Author Topic: Βαγγέλης Τασιόπουλος  (Read 15335 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Βαγγέλης Τασιόπουλος
« on: 21 Nov, 2008, 20:28:32 »
Βαγγέλης Τασιόπουλος



Γεννήθηκε στον Μελιγαλά της Μεσσηνίας το 1959. Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Αλεξανδρούπολη και Ειδική Αγωγή και εργάζεται στην εκπαίδευση. Ζει εδώ και χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Ποιητικές συλλογές:
«Η εποχή της Άνοιξης», 1983
«Το νέον της οδού», 1987
«Το δάκρυ του Πολύφημου», 1992
«Η μνήμη της σιωπής», 1995
«Ποιήματα 1979-1995», εκδ. Σύγχρονοι ορίζοντες, Θεσσαλονίκη, 1999
«Οι λάμιες του θολού βυθού», 1999
«Γράνα», εκδ. Σύγχρονοι ορίζοντες, Θεσσαλονίκη, 2007

Βιβλία για παιδιά:
«Δρακοντομυστικό» (έμμετρο παραμύθι), 1997
«Κόσμο λένε την αυλή μας» (ποίηση για παιδιά), 2000
«Χίλιοι μύθοι ένα μαρούλι» (ποίηση για παιδιά), 2000
«Ο καλικάντζαρος που έχασε το δρόμο» (παραμύθι), 2000
«Μύθοι από τους μύθους του Λαφοντέν», 2001
«Ο Τούφας στο Μεγάλο Δάσος» (παραμύθι, σε συνεργασία με τον Στάνισλαβ Μαριάνοβιτς), 2003
«Η συμμορία του ΠΟΥΡ-ΠΑΣ» (νουβέλα για παιδιά), 2006

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:



[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 27 Dec, 2014, 18:15:30 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Βαγγέλης Τασιόπουλος, Ένα παραμύθι πριν το όνειρο του Φόρκυνα

στον Βαγγέλη Κάσσο

Του Φόρκυνα ο Θεός
πριν από κάθε όνειρο κοιτούσε το νερό
κι έλεγε
για το μεγάλο δέντρο
πως τάχα ξεκίνησε απ' την ψυχή
κι υψώθηκε ως τη δασεία τ' ουρανού

στις αγρυπνίες του χειμώνα έλεγε
μαζεύονται παιδιά φυσώντας τη μπουρού
κι ανοίγουνε τα μάτια τους στο πέλαγο
να δουν το χρώμα της Ιθάκης

ακόμη και τον ποιητή μνημόνευε ο ύψιστος
που ομολογούσε το αίμα του:
      εδώ ξύπνησε ο πολυμήχανος
      εδώ τον φώτισε το ασήμι της ελιάς

Όμως όσο κι αν έψαχνε δεν έβρισκε ο Θεός το Βασιλιά
γιατί
ο Βασιλιάς είναι παντού
μικρός κι απέραντος Κανένας
παραμονεύει τα μεσάνυχτα στο δάκρυ του Πολύφημου
και πού να δει το μελανό του σώμα

ερχόταν τότε μια μικρή
Τον έπαιρνε απ' το χέρι
      ακούς τη θάλασσα; του έλεγε
      εκεί να πάμε πρέπει
      δε γίνεται

μόνο μεσάνυχτα να παίζεις το κορμί μου
εκεί        εκεί τολμούν τα όνειρα
εκεί        πρέπει να πάμε.

Από τη συλλογή Το δάκρυ του Πολύφημου (1992)


Σημείωση ανθολόγου: Στην ελληνική μυθολογία ο Φόρκυνας ήταν γιος του Πόντου και της Γης.
« Last Edit: 28 Oct, 2013, 00:48:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Αντώνης Βαρδής & Ανδρέας Αγγελάκης, Κάτω απ' την κληματαριά
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Οι Μάηδες οι ήλιοι μου (1978))


Βαγγέλης Τασιόπουλος, Το κλήμα του παππού

Όταν σβήνει το φως
κρατά έναν θόρυβο το κλήμα του παππού
κι έρχεται η σελήνη πλέκοντας
μες στου κισσού το χάραμα
τις πόρτες.
Ανάβουν τα δάχτυλα και
προσπερνούν οι μέλισσες
σφίγγοντας των βατράχων
τις αμφίβιες εκκλήσεις.
Στου ασβέστη τη γαλήνη
το γιασεμί και ο Ταΰγετος
πυρώνουν τη μοναξιά τού
μαντολίνου.
Σέρνουν χορό ενάντιο
τ' ανθάκια της πορτοκαλιάς
και η σκιά του ανεμοδείχτη.

