Author Topic: Νίκος Εγγονόπουλος  (Read 9570 times)

elena petelos

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3187
  • Gender: Female
  • Qui ne dit mot consent.
Νίκος Εγγονόπουλος
« on: 29 Jan, 2006, 14:36:06 »
ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ



Ο Νίκος Εγγονόπουλος του Παναγιώτου (21 Οκτωβρίου 1907 - 31 Οκτωβρίου 1985) ήταν Έλληνας καθηγητής του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, ζωγράφος, σκηνογράφος και ποιητής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους της γενιάς του '30, ενώ αποτέλεσε και έναν από τους κύριους εκφραστές του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα μεταφράσεις, κριτικές μελέτες και δοκίμια.

Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1907 στην Αθήνα και πραγματοποίησε τις βασικές του σπουδές εσωτερικός σε Λύκειο του Παρισιού. Το 1927 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως μεταφραστής σε τράπεζα και γραφέας στο Πανεπιστήμιο, ενώ το 1930 διορίστηκε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως σχεδιαστής στη Διεύθυνση Σχεδίων Πόλεων.
Το 1932 γράφτηκε στηΝ Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής τέχνης στο εργαστήριο των Φώτη Κόντογλου και Α. Ξυγγόπουλου, μαζί με το Γιάννη Τσαρούχη. Έκανε ελεύθερες σπουδές σε Παρίσι, Βιέννη, Μόναχο και Ιταλία. Δίδαξε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π., ζωγραφική, ιστορία της τέχνης και σκηνογραφία από το 1938, διαδοχικά ως επιμελητής, έκτακτος, μόνιμος και τακτικός καθηγητής. Την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Γιάννης Μόραλης και ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Σε όλο το διάστημα των σπουδών ζωγραφικής ο Εγγονόπουλος παρέμεινε στη θέση του στο Υπουργείο και το 1934 τοποθετήθηκε στην Τοπογραφική Υπηρεσία, όπου μετά από έξι χρόνια μονιμοποιήθηκε με το βαθμό του Σχεδιαστή Α΄ Τάξεως.

Τα πρώτα δείγματα της ζωγραφικής του παρουσιάστηκαν το 1938 στην Έκθεση Τέχνη της Νεοελληνικής Παραδόσεως και αποτελούσαν έργα που απεικόνιζαν παλαιά σπίτια της Δυτικής Μακεδονίας. Την ίδια χρονιά σημειώθηκε και η είσοδός του στα ελληνικά γράμματα, αρχικά με τη δημοσίευση μεταφράσεων σε ποιήματα του Τριστάν Τζαρά και λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 1938, με την κυκλοφορία της πρώτης του ποιητικής συλλογής με τον τίτλο Μην ομιλείτε εις τον οδηγό.

Το Σεπτέμβριο του 1939 εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική του συλλογή, Τα Κλειδοκύμβαλα της Σιωπής, ενώ το Νοέμβριο πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του, στο σπίτι του Νίκου Καλαμάρη. Την ίδια περίοδο εργάστηκε για την παράσταση της Ηλέκτρας του Σοφοκλή στο Θέατρο Κοτοπούλη, σχεδιάζοντας τα κοστούμια των ηθοποιών και συμμετείχε σε ομαδική έκθεση Ελλήνων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη.

Το 1945 αποσπάστηκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ως βοηθός στην έδρα Διακοσμητικής και Ελευθέρου Σχεδίου, θέση που διατήρησε μέχρι το 1956. Το 1949 συμμετείχε στην ίδρυση του καλλιτεχνικού ομίλου Αρμός με σκοπό την προώθηση μιας σύγχρονης αισθητικής πρότασης στον ελληνικό χώρο, μαζί με άλλα μέλη στα οποία περιλαμβάνονταν οι ζωγράφοι Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Μόραλης και Τσαρούχης. Παράλληλα εργάστηκε στο Υπουργείο Οικισμού και Ανοικοδομήσεως και σε συνεργασία με την αρχιτεκτονική ομάδα του Δημήτρη Πικιώνη σχεδιάζε νέα κτίρια.

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, ενώ το 1954 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 27η Μπιενάλε της Βενετίας με συνολικά 72 έργα του. Την ίδια περίοδο εκλέχθηκε μόνιμος επιμελητής του Πολυτεχνείου και παραιτήθηκε οριστικά από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Το 1958 του απονεμήθηκε το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας για την ποιητική συλλογή Εν Ανθηρώ Έλληνι Λόγω, ενώ το 1966 τιμήθηκε για το ζωγραφικό του έργο από το βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Γεωργίου Α΄. Το κρατικό βραβείο ποίησης θα του απονεμηθεί αργότερα για δεύτερη φορά το 1979, καθώς και το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικος. Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου, της Ελληνικής Εταιρίας Αισθητικής, της Societe Europeennee de Culture κ.ά. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδού Αναγνωστοπούλου).
Πίνακές του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Δημοτικές Πινακοθήκες Αθηνών, Ρόδου, Θεσσαλονίκης, στο Μουσείο Θεάτρου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και σε ιδιωτικές συλλογές.
Πέθανε το 1985 από ανακοπή καρδιάς και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας.
Ποιήματα του Εγγονόπουλου έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, δανικά, πολωνικά, ουγγρικά και τη βενετική διάλεκτο. Επιπλέον έχουν μελοποιηθεί από το Νίκο Μαμαγκάκη και τον Αργύρη Κουνάδη, ο οποίος έγραψε τη μουσική υπόκρουση στο ποίημα Μπολιβάρ για το δίσκο της εταιρίας Διόνυσος, σε απαγγελία του ίδιου του Εγγονόπουλου.
Το έτος 2007 ανακηρύχθηκε από τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας ως "Έτος Ν. Εγγονόπουλου".

