Author Topic: Στέλλα Τιμωνίδου  (Read 17582 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου
« on: 15 Mar, 2009, 01:09:00 »
Στέλλα Τιμωνίδου (1946-2007)



Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο ΑΠΘ και δίδαξε αγγλικά σε δημόσια σχολεία ως το 1989. Παράλληλα, σπούδασε αμερικανική ιστορία και λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της Μινεσότας. Στη Μινεάπολη γνωρίστηκε με τον Ολλανδό ποιητή και ιστορικό Κορνήλιο Κλοκ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1990. Έκτοτε αφοσιώθηκε τόσο στη συγγραφή όσο και στη μετάφραση, ιδίως της ποίησης, αλλά και ιστορικών και άλλων λογοτεχνικών κειμένων. Τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της έζησε στο Dordrecht της Ολλανδίας, όπου και πέθανε το 2007.

[Πηγή για τη φωτογραφία: http://kees-klok.blogspot.com/]

Ποιητικές συλλογές:
«ατελείωτες νύχτες», εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008

Ανθολογημένα ποιήματα:



[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:01:51 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Το τρίτο μέλος
« Reply #1 on: 11 Jul, 2009, 21:45:09 »


Canary

Στέλλα Τιμωνίδου, Το τρίτο μέλος

[Ενότητα IV]

Άμεση αντικατάσταση,
με ίδιο όνομα και χρώμα,
για να ’χουμε την ψευδαίσθηση
πως ζει και κελαηδεί ακόμα.

Μας ήρθε λίγο ξαφνικό
να βρούμε τον Ερμή νεκρό
μετά την τριήμερη εκδρομή.
Νιώσαμε ενοχές ώσπου μάθαμε
περισσότερα για τη ζωή του
και γενικά για την καταγωγή του.

Πρόγονός του το serinus canarius
και πατρίδα του τα Κανάρια νησιά.
Το Historia Animalium
κάνει μνεία για την ύπαρξή του
τονίζοντας τη σπάνια φωνή του.

Αξέχαστες οι μελωδίες του και
το φτερούγισμά του στο κλουβί∙
καλύτερα να πούμε φυλακή.
Ήταν το τρίτο μέλος της οικογένειας.
Στις μεγάλες διακοπές άλλαζε στέγη,
μα κι εκεί σκάρωνε ωραίες συγχορδίες.

Γιατί η φύση και ο χρόνος
συνωμότησαν εις βάρος τής ζωής του;
Τουλάχιστον του διαλέξαμε το μέρος:
σκιερό, απάτητο χώμα,
ανάμεσα στις ορτανσίες,
στη γωνιά του κήπου.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:06:39 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Η νύμφη του Βορρά
« Reply #2 on: 10 Oct, 2009, 12:55:47 »


Μανώλης Χιώτης & Χρήστος Κολοκοτρώνης, Θεσσαλονίκη μου
(τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης & Μανώλης Χιώτης, 1956)


Στέλλα Τιμωνίδου, Η νύμφη του Βορρά

[Ενότητα V]

Ιστορική και πανάρχαια η καταγωγή σου.
Ο αδυσώπητος χρόνος σού μετρά
εικοσιτρείς απανωτούς αιώνες.

Ήσουν η δαχτυλοδεικτούμενη του Βυζαντίου.
Μιλούσες γλώσσες διάφορες.
Στα σταυροδρόμια και στα καλντερίμια σου
αντάμωναν Ανατολή και Δύση.

Πέρασες πολλά στ’ αλήθεια. Προδόθηκες,
βιάστηκες από βαρβάρους και μη,
όμως εσύ, παρά τις τόσες κακουχίες
και αλλοιώσεις, κράτησες γερά
την πίστη, τη γλώσσα και τις παραδόσεις.

