Author Topic: Θοδωρής Βοριάς  (Read 16772 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς
« on: 23 Jul, 2008, 20:40:19 »
Θοδωρής Βοριάς



[Πηγή για την εικόνα: το προσωπικό ιστολόγιο του ποιητή]

Γεννήθηκε το 1970 στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά (έντυπα και διαδικτυακά) περιοδικά. Διατηρεί το διαδικτυακό περιοδικό Λογοτεχνικά Επίκαιρα.

Ποιητικές συλλογές:
«Το τρύπιο ταβάνι», εκδ. Ερωδιός, 2005
«Νυχτερινές επιπλοκές», εκδ. Ερωδιός, 2008
«Πυγολαμπίδες» (33 χαϊκού), το Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου 67, Αθήνα, 2011
«Χαμένες ψηφίδες», Θεσσαλονίκη, 2012

Ανθολογημένα ποιήματα:


Ιστολόγιο του ποιητή: http://vorias.blogspot.com/.

Έγραψαν για τον Θοδωρή Βοριά:


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:18:52 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Δρόμοι που περπάτησες

[Ενότητα Νυχτερινές επιπλοκές]

Εχθροί και φίλοι οι δρόμοι που περπάτησες,
τους μετράς, με το δάχτυλό σου
να δείχνει την καρδιά σου.

Μητροπόλεως, Βενιζέλου, Εγνατία
ανοίγουν κάθε νύχτα τις μαύρες ραφές τους,
καταπίνουν κάθε παράταιρη μορφή
που δε χώρεσε σε καμιά πόλη,
που δε βολεύτηκε σε κανένα κορμί
και δεν έγινε αίμα να κυλήσει στις φλέβες μας.

Κανένας τοίχος δε φωνάζει ονόματα,
μέσα από ψιλές ματωμένες τρύπες
που αχνίζουν,
καμιά σελίδα με ποιήματα δε φτερουγίζει,
κανένα ποίημα πια δεν υπογράφεται με αίμα.

Κάθε νύχτα, σ’ αυτούς τους δρόμους,
φέρνω κρυφά κι από ένα στίχο
και του δείχνω τα σημάδια.
Απλώνω στο οδόστρωμα
κι ένα νήμα της σιωπής μου
να το βάψω με σκοτάδι,
πένθος στο μπράτσο να το ράψω
για τους πολέμους που δεν τέλειωσαν ακόμη.

Από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές (2008)


Με ένα όμορφο ποίημα που έχει άρωμα Θεσσαλονίκης και μου θυμίζει έντονα τον αγαπημένο μου Μανόλη Αναγνωστάκη με τον τελευταίο του στίχο για τους πολέμους, καλωσορίζω με μεγάλη μου χαρά στο αφιέρωμά μας στους ποιητές της Θεσσαλονίκης έναν ακόμη εκπρόσωπο της «αφανούς» γενιάς του 1990, τον Θοδωρή Βοριά. :-)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:19:52 by wings »

lionpsyche

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 1857
  • Gender: Female
Καλώς όρισε και από εμένα. Μόνο φίλος μας μπορεί να γίνει ένας ποιητής, ποτέ εχθρός!
« Last Edit: 12 Apr, 2013, 00:45:02 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Το φεγγάρι αλλάζει
« Reply #3 on: 27 Jul, 2008, 22:22:07 »
Θοδωρής Βοριάς, Το φεγγάρι αλλάζει

Είναι βραδιές που ξεφτίζει το φεγγάρι,
ασημιά ροκανίδια γεμίζει τον κάμπο
ο μακελάρης άνεμος.
Μικρό χαμοπούλι ριγμένο στο χώμα
η τελευταία λάμψη,
η τελευταία ελπίδα.
Το δέντρο μαράθηκε,
ο φίλος σκοτώθηκε,
το λάβαρο κάηκε…
κομμάτι – κομμάτι σκορπίζεις πατρίδα.

Είναι βραδιές που λιώνει το φεγγάρι,
σταγόνα – σταγόνα υγραίνει την πόλη,
υγραίνει τα μάτια μας.
Σκουριάζουν τα είδωλα,
σ’ ένα παλιό τουφέκι
σκούριασαν κι οι ιδέες.
Η αφίσα ξεθώριασε,
οι δρόμοι ησύχασαν,
το πλήθος κοιμήθηκε…
ταίριαξε στις ψυχές το «δε βαριέσαι αδερφέ.»

