Μετά από άνω και κάτω τελεία (διπλή τελεία, δίστιγμο «:») η επόμενη λέξη αρχίζει με κεφαλαίο ή με μικρό γράμμα;

spiros · 11 · 25717

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812586
    • Gender:Male
  • point d’amour
Μετά από άνω και κάτω τελεία (διπλή τελεία, δίστιγμο «:») η επόμενη λέξη αρχίζει με κεφαλαίο ή με μικρό γράμμα;

Ύστερα από διπλή τελεία η λέξη γράφεται με κεφαλαίο στην αρχή όταν η διπλή τελεία έχει θέση τελείας - δηλαδή όταν δεν υπάρχει στενή σύνδεση μεταξύ των δυο προτάσεων που χωρίζονται μεταξύ τους με διπλή τελεία, έτσι ώστε η δεύτερη πρόταση να αποτελεί επεξήγηση, παράθεση κτλ.:

Ο ξεριζωμός ήταν καθολικός: Χιλιάδες Μικρασιάτες άφηναν τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους, μια ζωή ολόκληρη, και έψαχναν μια θέση στα πλοία που θα τους οδηγούσαν στη σωτηρία.
Εγώ πιστεύω το εξής: αν ο δάσκαλος είναι έξυπνος, μορφωμένος και καλός, πρέπει να τον σεβαστούμε.


Οδηγός της Νεοελληνικής Γλώσσας, επιστημονική επιμέλεια Άννα Ιορδανίδου, εκδόσεις Πατάκη, 1999 (σσ. 104-5).
« Last Edit: 19 Aug, 2014, 12:41:16 by spiros »


mavrodon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 6585
    • Gender:Male
Ευχαριστώ για τη χρήσιμη διευκρίνιση. Παραδείγματα από το κείμενο που επιμελούμαι: Zinovieff, S. (1992). «Έλληνες άντρες και ξένες γυναίκες: Το “καμάκι” σε μια επαρχιακή πόλη» στο E. Παπαταξιάρχης & Θ. Παραδέλλης [επιμ.], Ταυτότητες και φύλο στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, σ.σ. 251-276. Αθήνα: Καστανιώτης.
2.2 Εμβαθύνοντας στις έννοιες: το βλέμμα και το τουριστικό αξιοθέατο    60
Το πρώτο παράθεμα από τη βιβλιογραφία και το δεύτερο από τον πίνακα περιεχομένων. Παρατήρηση: Στο εκτενές κείμενο υπάρχουν 2899 στοιχεία με δίστιγμο!



valeon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 13956
    • Gender:Male
  • Κώστας Βαλεοντής <Φυσική, Tηλ/νίες, ΙΤ, Ορολογία>
Οταν μετά το δίστιγμο ακολουθεί πρόταση από λόγια προσώπου όπως ακριβώς ελέχθησαν (δηλ. σε εισαγωγικά) η Σχολική Γραμματική (του Τριανταφυλλίδη) την αρχίζει με κεφαλαίο, π.χ. έχει το παράδειγμα:
Ο Χριστός είπε: «Αγαπάτε αλλήλους».


mavrodon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 6585
    • Gender:Male
Ευχαριστώ. Μόλις τώρα διάβασα στο υπό την επιμέλειά μου κείμενο το ακόλουθο απόσπασμα: Η στενή σχέση της καρτ ποστάλ με τη φωτογραφία αναδεικνύεται και μέσα από τα λόγια της κ. Ρέκου (2007): «Οι τουρίστες αγοράζουν καρτ ποστάλ κυρίως ως ανάμνηση. Θέλουμε η κάρτα μας να αρέσει για να την αγοράσει ο επισκέπτης και να νιώθει ότι αυτό που παίρνει μαζί του είναι σαν μια φωτογραφία, μια πραγματική απεικόνιση, χωρίς καμία αλλοίωση, να μπορεί να πει “ναι, εδώ ήμουν”».



valeon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 13956
    • Gender:Male
  • Κώστας Βαλεοντής <Φυσική, Tηλ/νίες, ΙΤ, Ορολογία>

