Αλέξανδρος Ίσαρης, Ο Νέος της Μοτύης και άλλα μυστήρια

wings · 1 · 2319

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70722
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ο νέος της Μοτύης και του Μετς

Σάββατο, 31.01.09



Ο Αλέξανδρος Ίσαρης είναι πρώτα από κάθε άλλη του ιδιότητα ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Μας υποδέχθηκε στο σπίτι του στο Μετς, όπου αναπτύσσονται η ιδιωτική ζωή και η καλλιτεχνική δημιουργία σαν αχώριστα κομμάτια.

Όταν περνάς το κατώφλι του νιώθεις τόσο ευπρόσδεκτος όσο και μυστηριακά επεμβατικός στην ήρεμη συνέχεια της δημιουργικής δράσης του ποιητή και ζωγράφου.

Η καλλιτεχνική του παρουσία μεταφέρεται από τη γραφή, στη μετάφραση και από εκεί στη ζωγραφική. Έχει δημοσιεύσει δοκίμια, πεζά, ποιήματα και μεταφράσεις, και επί οκτώ χρόνια ήταν υπεύθυνος της ελληνικής σύνταξης του περιοδικού Ausblicke. Είναι επίσης πολύ γνωστός ζωγράφος και γραφίστας. Έχει παρουσιάσει ζωγραφική του σε οκτώ ατομικές και σε δώδεκα ομαδικές εκθέσεις.

Ο Αλέξανδρος Ίσαρης είναι μια πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα. Από το πινέλο στην πένα και από την πένα στη μετάφραση, δένει όλη αυτή τη δημιουργικότητά του με μια ζωή... μοναχική.

Αλέξανδρε, ο άγνωστος νέος της Μοτύης ήταν η τελευταία σου έμπνευση. Πραγματοποίησες μια έκθεση υπό τον τίτλο «Ο Νέος της Μοτύης και άλλα μυστήρια».

Ο νέος της Μοτύης ήταν μια σπουδαία αφορμή. Κατέληξε να είναι κεντρικό θέμα μιας έκθεσης που ετοίμαζα τέσσερα χρόνια και είναι ουσιαστικά το σύνολο του έργου μου από το 2004 έως το 2007, αλλά δεν ήταν μια έκθεση γι’ αυτόν και μόνο.


Πες μας λίγα πράγματα γι’ αυτόν…

Είναι ένα από τα ωραιότερα αγάλματα της αρχαιότητας, παραγγελία κάποιου πλουσίου, και βρέθηκε στη Μότσια της Κάτω Ιταλίας το 450 π.Χ. Τον συνάντησα πρώτη φορά στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας σε μια έκθεση και έμεινα εκστατικός. Για να λυτρωθώ από την εμμονή που μου γέννησε η παρουσία του αποφάσισα να τον ζωγραφίσω.

Είναι ένας άντρας ένθεος με εσωτερική ένταση και θεϊκή χάρη, συγχρόνως γυμνός και ντυμένος. Ο καλλιτέχνης με έναν εξαιρετικά περίτεχνο τρόπο έχει σκαλίσει πάνω στο σώμα του νέου ένα διάφανο ύφασμα... Είναι ένα μυστήριο. Ξέρεις, έχω πάντα την ψευδαίσθηση ότι επικοινωνώ με το νέο της Μοτύης, πράγμα βεβαίως ουτοπικό. Αλλά νιώθω ότι γεννά ελπίδα η ψευδαίσθηση αυτή της συνομιλίας με το παρελθόν μας.


Άρα ο νέος της Μοτύης γίνεται ο νέος του Μετς... Είσαι πράγματι πολυδιάστατος. Τι είσαι όμως περισσότερο;

Νομίζω ότι περισσότερο από όλα τα άλλα είμαι ζωγράφος. Θεωρώ απλά ότι είμαι ένας καλός ποιητής και πεζογράφος. Η διαδικασία της γραφής είναι ένα είδος αντίστασης. Αλλά και η μετάφραση είναι ένα στάδιο που μου δημιουργεί τεράστιο άγχος.