Φρέσκος καφές αχνίζει
από τις φλέβες μας
ο Τζακ αιμορραγεί
αλυχτώντας στο βαρέλι.

Έξω
η αμμουδιά των ελαιώνων
σπέρνει την ιαχή του τελευταίου
τρένου.
Βαδίζει με του ορεσίβιου
τη σκιά
μια τούφα χαμομήλι.

Έχει κι ο πυρετός την ώρα του
βάλσαμο κι ασήμι.

Όμως ο θόρυβος απλώνει
σαν Κυριακή ανεβαίνει στους φεγγίτες
στις στέγες ύστερα
κρεμιέται από τις χελιδονοφωλιές
και τους εσπερινούς
γέρνει αποσταμένος
κάπου κάπου στα μισάνοιχτα παράθυρα
αδειάζει στη στέρνα τους αγγέλους του
πηδώντας μ' ένα σύννεφο σπουργίτια
αλαφιασμένα.

Όλη νύχτα περιφέρεται υγρός
και σαν χαράξει
επιμένει
μες στο σακούλι τού παπά
ν' αναζητά όρθρους.

Όταν σβήνει το φως
πάντα θυμάμαι...

Από τη συλλογή Το νέον της οδού (1987)
« Last Edit: 28 Oct, 2013, 00:50:15 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μίκης Θεοδωράκης, Το φεγγάρι κάνει βόλτα
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος: Η Ελένη των φεγγαριών (1994))


Βαγγέλης Τασιόπουλος, Φεγγαροσυμβάντα

Η σελήνη θα ξαπλώσει το βράδυ
πάνω στην ξανθή αμμουδιά
θα 'χουνε σβηστεί τα αρχικά, οι καρδιές
τα παλάτια

Τα χόρτα
του τοπίου φύλακας
Θα ησυχάσουν
θα χύσουνε το νυχτερινό τους δάκρυ
και ξανά για το τοπίο κόσμημα

Όταν ξαπλώσει το βράδυ η σελήνη
θα κατηφορίσουν οι άνθρωποι
να πάρουν ένα κομμάτι φως
να κάνουν έρωτα
κι ύστερα να δώσουν ένα τέλος στη φωνή που τους ακολουθεί
Δε θέλουμε προστάτες, δε θέλουμε οδηγούς.

Από τη συλλογή Η εποχή της Άνοιξης (1983)
« Last Edit: 28 Oct, 2013, 00:51:51 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Ηλίας Ανδριόπουλος & Νίκος Γκάτσος, Το τραγούδι του παλιού καιρού
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς, ανάγνωση ποιήματος: Γιάννης Φέρτης / δίσκος: Αργοναύτες (1998))


Βαγγέλης Τασιόπουλος, Μ' ένα τραγούδι

Μ' ένα παλιό τραγούδι στα δυο χείλια
αραχνιασμένο στο ύψος της ψυχής
σαν την ευχή που αδίκησε και έρπει
Έτσι κι εμείς
αδιάκοπα σερνόμαστε στο χώμα
την τύχη επιθυμώντας των πτηνών.

Από τη συλλογή Η εποχή της Άνοιξης (1983)
« Last Edit: 28 Oct, 2013, 00:52:21 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Αποσπερίτης (δίσκος: Της αγάπης γερακάρης (1996))

Βαγγέλης Τασιόπουλος, Το νέον της οδού

στον Γιάννη Τζανετάκη

Σπάσαν κάτι τζάμια τα παιδιά
της Ελπινίκης
κρυφά    με τις αρβύλες τού
Βαρνάβα

απόδειπνο   τραβούσαν
βιαστικά για τον προφήτη
κλωτσούσαν τις φλέβες
των λασπόνερων
κι υγίαιναν
ώσπου τα διάλεξε
η σκιά των κωνοφόρων