Γέννησες πολλά και άξια τέκνα.
Ήσουν δασκάλα πρώτη στους
δημοκρατικούς αγώνες και θεσμούς.
Η πολιτισμική σου παρακαταθήκη
φυλάχτηκε όπως όπως, μα ό,τι έμεινε
μετουσιώθηκε σε ποίηση και τέχνη.

Ξέρεις να υπομένεις και να καρτερείς.
Από το Χορτιάτη κι από τα τείχη σου
αγναντεύεις την απεραντοσύνη
της θάλασσας, ώσπου το θολό της μπλε
σμίγει με του ουρανού το καταγάλανο.
Εκεί ακριβώς σταματάς και το βλέμμα σου
πάνω στο θεϊκό Όλυμπο καρφώνεις.

Σήμερα ανοίγεις απλόχερα τη ζεστή σου
αγκαλιά σε αυτούς που έρχονται πάλι
να ζήσουν ειρηνικά μαζί σου.
Δεν παύεις να ’σαι η Φτωχομάνα
του ρεμπέτη του Τσιτσάνη,
σφύζοντας από ζωή και κίνηση.
Ξανάγινες, Νύμφη του Βορρά,
το κέντρο ενός μικρόκοσμου μεγάλου.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:07:49 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Φοίβος Δεληβοριάς, Λέξεις (δίσκος: Έξω (2007))

Στέλλα Τιμωνίδου, Οι λέξεις και η γλώσσα

[Ενότητα II]

Οι λέξεις κάνουν τρέλες.
Άπειρα τα παραδείγματα.
Τα αθλιότερα εγκλήματα
στολίζονται με ρητορείες,
με λέξεις απατηλά ωραίες,
που αναποδογυρίζουν τον κόσμο.

Οι λέξεις εκπυρσοκροτούν σαν όπλα
και πάνω στον παροξυσμό τους
τσακίζουν ανελέητα και κόκαλα.

Η γλώσσα σκαρώνει έξυπνα
παιχνίδια με τις λέξεις.
Λογοπαίγνια, λεκτικές μεταποιήσεις,
αποκλίσεις, παραφθορές,
νεολογισμούς, αναριθμητισμούς,
παρατονισμούς, παραλογισμούς
και δε συμμαζεύεται.

Η γλώσσα πλέκει τον ιστό της
με τις λέξεις. Κάθε τόσο καινούργιες
εισβάλλουν στον κορμό της.
Κάποιες τις κρατάει,
άλλες τις αποβάλλει.
Παίζει με τους δικούς της νόμους, μα
πάντα συμβαδίζει με την εποχή της.

Οι λέξεις βρίσκονται σε πόλεμο
εσαεί με τους γλωσσαμύντορες,
φλερτάρουν πάντα με τους ποιητές
και πάντα ασύλληπτες σχηματίζουν
το παζλ της γλώσσας.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:08:26 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μιχάλης Χατζηγιάννης & Ελεάνα Βραχάλη, Βάλε μουσική
(τραγούδι: Δέσποινα Ολυμπίου / δίσκος: Βάλε μουσική (2003))


Στέλλα Τιμωνίδου, Η μουσική είναι παντού

[Ενότητα III]

Η μουσική είναι παντού:
σε δωμάτια και αίθουσες συναυλιών,
στην ποίηση και τη ζωγραφική,
στο κλάμα κάποιου νεογέννητου μωρού
ή τον επιθανάτιο ρόγχο ενός ετοιμοθάνατου
και έξω στην ίδια τη φύση.

Στις στάλες της βροχής πάνω στη στέγη
στο θρόισμα των φύλλων
ή στο κελάηδημα των πουλιών στο δάσος
και τη φωνή του κούκου
στο μουρμουρητό του νερού σ’ ένα ρυάκι
μα και στον λόφο, με το ζουζούνισμα των μελισσών
που ψάχνουν για γύρη από θυμάρι ή πεύκο,
βρίσκεις τη μουσική παντού.

