Θόδωρος Αγγελόπουλος, Η σκόνη τού χρόνου

wings · 5 · 4434

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71010
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Πρεμιέρα της νέας ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου



 «Ζούμε περίοδο κλειστού ορίζοντα. Ένα τοπίο στην ομίχλη, σ΄εναν κόσμο που δεν ξέρει που πάει», έλεγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, με αφορμή σήμερα, τη συνέντευξη Τύπου για την επίσημη πρεμιέρα της νέας του ταινίας, «Η σκόνη του χρόνου», στο Μέγαρο Μουσικής, λίγες ημέρες πριν από την προβολή, στο Φεστιβάλ Βερολίνου και τρεις ημέρες πριν η ταινία βγει στις ελληνικές αίθουσες, την Πέμπτη,12 του μηνός.

Στο μεταξύ και δεδομένου ότι κάποια σκηνή με τον πρωταγωνιστή Γούιλαμ Νταφόε, έχει γυριστεί στο Μέγαρο Μουσικής, επιλέχθηκε η επίσημη πρώτη της «Σκόνης του χρόνου», να γίνει την Τετάρτη, 11 του μηνός, στο Μέγαρο.

Ιρέν Ζακόμπ, Μισέλ Πικολί, Μπρούνο Γκαντς, «υπό την μπαγκέτα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, οδηγούν τον θεατή σε ένα ταξίδι μνήμης, μεταφέροντας στην μεγάλη οθόνη βιώματα από τα μεγάλα γεγονότα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, μέσα από μια ιστορία έρωτα και μετέωρων προσδοκιών, φιλτραρισμένα στο χρόνο αλλά όχι θαμπά για τους ήρωες που τα έζησαν.

«Ζούμε σ΄ έναν κόσμο κλειστό», είπε ο Θ.Αγγελόπουλος, γι αυτό και τα παιδιά βγαίνουν στο δρόμο,χωρίς να ξέρουν ότι ανάμεσα στο παιχνίδι- που προκάλεσε ακόμα και το θάνατο του νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου-, βγαίνει μια αλήθεια: ποια σχέση με το μέλλον έχει το παρόν;».

Σε ερώτηση για την κριτική που έχει τύχει το έργο του, ο ίδιος θεωρεί ότι «τους σκηνοθέτες δεν τους διαλέγει η κριτική ούτε το κοινό αλλά ο χρόνος» και πως για τον ίδιο, όλες του οι ταινίες είναι κεφάλαια της ίδιας ταινίας. Κεφάλαια, όπως είπε, «ενός μεγάλου βιβλίου, πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, στο χρόνο που πέρασε αλλά και σε αυτόν που έρχεται».

Η επόμενη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, φέρει τον προσωρινό τίτλο «Αύριο» και με αυτήν θα κλείσει την τριλογία που άνοιξε με το «Λιβάδι που δακρύζει» και συνεχίζει με την «Σκόνη του χρόνου».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AΠΕ

Πηγή: εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (9 Φεβρουαρίου 2009)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71010
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Τους σκηνοθέτες δεν τους διαλέγει η κριτική, αλλά ο χρόνος»

Αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, παρόντος του Κ. Παπούλια, θα γίνει η επίσημη πρεμιέρα της νέας ταινίας «Η σκόνη του xρόνου»

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009


Σκηνή από τη νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Η σκόνη του xρόνου».
Όπως είπε ο σκηνοθέτης, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στο Καζακστάν ακόμη και ντόπιοι κομπάρσοι τρέπονταν σε φυγή εξαιτίας του κρύου.


