Author Topic: Σοφία Κολοτούρου  (Read 6587 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Κολοτούρου
« on: 15 Dec, 2008, 13:24:46 »
ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ



Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Κρήτης και ειδικεύτηκε στην κυτταρολογία. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (έντυπα και διαδικτυακά). Ζει στην Αθήνα.

Ποιητικές συλλογές:
«Αν-επίκαιρα ποιήματα», εκδ. Δαρδανός-Τυπωθήτω, Αθήνα, 2007

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:


Μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο της ποιήτριας στη διεύθυνση: .


Ευρετήριο ελληνικής ποίησης
« Last Edit: 18 Aug, 2017, 12:24:27 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Κολοτούρου, Ο Δαβίδ στη θεωρία του χάους

Το ντόμινο
άρχισε με τους Πύργους
κι όλοι γνώριζαν:
η πεταλούδα, που πετάει
στο Τόκιο,
στο Ιράκ,
στην Παλαιστίνη
και στο Αφγανιστάν
φέρνει την καταιγίδα
στη Νέα Υόρκη.

Ποιος έριξε την πρώτη μπίλια;

Εγώ
ήμουν στη Γένοβα,
στο Γκέτεμποργκ,
στο Σηάτλ,
και πέταξα
μια πέτρα, με σφεντόνα…

Από τη συλλογή Αν-επίκαιρα ποιήματα (2007)

Πηγή: poiein.gr


Μ' αυτό το μικρό δείγμα από την πρώτη της ποιητική συλλογή, καλωσορίζω «επίσημα» τη Σοφία Κολοτούρου στην ποιητική γειτονιά του Translatum.

Σοφούλα, συγγνώμη, αλλά η αγάπη μου για τον ελεύθερο στίχο με κάνει να ξεκινήσω μ' αυτό το ποίημα. Άσε που θέλω να δουν όλοι πόσο όμορφα γράφεις και, κυρίως, πόσο όμορφα σκέφτεσαι για όσα συμβαίνουν γύρω μας και χωρίς ομοιοκαταληξία. Και μου έδωσες εσύ η ίδια το πάτημα αποβραδίς. :-)

Γιατί, κοίτα τι μας είπες:

Λοιπόν, εγώ πιστεύω ότι και οι δύο μορφές στίχου (ελεύθερος - ομοιοκατάληκτος) είναι ισότιμες μεταξύ τους, και περισσότερη σημασία έχει για μένα το μήνυμα, η ουσία των στίχων και δευτερευόντως η μορφή.
« Last Edit: 15 Dec, 2008, 14:02:27 by wings »

Sofiakol

  • Newbie
  • *
  • Posts: 56
Re: Σοφία Κολοτούρου
« Reply #2 on: 15 Dec, 2008, 18:47:37 »
Μα έπραξες πολύ σωστά. Εξάλλου, έχω γράψει και άλλα σε ελεύθερο στίχο κατά καιρούς, αλλά δεν τα έχω δημοσιεύσει, εκτός από κανά-δυο. Νομίζω ότι η κλίση μου είναι το ομοιοκατάληκτο - ωστόσο για το χατήρι σου θα δημοσιεύσω αμέσως τώρα εδώ 2-3 ακόμα σε ελεύθερο στίχο που κυκλοφορούν (αδέσποτα) στο Δίκτυο.


Sofiakol

  • Newbie
  • *
  • Posts: 56
Σοφία Κολοτούρου, Η τελευταία παλλακίδα

Ερωμένη.
Στήνω το θέατρό σου,
μεταβάλλομαι.
Αντικείμενο πόθου και ηδονής-
μηχανεύομαι
ρόλους και σκηνικά
και γίνομαι Υποκείμενο.

Γυναίκα.
Στήνω το σπιτικό
μιας οικογένειας.
Μεταπλάθομαι.
Μηχανή αναπαραγωγής-
ανακαλύπτω
το μητρικό ένστικτο,
δίνω ζωή
και γίνομαι Μητέρα.

Ιέρεια.
Στήνω ναούς,
επινοώντας νέες θυσίες.
Αντικείμενο λατρείας-
οικειοποιούμαι
τη μεταφυσική
και το θρησκευτικό ένστικτο
και γίνομαι Εξουσία.

Οι ρόλοι
μοιράστηκαν παλαιόθεν-
δεν μου δίνεις,
άλλες επιλογές, όσο αρνείσαι
να δεις πως είμαι Κυματομορφή
που ολοένα αλλάζει.

Δεν σου δείχνω
παρά ένα από τα πρόσωπά μου.
Είμαι η Τελευταία Παλλακίδα
και μυστικά θα φύγω.
Στην Πανσέληνο

Ανέκδοτο ποίημα (18/1/2001)

Πηγή: http://anastasia.pblogs.gr/tags/gynaika-gr.html
« Last Edit: 15 Dec, 2008, 19:27:17 by wings »

Sofiakol

  • Newbie
  • *
  • Posts: 56
Σοφία Κολοτούρου, Γυναίκα-Αράχνη
« Reply #4 on: 15 Dec, 2008, 18:54:33 »
Σοφία Κολοτούρου, Γυναίκα-αράχνη

Ταξίδεψα σε κλειστές καρδιές.
Σώματα παράξενα τραχιά
αντρικά σώματα, που ορθώσαν
το φαλλό τους.
Άνδρες, ανεξερεύνητη ήπειρος.