Ποίηση
Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν (1938, 1966, 1977)
Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής (1939, 1966, 1977)
7 Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, (1944, 1999, ISBN 960-7721-45-4
Στην κοιλάδα με τους ροδώνες, εκδ. Ίκαρος, 1978, ISBN 960-7233-03-4
Μπολιβάρ, ένα ελληνικό ποίημα, (1944, 1962, 1968, και 1978 εκδ. Ίκαρος, ISBN 960-7233-38-7
Ελευσίς (1948, 1977)
Η επιστροφή των πουλιών (1946, 1977)
Στη κοιλάδα με τους ροδώνες (1978)
Το μέτρον: ο άνθρωπος. Πέντε ποιήματα και δέκα πίνακες, εκδ. Ύψιλον (2005)
Μυθολογία = Mythology, μετάφραση ‎David Connolly, Ύψιλον (2006)
Ωραίος σαν Έλληνας = The Beauty of a Greek: Poems : Ποιήματα, ανθολόγηση και μετάφραση David Connolly, εκδ. Ύψιλον (2007)
Πεζά [edit]
Ο Καραγκιόζης: Ένα ελληνικό θέατρο σκιών, Ύψιλον (1981
Ν. Εγγονόπουλος, Πεζά κείμενα, εκδ. Ύψιλον (1987)
Δισκογραφία [edit]
Ο Εγγονόπουλος διαβάζει Εγγονόπουλο, Διόνυσος
2010 "Η ύδρα των πουλιών" (φωνή Δημήτρης Πουλικάκος,μουσική Socos)

Βιβλιογραφία

Ν. Εγγονόπουλος (επιμ. Γ. Κεντρωτής), Οι άγγελοι στον παράδεισο μιλούν ελληνικά. Συνεντεύξεις, σχόλια και γνώμες, εκδ. Ύψιλον (1999)
Ν. Εγγονόπουλος (επιμ. Δ. Δασκαλόπουλος), Και σ' αγαπώ παράφορα. Γράμματα στή Λένα: 1959-1967, εκδ. Ίκαρος
Σχέδια και χρώματα (επιμ. Ερριέτη Εγγονοπούλου), εκδ. Ύψιλον (1996)
Π.Δ.Καγκελάρη, Αναζητήσεις στη Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική - Η Συλλογή Καγκελάρη, τόμ.1, Αθήνα 1991. ISBN 960-220-134-7
Δημοτική Πινακοθήκη Ψυχικού - Κληροδότημα Μ. & Τ. Λέφα, Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική: Συλλογή Καγκελάρη (κατάλογος έκθεσης), Ψυχικό 2008

Ερμηνεία και κριτική

Μπολιβάρ ὁ ἀπελευθερωτής: Μιά δοκιμή ἀφιέρωμα στά 30 χρόνια τοῦ Νίκου Ἐγγονόπουλου 1943-1973, Δημήτρης Ιατρόπουλος, Καστανιώτης (1973)
Ούτως ή άλλως: Αναγνωστάκης, Εγγονόπουλος, Καχτίτσης, Χατζής, Άντεια Φραντζή, Πολύτυπο (1988)
Ὁ ποιητής Νίκος Ἐγγονόπουλος: Ἐπίσκεψη τόπων καί προσώπων, Ρένα Ζαμάρου, Καρδαμίτσα (1993)
Εκφράσεις του ποιητικού έργου του Νίκου Εγγονόπουλου, Δημήτρης Καραμβάλης
Λόγια και ιστορίες από το χωριό των ποδηλάτων: Αφηγηματικά σχήματα στις δύο πρώτες συλλογές του Νίκου Εγγονόπουλου, Έλλη Φιλοκύπρου, Δίαυλος (1996)
Νικόλαος Ἐγγονόπουλος ἤ Τό θαῦμα τοῦ Ἐλμπασάν καί τοῦ Βοσπόρου: Διάλεξη γιά τόν Νίκο Ἐγγονόπουλο, Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος, Ἄγρα (1999)
Επί τα ίχνη του Νίκου Εγγονόπουλου, Νέλλη Ανδρικοπούλου, Ποταμός (2003)
Διαβάζοντας το παρελθόν στον Εγγονόπουλο: Λογοτεχνία και ιστορία: Από τα ακριτικά τραγούδια μέχρι τα προεπαναστατικά χρόνια, Δημήτρης Βλαχοδήμος, Ίνδικτος (2006)



A JOURNEY TO ELBASSAN

I
Today, I'm going to relate my travel impressions of Albania. And, first of all, I have to say that nothing is easier, is simpler than a journey to that land. Yet, to this end, it is essential to await the summer and the feast of St John. Only then, as night falls, the yearner after distant lands may, by leaping over the fires, find himself in any city he has ever wished.
Once, when night fell after a day of aching loneliness, a day when I'd lived far from the birds, I leapt over the fires that had been lit in some lowly district of Athens with a deep crav-ing for Albania in my heart. I leapt once, leapt twice. Nothing. The third time I found myself without more ado in Elbassan.


