Author Topic: Κούλα Αδαλόγλου  (Read 16033 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου
« on: 23 Aug, 2012, 15:41:44 »
Κούλα Αδαλόγλου



[Φωτογραφία: Γιάννης Δ. Βανίδης]

Γεννήθηκε στη Βέροια το 1953. Σπούδασε φιλολογία στο ΑΠΘ. Πήρε μεταπτυχίο στην Εφηρμοσμένη Γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και διδακτορικό δίπλωμα από το ΑΠΘ. Διετέλεσε Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων. Από το 2007 είναι διευθύντρια του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Αποτελεί μέλος της συγγραφικής ομάδας των βιβλίων «Έκφραση / Έκθεση» που εισήγαγαν την επικοινωνιακή γλωσσική διδασκαλία στο λύκειο. Εργάζεται ερευνητικά σε θέματα που αφορούν τη διδασκαλία της γλώσσας και την αξιολόγηση της γλωσσικής ικανότητας των μαθητών.

Ποιητικές συλλογές:
«Καταγραφές», ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1982
«Στο μεταίχμιο» (επιμέλεια Χρίστου Τσολάκη), ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1992
«Δύο ελεγείες και μία ωδή», εκδ. Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 1996
«Μαθητεία στην αναμονή», εκδ. Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 2001
«Διπλή άρθρωση», εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα, 2009
«Οδυσσέας, τρόπον τινά», εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη, 2013

Πεζογραφία:
«Βγήκε ένας ήλιος χλωμός» (διηγήματα), εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα, 2012

Μελέτες:
«Η γραπτή έκφραση των μαθητών», εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 2007

Ανθολογημένα ποιήματα:


Έγραψαν για την Κούλα Αδαλόγλου:

[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 15:44:55 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Τραγούδι
« Reply #1 on: 23 Aug, 2012, 16:39:28 »


Μίκης Θεοδωράκης, Στα περβόλια
(τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης / από το έργο Το τραγούδι του νεκρού αδελφού (1962))


Κούλα Αδαλόγλου, Τραγούδι

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Ξεκουράσου πια, παλιέ αγωνιστή.
Τόσοι χειμώνες και χιόνια στα μαλλιά σου.
Οι άλλοι βολεύτηκαν μέσα σε μαλακές παντόφλες
και φιλολογικά απογευματινά.
Εσύ απόμεινες να κοιτάς το παρελθόν και το μέλλον
με κάτι απορημένα μάτια.
Δεν καταλάβαινες καλά-καλά πώς φτάσατε σ’ αυτή τη θέση.
Βαστούσες ένα τσιγάρο ανάμεσα στα κιτρινισμένα νύχια.
Κάπου κάπου χάιδευες κάτι ετοιμοθάνατα όνειρα.
Όμως το αίμα σου δε χτυπούσε όπως άλλοτε
να σπάσει τις φλέβες.
Εσύ που κουμαντάριζες το όπλο
το ίδιο καλά με τη γυναίκα.
Τώρα σε κουμαντάραν χάπια, αρθριτικά
και στο δωμάτιο μυρωδιά από οινόπνευμα και καμφορά.
Κι έτσι έγειρες να ξεκουραστείς –για πάντα.

Μη με κοιτάζεις με μάτια ορθάνοιχτα μέσα στον ύπνο μου.
Δεν τον αντέχω αυτό τον πόνο στο στομάχι.
Κάτι μάθαμε κι εμείς.
Πάνω στην εφηβεία μαράναν τον ανθό μας.
«Μη μιλάς – μη σκέφτεσαι – μην κρίνεις.»
Χτυπούσαν τα βράδια άγρια την πόρτα.
Ύποπτα μάτια γκρέμιζαν τους τοίχους του σπιτιού.
Δε σου ’μενε ούτε μια γωνιά
δικής σου ζωής.

