Author Topic: Στέλλα Τιμωνίδου  (Read 19885 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Μαντόνα Παρθένα
« Reply #45 on: 04 Mar, 2017, 18:23:38 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Μαντόνα Παρθένα

[Ενότητα VI]

Έλαμπαν όλοι κι όλα
στο εβραίικο* σπιτικό σου.
Χαράς ευαγγέλια
η καθημερινότητά σου.

Μετά τον κάματο της μέρας
έπινες τον καφέ σου
κάτω από τη δαμασκηνιά
παρέα με τη γειτονιά
σερβίροντας το εποχιακό
γλυκό του κουταλιού
με το γραμμόφωνο να παίζει
μουσική νοσταλγική
από τις χαμένες πατρίδες.

Η μπουγάδα σου,
ολόλευκα αρμενίζοντα πανιά,
ανοιχτά φτερά στον άνεμο.
Το παρκέ σου,
καθρέφτης ομορφιάς
για γλίστρες και χορό.
Κι η κουζίνα σου
δε σου λέω τίποτε:
χίλια λογής μυρωδικά
και γεύσεις αλησμόνητες!

Ο Ιπποκράτης σου,
μειλίχιος στην πρωτοκαθεδρία,
και στον Θεοχάρη: «Διάβαζε
να γίνεις άνθρωπος».
«Στελλίτσα, έτσι μπράβο!»
Κι όταν τα βράδια αργά
έβλεπες φως στην κάμαρη:
«Φτάνει 'το Χτυποκάρδι',
Σάββα, ώρα για ύπνο».

Έσφιξα αυτά τα ακούραστα
χέρια στο στήθος μου.
Φίλησα αυτό το μέτωπο
σαν να ήταν εικόνισμα.
Ας σου χαρίσει ο Θεοχρόνος,
μάνα δεύτερη,
κι άλλα πολλά χαμόγελα!

* Σπίτια που τα επενοικίαζε η εβραϊκή κοινότητα μετά τον εκτοπισμό των Εβραίων από τους Γερμανούς.

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:41:48 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Δύναμη
« Reply #46 on: 04 Mar, 2017, 18:32:12 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Δύναμη

[Ενότητα VII]

«Είσαι δυνατή» μου λένε.
«Ψυχικά ναι, αλλ’ όχι και σωματικά».

«Πρέπει ν’ αντισταθείς.»
Είμαι αποφασισμένη
να μην παραδοθώ αμαχητί.

Πολεμώ όμως με πέτρες
όπως οι Παλαιστίνιοι.
Ο αγώνας είναι άνισος και
σίγουρα δε θα είμαι
εγώ ο νικητής.

Το τούνελ είναι μακρύ και σκοτεινό
αλλ’ ίσως εμφανιστεί
μια αχτίδα φωτός
δίνοντας μια ανάπαυλα.

Νοσοκομείο Albert Schweitzer, Ντόρντρεχτ,
16 Οκτωβρίου 2007


Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:42:11 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Επικήρυξη
« Reply #47 on: 04 Mar, 2017, 18:39:59 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Επικήρυξη

[Ενότητα VII]

Επικήρυξε τη ζωή μου.
Όταν όμως ήρθα tête à tête
μαζί του, του έθεσα
κάποιους όρους, τους οποίους
δεν μπόρεσε ν’ αρνηθεί.

Έκτοτε βαδίζω σε ξυλοπόδαρα
μέσα από δαιδαλώδη μονοπάτια.
Πόσο θα διαρκέσει η πορεία
μου είναι άγνωστο.

Θα εξαρτηθεί από την επιστήμη.
Έκανε βήματα, δε λέω,
αλλ’ ακόμα δεν μπόρεσε να πατάξει
τους εχθρούς της ανθρωπότητας.

Έτσι θα ζω, όσο ζω
με τον θάνατο να καιροφυλακτεί
πίσω από την πόρτα.

Ντόρντρεχτ, 22 Οκτωβρίου 2007

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:42:27 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Κάποτε
« Reply #48 on: 04 Mar, 2017, 18:43:24 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Κάποτε

[Ενότητα VII]

Κάποτε ονειρευόμουν
πράσινα λιβάδια με χρυσούς ήλιους.