II
Elbassan is a large city, which I can describe in most detail by referring to a song - in an unknown language, of course - upon three notes that are repeated endlessly, monotonously, ever the same, from morning till night, on the flute played by the blind mendicant at the corner of the street.
The lanes - in Elbassan - are to an unimaginable degree narrow, and on every side loom enormous, bare walls that seem to reach up to the sky. Nowhere is any wicket to be seen, nor even the branch of a tree sticking out.


III
I wandered through the township with great curiosity. Peace reigned in my heart and, under my breath, I even sang a song from my childhood.
The people I met on my way were tall and wore fus-tanellas, long fustanellas down to the ground. Their step was slow, "majestic - I reflected - as it always is in the East". Oth-ers wore white fezzes on their heads, while still more wore large tragic women's hats with feathers.
Yet, suddenly, an inexpressible anxiety filled my heart. These people had no eyes! I'd noticed them: already their gaze had been troubling me! The fear caused me to halt, rooted me to the ground, for a while, for quite some time, there, absolutely motionless, speechless. And when I was somehow able to move, to run, at any rate to understand, I saw to my hor-ror when I took to following them, that on turning the corner they vanished like a dream…. Vanished, to appear again at the other corner from where they'd begun, calmly continuing their frightful stroll.
There was no longer any room for doubt. An incredible deception was being enacted at my expense. I realised that I'd become the unsuspecting victim of a foul and terrible plot. I straightaway saw the magnitude of my error, sank to the ground and wept bitterly.


Translated by David Connolly

http://www.engonopoulos.gr/_homeEN/poem06.html

For El: http://www.engonopoulos.gr/_homeEL/poem06.html
(Βικάκι, στα Ελληνικά... προσεχώς! :))
« Last Edit: 13 Dec, 2011, 11:23:59 by spiros »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Απ: Ν. Εngonopoulos: A JOURNEY TO ELBASSAN
« Reply #1 on: 29 Jan, 2006, 14:42:16 »
Κανένα πρόβλημα. Θα το δούμε και στα ελληνικά. Πρόκειται για ένα όμορφο κείμενο και στα αγγλικά.:-)
« Last Edit: 29 Jan, 2006, 14:49:59 by wings »

elena petelos

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3187
  • Gender: Female
  • Qui ne dit mot consent.
Re: Ν. Εγγονόπουλος, Ποίηση 1948
« Reply #2 on: 29 Jan, 2006, 14:47:54 »
Κανένα πρόβλημα. Θα το βρούμε και στα ελληνικά. Πρόκειται για ένα όμορφο κείμενο και στα αγγλικά.:-)

Δίνω το σύνδεσμο για τα Ελληνικά! Απλώς δεν έχω χρόνο να αντιγράψω και ο συγκεκριμένος χωρίς πολυτονικό ΔΕΝ λέει!
Επίσης, είναι κάπως επίκαιρο το ποίημα και μια και το θυμήθηκα...
:-))

Mια και πιάσαμε τον Lorca στον Καβαδία...




Nέα περί του θανάτου του Iσπανού ποιητού
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στις 19 Aυγούστου του 1936
μέσα στο χαντάκι του Kαμίνο Nτε Λα Φουέντε


                              ...una accion vil y disgraciado.


η τέχνη κι' η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε:
η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε
να πεθάνουμε

περιφρόνησις απόλυτη
αρμόζει
σ' όλους αυτούς τους θόρυβους
τις έρευνες
τα σχόλια επί σχολίων
που κάθε τόσο ξεφουρνίζουν
αργόσχολοι και ματαιόδοξοι γραφιάδες
γύρω από τις μυστηριώδικες κι' αισχρές συνθήκες
της εκτελέσεως του κακορρίζικου του Λόρκα
υπό των φασιστών

μα επί τέλους! πια ο καθείς γνωρίζει
πως
από καιρό τώρα
― και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα ―
είθισται
να δολοφονούν
τους ποιητάς


και


 


Ποίηση 1948

τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι' άλλα παρόμοια :
σαν πάει κάτι
να
γραφή
είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου

γι' αυτό και
τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε - άλλωστε - δεν είσαν;)
κι' είναι
- προ πάντων -
και
τόσο
λίγα


(από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977)
 
   

Ανάγνωση: http://www.snhell.gr/sounds/Apaggelies/a01.mp3
Εγγονόπουλος Nίκος, Aνέκδοτη ηχογράφηση, Woodberry Poetry Room, 1950

« Last Edit: 01 Jul, 2007, 10:25:46 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Το κουτί της Πανδώρας

"Je doute, donc je suis"
Καρτέσιος


Η ιστορία!
τι αβασάνιστες πληροφορίες συνεκράτησε
τι λανθασμένες φήμες μάς μετέδωσε!
Πόσα χουνέρια και τι πλεκτάνες:
Α! η Κλειώ! Μα βέβαιο
πως εσημείωνε ό,τι κι αν άκουγε:
φαίνεται πως πολύ λίγο θα την σκότιζε
ν' αντιληφθή
τι ήτανε αλήθεια
και τι δεν ήταν!
Μια ολόκληρη ζωή σπουδής και προσοχής και έρευνας
μας επιτρέπει σήμερα
ν' αποκαλύψουμε - να πούμε -
πως όλα τα περί Πανδώρας
και του κουτιού της
είναι ανάξια λόγου παραμύθια...
Ούτε η Πανδώρα ούτε οι θεοί
βάλανε τίποτα μες στο κουτί
κι ούτε με τ' άνοιγμα
φύγαν τα δώρα
(που δεν υπήρχαν).
Προσποιήσεις ψευτιές (φτηνές ψευτιές)
ανέντιμες υποσχέσεις και προδοσίες
μας κάναν να
πιστέψουμε πως κάτι έκλεινε μέσα στο
κουτί
που είχε η Πανδώρα!
Κι αν υπήρξαμε μωρόπιστοι
άνθρωποι και κουτοί
(πρώτος εγώ)
πάντως είμαι σε θέση σήμερα
να βεβαιώσω
πως και κουτί
(ν' ανήκη στην Πανδώρα)
ακόμη δεν υπήρχε!