«Κατάλαβα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου όταν πήγα στη σχολή  κινηματογράφου. Όταν έβαλα για πρώτη φορά το μάτι μου στον φακό και βγήκε ένα πλάνο, εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήταν σαν να ανακάλυπτα τον κόσμο. Όχι μόνο τον κινηματογράφο. Από εκεί και πέρα όλα κύλησαν φυσιολογικά, σαν αναπνοή» είπε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατά τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών εν όψει της επίσημης πρεμιέρας της ταινίας του «Η σκόνη του χρόνου». Αύριο στις 20.00 η Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη θα υποδεχθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, την Ελένη Καραΐνδρου, που υπογράφει τη μουσική της ταινίας, τους πρωταγωνιστές Γουίλεμ Νταφόε και Ιρέν Ζακόμπ, καθώς και το κοινό που επιθυμεί να παρακολουθήσει τη νέα δημιουργία τού διεθνώς αναγνωρισμένου σκηνοθέτη. Αφού μίλησε για τις δύσκολες συνθήκες των γυρισμάτων (τρομακτικές θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν στις στέπες του Καζακστάν, ακόμη και ντόπιοι κομπάρσοι να τρέπονται σε φυγή μη μπορώντας να αντέξουν το κρύο), ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έκανε λόγο και για τα γυρίσματα που έχει ο... καιρός: έχοντας κατακεραυνωθεί από τους συμπατριώτες του, η ταινία του «Ο θίασος» έπρεπε να ταξιδέψει ως τις Κάννες για να κερδίσει διεθνή καταξίωση και να επιστρέψει θριαμβεύτρια. «Η εκδίκηση είναι ένα  πιάτο που τρώγεται κρύο. Τους σκηνοθέτες δεν τους διαλέγει ούτε η κριτική ούτε το κοινό,αλλά ο χρόνος» τόνισε με ικανοποίηση.

...

Η συνέχεια του άρθρου στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71010
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Η ποίηση χωρά σε κάθε μέρα μας»


Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Η σκόνη του χρόνου», η νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, δεύτερο μέρος της τριλογίας που άρχισε με «Το λιβάδι που δακρύζει», είναι μια δυνατή, ποιητική ματιά πάνω στη λήθη που κινδυνεύει να μας κάνει να ξεχάσουμε το παρελθόν αλλά και έκκληση για να διαλογιστούμε για το μέλλον. Μέσα από την ιστορία τριών βασικά ανθρώπων - της Ελένης (Ιρέν Ζακόμπ), του Σπύρου (Μισέλ Πικολί) και του Γιάκομπ (Μπρούνο Γκανζ), σε μια περίοδο 50 χρόνων, ο σκηνοθέτης καταγράφει μέσα από τις μνήμες ενός σκηνοθέτη (Γουίλεμ Νταφό) την πορεία των τριών προσώπων του, ξεκινώντας από τη σταλινική περίοδο και τους καταυλισμούς των εξόριστων κομμουνιστών στην Τασκένδη μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και το πέρασμα στον 21ο αιώνα.



Ταινία πολυσύνθετη, σημαντική, που συνδυάζει τον εσωτερικό ρεαλισμό με την ποίηση και το λυρισμό με μια δύναμη και ομορφιά στο επίπεδο των καλύτερων ταινιών του σκηνοθέτη. Μετά το φεστιβάλ του Βερολίνου, προβάλλεται τώρα και στις αθηναϊκές αίθουσες.

- Το θέμα του χρόνου υπάρχει και στις άλλες σας ταινίες. Εδώ, όμως, το τονίζετε ιδιαίτερα και όχι μόνο στον τίτλο. Σε κάποια στιγμή, μάλιστα, όταν ο Νταφό μονολογεί, στα αγγλικά, «το χιόνι που πέφτει... πάνω στο χρόνο που έφυγε, πάνω στο χρόνο που φεύγει», μου θύμισε στίχους από τον Τ. Σ. Ελιοτ, «time past and time present...»

«Δεν είναι τυχαίο. Τα "Τέσσερα κουαρτέτα" είναι από το αγαπημένα μου βιβλία. Ακόμη και στο "Βλέμμα του Οδυσσέα" υπάρχουν ατόφιοι στίχοι του Ελιοτ μέσα σε διάλογο. Χρησιμοποιώ στίχους του Ρίλκε, του Ελιοτ, του Σεφέρη, σε διάλογο έτσι που να μη φαίνεται».

- Για σας η ποίηση παίζει σημαντικό ρόλο...