Ταξίδεψα σ' αυτά τα σώματα, απόλαυσα
τα ρυάκια των χυμών τους, αναρωτήθηκα
αν ήξεραν πώς ν' αγγίξουν τη Γυναίκα.
Αν θέλησαν να κατακτήσουν τη Γυναίκα.

Όπως τους κατακτούμε εμείς αγγίζοντας
τ' ακροχόρδονα των αισθήσεων εισχωρώντας
-διεισδύουμε απομυζούμε αποστραγγίζουμε
σταλάζουμε το δικό μας δηλητήριο.

Βαθιά κατακτούμε τα θύματά μας.
Ποιος μας είδε σαν θύμα,
ποιος μας κατέκτησε;

Στον πόλεμο των φύλων μας βλέπουν σαν τρόπαιο.
Καρφώνουν τη σημαία τους στο κορμί μας
κι αποσύρονται ολολύζοντας.

Ο νέος αιώνας επιστρέφει στη Μητριαρχία
και ήδη αναζητώ
ανυποψίαστα αρσενικά στήνοντας τον ιστό μου.

Ανέκδοτο ποίημα (29/3/2000)

Πηγή: http://members.tripod.com/~sofia_4/
« Last Edit: 18 Aug, 2017, 12:25:39 by wings »

Sofiakol

  • Newbie
  • *
  • Posts: 56
Re: Σοφία Κολοτούρου, Απρόβλεπτο
« Reply #5 on: 15 Dec, 2008, 18:56:17 »
Σοφία Κολοτούρου, Απρόβλεπτο

Στον L. of P.

Χαμηλώνει τ' απόγευμα, χαμηλώνει το φως
Μακραίνουν οι ίσκιοι.
Προβλέπουμε πως θα έρθει η νύχτα.

Οι απρόβλεπτοι άνθρωποι γίνονται προβλέψιμοι
στη λογική της φυγής.
Γερά η φυγόκεντρος τους σημαδεύει.
Θα φύγουν, λένε -και πάντα φεύγουν,
γύρω από ένα κέντρο περιστρεφόμενοι.
Το κέντρο της δικής τους εμμονής.

Οι προβλέψιμοι άνθρωποι βαδίζουν στην ευθεία.
Τους διαφθείρουμε καμιά φορά, τους πειράζουμε.

Βάζουμε εμπόδια για να δούμε αν θα συνεχίσουν
την ίδια απαρέγκλιτη γραμμή.
Μαγνητισμένοι πάντοτε ορθώνονται και συνεχίζουν
προς το δικό τους ηθικό Βορρά.

Εγώ δεν κινούμαι, ούτε ευθεία ούτε φυγοκέντρως.
Προβλέπω πως θα 'ρθει η νύχτα και θαυμάζω το Βόρειο Σέλας,
περιμένοντας μια σύγκρουση.

Ανέκδοτο ποίημα (26/6/2000)

Πηγή: http://members.tripod.com/~sofia_4/
« Last Edit: 18 Aug, 2017, 12:24:50 by wings »


Sofiakol

  • Newbie
  • *
  • Posts: 56
Re: Σοφία Κολοτούρου
« Reply #6 on: 15 Dec, 2008, 18:58:15 »
Αυτά για σήμερα και ευχαριστώ πολύ την Βίκυ για την ανάρτηση της...άλλης μου πλευράς!


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 660673
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
Re: Σοφία Κολοτούρου
« Reply #7 on: 15 Dec, 2008, 18:59:47 »
Μα έπραξες πολύ σωστά. Εξάλλου, έχω γράψει και άλλα σε ελεύθερο στίχο κατά καιρούς, αλλά δεν τα έχω δημοσιεύσει, εκτός από κανά-δυο. Νομίζω ότι η κλίση μου είναι το ομοιοκατάληκτο - ωστόσο για το χατήρι σου θα δημοσιεύσω αμέσως τώρα εδώ 2-3 ακόμα σε ελεύθερο στίχο που κυκλοφορούν (αδέσποτα) στο Δίκτυο.

Εγώ προτιμώ να κάνω τον διαχωρισμό μεταξύ καλών και κακών ποιητών· όχι, μάλλον μεταξύ καλών και κακών ποιημάτων. Τα μορφικά/υφολογικά μέσα που μετέρχεται κάποιος δεν με ενοχλούν καθόλου, αν εξυπηρετούν το σκοπό του ποιήματος και αγγίζουν τις κατάλληλες χορδές. Για να το θέσω πιο «λαϊκά»: δεν έχω καμία ιδιαίτερα προτίμηση στις ξανθιές ή στις καστανές, παρά απλούστατα σε εκείνες που μου αρέσουν ;)
« Last Edit: 15 Dec, 2008, 19:06:27 by spiros »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Σοφία Κολοτούρου
« Reply #8 on: 15 Dec, 2008, 19:09:27 »
Αυτά για σήμερα και ευχαριστώ πολύ την Βίκυ για την ανάρτηση της... άλλης μου πλευράς!