Πάρε κι ακόμα ένα ποίημα για το δρόμο, Λενάκι.:-)
« Last Edit: 01 Jul, 2007, 10:40:32 by wings »

elena petelos

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3187
  • Gender: Female
  • Qui ne dit mot consent.
Re: Απ: Ν. Εngonopoulos
« Reply #4 on: 29 Jan, 2006, 20:00:11 »
Το κουτί της Πανδώρας
[...]

Πάρε κι ακόμα ένα ποίημα για το δρόμο, Λενάκι.:-)

Χίλια ευχαριστώ! :-))



PAUL KLEE, Die Büchse der Pandora, 1920,
« Last Edit: 29 Jan, 2006, 20:02:30 by epetelos »

σα(ρε)μαλι

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1293
  • Gender: Male
  • Σταβανγκεριανό μου έαρ
Re: Ν. Εngonopoulos
« Reply #5 on: 29 Jan, 2006, 23:25:03 »
Από τον Εγγονόπουλο στην Πανδώρα με διαμεσολαβητή τον Κλέε, ε είπα να συνεχίσω την αλυσίδα. Μην κράξεις, Ελένη.

http://www.bu.edu/wcp/Papers/Lite/LiteLitt.htm

The Primal Scattering of Languages:
Philosophies, Myths and Genders

Karin Littau


    ABSTRACT: In After Babel, George Steiner recounts ‘two main conjectures’ in mythology which explain ‘the mystery of many tongues on which a view of translation hinges.’ One such mythic tale is the tower of Babel, which not only Steiner, but also Jacques Derrida after him, take as their starting point to approach the question of translation; the other conjecture tells of 'some awful error [which] was committed, an accidental release of linguistic chaos, in the mode of Pandora’s Box' (Steiner). This paper will take this other conjecture, the myth of Pandora, first woman of the Greek creation myth, as its point of departure, not only to offer a feminized version of the primal scattering of languages, but to rewrite in a positive light and therefore also toreverse the negative and misogynist association of Pandora with "man’s" fall. But, rather than exposing the entrenched patriarchal bias in mythographers’ interpretations of Pandora, my foremost aim is to pose, through her figure, questions about language and woman, and, by extension, the mother tongue and female sexuality.


In After Babel George Steiner recounts "two main conjectures" in mythology which explain "the mystery of many tongues on which a view of translation hinges". One such mythic tale is the tower of Babel, which not only Steiner, but also Jacques Derrida after him, take as their starting point to approach the question of translation; the other conjecture tells of "some awful error [which] was committed, an accidental release of linguistic chaos, in the mode of Pandora's Box" (Steiner 1975:57). This paper will take this other conjecture, the myth of Pandora, first woman of the Greek creation myth, as its point of departure, not only to offer a feminized version of the primal scattering of languages, but to rewrite in a positive light and therefore also reverse the negative and misogynist association of Pandora with man's fall.

Rather than adopting the patrilinear account Derrida or Steiner give as regards the origin of translation, I will use the figure of Pandora to combine, and rewrite, aspects both of the Babel myth and the Oedipus myth. This is because, whilst Babel is associated with loss, the loss of one tongue, and Oedipus is associated with lack, man's castration anxiety, Pandora's box has been associated with both: the threat of linguistic chaos, i.e. the loss of understanding, and the threat of woman's sexuality, i.e. woman's lack of genitals. The Pandora myth, in other words, embodies phallocentric anxieties of Woman, both as regards language — the mother tongue, and as regards her gender — female sexuality. But, rather than exposing the entrenched patriarchal bias in mythographers' interpretations of Pandora, my foremost aim is to pose through her figure questions about language and woman, and by extension, the mother tongue and female sexuality. Whilst the myth of the tower of Babel makes visible the filiations of translation and the word of the Father, the myth of Pandora allows us to uncover the matrix between translation and the mother tongue.

Babel, of course, marks the multiplicity of languages imposed on the sons of Noah by God, as his punishment for man imitating the divine Ursprache by which word and world come simultaneously into being, as his revenge on man for making a name for himself. Babel also designates the name of the city of this second fall, names confusion, and is a composite name, Ba referring to father, and Bel to God. The gift of language which God had given to man he takes back; as Derrida shows in "Des Tours de Babel", he, Ba-Bel, the god as father "poisons the present", adds (the German) Gift to the (English) gift (1985a:167). What was the Adamic tongue now became mankind's many tongues, so that men would no longer communicate and understand each other with ease. Babel, as the proper name of a city, the common name for God the father, his patronym for this city, or more generally the synonym for confusion, thus unfolds all the different threads of its filiations, and poses for Derrida therefore "the impossibility of deciding whether the name belongs, properly and singly, to one tongue" (1985a:174).