Dreamer

  • Semi-Newbie
  • *
    • Posts: 9
    • Gender:Female
Το νήμα, βέβαια, είναι παλιό αλλά δεν θεωρώ αναγκαίο να ξεκινήσω καινούριο. Απλώς, για την Ιστορία, καταθέτω κάτι που πρόσεξα τώρα σχετικά με τη διπλή τελεία και όποιος το δει, το είδε.
Λοιπόν, ο Valeon σημειώνει ότι η Σχολική Γραμματική Τριανταφυλλίδη, δίνει το Ο Χριστός είπε: "Αγαπάτε αλλήλους" ως περίπτωση κατά την οποία αρχίζουμε με κεφαλαίο γράμμα τη φράση μετά τη διπλή τελεία, και μάλιστα όταν είναι σε εισαγωγικά. Πράγματι, αυτό γράφει στη σελ. 32 της έκδοσης του 1976 που έχω. Ομως, φανταστείτε την έκπληξή μου όταν, στη Νεοελληνική Γραμματική (της δημοτικής) (1978), έκδοση Αριστοτελείου Παν. Θεσσαλονίκης, Ινστ. Νεοελληνικών σπουδών και Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη, στην παράγρ. 124, σελ. 63, για τη διπλή τελεία, στο ίδιο --σχεδόν-- παράδειγμα το "αγαπάτε" είναι με πεζό πρώτο γράμμα! Γράφει η ΝΓΔΓ Ο Χριστός είπε: "αγαπάτε τους εχθρούς υμών"
Οφείλω, βέβαια, να πώ ότι ο τίτλος της έκδοσης  αναφέρει ότι είναι "Ανατύπωση της έκδοσης του ΟΕΣΒ (1941) με διορθώσεις"... Διόρθωση να ήταν η αλλαγή του Αγαπάτε σε αγαπάτε; Τυπογραφικό λάθος; Οπως και να είναι, μου χάλασε τη χαρά ότι ο Τριανταφυλλίδης του 1976 και εγώ συμφωνούμε...


dimace

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2061
    • Gender:Male
  • Dimitris Nawas
Ευχαριστώ. Μόλις τώρα διάβασα στο υπό την επιμέλειά μου κείμενο το ακόλουθο απόσπασμα: Η στενή σχέση της καρτ ποστάλ με τη φωτογραφία αναδεικνύεται και μέσα από τα λόγια της κ. Ρέκου (2007): «Οι τουρίστες αγοράζουν καρτ ποστάλ κυρίως ως ανάμνηση. Θέλουμε η κάρτα μας να αρέσει για να την αγοράσει ο επισκέπτης και να νιώθει ότι αυτό που παίρνει μαζί του είναι σαν μια φωτογραφία, μια πραγματική απεικόνιση, χωρίς καμία αλλοίωση, να μπορεί να πει “ναι, εδώ ήμουν”».

Τέλειο παράδειγμα σωστής χρήσης διπλής στιγμής ειδικά στο τέλος. Ωραίος ο Θωμάς. (γενικό κόλπο: Όταν αλλάζουν τα πρόσωπα (για τις έννοιες έχει ήδη ειπωθεί) αρχίζουμε με κεφαλαίο. Όταν συνεχίζει να μιλά το ίδιο πρόσωπο ξεκινάμε με μικρό γράμμα.)
South Africa (1961-1994) presidents: Charles Swat, Jozua Naude, Jacobus Fouche, Johannes de Klerk, Nicolaas Diederichs, Marais Viljoen, Balthazar Vorster,  Pieter Botha, Chris Heunis, Frederik de Klerk.


Simplizissimus

  • Newbie
  • *
    • Posts: 44
    • Gender:Male
Παραδείγματα από το κείμενο που επιμελούμαι: Zinovieff, S. (1992). «Έλληνες άντρες και ξένες γυναίκες: Το “καμάκι” σε μια επαρχιακή πόλη» στο E. Παπαταξιάρχης & Θ. Παραδέλλης [επιμ.], Ταυτότητες και φύλο στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, σ.σ. 251-276. Αθήνα: Καστανιώτης.
2.2 Εμβαθύνοντας στις έννοιες: το βλέμμα και το τουριστικό αξιοθέατο    60
Το πρώτο παράθεμα από τη βιβλιογραφία και το δεύτερο από τον πίνακα περιεχομένων.

Δύο παρατηρήσεις για να μη μένουν λανθασμένες εντυπώσεις (έστω κι έπειτα από τρία χρόνια) στους τυχόν μελλοντικούς αναγνώστες του νήματος: Στο πρώτο παράδειγμα που φέρνει ο mavrodon το δίστιγμο (αυτό που μαθαίναμε παλιά ως «άνω και κάτω τελεία») δεν είναι σημείο στίξης. Δεν λειτουργεί ως τέτοιο μέσα στο λόγο. Άλλωστε το παράδειγμα δεν είναι κομμάτι απλού, φυσιολογικού λόγου. Είναι κάτι άλλο: είναι βιβλιογραφική εγγραφή. Το δίστιγμο χωρίζει τον κύριο τίτλο από τον υπότιτλο. Είναι απλά ένα σημάδι που επιλέχτηκε συμβατικά. Θα μπορούσε στη θέση του να μπει οτιδήποτε άλλο.

