει απ’ τα κακά πουλιά,
Απ’ τ’ άγρυπνα σκυλιά τη νύχτα π’ αλυχτούν.
Ως να ’ρθε και τα κοίμισε μέσα σ’ ένα κοχύλι.

Ούτε σπαθιού μαύρη γραμμή ούτε φτερού.

Τα περιστέρια εξακολουθούν να γράφουν αριθμούς έξω στο φως,
Μα τα χεράκια έχουν σαστίσει,
Μη ξέροντας να γείρουν και να σταυρωθούν πάνω στο στήθος.
Τ’ ανήξερα βλέφαρα ξεχάστηκαν στο θαύμα του ύπνου
Και τα μικρά μικρά χαμόγελα κρύφτηκαν στους καθρέφτες.
Τ’ ολόγιομο φεγγάρι χάθηκε πουλί στον ουρανό.

Όταν τ’ αποδημητικά βιάζουν την άλλην άνοιξη,

Όταν τα μάτια τα κλειστά γυρίζουν προς το φως,

Τάχα θα ξαναρθούν ποτέ; Θάβρουν τον πίσω δρόμο
Κάτω από τόση θάλασσα, μες από τόση νύχτα;

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Ας μιλήσουν οι νύχτες

[Ενότητα Οι απόντες]
Εμείς είμαστε οι απόντες απ’ το δείπνο
Φωτοσκιάσεις


Ας μιλήσουν κάλλιο οι νύχτες που μας γνώρισαν,
Οι φλόγες που έκαιγαν στοχαστικά στις κρύπτες του ύπνου,
Η θάλασσα π’ αγκάλιαζε τη γύμνια μας, τη σιωπή,
Φίλε, που έφυγες πρωί να συναντήσεις το άλλο σου είδωλο,
Ν’ αναπαυτείς στην ίδια σου την ομορφιά σαν Ενδυμίων.

Ωραίο είναι το πρόσωπο μες σε κατοπτρισμούς,
Ανοίγει, πολλαπλασιάζεται, σαν αριθμός.

Ως να μην είχα πρόσωπο, ύπαρξη, ήμουν
Το άγνωστο σχήμα το ερχόμενο,
Δε με γνωρίζαν οι άνθρωποι, μονάχα εσύ
Με δεχόσουν μέσα στον κύκλο σου από βλέμματα,
Ως μια σου εικόνα, αναδίπλωση, σκιά.

Θάλασσα, σώμα, φως, ως να ’μαστε απ’ την ίδια ουσία,
Του υγρού, του πέτρινου, του εκθαμβωτικού.

Πού τελειώνουν τα όρια, πού αρχίζουν τ’ απρόσιτα;

Ως να πληθαίνει ξάφνου ο χρόνος, να μοιράζεται την ομορφιά,
Χίλια κομμάτια, χίλια αντιφεγγίσματα,
Σειρά καθρεφτισμένα αγάλματα, φυτά και ψάρια,
Μαζί με τον ήλιο που ερωτεύεται τον εαυτό του,
Το ίδιο του το είδωλο το πολλαπλό,
Γιατί επάνω είναι το φως και κάτω η αντανάκλαση.
Φως η ατέρμονη ύλη, φως η σάρκα, φως ο Θεός.

Ως να ’χες κάτι απ’ τα φυτά και τον βαθύ καημό των αγαλμάτων
Όταν τα κλειούν μες σε μεγάλες αίθουσες
Μονάχα, ακίνητα και λυπημένα,

Και περιμένουν μάτια να τα ντύσουν που ’ναι γυμνά,
Και χέρια να τα κρατήσουν να σηκωθούν,
Να πάρουν σκάλες, να γεμίσουν τις κάμαρες των μητέρων,
Σα μια γενιά από πέτρινη ηλικία,
Σα μια φυλή από στερεότητα που δε ραγίζει.

Ας ήσουν ραγισμένος δεν ξέρω από ποια αιχμή
Κι είχες σαν ένα φτερό ριγμένο πίσω σου.