Στον βρυχηθμό του λιονταριού της ερήμου,
στο κύμα που σκάει ορμητικά
στον φλοίσβο της ήρεμης θάλασσας,
μα και στον βάλτο
στο κρώξιμο των βατράχων
κάποιο ζεστό βράδυ του καλοκαιριού
η μουσική είναι παντού.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:09:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Ástor Pantaleón Piazzolla, Le Grand Tango

Στέλλα Τιμωνίδου, Απρόσκλητος επισκέπτης

[Ενότητα VII]

Ήρθε απρόσκλητα και ύπουλα.
Στην αρχή έκανα πως δεν άκουγα
τα χτυπήματά του.
Όταν όμως γκρέμισε την αυλόπορτα
δε μπόρεσα άλλο ν’ αντισταθώ.

Του άνοιξα και μπήκε
σαν σίφουνας.
Η μουσική σταμάτησε.
Οι καλεσμένοι μου μαρμάρωσαν
στις θέσεις τους με τα ποτήρια στο χέρι.

Τους περιεργάστηκε έναν έναν
από την κορυφή ως τα νύχια.
Τελικά άρπαξε εμένα κι αρχίσαμε
να χορεύουμε ένα ταγκό του Piazzola.

Αρμονικές κινήσεις με δύσκολες φιγούρες.
Ακολούθησα πιστά τα βήματά του.
Δεν ήθελα να κάνω φασαρία.
Δεν ήθελα να χαλάσω τη βραδιά.

Νοσοκομείο Albert Schweitzer, Ντόρντρεχτ,
14 Οκτωβρίου 2007


Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:20:13 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Σιωπηλές πέτρες
« Reply #6 on: 30 May, 2013, 20:06:09 »


Βασίλης Ξυλούρης & Γιώργος Σταυρακάκης, Πέτρα βουβή
(τραγούδι: Ψαραντώνης / δίσκος: Έκεια που θέλω (2009))


Στέλλα Τιμωνίδου, Σιωπηλές πέτρες

[Ενότητα II]

Αθάνατες σαν τους θεούς
βουλιάζουν στην αιωνιότητα
επάνω ή μες στο χώμα.

Ακατέργαστες ή κατεργασμένες
δεν μπορούν να μιλήσουν
αλλά δείχνουν ξεκάθαρα
τα χαρακτηριστικά τους.

Στο σχήμα, το χρώμα ή
τη χημική σύσταση
κυριολεκτικά και μεταφορικά:
πολύτιμοι λίθοι, έργα τέχνης,
lapis infernalis
ή κοτρόνες.

Ως γρανίτης, μάρμαρο ή βασάλτης,
μας συντροφεύουν στο σπίτι,
στο γραφείο, στον δρόμο
ή σ’ ένα πάρκο.

Αξιόπιστες και σκληρές
κρύες κι αδιάφορες
μόνο το νερό που ρέει
μπορεί να τις βλάψει.

Κι όμως μπορούν ακόμη
να χτίσουν παλάτι σε κάποιο σπήλαιο
ως σταλακτίτες και σταλαγμίτες.

Ζούμε και παίζουμε με πέτρες
Αυτές μένουν, εμείς χανόμαστε.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:20:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Τα πάντα ρει
« Reply #7 on: 20 Oct, 2014, 15:51:13 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Τα πάντα ρει

[Ενότητα I]

Σ’ αυτή τη χώρα που βουλιάζει κάτω
από την επιφάνεια της θάλασσας,
σ’ αυτό το φαινομενικά ήρεμο τοπίο
όπου οι αλλαγές των εποχών
δεν γίνονται πια τόσο αισθητές,
σ’ αυτό τον τόπο τον εκτεθειμένο
στους ανέμους όπου το φως είναι
λιγοστό και το νερό περίσσιο,
φυτρώνουν εδώ κι εκεί ολόλευκες
ανεμώνες που κρατούν διαρκώς
τα πέταλά τους ανοιχτά
έτοιμες να πετάξουν μακριά.