Είναι βραδιές που το φεγγάρι αυτοκτονεί,
αιμάτινες στάλες χαλάνε τον ύπνο μας,
χαλάνε τα όνειρά μας.
Μονάχα ρόδα και παπαρούνες
με ζωή πλημμυρίζουν
στο θάνατο του φεγγαριού.
Τα μάτια σκοτείνιασαν,
τα λόγια ξεθώριασαν,
τα στήθια πουλήθηκαν…
έριξαν την αγάπη στο κρεβάτι του μπουρδέλου.

Είναι βραδιές που το φεγγάρι ξενυχτάει,
παίζει στ’ αστέρια «τα μήλα»,
παίζει στα μάτια μου «αμπάριζα».
Αηδόνια τρελαίνουν την αύρα,
την αύρα που χαϊδολογά
τον θηρευτή των ονείρων.
Ένα παιδί γεννιέται,
ένα στάχυ ξεφυτρώνει,
μια σημαία κυματίζει…
χίλιες φωνές τραγουδούν:

Αυτός ο κόσμος
δεν μπορεί παρά να ζήσει.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 15:10:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Μια ηλιαχτίδα
« Reply #4 on: 19 Sep, 2008, 21:46:31 »
Θοδωρής Βοριάς, Μια ηλιαχτίδα

Μια ηλιαχτίδα τον τοίχο να εμβολίσει,
να διαπεράσει και τη μοίρα μας
που ξεχάστηκε στον πίνακα ανακοινώσεων.

Πόρτες και διάδρομοι είναι το τηλέφωνο.
Στοίχειωσε το κουδούνισμά του.

... Μια ηλιαχτίδα να ελευθερωθούμε.
Μονάχα να περάσει μέσα μας,
να μας πυρώσει,
να λιώσει το δεσμοφύλακα,
τη νοοτροπία μας.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 15:11:23 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Στην εξορία
« Reply #5 on: 01 Oct, 2008, 20:50:56 »
Θοδωρής Βοριάς, Στην εξορία

Πήρες τον κόσμο
να τον ρουφήξεις μονοκόμματα
και βρέθηκες εξόριστος
μ’ ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι.

Όχι εδώ, κάτω μονάχα,
στους δρόμους τσακίζει η εξορία.

Το πετροβόλημα δεν τάραξε τις συνειδήσεις.

Οι γροθιές σε πόνεσαν, μεγάλωσαν το τείχος.

Ξεθώριασαν οι αφίσες, περίμενες να ξεφωνίσουν,
ούτε τα συνθήματα ξεφώνισαν στον τοίχο,
καλύφθηκαν με διαφημίσεις.

Οι στίχοι σε χάραξαν,
ρυτίδα-ρυτίδα μετράω τα ποιήματά σου.

Πήρες τα μάτια σου,
τα έκλεισες στο κουτάκι των γυαλιών.
Πήρες τα χέρια, τα δίπλωσες
μαζί με τη σημαία στο συρτάρι.
Πήρες τ’ αυτιά σου και τα σφράγισες,
στην εξορία, είπες, δε χρειάζονται πολλά.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:21:22 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Το στερνό καμάρι
« Reply #6 on: 06 Nov, 2008, 16:36:57 »
Θοδωρής Βοριάς, Το στερνό καμάρι

Ο ήλιος χαμηλώνει,
οι σκιές μεγαλώνουν
στο πλακόστρωτο της παραλίας
κι έρχονται κάποιοι
που ξέμειναν από καμάρι,
να ευφρανθούν και να κομπάσουν
για τη μεγάλη τους σκιά.

Νάνοι με τη σκιά γιγάντων,
με το σουρούπωμα θ' αλλάξουν ρότα
για ολόφωτες πλατείες
προτού ξεπέσει το καμάρι τους.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 15:11:56 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Το σύνορο
« Reply #7 on: 01 Dec, 2008, 23:54:56 »
Θοδωρής Βοριάς, Το σύνορο

Στο τζάμι χτυπούσαν όλα,
σκέψεις, ιδέες, όνειρα
υποτάσσονταν
στο απροσπέλαστο σύνορο.

Η μοίρα έσπασε το τζάμι,
σου έγνεψε να πας
αλλά δεν ξέφυγες.

Υποταγμένες σκέψεις,
ιδέες τσακισμένες,
μουδιασμένα όνειρα
στηθήκανε μπροστά σου,
τώρα πια, συνοριοφύλακες.