Τότε εσύ τραγουδούσες
μ’ ένα τραγούδι που ’κλεινε ολάκερο τον ήλιο∙
από τα στήθια σου ανάβρυζε η πίκρα
κι ένας λυγμός
για τη φτωχή πατρίδα.
Τραγουδούσες μ' ένα τραγούδι
που ’λεγε για τις φυλακές, τα ξερονήσια
και γινόταν ένα με την ελπίδα μας
χάιδευε τα πληγωμένα κορμιά μας
τις καρδιές μας που
ξεχείλιζαν πόνο και όνειρα.
Ξεκουράσου πια και μη φοβάσαι.
Το πήραμε το τραγούδι σου.
Μαζί να παλέψουμε το Χάρο.
Να κυνηγήσουμε το φόβο.
Κι αυτό το κατακάθι που σκοτείνιασε την ψυχή μας
να διαλυθεί.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:08:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Γιώργος Χατζηνάσιος & Κυριάκος Ντούμος, Τα χρόνια τα φοιτητικά
(τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Χωρίς ταυτότητα (1980))


Κούλα Αδαλόγλου, Στο καθιστικό

[Ενότητα αρμοί. (1979-1981)]

Αναφορές τη γενέθλια πόλη

2η έκφραση

Στο καθιστικό


Ένα σπίτι έχει στοιχειώσει μέσα μου,
τώρα που η ζωή και η πρωτεύουσα
με σφίγγουν σαν τανάλια.
Ένα σπίτι λιτό και ζεστό σαν τους γονιούς μου.
Κει που μετριόμουνα με τη μικρούλα μουσμουλιά
που μεγαλώσαμε μαζί∙
κει που ρουφούσα αχόρταγα με τη χούφτα το νερό
απ’ τη μεγάλη βρύση της αυλής
τη στεφανωμένη απ’ την κληματαριά.

Σαν μπήκα στην εφηβεία
μαζευόμασταν η παρέα στο καθιστικό δωμάτιο
που έβλεπε στο δρόμο.
Κοιτάζαμε βουβοί, γεμάτοι απορία και δέος,
το πρώτο χνούδι που άνθιζε στα μάγουλα
ή το στήθος που πάλευε ντροπαλά να κρυφτεί
μέσα στο σφιχτά κουμπωμένο πουκάμισο.
Μιλούσαμε για καιρούς αλλοτινούς,
με λόγια άλλων, που ’διναν έκφραση
στα όσα τυραννικά μέσα μας αναδεύονταν.
Σα σουρούπωνε δεν ανάβαμε το ηλεχτρικό.
Έτσι στο σκοτάδι που μας τύλιγε
έρχονταν δίπλα μας ο Όμηρος, ο Μακρυγιάννης∙
και άλλοι πολλοί απλοί άνθρωποι του λαού,
όλοι τους σταυρωμένοι και γεμάτοι αίματα.
Έτσι μάθαμε να μιλάμε
για δικαιοσύνη και λευτεριά.

Ένα σπίτι έχει στοιχειώσει μέσα μου
τώρα που κάτι με την καρδιά μου, κάτι μέσα απ’ τα βιβλία
πασχίζω να βρω μιαν άκρη,
ενώ έξω απ’ τη μπαλκονόπορτα
ένα ανάπηρο φυτό με κοιτάζει ειρωνικά.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:09:52 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Πίστευα πως
« Reply #3 on: 07 Dec, 2013, 21:10:54 »


Δημήτρης Παπαδημητρίου & Γιάννης Γιαβάρας, Στενά μου σύνορα
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Στης ψυχής το παρακάτω (2001))


Κούλα Αδαλόγλου, Πίστευα πως

[Ενότητα αρμοί. (1979-1981)]

Πίστευα κάτι απ’ το χαμόγελό σου
κάτι στο άγγιγμα
απ’ τα ζεστά σου δάχτυλα.
Πίστευα πως
θα ’σπαζε η καρδιά μου από χαρά.
Κι η Σαλονίκη –δήθεν– όμορφη.
Θάλασσα γυαλί, σπίτια ανθρωπινά,
παιδιά λεύτερα με μπαλόνια και γλειφιτζούρια.
«Δήθεν» όλα.
Έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι τρέχουν,
τ’ αυτοκίνητα τσιρίζουν,
στα προάστια το κρύο σε παγώνει.
Οι εργάτες γερνούν γρήγορα
και τα παιδιά τους φτωχά.
Λοιπόν καλύτερα ίσως
που ξαναμάζεψα τα φτερά μου.
Το κλάμα βουβό
κι ένα κενό στο μυαλό μου.
Όμως έτσι κι αλλιώς
δεν είναι καιρός για ψευδαισθήσεις.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:10:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


George Harrison, Poor Little Girl (album: Best of Dark Horse 1976–1989 (1989))

Κούλα Αδαλόγλου: ελληνική επαρχία, 1983

[Ενότητα Ποιήματα από το 1982 ως το 1984]