(Ήσουνα κάποτε μεγάλο πουλί;
Ήσουνα κάποτε Άγγελος,
Πρωτοστάτης, Πανέρωτας, φέρνοντας το άγγελμα;)

Γύρευα να μεταμορφωθώ και να περάσω
Στη θλίψη σου μέσα, να γινώ το άνθος σου της Περσεφόνης,
Να μ’ έχει και να με φορείς κι εδώ κι εκεί, στον ύπνο και στον θάνατο.

Σαν όταν ψάχνεις να βρεις ένα όνομα, που γύριζε στον νου,
Και δεν μπορείς, ως ν’ αχνοσβήνει στο σκοτάδι.
Ή να ξεχνάς ν’ ανάψεις το φως και κείτεσαι στα σκοτεινά.

Ως να ξεχνιόμαστε,
Ως να ξεχνιέται το φως
Και μας ξεχνά.

Τάχα θα μείνει τ’ όνομά μου στα χείλη σου, γεύση αιωνιότητας;
Τάχα θα με σώσουν τα μάτια σου; Θα μου ’χουν φυλάξει
Το σχήμα, σα μια σκιά, μια μαρτυρία;

Κάθομαι εδώ και σ’ αναπλάθω,
Κάθομαι εδώ και προσδοκώ
Ανάστασιν νεκρών.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Ανάμεσα στα μάτια και τα είδωλα

[Ενότητα Οι απόντες]
Εμείς είμαστε οι απόντες απ’ το δείπνο
Φωτοσκιάσεις


Αν δεν υπήρχε η σκεπή από βλέφαρα
Ανάμεσα στα μάτια και τα είδωλα·

Αν δεν υπήρχε η Νύχτα,
Το ένδυμα της Απουσίας·

Δεν θα υπήρχε η Φαντασμαγορία του ήλιου που χάθηκε
Στα μάτια των πουλιών που βιάζουν τον κύκλο της Αυγής,
Στ’ άγρυπνα μάτια των κοιμισμένων.

Θύμηση, ανάμνηση, άπειρη θλίψη των νεκρών.

Έφυγες κι άφησες πίσω μιαν αδιάλειπτη σκιά,
Για να υπάρχεις μη υπάρχοντας,
Για να θυμάμαι την έκπληχτη γύμνια σου
Και να ’χω το χέρι μου στο χέρι σου,
Το στήθος μου μες στους καρπούς.

Για να μετρώ που είχαμε ξάφνου χαθεί μες σε μια θύελλα.

Τα σημάδια στο στήθος του χιονιού
Χαράζουν τους δρόμους που περάσαμε
Μες στη φυγή την αναπόφευχτη,
Ανταμωμένοι, ακράτητοι, σώμα με σώμα.

Ήτανε ένα και χώρισαν από γυμνή ρομφαία.

Ακούω τ’ ανάκουστα βήματά σου
Που πάνε σβήνοντας
Σε κάποια βυθισμένη εσπέρα.

Ενώ μακριά πίσω θρηνεί το εγκαταλειμμένο περιστέρι.

Φυλάγω τη λάμψη του προσώπου σου,
Σαν μακρινό μετέωρο,
Στο βάθος μιας πεθαμένης λίμνης.

Ο χωρισμός του απόμακρου που απομακρύνεται.

Ταξιδεύουν οι δρόμοι του καιρού, ταξιδεύουν οι πεθαμένοι,
Αδιάκοπα, ανεπίστροφα,
Εξόριστοι, γυμνοί, καταδιωγμένοι απ’ αστραπές,
Μη αφήνοντας πίσω
Στους χώρους, που άνοιξε το πέρασμά τους,
Ήχο ή φως,
Παρά σκιές,
Παρά μια συνοδεία από άδεια φορέματα.

Σειρά καρφιά στους τοίχους που φύλαξαν τη μοναξιά τους.

Μη αφήνοντας πίσω,
Παρά μονάχα
Μια φούχτα κόκαλα σε άσπρη οθόνη
Μες στους σωρούς από τ’ απομεινάρια της παρουσίας.