«Τελευταία πήρα ένα γράμμα από νέο που με ρωτάει: "χωράει η ποίηση στο σινεμά;" Και σκεφτόμουν: χωράει; Εγώ νομίζω ναι. Η ποίηση είναι μια υγρασία που την έχουμε ανάγκη γιατί διώχνει τη στεγνή καθημερινότητα. Η ποίηση υπάρχει παντού, όχι μόνο στο σινεμά. Και σου καλυτερεύει τη ζωή».

- Η δομή της ταινίας έχει και κάτι από τον Προυστ...

«Ναι, αυτό το ανακάτεμα που γίνεται ανάμεσα στο παρόν στο παρελθόν. Οι άνθρωποι χωρίζουν το χρόνο σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Για μένα είναι ένας αυθαίρετος διαχωρισμός που υπάρχει στις δυτικές κοινωνίες, αλλά όχι στις ανατολικές, στην Ιαπωνία, την Ινδία... Ο χρόνος γι' αυτούς είναι ενιαίος. Υπάρχουν πολλές εκδοχές, ακόμη και στην αρχαιότητα. Από τον Ηράκλειτο μέχρι τον Παρμενίδη οι ορισμοί της έννοιας του χρόνου είναι διαφορετικοί. Για μένα όλα είναι παρόντα».

- Η σκόνη του χρόνου, όμως, κάνει να τα ξεχνάμε...

«Ναι, είναι η λήθη. Υποτίθεται ότι εκφράζει μια πικρία. Αυτό που ο Μπρούνο Γκανζ πίστευε πως οδηγούσε σ' έναν άλλο κόσμο, κάποια στιγμή κατέρρευσε, σώπασε. Η σιωπή είναι αυτή η σκόνη του χρόνου. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν σωπαίνει».

- Δηλαδή, αυτά που πίστευε η αριστερά κατέρρευσαν και έμεινε η απογοήτευση...

«Ναι, αλλά είναι και το ότι για γενιές ολόκληρες οι αριστεροί έζησαν με μια αναμονή του καινούριου, της αλλαγής. Θυσιάστηκαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η ταινία μιλάει για τα τελευταία πενήντα χρόνια μέσα από την ιστορία τριών προσώπων που συναντώνται και ερωτεύονται μ' έναν έρωτα που προκαλεί το χρόνο. Είναι μια ιστορία που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και την Αμερική. Η ζωή των περισσότερων από μας είναι μέσα στον 20ό αιώνα: οι έρωτες , τα ταξίδια, τα διαβάσματά μας, όλα όσα πιστέψαμε... Εδώ, μέσα από μια προσωπική ιστορία, κάνουμε ένα μικρό απολογισμό των 50 αυτών χρόνων και του τέλους ενός αιώνα, μαζί και του τέλους, ίσως, μιας ελπίδας».

- Ισως και μιας ιδεολογίας...

«Ναι, μέσα στον 20ό αιώνα υπάρχουν δύο μεγάλα ρεύματα: ο κομμουνισμός και ο φασισμός. Που οδήγησαν σε μια σειρά από συγκρούσεις και το μεν ένα κατέρρευσε δίκαια, ενώ το άλλο κατέρρευσε γιατί δεν μπόρεσε να κρατήσει το ανθρώπινό του πρόσωπο».

- Υπάρχουν τρεις σημαντικοί σταθμοί μέσα στην ταινία: ο θάνατος του Στάλιν, όπου περιμέναμε ν' αρχίσει μια νέα εποχή μετά το 20ό συνέδριο. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, που άνοιξε νέους δρόμους. Και η αρχή ενός νέου αιώνα όπου περιμέναμε κάτι το καινούριο. Και στις τρεις περιπτώσεις είχαμε μια απογοήτευση.

«Ακριβώς, ο 20ός αιώνας ήταν ο αιώνας των μεγάλων υποσχέσεων και των μεγάλων απογοητεύσεων. Της μεγάλης σκληρότητας και του μεγάλου ονείρου. Αντιφατικά πράματα... Χθες μου ήρθε ένα μήνυμα από το Φεστιβάλ Βερολίνου που μου ζητάνε να γράψω ένα σύντομο κείμενο για το πώς αισθάνθηκα για την πτώση του Τείχους... Και θυμήθηκα ότι τότε βρισκόμουν με τον Βιμ Βέντερς, συζητούσαμε προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, κάπου στη Γαλλία νομίζω. Θυμάμαι τον Βιμ να κλαίει. Την επόμενη χρονιά από την πτώση, έγινε μια συναυλία στο Βερολίνο από τον Μπέρνσταϊν με την 9η του Μπετόβεν. Διάλεξα τη συναυλία αυτή ν' ακούγεται από το ραδιόφωνο την Πρωτοχρονιά της νέας χιλιετίας. Αλλά για μένα ήταν μια αναφορά σ' εκείνη τη στιγμή της πτώσης του Τείχους».