Πώς να φτάσεις τον άνεμο που κυνηγάς
με το ποδάρι που σέρνεις, Μαργαρίτα;
Μαργαρίτα, που σεργιανάς στο χωματόδρομο
σαν το σκυλί που το κουτσάνανε με πέτρα.
Μην κοιτάς τ’ αγόρια που τρέχουν με ποδήλατα και μηχανές.
Τι είναι ο έρωτας, Μαργαρίτα;
Μη μετράς τα δάχτυλά σου και βγαίνουν λειψά
δεν κάνει να κλαις.
Μαργαρίτα, σακατεμένο ρεφρέν σε δίσκο γραμμοφώνου.
Μαργαρίτα, θα γεράσεις ανυμέναιη και μόνη,
Μαργαρίτα, χορτασμένη τον οίκτο από ντόπιους και ξένους
Μαργαρίτα, πεινασμένη την παρέα και το παιχνίδι.
Μαργαρίτα, σφραγισμένη σ’ ελληνική επαρχία.

Από τη συλλογή Στο μεταίχμιο (1992)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:11:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου: [Α, ρε Οδυσσέα...]
« Reply #5 on: 31 Jan, 2015, 21:11:07 »


Θέμης Καραμουρατίδης & Οδυσσέας Ιωάννου, Η μνήμη
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας & Νατάσα Μποφίλιου / δίσκος: Πρώτες λέξεις (2014))


Κούλα Αδαλόγλου, [Α, ρε Οδυσσέα...]

[Ενότητα 1. Μηνύματα στον Οδυσσέα]

Α, ρε Οδυσσέα,
αυτό κι αν με τρελαίνει:
είκοσι χρόνια σε περίμενα
και τώρα που χρειάστηκε να λείψω για δουλειές
ούτε ένα βράδυ δεν μπορείς να περιμένεις...

*

Καλέ μου Οδυσσέα,
αδυνατώ να καταλάβω.
Τι σου ζητώ, ένα χάδι, ένα χαμόγελο.
Πρέπει να ’ρθουν τα πάνω κάτω,
για να μου δείχνεις αφοσίωση;

*

Θα ’ρθεις πάλι για έρωτα.
Θα παραληρεί το γιασεμί
θα ξεσαλώνουνε τα μικροπούλια.
Δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ.
Θα ’χω πληγές.
Σου το ’χω πει, δε θέλεις να τ’ ακούσεις:
Σαν μένω μόνη μου
ματώνει η μνήμη.

Από τη συλλογή Οδυσσέας, τρόπον τινά (2013)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:12:05 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Πορεία
« Reply #6 on: 01 Dec, 2015, 21:52:42 »


Γιώργος Σταυριανός, Πορεία
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη / δίσκος: Έρημη πόλη (1982))


Κούλα Αδαλόγλου, Πορεία

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Κρατούσες το πλακάτ με τα λεπτά σου δάχτυλα.
Ο αέρας περνούσε μέσα απ’ τα δαχτυλίδια των μαλλιών σου
και γέμιζε ηλεκτρισμό.
Τα χείλη σου σφίχτηκαν. Μια απόφαση άνθισε στα μάτια σου.
(Κι εγώ να χάνω μέρα τη μέρα τη φωνή μου.
Δύσκολο να τους διδάξεις την αλήθεια.
–Κι εξαιρετικά επικίνδυνο.)
Κι οι άλλοι γύρω να περνούν αδιάφοροι.
Άνθρωποι σκυφτοί, που συνήθισαν τη λαιμαριά στο λαιμό τους.
Φορούν κάθε πρωί το καλό τους χαμόγελο για τον προϊστάμενο
και δε φωνάζουν ούτε όταν πονούν,
μην η φωνή τους θεωρηθεί αναρχική διαμαρτυρία...
Λοιπόν εμείς συνεχίζουμε. Μείναμε μόνοι.
Κρατάμε σαν φυλαχτά τα μάτια του μικρού
που πουλάει τις νύχτες τσίχλες
και την εικόνα του σακάτη με τα λαχεία–
σκιά θλιβερή στο μισοσκόταδο.
Τα βράδια με κρατάς απ' το χέρι και περπατούμε αργά
να μας χτυπήσει ο αγέρας το πρόσωπο.
Τριγύρω άνοιξη κι εμείς η ζωή.
Ως πού θα βαστάξουμε και τι μας μέλλεται ποιος ξέρει;
Προς το παρόν ζούμε και τραγουδάμε.
Πότε ψιθυριστά και πότε ασυγκράτητα τραγουδάμε.
Οι φωνές μας χάρτινες σαΐτες αιωρούνται στο μέλλον∙
να τις βρουν τα παιδιά και να παίξουν
παίζοντας ν’ αγαπήσουν
ό,τι κι εμείς απελπισμένα αγαπήσαμε.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:13:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Θνητή μητέρα
« Reply #7 on: 01 Dec, 2015, 22:08:31 »