Το γκριζοπράσινο ποτάμι κυλάει
ήρεμα μέχρι εκεί που συναντάει
την παλίρροια της θάλασσας.
Τα σύννεφα από ψηλά αλλάζουν
συνεχώς χρώμα, σχήμα και πορεία.

Μέσα σ’ αυτή τη δίνη της φύσης
και της ζωής συμπαρασυρόμαστε
κι εμείς από το ένα μέρος στο άλλο.
Διευρύνουμε τον ορίζοντά μας
και ανταλλάσσουμε ιδέες.
Τις καταγράφουμε στο χαρτί.
Τις κάνουμε ποίηση που με τη σειρά της
μπαίνει κι αυτή στην αέναη κίνηση
για να φτάσει τελικά στην αρχική
ρήση: «τα πάντα ρει».

Richard van den Dool,
Σχέδιο εξωφύλλου του βιβλίου του Kees Klok,
In dit laagland (2005).




Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:21:21 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Τούνελ
« Reply #8 on: 29 Sep, 2015, 13:22:29 »


Άκης Δαούτης (μουσική) & Σωτήρης Κακίσης, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Τάκης Συρέλλης (στίχοι): Πες μου ποιος είναι ο εχθρός
(τραγούδι: Φοίβος Δεληβοριάς / από την ταινία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου «The enemy within (Ο εχθρός μου)» (2013))


Στέλλα Τιμωνίδου, Τούνελ

[Ενότητα I]

Υπάρχουν τούνελ και τούνελ.

Τούνελ
που διευκολύνουν την κίνησή μας:
τούνελ για αυτοκίνητα,
τρένα και πεζούς
μέσα ή έξω από την πόλη
κάτω από βουνά και θάλασσες.
Επιτεύγματα της τεχνολογίας.

Αλλά και τούνελ
που δυσκολεύουν τη ζωή μας:
εκείνα τα σκοτεινά και δαιδαλώδη.
Εκείνα της αβεβαιότητας,
της απελπισίας και μελαγχολίας∙
της απομόνωσης και μοναξιάς.
Τούνελ που δε μας κάνουν περήφανους.

Αυτά είναι συχνά ατέρμονα
κι αν κάποτε ανάψει ένα φως,
θα είναι εξαίρεση στον κανόνα.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:21:46 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Η σονάτα του σεληνόφωτος στην Ντόρντρεχτ

[Ενότητα I]

Απόψε η Σελήνη καταργεί
τα πέπλα της νύχτας και γίνεται
η ίδια της όνειρο μουσικής.

Διώχνει τα χλωμά μοβ σύννεφα
και κατεβαίνει για να γιορτάσει
την πληρότητά της με τη Γη.

Πετά τον ασημένιο μανδύα της
στην Κεφαλόσκαλα,
λούζει στο φως την πύλη
και τα δέντρα που στέκουν
σαν ατάραχοι φρουροί.

Καθρεφτίζεται στα νερά και
παίζει με τα πανιά των καραβιών
που έρχονται και φεύγουν
ασταμάτητα ακολουθώντας τον ρου
της ιστορίας και του ποταμού.

Αλλ’ ο ψαράς θα βγει στη στεριά.
Θα κάνει τις βόλτες του
στα μεσαιωνικά σοκάκια
και θα ξαποστάσει σ’ ένα
από τα καπηλειά της πόλης.

Ξεδιψώντας και μεθώντας από
την ομορφιά του φεγγαριού
θα απογειωθεί στο τέλος
Από τη Γη στη Σελήνη.

