Αναστάσιος Πανανουδάκης

spiros · 5 · 18533

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812543
    • Gender:Male
  • point d’amour
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΝΑΝΟΥΔΑΚΗΣ (1957)

Γεννήθηκε στην Πειραιά το 1957. Ήμασταν μαζί σε μια ποιητική ομάδα στις αρχές του 90' στην Αθήνα. Η ποιητική του τέχνη με άφηνε έκθαμβο τότε, όπως, άλλωστε, με αφήνει και τώρα.

Ένα από τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της γραφής του είναι η σύνδεση των αντωνυμιών με το ουσιαστικό, π.χ. «το κύμαμου».

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:


« Last Edit: 03 Mar, 2009, 01:21:22 by spiros »


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812543
    • Gender:Male
  • point d’amour
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΝΑΝΟΥΔΑΚΗΣ

Της αγάπης σου οι κακίες...


Της αγάπης σου οι κακίες να γινόταν ακακίες
Παρέες-παρέες καμέλιες αχ οι πολλές σου αμέλιες
Τα όσα σου «άσε», «μη», αχ καλή μου γιασεμί
Και γω ό,τι θες πες κατιφές στο φως σου
Χυμένο απ’ τα παρτέρια των χειλιών σου.



spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812543
    • Gender:Male
  • point d’amour
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΝΑΝΟΥΔΑΚΗΣ

Η αγάπη εκεί...


Συναντηθήκαμε κάποτε στο βυθό
ήσουν καράβι από μάχη
κι εγώ χλωρό κλαρί στο πρώτο φίλημά του

συναντηθήκαμε στο πλήρες της θάλασσας ταξίδι
που μοιάζει πάντα τελειωμένο
κι όμως διατηρεί τους επιβάτες να πηγαίνουν
τα όργανα πορείας, τους ελιγμούς αλάθευτους,
τα πανιά της μνήμης, ό,τι φυσά και τρίζει κι αγναντεύει

είχες κατέβει τότε που ακόμα
μήτε στην ακτή ήμουν έτοιμο ν’ αγγίξω την αλμύρα
μήτε στα όνειρα σάλευα καν των τεχνιτών και των μαστόρων

φτάνοντας είδα την πλώρη σου σε προσευχή
φύκια να σ’ ανασαίνουν την καρίνα
και συ τη μια πλευρά μου κοίταξες
θρύμματα από τα χείλη του πελάγου

αιτία των ρηγμάτων μας, του τραγουδιού μας τώρα,
φαινότανε η λύσσα των εχθρών σου
και μένα η νιότη των ναυτών μου οι ρεμβασμοί

μείναμε όπως έπρεπε
μια χιλιετία σιωπηλοί πριν πούμε λέξη
μείναμε κι αθόρυβα αλλάζαμε γύμνια
και σώματα κατάπικρα σαν άνθη ναυαγών

μικρές γοργόνες, όστρακα, αυγά ψαριών κι ονείρων
ευχές λιθάρια, προσμονές, μαχαίρια βουτηχτάδων
ο ένας στον άλλο δώσαμε όσα μας κατοικούσαν
μέχρι να ακουμπήσουμε μέχρι ν’ αγαπηθούμε.


(Μάιος-Ιούνιος 1991)
« Last Edit: 01 Mar, 2009, 16:33:27 by spiros »


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812543
    • Gender:Male
  • point d’amour
Πρώτη σελίδα από χειρόγραφο του ποιητή («Η αγάπη εκεί...»).




spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812543
    • Gender:Male
  • point d’amour
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΝΑΝΟΥΔΑΚΗΣ

Μπροστά στη θάλασσα


Κύριε ας έπαιρνες για λίγο τα νερά απ’ τα μάτια μου
ας άδειαζες για μια στιγμή τις αγκαλιές της γης
να πέρναγα ας μ’ αξίωνες την πόρτα των στηθιών σου
να δω πώς ονειρεύονται οι τέλειοι εραστές
να δω στα βάθεια πώς γοργούν τα άγιά σου κοίτη

Κύριε κύματα και γαλήνη ας κράταγες
όσο μια αναπνοή ανοιχτό το ρόδο των δακρύων
και στα έγκατα των φλοισβισμών, στα μύχια τόσης μνήμης
ας μ’ έφερνες να πω φιλί όπως κι ο αφρός:
«ψαράκια, φύκια, σέντεφα, αρχαία σκαριά είστε φως»

Κύριε οι θηρευτές σου ας μ’ έφταναν στο χείλη της αβύσσου
οι πόθοι μου να χάνονταν μπροστά σε τόσους στεναγμούς
σε τόσα αιώνων σωθικά, σε λέξεις τόσες άμμους
να μ’ έσωζες με μιαν ειδή1, με θρόο δάσους μυστικού
μόλις σαν περπατούσα εκεί όπου σιωπούν οι ωκεανοί σου.


(Φθινόπωρο 1991, Ωρωπός)


1 ειδή η [iδí] O29α : (λαϊκότρ., λογοτ.) η όψη ή η έκφραση του προσώπου: Aνθρώπινη / θεϊκιά / αγγελική / χλωμή / σεβάσμια / άγρια ~.  [αρχ. εrδος `ανθρώπινη μορφή΄ με επίδρ. της λ. μορφή]
« Last Edit: 03 Mar, 2009, 05:33:52 by spiros »


 

Search Tools