The myth of the Urweib Pandora also tells of a gift-Gift she brings to mankind. But before unwrapping Pandora's box, it is necessary to add a few words about Pandora's name, which similarly plays upon an excess of significations. For, in Hesiod, it becomes clear that Pan-dora, gift-giver, signals in one name, and in one language, three meanings upon which he deliberately plays: "she is the giver of all gifts", "she who was given all gifts", "the gift of all the gods" (see Hurwit 1995:176). What remains to be seen, however, is the precise nature of her gift, the contents of the box which she opens. For, whether it was Pandora who opened the box, or Epimetheus who opened it, or whether Pandora's box, if there ever was such a container, was a cornucopoeia, or a pithos ("immovable storage jar"), or a pyxis ("small portable vessel"), or whether we should blame Erasmus of Rotterdam for his translation of pithos into pyxis, and for his translation's grammatical ambiguity which seems to suggest that it was the man, he, Epimetheus, being the subject of the sentence, who opened the box, and not Pandora (Panofsky 1962:17) — all these versions constitute instances of the tale's history of textual transmissions of which translation itself decided the content of the myth, that is, decided both the nature of the box, and the gender of who opened it. Moreover, not only the nature but also the contents of the box points to two very different tales of the myth.

In one such tale, following the non-Hesiodic tradition of the myth, Pandora is Gaia, Mother Earth, the first woman, and wife to Prometheus, who created her out of water and earth and brought her to life with fire. Here, her container is a horn of plenty which contains all the provisions to feed mankind, and as such connotes fertility. The Pandora of Hesiod's tale, on the other hand, is created by Zeus to avenge the gods and punish Prometheus' theft of fire from them. When Pandora opens her box out of curiosity, all the ills of the worlds are released. When the lid falls shut, only hope remains at the bottom of the box. In this account, Pandora is a femme fatale whose beauty, charms and seductiveness ultimately bring about his downfall; and here, her box represents nothing other than the female body, the threats and allures of her sexuality. In a Freudian reading then, the box as an image of concealment as well as mystery, generates a metaphoric relation to the female genitals, which, unlike the phallus, remain hidden and invisible, conceal a secret dangerous to man. Her box in this sense does not so much contain gifts to mankind, but is Gift to him, hope remaining trapped in the box, and unavailable to mankind. Whilst Steiner clearly interprets Pandora's unleashing of "linguistic chaos" negatively (as Gift), T. Gantz, on the contrary, has it "that elpis should mean not 'hope' but 'expectation' or 'awareness', so that men would be denied the full knowledge of their sorry condition: trapping elpis in the jar, then would be a gift after all" (quoted in Hurwit 1995:184). Once more then, in the myth's twists and turns, Pandora and her box appear in contradictory ways, which is why myth "cannot be grasped or encompassed; it haunts human consciousness without ever appearing before it in fixed form" (de Beauvoir 1972:175). Female figures in mythology are "contradictory", and Pandora is "various", precisely because She is a principle of projection: "Delilah and Judith, Aspasia and Lucretia, Pandora and Athena — woman is at once Eve and the Virgin Mary. She is idol, a servant, the source of life, a power of darkness", from which de Beauvoir concludes that "she is everything that he is not and that he longs for".

The Pandora myth therefore tells two stories, or we might say, speaks in two tongues. Pandora brings hope and/or ills; she brings remedy and/or poison to mankind; in short, when she opens her container, she unleashes the pharmakon. Thus, not unlike Plato's doubly translatable term pharmakon (writing as poison, and/or as remedy), which, as Derrida shows, came to be inscribed differently by its translators in the tradition of philosophy (sometimes as poison, other times as remedy), so our fork-tongued Pandora has come to be inscribed differently by her mythographers (sometimes as hope for mankind, other times as his ills). For us, therefore, Pandora poses the question of translation, as the pharmakon does for Derrida, not merely "in the passage from one language to another", but also "in the tradition between Greek and Greek" (1981:72); a point which Derrida encapsulates in the phrase "plus d'une langue — more than one language, no more of one" (1986:15). Whilst for Derrida it follows though that a term such as pharmakon, or Babel, is "divided enough in one tongue", that language is already "divided, befid, ambivalent" (1985a170); I would wish to interpret this irreducibility differently. Rather than arguing that language is divided or split, which presupposes the register of an originary wholeness, what Pandora shows in our account, is that language is several, that the mother tongue never was one. This is to say, language is not split, but multiplied, is not a question of lack, lacking wholeness, but a question of excess. And translation is therefore not an extra that provides what is missing, complements a lack, as Derrida seems to indicate (1985a:188; 1985b:120); instead, the multiple translations of Pandora's name engender her many different tales, illustrate not a lack at the source, but an excess which is played out with each and every renditions. In other words, Pandora speaks (at least) two languages. This difference in emphasis is crucial and must be unfolded further.

When Derrida writes that "the original [...] begins by lacking and by pleading for translation" (1985a:184), he provides the following reason: "If the original calls for a complement, it is because at the origin, it was not there without fault, full, complete, total, identical with itself", which is also why "the translation will truly be a moment in the growth of the original, which will complete itself in enlarging itself" (188). Although this argument appears radical if we consider, as is traditionally held, that the original is characterized by richness or plenitude, whilst the translation is an impoverished version of it, apparently lacking this richness, and that Derrida deconstructs this hierarchy by posing the original in terms of lack, we might nevertheless hesitate at this juncture. What does it imply for Pandora to say that she was "not there without fault, full, complete, total, identical to itself"? To pose Pandora and her tongue as incomplete, "pleading for translation"; would this argument not run the risk of inviting endless future supplementations (see Derrida 1976:144-5) of what might contribute to Pandora's growth? To impose on Pandora a lack of identity; or posit her as an empty screen, would this not also invite endless male projections of what he wants her to be, what he longs for in her? Moreover, not only the original, but by extension the language of the original — the mother tongue — would have to be seen as lacking something, and therefore be in need of something extra.