[ Παρεμπιπτόντως, τη βιβλιογραφική εγγραφή εγώ θα την έγραφα ως εξής:

Zinovieff, S. (1992). «Έλληνες άντρες και ξένες γυναίκες: το “καμάκι” σε μια επαρχιακή πόλη». Στο: Ταυτότητες και φύλο στη σύγχρονη Ελλάδα: ανθρωπολογικές προσεγγίσεις. Επιμ. E. Παπαταξιάρχης, και Θ. Παραδέλλης. Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, σσ. 251-276. ]


Αλλά και η δεύτερη περίπτωση δεν είναι δείγμα φυσιολογικού λόγου. Είναι —πώς να το αποκαλέσω;— λόγος συνθηματικός. Λόγος αποσπασματικός. Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε σ' αυτόν με πληρότητα τους κανόνες που θα εφαρμόζαμε σε μια κανονική περίπτωση.


Apparatus

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1618
    • Gender:Male
  • Ως ουδέν γλυκίων ης πατρίδος ουδέ τοκείων γίγνεται
Δεν μπορώ να βρώ πουθενά κανόνες για τη συγγραφή ενός κειμένου μαθηματικών.

Κάθε φορά που θα παραθέτω έναν μαθηματικό τύπο ενδιάμεσο ή τελικό θα πρέπει στο κειμενό μου να βάζω διπλή τελεία;

Γενικά στη βιβλιογραφία σε τέτοια κείμενα η χρήση της διπλής τελείας άλλοτε μπαίνει και άλλοτε όχι ανάλογα με τον συγγραφέα.



 


valeon

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 13956
    • Gender:Male
  • Κώστας Βαλεοντής <Φυσική, Tηλ/νίες, ΙΤ, Ορολογία>
Δεν έχω υπόψη μου κάποιον κανόνα. Διαισθητικά, θα έλεγα:

Να γράφεται δίστιγμο στην περίπτωση που ο μαθηματικός τύπος κλείνει την πρόταση, ή όταν ακολουθεί λίστα εξισώσεων.

π.χ.

Το μέγεθος x δίνεται από τον τύπο:/τη σχέση:/την εξίσωση:/τη συνάρτηση: x=f(α,β,...).
Το μέγεθος x δίνεται από τον τύπο/τη σχέση/την εξίσωση/τη συνάρτηση x=f(α,β,...), ο οποίος/η οποία μελετήθηκε από τον Α.
Από την εμπειρική σχέση x=f(α,β,...) υπολογίζουμε προσεγγιστικά το μέγεθος x.


Οι εξισώσεις που περιγράφουν το φαινόμενο είναι:
x1=f1(a,b,...) 
x2=f2(a,b,...) 
x3=f3(a,b,...). 

Και πάντοτε μετά τη λέξη «όπου» όταν αυτή εισάγει την επεξήγηση των συμβόλων ενός μαθηματικού τύπου.
π.χ.

Το βάρος δίνεται από τον τύπο
                      B = mg
όπου:
Β: το ζητούμενο βάρος
m: η μάζα του σώματος
g: η επιτάχυνση της βαρύτητας της Γης.


Apparatus

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1618
    • Gender:Male
  • Ως ουδέν γλυκίων ης πατρίδος ουδέ τοκείων γίγνεται
Κάποιο παλιοί συγγραφείς ξένοι (βλέπε Dover) και έλληνες εισάγουν και το κόμμα.


Οι εξισώσεις που περιγράφουν το φαινόμενο είναι:
x1=f1(a,b,...), 
x2=f2(a,b,...),
x3=f3(a,b,...). 


Το βάρος δίνεται από τον τύπο
                      B = mg,
όπου:
Β: το ζητούμενο βάρος,
m: η μάζα του σώματος,
g: η επιτάχυνση της βαρύτητας της Γης.

Ή διαφορετικά:

Το βάρος δίνεται από τον τύπο:
                      B = mg,
όπου:
Β: το ζητούμενο βάρος,
m: η μάζα του σώματος,
g: η επιτάχυνση της βαρύτητας της Γης.

Τι γνώμη έχεις;

Ακόμη τι γίνεται με το δίστιγμο όταν υπάρχει και το διαζευκτικό ή;

Π.χ. Η ταχύτητα δίνεται από τη σχέση: [σχέση...] ή [σχέση...].
« Last Edit: 25 Mar, 2016, 22:28:54 by Apparatus »


 

Search Tools