Μα, δεν κατάλαβες. Η άλλη σου πλευρά ήρθε και μου 'κανε φοβερά παράπονα το μεσημέρι. Δεν την προσέχεις καθόλου, μου είπε. Και της απάντησα: «Τώρα θα δει το παλιοκόριτσο. Θα το κάνουμε να τρέχει και να μην προλαβαίνει.» :-)

Να 'σαι καλά, Σοφία! Εμείς σ' ευχαριστούμε για την άλλη πλευρά (;) της ζωής (μας) που μας δείχνετε με τους στίχους σας, τόσο εσύ όσο και όλοι οι άλλοι ποιητές.

« Last Edit: 18 Aug, 2017, 12:26:14 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Κολοτούρου, Άμβλυνση συναισθημάτων

Έχω καιρό να νιώσω ένα συναίσθημα,
ευγενικό σαν τη μελαγχολία,
έντονο κι αιχμηρό, σαν κάποια τύψη,
επίμονο, καθώς ένα προαίσθημα,
φτερούγισμα σαν την ανησυχία,
συσφικτικό και πνιγηρό σαν θλίψη.
Έχω καιρό να νιώσω ένα συναίσθημα.

Έχω καιρό να νιώσω μια διακύμανση.
Κάτι οξύαιχμο κι αιχμηρό σαν πόνο,
κάποιαν ανάλαφρη και φωτεινή χαρά.
Είμαι σε σύγχυση, με μόνο μια επισήμανση:
Στα όνειρά μου βιώνω ακόμα κάποιο τρόμο,
έντονο, ακέραιο, όπως μια φορά.
Έχω καιρό να νιώσω μια διακύμανση.

Έχω καιρό ν' αποσυνθέσω το «εγώ» μου
κι είτε, σαν έρωτας, προς τα έξω να στραφώ,
είτε σαν θλίψη να με σπάσω σε κομμάτια.
Τα εφάρμοσα παλιά στον εαυτό μου,
για να υπερβώ προσωρινά τον εγωισμό,
για να γνωρίσω κάποια νέα μονοπάτια.
Μα έχω καιρό ν' αποσυνθέσω το «εγώ» μου.

Οχυρωμένη τώρα, έξω από το συναίσθημα,
από τον κάθε εισβολέα προστατευμένη,
με σταθερή, αρραγή αντίληψη του κόσμου,
μ' ακολουθεί ένα επίμονο προαίσθημα:
πως σ' ό,τι θα συμβεί κι ό,τι συμβαίνει
δεν συμμετέχει, μόνο βλέπει ο εαυτός μου.
Οχυρωμένος τώρα κι έξω από το συναίσθημα.

6.5.2001

Από τη συλλογή Αν-επίκαιρα ποιήματα (2007)
« Last Edit: 18 Aug, 2017, 12:26:54 by wings »

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 660673
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Βίντεο για το βιβλίο της Σοφίας Κολοτούρου «Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;» με παρουσίαση μέρους του κόμικ του Σπύρου Δερβενιώτη:

     



Πηγή: http://kofosi.blogspot.com/2010/09/blog-post.html
« Last Edit: 06 Oct, 2010, 10:46:41 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Κολοτούρου, Γαλάζιες μέρες
« Reply #12 on: 16 Jul, 2012, 12:49:44 »


Γιάννης Σπάθας, Μια γαλάζια μέρα (δίσκος: Τα μυστικά του δρόμου (1999))

Σοφία Κολοτούρου, Γαλάζιες μέρες

Μέρες που ανοίγουνε, καθώς
σκίζουμε πάλι το βελούδο του γαλάζιου.
Το σώμα λαχταρά, αφυπνίζεται
κι οι μυρωδιές μας ξεσηκώνουν.

Μνήμη της όσφρησης, ένστικτο αρχέγονο,
μας κατευθύνεις πάλι.

Βραδιά αναστάσιμη κι οι πόθοι των σωμάτων
διαχέονται σαν νυχτολούλουδο κι απόψε.
Κι εσύ, αντικείμενο του πόθου μου
-σε βλέπω ως τρεμοπαίζει
η ψυχή του κεριού και στάζει αργά.

Ποθώ και πάλι τ' απαγορευμένο σμίξιμο.
Ανάστησέ μου την ηδονή του σώματος,
ω αιώνια επανερχόμενο καλοκαίρι μου.
Υποτάσσομαι στην αγαπημένη μου εναλλαγή
του κυκλικού χρόνου.

Σώμα του πόθου μου επιστρέφεις
μνήμη του πάθους μου έρχεσαι ξανά.

Και θα σε βρίσκω πάντα,
όταν οι μέρες γίνονται βελούδινα γαλάζιες
κι οι νύχτες επικίνδυνα θυμητικές.

Ανέκδοτο ποίημα (29/4/2000)

Πηγή: http://members.tripod.com/~sofia_4/
« Last Edit: 16 Jul, 2012, 12:53:10 by wings »