- Βλέπετε την αριστερά να ξαναβρίσκει τον εαυτό της;

«Δεν ξέρω. Παραμένω πάντα αριστερός σε πλήρη σύγχυση. Ελπίζω σ' ένα καινούριο πρόσωπο της αριστεράς. Που δεν κάνει απλά κριτική, αλλά προτείνει. Ανήκω ακόμη σ' αυτούς που θέλουν να ελπίζουν, αλλά θεωρώ πάντα πως η πόρτα που θ' ανοίξει στο καινούριο δεν έχει ανοίξει ακόμα. Αν νοιαζόμαστε, νοιαζόμαστε γι' αυτούς που έρχονται μετά».

Το παιχνίδι με το χρόνο

- Είναι σαν την πόρτα στον Κάφκα. Χτυπάμε, αλλά δεν ανοίγει... Στο «Θίασο» κυριαρχούσε το θέατρο, η τριλογία των Ατρειδών, ενώ σ' αυτή την ταινία είναι περισσότερο ο κινηματογράφος: από το στούντιο της Τσινετσιτά που βλέπουμε στα πρώτα πλάνα και τον πρωταγωνιστή σκηνοθέτη του κινηματογράφου, μέχρι τις διάφορες αναφορές που συχνά μπορεί να γίνονται ανεπαίσθητα.

«Ναι. Στο "Βλέμμα του Οδυσσέα" υπάρχει η αναζήτηση τριών χαμένων κομματιών ταινίας, που είναι μια αναζήτηση του λεγόμενου πρώτου βλέμματος. Εδώ πρόκειται για την ταυτόχρονη ύπαρξη κινηματογράφου και ζωής. Επίσης, οι ηλικίες χάνονται κι αυτό είναι ένα από τα πιο τολμηρά πράματα που κάνω. Για τον Σπύρο χρησιμοποιώ δύο πρόσωπα, το νεαρό Σπύρο και τον Σπύρο που ερμηνεύει ο Πικολί, γιατί η ηλικιακή διαφορά ήταν μεγάλη αλλά και ήθελα, στην αρχή, να τον κρατήσω κάπως μυστηριώδη, σαν μια εισαγωγή σε είδος φιξιόν, που πάει ν' αγγίξει ένα σινεμά μυστηρίου. Και στο "Θίασο" παίζαμε με χρόνους αλλά με διαφορετικό τρόπο, περνώντας από το παρελθόν στο παρόν. Στο "Θίασο", που τώρα έχει περάσει στην ιστορία του σινεμά, όλα αυτά γίνονταν τότε πρώτη φορά. Τώρα με τη "Σκόνη του χρόνου", πιστεύω ότι γίνεται κάτι παρόμοιο. Μερικούς θα τους μπερδέψει, αλλά πιστεύω πως αυτή είναι η μοναδικότητα της ταινίας».

...

Η συνέχεια της συνέντευξης στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (15 Φεβρουαρίου 2008)


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 814055
    • Gender:Male
  • point d’amour
Μα καλά, τι σχέση έχει η ποίηση με το σινεμά; Απαράδεκτα πράγματα... Δεν μας φτάνει να συσχετίζουν τη μετάφραση (τον χώρο στον οποίο υπάρχουν μόνο «ιερά τέρατα») με την ποίηση, τώρα τη συσχετίζουν και με το κινηματογράφο... τς, τς, τς...



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71010
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Εγώ σου το είπα και τις προάλλες ότι ο Κόνολι έχει κάνει πολύ μεγάλη ζημιά τελικά. Ως και τον Αγγελόπουλο τον χάλασε. Αίσχος!


 

Search Tools