What then might Pandora be seen to be lacking? Both the Urweib and the mother tongue would fall within the purview of a Freudian description of woman, whereby woman, measured against his possession of the phallus, is lack. What underlies this thesis is that there is only one true sex, which is male, a thesis which Luce Irigaray (1977:64-65) rewrites when she proposes that the female sex should no longer be conceived as lack, as a wound, or a black hole or "dark continent", but as the embrace of "two lips" by two more, and two more again (the lips that speak and the vaginal lips that touch). Following Irigaray's argument, rather than Derrida's then, we might say that Pandora speaks with "two lips"; and since originary translation is at the tip of the Urweib Pandora's tongue, then the Ursprache, the mother tongue, was never one from the beginning. Pandora then is the epitome of this sex which is not one, as Irigaray puts it: "a single word cannot be pronounced, produced, uttered by our mouths. Between our lips, yours and mine, several voices, several ways of speaking resound endlessly, back and forth. One is never separable from the other. You/I: we are always already several at once" (1985b:209). What Irigaray's thesis illustrates throughout her work, is that she conceives of both woman's body and woman's language as a multiplicity from the outset. She does not therefore follow a deconstructive logic whereby the binary opposition between male and female would be exposed, reversed, and finally undone.

Similarly, I have not approached the question of woman in terms of the second sex, nor the question of translation in terms of the second text in order to expose, reverse and undo the hierachization operative in the couplet primary and secondary. That is to say, rather than unknitting the metaphors which woman and translation share, as Lori Chamberlain (1992) does brilliantly, by drawing a link between the secondary roles that women and translations have played, and subsequently exposing the violence implicit in the hierarchisation at work in binary oppositions, be it the privileging of primary over secondary, the privileging of model over copy, original over translation, man over woman — I have sought to get beyond not only the one, but also the two which a binary opposition necessarily takes as it premise. And Why? Although deconstruction sets out to undermine the stability of the logic of such binary oppositions as listed above, it nevertheless remains within the orbit of two, of the binary and the duplicitous. For, to deconstruct a binary opposition, to render undecidable their separate poles, such as that between original and translation, or man and woman, is nevertheless to play on or with the illusion that there might have been a prior unity from which the two fell. Such duplicitous play is perhaps most explicit in Derrida's ascription of a "lack" to the original, as opposed to the derived, the secondary, copy or translation: rather than destabilizing the lack/plenitude couple, Derrida leaves this as the horizon, the divided whole, within which the original and the translation exchange their properties.

Irigaray, unlike Derrida then, does not deploy a deconstructive logic to undo hierarchies, but rather works with the multiplicity that the phallocentric order attempts to reduce, in accordance with the procedure Irigaray calls "hom(me)ology" to the one and its other (1985a:134). Hence, the metaphor of the "two lips". Since patriarchal culture, a culture based on the homme, can only function if he is its model, and others are modelled on him, it necessarily has to reduce women to the other of the same (= man); and rather than account for the difference of femininity, her sexuality is explained as nothing other than a mutilated copy of his. Irigaray's analysis of what drives psychoanalytic theory (and especially its explanation of the castration complex) might also be taken into a slightly different register, might also be extended to include those theories which within feminism demand equality, and within Translation Studies demand equivalence. For, those who demand that translation should be equivalent to, should be like the original, and those who demand that women should be equal, should be like man, nihilate difference in the name of the return of the same, in the name of "hom(me)ology". But precisely because translation as a process only becomes visible as it becomes serial — after all, one translation might be conceived as being merely a mirror to its original, exactly as woman, so long as she remains one, is only ever the other of man, man's other — precisely because every text can be retranslated (and every myth can be rewritten), seriality is a condition which neither has a beginning nor an end.

What is at stake in the seriality of translation, is not only a rethinking of the assumption that the original's richness or plenitude must be matched by its self-same translation, that there is one perfect translation for each original; but also, on the other side of the spectrum, a thinking beyond a Derridian approach, which in order to deconstruct the hierarchy implicit in a couplet such as original-translation, must therefore take this binary opposition as its point of departure, restrict its orbit of inquiry to the relation between these two. In either case, we are faced with two: the original on the one hand, and the translation on the other; the numerical two being evidence of a divided one (as we saw with reference to Babel), or the two being evidence of a reduction of the many to the one and its other (as we saw with reference to hom(me)olgy). Furthermore, because deconstruction seeks to undo binary couplets, seeks to destabilize the relation between original and translation, by illustrating how a word can mean two things at once, it therefore demonstrates how "there are in one linguistic system, perhaps several languages or tongues" (Derrida 1985b:100). This allows Derrida to retain, albeit as a background element, or even horizon, the suggestion of "an originary translation before the possibility of any distinction between original and translation" (Kamuf 1991:242; as exemplified in the term pharmakon). Derrida also, however, argues that through the very process of translation, this "undecidability", such as forms the conceptual core of a term such as pharmakon, its irreducible ambivalence, is inevitably "going to be lost" (1985b:120). The myth of Babel, which marks this loss, would thus be a tale of mourning, the lost undecidability illustrating to Derrida that language is "at once translatable and untranslatable" (1985b:118), that translation is "both necessary and impossible" (1985a:174). The many Pandora myths, on the other hand, lend emphasis not to the impossibility of translation, but the imposibility of putting a stop to endless retranslation, in short, show us the serial nature of translation: there are always more translations, retranslations. This then is not a deconstructive logic of undecidability, which wavers between two poles (original-translation), which wavers between two meanings of "one" term (pharmakon), but a logic of multiplication. Nothing lacks here, nothing gets lost, with each and every translation there is always one more.