Κάποτε έκανα σχέδια
πώς θα ήθελα να ζήσω.

Κάποτε η ζωή μου ήταν
γάργαρο νερό, κρύσταλλο.

Τώρα χάνομαι σ’ ερωτήσεις
χωρίς να παίρνω απαντήσεις.

Τώρα ζω με τη μέρα
εξαρτημένη απ’ όλους.

Τώρα η ζωή μου κρέμεται
από μια λεπτή κλωστή.

Ντόρντρεχτ, 2 Νοεμβρίου 2007

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:42:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Ακροβάτης
« Reply #49 on: 04 Mar, 2017, 18:48:20 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Ακροβάτης

[Ενότητα VII]

Βαδίζω και παραπατώ
σε τεντωμένο σχοινί
όπως ο ακροβάτης.

Θέλω να φτάσω
στην άλλη άκρη χωρίς
παραπατήματα και πτώσεις.

Η απόσταση είναι μεγάλη.
Το κοινό με παρακολουθεί
με αγωνία και κομμένη την ανάσα.

Δεν ξέρουμε τι θα φέρει η στιγμή.
Αλλ’ αυτός που δεν τολμά
ποτέ δεν νικά.

Ντόρντρεχτ, 2 Νοεμβρίου 2007

Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:42:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Χριστούγεννα
« Reply #50 on: 04 Mar, 2017, 18:53:06 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Χριστούγεννα

[Ενότητα VII]

Ας χιονίσει.
Δεν μπορώ να πάω πουθενά,
μόνο να κοιτάζω
απ’ το παράθυρό μου.
Χάρη στα μάτια μου
μπορώ κάπως να χαρώ
το πνεύμα των Χριστουγέννων.
Ας χιονίσει.
Ήθελα να φτιάξω μελομακάρονα.
Ήθελα να στολίσω ένα πραγματικό
χριστουγεννιάτικο δένδρο.
Αλίμονο, ήθελα, ήθελα...
αλλά ας χιονίσει.

Νοσοκομείο Albert Schweitzer, Ντόρντρεχτ,
21 Δεκεμβρίου 2007


Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:43:09 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Δίψα
« Reply #51 on: 04 Mar, 2017, 18:55:51 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Δίψα

[Ενότητα VII]

Διψώ.
Πίνω νερό και κόκα κόλα
σαν καμήλα, από φόβο ότι σε λίγο
δε θα μπορώ πια.

Διψώ.
Ρουφάω όλα τα ποτά
όπως ένα μωρό ρουφάει γάλα
από το βυζί της μάνας του.

Τρεις μήνες
χωρίς γεύση στο στόμα μου
με κάναν αχόρταγη.

Έτσι τώρα καταπίνω τα πάντα
με τα μάτια μου, τα αυτιά και το στόμα
σαν νεροφίδα.

Όσο προλαβαίνω!

Νοσοκομείο Albert Schweitzer, Ντόρντρεχτ,
21 Δεκεμβρίου 2007


Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:43:21 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67367
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Τιμωνίδου, Ατελείωτες νύχτες
« Reply #52 on: 04 Mar, 2017, 18:58:46 »
Στέλλα Τιμωνίδου, Ατελείωτες νύχτες

[Ενότητα VII]

Ύπνε, έλα πάρε με μαζί σου
φέρε μου ησυχία
πήγαινέ με σε διαφορετικούς ορίζοντες
κάνε με ένα λαμπρό αστέρι
που λάμπει στον ουρανό.

Από κει θα σας παρακολουθώ και θα
συμμετέχω
στις χαρές και τα προβλήματά σας.
Θα κουβεντιάζουμε
γιατί γνωρίζουμε πως οι νεκροί
ζουν ανάμεσα στους ζωντανούς.

Νοσοκομείο Albert Schweitzer, Ντόρντρεχτ,
22 Δεκεμβρίου 2007


Από τη συλλογή ατελείωτες νύχτες (2008)
« Last Edit: 14 Jul, 2017, 19:43:30 by wings »