Σε Δ΄ πρόσωπο: Μια αιρετική θεωρία στην έκφραση και σύνταξη του Ελληνικού Λόγου

Frederique

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 80227
    • Gender:Female
  • Creative, Hardworking and Able!
Εντυπωσιάστηκα διαβάζοντάς το και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Αν το νήμα μπήκε σε λάθος θέση, παρακαλώ να μετακινηθεί :)

Σε Δ΄ πρόσωπο: Μια αιρετική θεωρία στην έκφραση και σύνταξη του Ελληνικού Λόγου
Η θεωρία της συνάρθρωσης των τριών προσώπων
Μια αιρετική θεωρία  στην έκφραση και σύνταξη του Λόγου εισηγείται σε τούτο το άρθρο ο Γιάννης Κωβαίος. Αναφέρει χαρακτηριστικά: “Προτείνουμε, λοιπόν, και θέτουμε υπό προβληματισμό την υιοθέτηση του όρου «Δ΄ πρόσωπο», ώστε να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτό, όποτε απαιτείται, και τα 3 συγχρόνως. Καθαρά σημειολογικά, προφανώς, και όχι με επινόηση ενός νέου γραμματικού τύπου στα ρήματα ή στις αντωνυμίες, που να αποδίδει αυτό το συμβατικό πρόσωπο ” και καταλήγει με πραότητα “Ή, για να το πούμε σε Δ΄ πρόσωπο: Προσδοκούμε να προβληματισθείτε πάνω στη θεωρία της συνάρθρωσης των τριών προσώπων και όσοι επιθυμούν να καταθέσουν την άποψή τους σε έναν γόνιμο διάλογο! Δε δογματίζουμε, απλώς εισηγούμαστε μια νέα οπτική στη σημαντική των κύριων όρων της σύνταξης,”
[...]
Τι κοινό παρατηρείτε στις πιο πάνω διατυπώσεις ευθέος λόγου; Πρόκειται για συνήθη καθημερινό λόγο, που σε όλες τις περιπτώσεις του χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα και τα 3 πρόσωπα (ανεξάρτητα από τον αριθμό, ενικό ή πληθυντικό): εγώ, εσύ, αυτός-ή-ό, εμείς, εσείς, αυτοί-ές-ά.

Καμιάς γλώσσας η Γραμματική δεν προβλέπει Δ΄ πρόσωπο και δικαίως. Ωστόσο, η «τεχνική» αυτή τακτοποίηση των προσώπων σε 3 παρουσιάζει, κατά τη γνώμη μου, ένα έλλειμμα: Απομονώνει στη δική του μόνο πρόταση το κάθε πρόσωπο που ενεργεί ή υφίσταται την ενέργεια του ρήματος, αγνοώντας τη συνύπαρξη και των τριών μαζί σε μία ή περισσότερες συνυφασμένες περιόδους! Στα πιο πάνω παραδείγματα, μέσα από τις απλούστατες και πάγκοινες αυτές περιόδους λόγου, αναδεικνύουμε την αβίαστη συνάρθρωση του Α΄, του Β΄ και του Γ΄ προσώπου, αδιακρίτως ενικού ή πληθυντικού, υποκειμένων ή αντικειμένων. Και αυτό, σε μια εποχή κι έναν πολιτισμό που κατηγορούνται αφενός για τη μαζοποίηση στην οποία ωθούν τα άτομα και αφετέρου για το ακριβώς αντίθετο, για τη μοναξιά και την αλλοτρίωση που επιφέρουν, χωρίς κατ’ ανάγκην κάτι τέτοιο να είναι οξύμωρο, όπως μοιάζει, γιατί βέβαια αυτός ο «ανθρώπινος πολτός» αποτελεί παρά φύσιν μάζα μοναχικών ατόμων και όχι κοινότητα προσώπων, όπως θα άξιζε.[...]
http://www.24grammata.com/?p=17991 /   Γιάννης Β. Κωβαίος
Communicate. Explore potentials. Find solutions.


 

Search Tools