χόρεψαν ζεϊμπέκικο
μια σπιθαμή
απ' τα σύννεφα
και γλίστρησαν
το ρίγος των δεκάξι
ως... την κλαγγή
και το πρησμένο νύχι
του στρατιώτη

– Κλείσε το φως και βγες
προτού να φέξει
η νικοτίνη σού 'χει νίψει
την προβιά
ηρέμησε μικρέ μου αποσπερίτη
κυλούν από το μάτι τού προφήτη
τα παιδιά

Η πόρτα δείχνει δώδεκα
γίνε το μαύρο τώρα
κι αύριο ξανά

κι έπειτα
έχυσε τη μέρα στα ερπετά
κάποιος που ορκιζόταν τρέφοντας
τους ίσκιους στα σπουργίτια

κι εκείνα μες στον ίλιγγο
βροχή     ξεθύμαναν στο πόδι
της Ευτέρπης
                    το μεθυσμένο όνειρο

έγινε νύχτα
πληγή ανηφόριζε το ίσιο πέλαγο
ψηλά
δυο παραμύθια νότια
σκόνη στο κλέος τού Ευρώτα.

Από τη συλλογή Το νέον της οδού (1987)
« Last Edit: 22 Mar, 2014, 23:46:31 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Βαγγέλης Τασιόπουλος, Οι γάτοι
« Reply #6 on: 17 May, 2011, 17:52:28 »


Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ο γάτος
(με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη / δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))


Βαγγέλης Τασιόπουλος, Οι γάτοι

Οι γάτοι των πόλεων
δεν ψάχνουν ξέρετε στους δρόμους
για νομίσματα
ούτε δηλώνουν νηστικοί ή ευδαίμονες

ιχνηλατούν τα οχήματα
διογκωμένοι εκτελούν τα σπέρματα
του ψύχους
έχουν μιαν έλλειψη αδιαφορίας
που σκορπάει στον καθένα μας.

Από τη συλλογή Το νέον της οδού (1987)
« Last Edit: 28 Oct, 2013, 00:53:34 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Στέφανος Κορκολής & Άντα Δούκα, Βασανισμένη Κυριακή
(τραγούδι: Μαρινέλλα / δίσκος: Για πρώτη φορά (1997))


Βαγγέλης Τασιόπουλος: Τότε... η πολιτεία σώπαινε

μες στο λευκό ριγμένη από έναν ψίθυρο
αιθέριο πλάσμα
διπλωμένο στον υμένα του

με το δίκοχο του παραδείσου
τις νύχτες δάκρυ στο λευκό της ώμο
τα βήματα των ποιητών
                                              μολυσμένα εξανθήματα
σώπαινε

                                     όπως σωπαίναν τα πουλιά της
ανεβασμένα στο φεγγίτη του χεριού μας
κι αγνάντευαν τη θάλασσα

τότε

                              ό,τι δεν μπορούσανε τα μάτια μας
το κάναμε       φόβο.

Από τη συλλογή Το δάκρυ του Πολύφημου (1992)
« Last Edit: 28 Oct, 2013, 00:53:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62015
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Βαγγέλης Τασιόπουλος, Η ρητορική των αναμνήσεων

γ'


συλλαβιστά επιστρέφουν τις λέξεις τα πουλιά. ό,τι τους πεις το υπερασπίζονται νομίζεις. ασπάζονται τη γη κι απολαμβάνουνε το ύψος. δίχως καθόλου έπαρση συνήθως λείπουν. και μένουν τα σπίτια αδειανά χωρίς προστάτες. οι λέξεις τότε αναθυμιάζουν.
αναζητούν παντού τα σάπια τους κομμάτια οι συνεργοί, οι σύζυγοι κι οι ακροβάτες. μέσα στον πανικό τους στήνουν παγίδες, επικηρύσσονται οι ένοχοι. πολεμικά ανακοινωθέντα τρομοκρατούν τις πολιτείες. κι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι πιο τίποτα ζηλεύουν και φοβούνται. τις λέξεις όμως τις περιφέρουν τα πουλιά. συλλαβιστά ως είθισται τις επιστρέφουν όταν.

Από τη συλλογή Γράνα (2007)