Μεγαλώνουν, μεγαλώνουν σαν λόφοι από συντριμμένα τρόπαια.

Μια φούχτα οστά που γδύθηκαν κι από το τελευταίο τους ένδυμα
Για να συνάπτουν λευκές αγάπες στους κήπους του αιώνιου ύπνου.

Τ’ απομεινάρια της αρχαίας στολής περιμένοντας την έλευση.

Σήκω και γύρισε με τη στολή μιας άλλης ομορφιάς,

Έτσι, όπως σε είχε κυοφορήσει η γονιμότητα της αγάπης
Σα μια μητέρα,
Ταράζοντας τις φλέβες του ύπνου.

Μην καρτερείς να ηχήσει η σάλπιγγα η στερνή.

Ίσως μιλήσει πάλι ο ουρανός, όπως μιλούσε
Κάποτε, τότε,
Πριν απ’ την πτώση των ψυχών,
Φορτωμένος βροχή και θύμηση, σαν ένας πατέρας,
Κατεβαίνοντας με σιωπηλά βήματα μέσα στους κήπους,
Χωρίς βοή και κρότο να κρύβονται οι γυμνοί,
Ανάβοντας τα μυστικά χρώματα των πραγμάτων
Να φωτίζουν τους δρόμους των υμεναίων.

Ίσως η άλλη σάρκα της γιορτής θα ’ναι σαν άγαλμα.

Πού θα ’σαι έτσι γυμνή κι ωραία, εκπληχτική
Ανάμεσα σε τόσους υπνωμένους κύκνους,
Για να σε βρω όταν θα ανοίξει η νύχτα στη λάμψη του φωτός.

Τα οστά μου αναπαύονται στους κόλπους σου, όπως αγέννητα παιδιά.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης, Πυκνή σκιά μου

[Ενότητα Οι απόντες]
Εμείς είμαστε οι απόντες απ’ το δείπνο
Φωτοσκιάσεις


Βγάζει τη σκέπη απ’ τη μορφή, την παραμόρφωση,
Σαν άλλη πάχνη που τον σκεπάζει.
Παίρνει ξανά τα μάτια του και με θρηνεί.

Ως να ’ρχεται μες απ’ το μέγα θάμπος του άλλοτε.

Βουβά θρηνεί, βουβά σκύβει στην όψη μου,
Ως να θρηνεί τον εαυτό του,
Ν’ ασπάζεται τα ίδια του τα βλέφαρα,
Τα χείλη του τα πετρωμένα.

Πανέμορφη πυκνή σκιά μου
Ενός ακέριου εφήβου.

Αγγελικό μου αρχαίο ανάστημα δίχως φτερά.

Από ποια κρύπτη, ποιο βυθό
Παλαιού νεκρού καθρέφτη ανασηκώθηκες,
Σαν μες σε πρώιμη ανάσταση,
Φορώντας τον λαμπρό χιτώνα σου.

Φυλάγοντας στα βλέφαρα μια παγωμένη λύπη.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 73263
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Γιώργος Θέμελης: Οι απόντες απ’ το δείπνο (I)

[Ενότητα Οι απόντες]
Εμείς είμαστε οι απόντες απ’ το δείπνο
Φωτοσκιάσεις


Όσοι δεν έχουν
Αγάπη,
Έκσταση και τρόμο·

Δε βλέπουν
Ψάρι
Στον ύπνο·

Δεν έχουν μυστικό.

Έχασαν το σώμα
Και το θρηνούν.

Έγιναν ίσκιοι.

Οι πολύ ωραίοι, οι πολύ στιλπνοί,
Αυτάρεσκοι, εύθραυστοι,
Μη βλέποντας έξω από τη θλίψη τους,
Κοιτώντας στον κλειστό καθρέφτη τους
Τ’ άλλο τους πρόσωπο το μακρινό,
Την καταφαγωμένην όψη τους.

Οι παραμορφωμένοι από σκοτάδι.

Οι αδικημένοι από λειψό Ζυγό ή από Κανόνα.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


 

Search Tools