The Pandora myth, which metaphorically links the female body and its speech — the mother-tongue — allows us then to look back at both Babel and Oedipus, to revise not only the deconstructive conception of translation and the psychoanalytic conception of woman, but to see with fresh eyes new possibilities for translation and gender. Just as Irigaray demonstrates a morphology of woman's body and her speech and writing, the lips which are not one, too complex, or several, to be reducible to the one, what Pan-dora, her name, exposes is a seriality that never was "one". To translate her name is therefore not finally to translate her, to translate her at last, to approximate some original condition, but rather to translate again, to retranslate.

bluered.gif (1041 bytes)
References

Chamberlain, Lori. 1992. "Gender and the Metaphorics of Translation". In Lawrence Venuti (ed.) Rethinking Translation. London: Routledge, 57-74.

de Beauvoir, Simone. 1972. The Second Sex. Trans. H. M. Parshley. Harmondsworth: Penguin Books.

Derrida, Jacques. 1976. Of Grammatology. Trans. Gayatri Spivak. Baltimore: The Johns Hopkins University Press.

Derrida, Jacques. 1981. Dissemination. Trans. Barbara Johnson. London: Athlone Press.

Derrida, Jacques. 1985a. "Des Tours de Babel". In: Joseph F. Graham (ed.). Difference in Translation. Ithaca New York: Cornell University Press, 165-248.

Derrida, Jacques. 1985b. The Ear of the Other. Otobiography, Transference, Translation. Trans. Peggy Kamuf. New York: Schocken Books.

Derrida, Jacques. 1986. Memoires for Paul de Man. Trans. Cecile Lindsay, Jonathan Culler, Eduardo Cadava, and Peggy Kamuf. New York: Columbia University Press.

Gantz, T. 1993. Early Greek Myth. Baltimore: The Johns Hopkins University Press.

Hurwit, Jeffrey M. 1995. "Beautiful Evil: Pandora and the Athena Parthenos". American Journal of Archeology 99, 171-86.

Irigaray, Luce. 1977. "Women's exile". Trans. Couze Venn. Ideology and Consciousness 1, 62-76.

Irigaray, Luce. 1985a. Speculum of the Other Woman. Trans. Gillian C. Gill. Ithaca New York: Cornell University Press.

Irigaray, Luce. 1985b. This Sex Which Is Not One. Trans. Catherine Porter. Ithaca New York: Cornell University Press.

Kamuf, Peggy (ed.). 1991. A Derrida Reader. Between the Blinds. Hemel Hempstead. Harvester Wheatsheaf.

Panofsky, Dora and Erwin. 1962. Pandora's Box: The Changing Aspects of a Mythical Symbol. Princeton New Jersey: Bollingen Foundation/ Princeton University Press.

Steiner, George. 1975. After Babel. Aspects of Language and Translation. Oxford: Oxford University Press.


 
« Last Edit: 29 Jan, 2006, 23:26:48 by σα(ρε)μαλι »
I can live everywhere in the world, but it must be near an airport -and a pharmacy, I would add.

Δεν είναι ο ύπνος της λογικής που γεννάει τέρατα, αλλά ο άγρυπνος ορθολογισμός που πάσχει από αϋπνίες.


elena petelos

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3187
  • Gender: Female
  • Qui ne dit mot consent.
Re: Ν. Εngonopoulos
« Reply #6 on: 30 Jan, 2006, 00:00:09 »
Γιατί να κράξω, Κώστα; :-)) That's the whole bloody point! :-)
More later!
:-)

Σουρπουίτσα

  • Dolce far niente...!
  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1172
  • Gender: Female
  • Whatevah...
TA BAΣANA THΣ AΓAΠHΣ

                        Du musst das Leben nicht verstehen,
                         dann wird es werden wie ein Fest.

                                    R.M. RILKE

καθώς ανέμισαν
τα μαλλάκια της
έτσι μπροστά στα μάτια
μου
λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα
και για πρώτη φορά
την είδα
–και την επρόσεξα–
την ωραία
νεαρή
κόρη

με συνεκίνησε
η αρμονία
των κινήσεών της
η ραδινότης των μελών
του κορμιού της
η γοητεία του βλέμματός
της
η απαλή στρογγυλάδα
των μαστών της
η όλη χάρη τέλος
που ανεδίδετο
από το
κομψό
ολόδροσο
πλάσμα

κι αμέσως σκέφτηκα
–και «φιλοσόφησα»–
ο νους μου πήγε
στον αγαθό εκείνον
που μπορεί κάποτε
–μα είμαι βέβαιος–
να υποφέρη
μαρτυρικά
να δυστυχήση
σα θα φαντάζεται
πως έχει σκέψη
κι έχει ψυχή
το τρυφερό
το αιθέριο
το
πλασματάκι

και να ματώνη η καρδιά του
ν’ απελπίζεται
ως θ’ αποδίδη
έστω και
κόκκο νου
στ’ ολότελα
άδειο
μικρό
κρανίο
« Last Edit: 18 Jun, 2010, 22:12:06 by spiros »
Στο ίντερνετ όλα διίστανται.
W4tt4n4b3

elena petelos

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3187
  • Gender: Female
  • Qui ne dit mot consent.
Re: Νίκος Εγγονόπουλος, Δυσκολία
« Reply #8 on: 04 Apr, 2007, 10:47:12 »
Παραθεματάκι για να πάει καλά η μέρα. Για το Ζεφ. μας που μεγαλώνει (με ταχύτατους ρυθμούς).