Όπως ξέρεις, κάθε πίνακας χρειάζεται έναν και δύο μήνες για να ολοκληρωθεί. Αυτό το διάστημα όμως δεν με αγχώνει τόσο και δεν με βασανίζει όσο η περίοδος που γράφω και μεταφράζω. Η ενασχόληση με το λόγο μού δημιουργεί τεράστιο άγχος. Δεν συγκρίνεται με την εικαστική δημιουργία.


Και νόμιζα ακριβώς το αντίθετο…

Αυτή την εποχή γράφω διηγήματα και συγκεκριμένα τώρα γράφω ένα με θέμα τη δολοφονία του Βίνκελμαν και βρίσκομαι σε τρομερή αγωνία. Εχω βυθιστεί σε αυτή την ανεξήγητη και αινιγματική ιστορία. Των γειτονικών δωματίων του Βίνκελμαν και του δολοφόνου του. Θέλω να πω ότι η περιπέτεια της γραφής είναι δύσκολη και βασανιστική.

Αγαπημένος σου στίχος;

«Και όταν θα μας ρωτήσουν αγαπήσατε θα απαντήσουμε, ω ναι, πολύ πολύ…»

Εσείς οι Σαλονικιοί είστε παθιάρηδες τελικά.

Μπορεί, αλλά εγώ μετά από 30 χρόνια στην Αθήνα μάλλον έχω πάψει να λέγομαι Θεσσαλονικιός.

Ζεις λοιπόν 30 χρόνια στην Αθήνα. Πώς σου φαίνεται αυτή η πόλη, έχεις φίλους εδώ;

Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλούς γνωστούς και λιγότερους φίλους. Αυτή η πόλη έχει αρχίσει να με καταθλίβει και περισσότερο οι συμπεριφορές των ανθρώπων που την κάνουν πιο απάνθρωπη. Παρατηρώ γύρω μου τους ανθρώπους. Φαίνονται να είναι ευτυχισμένοι μέσα σε μια βαθιά δυστυχία...


Εσύ πώς αντιστέκεσαι;

Δημιουργώντας... Κλείνομαι στο σπίτι και δημιουργώ. Εξάλλου το μεγάλο πρόβλημα της ζωής μου είναι ότι νιώθω τρομερή μοναξιά... Η δημιουργία για μένα είναι ένα σωσίβιο, ένα άλλοθι.

Και για την Τέχνη σήμερα πώς νιώθεις;

Έχουμε καλούς ζωγράφους και καλούς ποιητές και η πολιτιστική ζωή της πόλης έχει γίνει πιο πλούσια. Συμβαίνουν όντως αρκετά πράγματα και πολλά από αυτά σπουδαία και στο θέατρο και στη μουσική.

Όμως ζούμε σε μια δύσκολη πόλη και σε μια ακόμα πιο δύσκολη εποχή. Κυριαρχούν η προχειρότητα και ο λαϊκισμός. Ζούμε σε μια εποχή σκουπιδότοπο.

Η πόλη, τα σπίτια, οι άνθρωποι θυμίζουν σκουπιδότοπο. Αλλά μέσα σε αυτή την απαισιοδοξία υπάρχουν νησίδες εξαιρετικών εξαιρέσεων, που μου δίνουν και εμένα το κουράγιο να συνεχίσω.


Ποιους θαυμάζεις από το χώρο της Τέχνης σήμερα;

Θαυμάζω από το χώρο της ποίησης περισσότερο τις γυναίκες ποιήτριες. Όπως τη Μαρία Λαϊνά, τη Ζέφη Δαράκη, τη Δήμητρα Χριστοδούλου, την Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ. Αλλά και από τους άνδρες, τον Μιχάλη Γκανά, τον Αναστάση Βιστωνίτη, τον Γιάννη Κοντό. Υπάρχουν λοιπόν νησίδες... αλλά συνολικά ζούμε σε μια πολιτιστική έρημο. Έχει πολλή υγρασία αυτή η πόλη και τρώγει τις αντιστάσεις...

Επιμέλεια: Αναστασία Καψάλη

Πηγή: εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος


 

Search Tools