Λόγια, συνθήματα, ανάσες στοιχειώνουν,
τρομάζουν τους ανυποψίαστους,
φωνάζουν το χθες στους πρωταγωνιστές.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 21 Feb, 2009, 15:12:13 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Τώρα που στέγνωσε
« Reply #8 on: 29 Dec, 2008, 20:25:34 »
Θοδωρής Βοριάς, Τώρα που στέγνωσε

Τώρα που στέγνωσε,
αίμα ήτανε και δάκρυ,
την καίνε στις πλατείες
τη σημαία μας
κι οι στάχτες στον αέρα
σου λέρωσαν το ακριβό κουστούμι.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:21:46 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Ρίζες
« Reply #9 on: 24 Jan, 2009, 02:33:56 »
Θοδωρής Βοριάς, Ρίζες

Γεμάτος ρίζες παντού ο κόσμος.
Ρίζες σ’ εκείνο το μικρό μπαλκόνι,
στο δρόμο που οδηγεί στο διπλανό χωριό,
σ’ όλη τη διαδρομή του τρένου,
στον ουρανό ανάμεσα στ’ άστρα.
Ρίζες στο έρημο ακρογιάλι,
ρίζες στους δρόμους της Αθήνας,
του Πλαταμώνα, του Πηλίου,
της Σαλονίκης, της Πόλης
ρίζες, ρίζες, ρίζες...

Τα δέντρα χουφτώνουν τη γη
και την κρατούν αιώνια
κι εμείς δε φεύγουμε παντοτινά
αλλάζουμε μονάχα και περνάμε.
Περνάμε κι αφήνουμε ρίζες
σκαρφαλωμένες, απλωμένες,
βυθισμένες, να ρουφάνε εικόνες.
Τις ζούμε τις εικόνες,
ζούμε μ’ εκείνες κι όλο αλλάζουμε
κι όλο περνάμε... καημένα δέντρα!

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:22:15 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Θίασος
« Reply #10 on: 10 Feb, 2010, 20:55:18 »


Σταμάτης Κραουνάκης, Νύχτα θεά
(τραγούδι: Μαρινέλλα / δίσκος: Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες (2000))


Θοδωρής Βοριάς, Θίασος

[Ενότητα Νυχτερινές επιπλοκές]

Στις έρημες καρδιές, στα καλντερίμια,
η νύχτα περπατάει σαν κλέφτης.

Αναζητάει γνώριμες μορφές του δρόμου
που ανάβανε πιο πριν στους έρωτές τους
και τώρα στροβιλίζουν στο σκοτάδι,
στάχτες που τις σέρνει ο αέρας.

Ακουμπάει τους βρεγμένους τοίχους
κι η ώχρα ξεφλουδίζει,
περπατάει στους βρεγμένους δρόμους
και λασπώνουν οι λοξές σκιές,
ψάχνει για ιδρωμένα κορμιά που ν’ αχνίζουν
απ’ τις εκπνοές του έρωτα.

Η νύχτα περνάει πάνω απ’ τα κορμιά μας
–χιλιάδες βυθισμένοι στα όνειρα
δεν καταδέχονται ν’ ακούσουν
τους πλανόδιους νυχτερινούς θιάσους.

Από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές (2008)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:23:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιάννης Σπανός & Δημήτρης Ιατρόπουλος, Της Χαλιμάς τα παραμύθια
(τραγούδι: Κώστας Καράλης / δίσκος: Τραγούδια και μπαλάντες (1977))


Θοδωρής Βοριάς, Απόρρητα περιστατικά

[Ενότητα Νυχτερινές επιπλοκές]

Να μην ξεχάσεις, να τραβήξεις την κουρτίνα
οι δρόμοι απόψε κρύβουν βλέμματα παράξενα.

Ας συγυρίσουμε,
ας κρύψουμε πίσω απ’ τις κουρτίνες
τα παραμύθια που έχτιζαν
ως τώρα τη ζωή μας.

Ας συζητήσουμε για περιστατικά απόρρητα:
για την κραυγή των στίχων,
για τα υγρά υπόγεια διαμερίσματα,
για τα μυαλά που κόλλησαν στην τηλεόραση.

Έπιασε βροχή, μην πλησιάζεις το παράθυρο
άλλωστε ακούγονται οι ψιχάλες
πάνω στη λαμαρίνα του άστεγου της γειτονιάς.