Johan Barthold Jongkind
Groothoofd te Dordrecht bij maanlicht, 1886.
(Η Κεφαλόσκαλα στην Ντόρντρεχτ με φεγγάρι)


Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)


Πηγή για τον πίνακα: https://www.dordrechtsmuseum.nl/objecten/id/dm-991-690/
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:22:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Κυριακής απόγευμα
« Reply #10 on: 02 Mar, 2017, 23:39:20 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Κυριακής απόγευμα

[Ενότητα I]

Μες στην ομίχλη και την υγρασία
διασχίζουμε το πάρκο Μερβεστέιν
πατώντας ανάλαφρα στο πυρρόξανθο
χαλί των πεσμένων φύλλων.

Δίπλα μας αθόρυβες πάπιες
σαν χάρτινες βαρκούλες
κάνουν βόλτες στο νερό
ατάραχες από τον καιρό.

Στο άλλο άκρο της λιμνούλας
στέκονται δυο χήνες-άγγελοι
με κλεισμένες τις φτερούγες
και το βλέμμα λυπημένο.

Ένα παιδάκι κρατώντας τον μελαψό πατέρα του
μάταια αναζητά τους φίλους του.
Τα ελάφια κρύβονται ίσως από φόβο
επέλασης ή ακόμα και απέλασης.

Πιο πέρα ένας μικρός σκύλος γαβγίζει
σ’ έναν μεγαλύτερο. Μαλώνουν
για ένα ψευτοκόκαλο. Πικραμένος ο μικρός
αποχωρεί με την ουρά στα σκέλια.

Στο βάθος ο απόηχος μουσικής
συνθέτει μαζί με το ψιλόβροχο
την επωδό σε ποίημα μελαγχολικό.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:23:10 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Η αγορά του Ντόρντρεχτ

[Ενότητα I]

Ο τυρέμπορος με την ιατρική του μπλούζα
στοιβάζει φρέσκα, μαλακά και ώριμα πολύ,
παλιά και με όλη τους τη γεύση τα τυριά
σε χοντρές στρογγυλές μπάλες – τον άρτο
της σημερινής Ολλανδίας.

Στο ιχθυοπωλείο δύο άντρες
στέκονται μασουλώντας ωμή ρέγγα.
Ο πάγκος γεμάτος ορθάνοιχτα μάτια
και ακίνητα σώματα που περιμένουν
άδεια στομάχια και υπονόμους
να ολοκληρώσουν τον κύκλο.

«Είκοσι πορτοκάλια για τρία ευρώ»
φωνάζει η μανάβισσα
μες σε πατάτες και elstar.*
Δεν έχει μήλα braeburn και
οι πιπεριές είναι πολύ σκληρές,
ο ήλιος ακόμα γυαλίζει στα σταφύλια,
αλλά σίγουρα όχι στις ντομάτες,
κι αυτό σημαίνει λιγότερο κουβάλημα.

Πιο κάτω λουλούδια,
τακτοποιημένα σε κουβάδες και μπουκέτα,
που μετά την ανθρώπινη παρέμβαση
έχασαν το άρωμά τους
αλλά ακόμη δείχνουν πανέμορφα.

Παραδίπλα ο άνθρωπος που πουλάει βότανα
προσπαθεί να βελτιώσει τη γεύση μας
με τα δυνατά του αρώματα.
Η αποξηραμένη φύση στον πάγκο του:
μυριστικά για τη μαγειρική τέχνη
και πολλά ηρεμιστικά τσάγια.

Η αγορά ένας μικρόκοσμος
που ξεχειλίζει από ζωή σε κάθε καιρό
μέχρι που μια μέρα σε έναν πάγκο είδα
μόνο λουλούδια και ένα κερί.

* Είδος φρούτου στην Ολλανδία.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:23:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Τα καπέλα
« Reply #12 on: 03 Mar, 2017, 17:26:18 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Τα καπέλα

[Ενότητα I]

Ήμουν στο Λονδίνο όταν
αγόρασα το πρώτο μου καπέλο.
Καφέ σκούρο χρώμα με γκρο
κορδέλα ίδιας απόχρωσης,
που έδενε σε φιόγκο πίσω.
Φανταστικό. Το φορούσα
σχεδόν καθημερινά.