         
ευτύχησα
―κατά τον ρουν της ζωής μου―
να γνωρίσω πλήθος
ανθρώπων τέλειων
όσο κι αλάνθαστων
 
ίσως τώρα να ήσανε κάπως υπέρ το δέον αυστηροί
ίσως ―πώς ναν το πω― λίγο σκληροί ακόμη
αλλά κι αυτό δεν είναι το δικαίωμα
όσων γνωρίζουν
―και γνωρίζουν και να κρίνουνε―
τα πάντα;
 
η δυσκολία ενέκειτο στ’ ότι κανένας
απ’ αυτούς τους δίκαιους δεν παραδέχουνταν τους άλλους δίκαιους
τι λέω
ποσώς δεν αλληλοεκτιμιόνταν
 
 

«Δυσκολία». Η κοιλάδα με τους ροδώνες, εκδ. Ίκαρος, 1978.

« Last Edit: 01 Jul, 2007, 10:28:01 by wings »

stathis

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3373
  • Gender: Male
Re: Ν. Εngonopoulos
« Reply #9 on: 04 Apr, 2007, 10:52:08 »
Quote
Παραθεματάκι για να πάει καλά η μέρα.
Θα πάει. Thanx :)

Quote
Για το Ζεφ. μας που μεγαλώνει (με ταχύτατους ρυθμούς).
Δεν τον χωράει ο τόπος πλέον... ;)

Σουρπουίτσα

  • Dolce far niente...!
  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1172
  • Gender: Female
  • Whatevah...
Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
                   
                       hommage a raveL

η σκιά της λίμνης
απλώνονταν μέσ' στο δωμάτιο
και κάτω από κάθε καρέκλα
κι' ακόμη κάτω απ' το τραπέζι
και πίσω απ' τα βιβλία
και μέσ' στα σκοτεινά βλέμματα
των γύψινων προπλασμάτων
ακούγονταν σαν ψίθυρος
το τραγούδι της
μυστικής ορχήστρας
του νεκρού ποιητή

και τότε μπήκε η γυναίκα που περίμενα
τόσον καιρό
ολόγυμνη
μέσ' στ' άσπρα ντυμένη
κάτω απ' το φως του φεγγαριού
με τα μαλλιά λυμένα
με κάτι μακριά πράσινα χορτάρια μέσα στα μάτια
που κυματίζανε αργά
ωσάν τις υποσχέσεις
που δεν δοθήκανε ποτές
σε μακρινές άγνωστες πόλεις
και σ' άδεια
ερειπωμένα
εργοστάσια

κι' έλεγα να χαθώ κι' εγώ
σαν το νεκρό ποιητή
μέσα στα μακριά
μαλλιά της
με κάτι λουλούδια
π' ανοίγουν το
βράδυ
και
κλείνουν
το πρωί
με κάτι ψάρια ξερά
που κρέμασαν
μ' ένα σπάγγο
ψηλά
στην καρβουναποθήκη

κι' έτσι να φύγω
μακριά
απ' την οχλαγωγή
και το θόρυβο
του σκοπευτηρίου
να φύγω μακριά
μέσ' στα σπασμένα
τζάμια
και να ζήσω
αιώνια
πάνω στο ταβάνι
έχοντας όμως
πάντα
μέσα στα μάτια
τα μυστικά τραγούδια
της νεκρής ορχήστρας
του
ποιητή
« Last Edit: 04 Apr, 2007, 16:48:56 by Vagab0nde »
Στο ίντερνετ όλα διίστανται.
W4tt4n4b3

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Νίκος Εγγονόπουλος, Η σημαία
« Reply #11 on: 01 Jul, 2007, 10:35:40 »
Η σημαία
                   
... Je la veux agiter dans l'air comme un mouchoir.
Ch. Baudelaire: La chevelure

Μην αψηφάς την αγάπη:
δεν είναι αρεστά τα κλαμμένα μάτια.
Όμως να μην αργήσης.
Θα μας ξανάρθεις γλήγορα, δεν είναι;
Εγώ, κάθε φορά που πάω να αποτολμήσω κάτι
έρχεται αυτό το σύννεφο ελπίδων
όλο άσπρες κι απαλά ρόδινες απατηλές νταντέλλες.
Συνετιστήτε:
κάθε μέρα δεν είναι δυνατό να στήνεται η καρμανιόλα.
Λίγο λίγο θ' ασπρίσουν τα μαλλιά σας:
άσπρη σημαία.
Η άσπρη σημαία είναι το σημάδι
πως παραδίδεσαι και πως τα κάστρα πια για πάντα καταρρέουν.
« Last Edit: 01 Jul, 2007, 10:38:45 by wings »