Μίκης Θεοδωράκης, Στο τέταρτο πάτωμα
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη & Αντώνης Καλογιάννης / δίσκος: Ο ήλιος και ο χρόνος (1974))


Κούλα Αδαλόγλου, Θνητή μητέρα

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Κουράστηκες να περπατάς τόσο δρόμο
κι όμως δε λες τίποτα, μη με στενοχωρήσεις.
Μόνο στα μάτια σου διακρίνω την κούραση.
Δε λες τίποτα. Όπως δεν έλεγες, όταν
με το τριμμένο παλτό πήγαινες χιλιόμετρα δρόμο
για να δουλέψεις, γιατί έπρεπε,
κι όλο αδυνάτιζες κι όλο χλώμιαζες.
Όπως δεν έλεγες, στη φυλακή,
κείνους τους δύσκολους καιρούς.
Στα πελώρια μάτια σου μπλέκονταν όνειρα και ιδέες
και η ομορφιά όλου του κόσμου.
Έτσι έμεινες ανάλλαχτη από τον καιρό
κι η αγκαλιά σου να μυρίζει στοργή και ζέστα.
Κι όμως θα σε χάσω. Το ξέρω πως θα σε χάσω.
Πώς θα είναι ο κόσμος χωρίς τις γκρίζες σκάλες των μαλλιών σου
χωρίς τα μικρά σου πόδια κι αυτά τα μάτια σου
που όλο απορούν και λυπούνται;
Πώς θα ’ναι η ζωή μου χωρίς το χάδι απ' τη φροντίδα σου,
χωρίς τη μοσκοβολιά της καρδιάς σου;
Φοβάμαι. Όχι τη λήθη.
Την απουσία.
να τις βρουν τα παιδιά και να παίξουν
παίζοντας ν’ αγαπήσουν
ό,τι κι εμείς απελπισμένα αγαπήσαμε.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:13:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Σε αναμονή
« Reply #8 on: 01 Dec, 2015, 22:25:02 »


Μίκης Θεοδωράκης & Δήμητρα Μαντά, Ο κύκλος του νερού
(τραγούδι: Αγγελική Ιονάτου / δίσκος: Μια θάλασσα γεμάτη μουσική (1994))


Κούλα Αδαλόγλου, Σε αναμονή

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Πώς να συνηθίσω στη μοναξιά
εγώ που αγαπήθηκα τόσο πολύ;
Έπαιζε το ραδιόφωνο ένα όμορφο μελαγχολικό τραγούδι
κι είχε πιάσει μια φθινοπωριάτικη βροχή–
1η του Οκτώβρη.
Και τότε έκλαψα. Η μοναξιά έρχεται.
Κι ο πόνος θα ’ναι δικός μου
τι κι αν στέκονται άλλοι τριγύρω;
Όμως πορεύομαι. Τεντωμένο δοξάρι
ρουφώ τη ζωή – στον αγώνα και στην αγάπη.
Τεντωμένο δοξάρι – κι η μοναξιά ας φρενιάζει.
Όχι όπως εσείς
που δεν έχετε ούτε τη γεύση
από στυφό κυδώνι.
Σεις που σταυρώσατε τη νιότη
στα τεντωμένα μαλλιά
σε ρούχα μακρυμάνικα
–και τα βράδυ τα μάτια να γυαλίζουν
από επιθυμίες ανείπωτες,
κι οι ψυχές γεμάτες πάθη–
σεις που εξορίσατε τη ζωή.
Θυμάμαι το καλοκαίρι στους δρόμους του χωριού
τα πόδια μου άσπρα απ’ τη σκόνη.
Τώρα τα χέρια άσπρα απ' την κιμωλία.
Τι να πεις στα παιδιά που όλο ρωτούν
για τη μοναξιά και την υποκρισία;

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:14:45 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Ορόσημο
« Reply #9 on: 01 Dec, 2015, 22:42:15 »
Κούλα Αδαλόγλου, Ορόσημο