Το δεύτερο το πήρα απ’ τη Θεσσαλονίκη,
Αγίας Σοφίας 35. Κομψό, μαύρο, τσόχινο
και με μικρό πλατύγυρο.
Η μία του πλευρά ελαφρά ανασηκωμένη,
έτσι για το σκέρτσο.
Ήταν το απαραίτητο αξεσουάρ μου
σε γάμους και βραδινές εξόδους.

Ύστερα ήρθε το γαμήλιο
να προστεθεί στην γκαρνταρόμπα μου.
Αγορασμένο στο Ντίσελντορφ,
made in Germany. Καλοκαιρινό,
εκρού και με λευκό τριαντάφυλλο
από οργαντίνα στο πλάι. Το βελάκι
δεμένο γύρω απ’ την κορδέλα
έπεφτε λίγο μπροστά,
θυμίζοντας ρομαντικές εποχές.
Ταίριαζε πολύ με το ντε πιες μου, made in Italy.
Το ξαναφόρεσα σε δύο μπαλ μασκέ.

Μάταια αναζήτησα αργότερα
ένα τέταρτο καπέλο στην Ντόρντρεχτ.
Στην Ολλανδία τα φορούν ακόμη
οι καλβινιστές και η βασίλισσα∙
φιγούρες εξωπραγματικές στις μέρες μας.

Μου ’φυγε πια η όρεξη για τα καπέλα.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:24:37 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Τα κουλτουριάρικα café

[Ενότητα I]

Τα κουλτουριάρικα café, τόποι
του σκακιού, του scrable και του ταβλιού,
αλλά και της διαλογικής συζήτησης
και σκέψης, έχουν μετατραπεί
σε μαγαζιά άχρωμα κι άοσμα
με ευάλωτους ή διαμπερείς τοίχους.

Δίπλα στην εφημερίδα, το βιβλίο,
τον καφέ και το τσιγάρο εμφανίστηκαν
το coffee cream και το mobile telephone.
Τα μηνύματα παιρνοδίνουν.
Κλείνονται ραντεβού ή ακυρώνονται.
Ο χρόνος έπαθε συρρίκνωση.

Κόσμος λογής λογής μπαινοβγαίνει.
Πρόσωπα αγέλαστα και μελαγχολικά.
Άλλοι κρατούν ένα παιδί από το χέρι
κι άλλοι ένα σκυλί.
Παράξενες φιγούρες καταγράφουν
οι τεράστιοι σοφιστικέ καθρέφτες.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:25:02 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62370
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Ταξιδευτής της πολυθρόνας

[Ενότητα I]

Καθηλωμένος στην πολυθρόνα σου
πατάς ένα κουμπί κι αμέσως
βρίσκεσαι σε άλλη γη.
Ρουφάς με τα μάτια σου
καθάρια ακρογιάλια
με μαργαριτάρια και κοράλλια.
Τ’ αυτιά σου γεμίζουν από ήχους
μεθυστικούς κι εξωτικούς.

Ψυχή τε και σώματι επιθυμείς
να λάβεις μέρος σ’ αυτή την πανδαισία.
Όμως κι αυτό αυταπάτη∙
μια νοερή πλοήγηση απλά
σε άλλο τόπο και χρόνο.
Ταυτόχρονα ο δικός σου χρόνος
προχωρεί ολοταχώς και ατάραχος.

Ίσως να ’ταν καλύτερα παλιότερα,
σκέφτηκα. Τότε που συμμετείχαν
όλες οι αισθήσεις. Όταν ερχόσουν
tête à tête με τα στοιχεία της φύσης
και το ταξίδι διαρκούσε χρόνια.
Ο Οδυσσέας παλιννόστησε σίγουρα
πιο σοφός στην Ιθάκη του
απ’ ό,τι εσύ από το Internet.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:25:32 by wings »