Γιατί όταν σταθείς μπροστά στο τζάμι
μπορεί να δεις κάποιον να προσπαθεί
να διασχίσει τον πλημμυρισμένο δρόμο,
ίσως γελάσεις που θα γεμίζουν
τα παπούτσια του νερό,
ίσως θυμηθείς τα παραμύθια,
πίσω απ’ τις κουρτίνες,
και δε θελήσεις κι απόψε να μιλήσουμε.

Από τη συλλογή Νυχτερινές επιπλοκές (2008)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:25:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Θάνος Μικρούτσικος & Λάκης Λαζόπουλος, Θυμάσαι
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκος: Ελλάς κατόπιν αορτής (1989))


Θοδωρής Βοριάς, Ξέφυγαν τα όνειρά μας

Ξέφυγαν τα όνειρά μας,
σκορπίστηκαν στον άνεμο.
Στους δρόμους
σβήστηκαν τα ίχνη μας,
ξεχάστηκε η μορφή μας,
χάθηκαν οι αφίσες.
Πίσω δεν έμεινε κανείς
ή έμειναν πολύ λιγότεροι.

Ξέφυγαν τα όνειρά μας.
Τα παιδιά μας, δικαστές,
δε θα ’χουνε ν’ ακούσουνε πολλά,
θα μας καταδικάσουν.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:26:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Λοΐζος & Κωστούλα Μητροπούλου, Ο δρόμος (δίσκος: Τα τραγούδια του δρόμου (1974))

Θοδωρής Βοριάς, Τοίχοι της Θεσσαλονίκης

Λόγια καρφωμένα από παλιά στους τοίχους
συζητάνε χαμηλόφωνα για ιδέες.
Συνθήματα που ήταν κάποτε γραμμένα
φουντώνουν τη συζήτηση...
ανάσες αγωνίας, φανατισμού,
ανάσες ενθουσιασμού, πόνου.

Κάποιοι τοίχοι στη Θεσσαλονίκη ζωντανεύουν,
μαντρότοιχος του λιμανιού,
υδραγωγείο της Καλλιθέας,
μάντρα των μνημάτων της Αγίας Παρασκευής.

Λόγια, συνθήματα, ανάσες στοιχειώνουν,
τρομάζουν τους ανυποψίαστους,
φωνάζουν το χθες στους πρωταγωνιστές.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:26:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62899
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θοδωρής Βοριάς, Πεζοδρόμιο
« Reply #14 on: 28 Jun, 2011, 16:29:07 »


Απόστολος Μπουλασίκης, Στο πεζοδρόμιο
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Να με φωνάζεις (1999))


Θοδωρής Βοριάς, Πεζοδρόμιο

Βρόμικα πεζοδρόμια καθορίζουν
τους άγριους δρόμους της πόλης
κι όμως πονάνε απ’ τη βρωμιά μας,
τρέμουν στην αγριότητα,
μέρα τη μέρα τρίζουν οι πλάκες τους,
ραγίζουνε και κομματιάζονται.

Κάθε Παρασκευή έχει πορείες με δεκάδες διαδηλωτές
και άλλοι, χιλιάδες,
φτιάχνουν την απεργία τριήμερη αργία.

Στα πεζοδρόμια, πρώτα τα βήματά μας
σιχάθηκαν οι πλάκες,
ύστερα τη ζέστη των καθισμένων ζητιάνων
και τη σκιά του απλωμένου τους χεριού,
τέλος εκείνες τις αστικές συνήθειές μας
που τις παρκάρουμε ανέμελα όπου βρούμε.

Στην πορεία δε φωνάζουν όλοι τα συνθήματα,
έγινε πια κι αυτό προνόμιο των καταξιωμένων,
των εκλεγμένων της πρώτης σειράς,
όσων κρατούν ψηλά τον τηλεβόα.

Τις νύχτες, στις έρημες συνοικίες
οι πλάκες κλαίνε,
μοιρολογάνε τα άσημα μυστικά
κάθε διαβάτη.

Νωχελικοί διαδηλωτές χαρίζουν
τα πλαστικά τους σημαιάκια
στους παραγεμισμένους κάδους του πολιτισμού μας
κι απλώνουνε τις τυπωμένες συνειδήσεις τους
κατάχαμα για να καθίσουν, μη λερωθούνε.

Τα πεζοδρόμια ψιθυρίζουν,
περιμένουν να περάσει η περίπολος,
ετοιμάζουν εξεγέρσεις.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι (2005)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 20:27:35 by wings »