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Να μη σταματήσουμε∙ ας προχωρήσουμε κι άλλο.
Δεν μπορεί∙ κάπου θα βγάζει αυτό το μονοπάτι.
Μην κοιτάς τη συστάδα των δέντρων κι αυτούς τους θάμνους
που κλείνουν το δρόμο.
Δεν μπορεί∙ κάπου θα βγάζει.
Μη σκαλίζεις μόνο τ’ αρχικά μας στο δέντρο.
Χάραξε ημερομηνία και ώρα.
Να τη θυμόμαστε αυτή τη μέρα.
Χτες βράδυ ονειρεύτηκα:
μια βάρκα με λευκό πανί∙
ανάσαινα το κυμάτισμά του
και μια γαλήνη είχε απλωθεί στη θάλασσα και στον ύπνο μου.
Λες να ’ναι το αύριο;
Το σήμερα το μοιράσαμε κόκκινες φέτες καρπούζι∙
φτύνουμε τα κουκούτσια
κι αιστανόμαστε το χυμό γλυκό και κρύο
να διατρέχει το στέρνο μας.

Απόψε θα ξενυχτήσουν πάλι οι ψαράδες.
Κι εγώ θα ζητιανεύω λίγη δροσιά από τ’ άσπρα σεντόνια.
Αύριο σαν κάθε μέρα
στην ακρογιαλιά οι πέτρες θα εμποδίζουν τα παιδιά να τρέχουν.
Το κύμα ολοένα θα γλείφει τις πέτρες στρογγυλές.
Μ’ αυτές τις πέτρες θα σμιλέψω το κορμί σου.
Ν’ αναδυθείς κάτι ανάμεσα
σε ενάλιο θεό και λεβέντη βαρκάρη
φουσκώνοντάς σου τα μπράτσα
δυο αρμαθιές ελπίδες.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:15:50 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Η απομάκρυνση

[Ενότητα αρμοί. (1979-1981)]

Αναφορές τη γενέθλια πόλη

1η έκφραση

Η απομάκρυνση


Τώρα θα κρυώνεις
τούτη την άνοιξη που μπολιάστηκε χειμώνα,
που το πρώτο ανθισμένο χαμόγελο των δέντρων
μαράθηκε και σβήστηκε
και η βροχή σου γεμίζει τα μάτια με δάκρυα.
Θ’ ανοίγεις την μπαλκονόπορτα
να μπει το χλιαρό ανοιξιάτικο αγέρι
και θα μπαίνει ένας αέρας υγρός και πηχτός.
Τώρα θα κρυώνει
και πιο πολύ η ψυχή σου...
Τα μεσημέρια
θα παλεύεις μάταια να διακρίνεις λίγο ουρανό
πάνω ή δίπλα απ’ τις απέναντι πολυκατοικίες.
Στον ύπνο σου θα ’ρχεται η μεγάλη βρύση της αυλής
με την ασβεστωμένη αγκαλιά της
και το κανάτι με το κρύο νερό∙
καθώς και η ξαπλωτή πολυθρόνα
όπου κοιμόσουν τα μεσημέρια
κάτω απ’ τον ίσκιο της πικροδάφνης...
Τώρα τα βράδια θα μένεις άγρυπνη
ν’ ακούς την ασίγαστη βοή των αυτοκινήτων.
Θα μένεις άγρυπνη και θα κρυώνεις–
πιο πολύ η ψυχή σου–
έτσι που σιωπηλή κι ανήμπορη
νύχτες θ’ ακούς την τρομερή ανάσα
του εγκέλαδου.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:17:12 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Νάξος
« Reply #11 on: 01 Dec, 2015, 23:24:46 »


Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Ο χορός των Κυκλάδων
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Τα κατά Μάρκον (1991))


Κούλα Αδαλόγλου, Νάξος

[Ενότητα αρμοί. (1979-1981)]

Ήτανε όμορφο το μεγάλο νησί όταν φτάσαμε,
ανασαίνοντας ήσυχα τον απογευματινό του ύπνο.
Εδώ έγινε το θάμα.
Η Αριάδνη ξανάσμιξε με το Θησέα
σ’ έναν έρωτα πανάρχαιο.
Και ξαναχώρισαν.
Αυτή τη φορά έφυγε η Αριάδνη–
κι ο Διόνυσος πάντοτε δίπλα της
μ’ ένα φλασκί μπρούσκο κρασί στο χέρι.
Την ώρα του αποχωρισμού
το λυπημένο χαμόγελο του Θησέα
σκέπασε όλο το νησί.
Η Αριάδνη το πήρε μαζί της
μαζί με το στραφτάλισμα απ’ τις ρόγες των αμπελιών
κάτω απ’ τον ήλιο...
Ψηλά το κάστρο συνέχιζε τη δική του σιωπηλή ζωή.
Σαν έπεφτε το βράδυ
ο Μάρκος Σανούδος ανέβαινε
στον πιο ψηλό πύργο στο Καστέλι
κι ανασαίνοντας άγρια το θαλασσινό αέρα
μούγκριζε μ’ ανοιχτά τα δυο του χέρια:
«Τα νησιά μας, τα νησιά μας.»

«Τα νησιά μας, τα νησιά μας»
φωνάζουμε κι εμείς,
που βλέπουμε τους απλούς ανθρώπους
να παλεύουν μ’ ένα χώμα δύσκολο.
Καθώς τους αφήνουν να γερνούν άσκοπα.
Καθώς τους αφήνουν να πεθαίνουν απορημένοι κι αβοήθητοι.
Καθώς τους αφήνουν να ξεπουλάνε τη γη τους.
«Τα νησιά μας, τα νησιά μας»
αγωνιούμε κι εμείς.
Τούτο το καλοκαίρι
βάλαμε στ’ αυτί μας την κοχύλα και δεν ακούσαμε τη θάλασσα∙
μονάχα κάτι υπόκωφο
σα λυγμό.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:18:39 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κούλα Αδαλόγλου, Αρκεί
« Reply #12 on: 01 Dec, 2015, 23:45:48 »
Κούλα Αδαλόγλου, Αρκεί

[Ενότητα αρμοί. (1979-1981)]

Χειμώνιασε πια.
Αλλά σήμερα μια λιακάδα αναπάντεχη.
Το ταβάνι σταμάτησε να στάζει.
Μόνο μια διάχυτη μυρωδιά μούχλας
αιωρείται στην αίθουσα.
Τα παιδιά γράφουν,
απορροφημένα απ' τις σκέψεις τους.
Τα κοιτάζω.
Ένας ήλιος θριαμβευτής όρμησε απ' τα παράθυρα.
Χρύσισε το χνούδι στ’ αγορίστικα μάγουλα.
Τα μαλλιά του Θανάση έδειξαν πιο ξανθά.
Ένας πυρρός αχνός στεφάνωσε
τις μαύρες σκάλες του Γιώργου.
Ο Χρήστος σήκωσε για μια στιγμή τα μάτια του,
ξαφνιασμένος απ' το δυνατό φως,
και ξανάσκυψε στην κόλλα του.
Τα κορίτσια, λυτρωμένα ήδη απ’ το άγγιγμα της υγρασίας,
πέταξαν τα πανωφόρια
τέντωσαν τα λυγερά –ασχημάτιστα ακόμη– κορμιά τους.
Η Λία στερέωσε τα γυαλιά της
με μια κίνηση σαν τη δική μου.
Η Μαρία στερέωσε το χτενάκι της
παίρνοντας μια συνήθεια δική μου.
Η Άννα με κοίταξε και σταύρωσε τα πόδια της,
όπως εγώ.

Την άλλη ώρα θα τους μιλάω.
Θα διαλύομαι σε σαρανταδύο ζευγάρια μάτια,
που θα απορροφούν και θα με αφομοιώνουν.
Έτσι θα με πάρουν μαζί τους.
Και θα με βρουν στα πρώτα τους όνειρα,
στις πρώτες ανησυχίες, στα ερωτηματικά τους,
στο νόημα κάποιων λέξεων
που τώρα τις ψηλαφούν γράμμα-γράμμα
ρουφούν τη μυρωδιά τους
κι η φτωχή τους κάμαρη λαμπαδιάζει.
Δυναμώνουν τα εφηβικά μπράτσα.
Κι η καρδιά δυναμώνει κι αυτή.
Κάτι είναι κι αυτό.
Κάτι είναι.

Από τη συλλογή Καταγραφές (1982)
« Last Edit: 03 Jun, 2017, 12:20:02 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Κούλα Αδαλόγλου
« Reply #13 on: 19 Mar, 2016, 15:46:58 »


Κούλα Αδαλόγλου & Αρχοντούλα Διαβάτη στην εκπομπή «Ένα βιβλίο, ένα ταξίδι» στου Στέλιου Λουκά (TV100, Μάρτιος 2013)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Κούλα Αδαλόγλου
« Reply #14 on: 19 Mar, 2016, 15:49:26 »


Η Κούλα Αδαλόγλου στην εκδήλωση του περιοδικού Μανδραγόρας «Με ποιήματα και μουσική απαντάμε στο φόβο, το ρατσισμό και την ξενοφοβία» (13.12.2013)