Author Topic: Henrik Ibsen, Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί (εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια: Θεοδόσης Α. Παπαδημητρόπουλος, επιμέλεια: Ήρκος Αποστολίδης, εκδόσεις: Gutenberg)  (Read 3453 times)

crystal

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 9021
  • Gender: Female
    • krystallia.katsarou
    • crystaurelia
    • krystalliakatsarou
    • 107946586133656839791
    • crystaurelia
Henrik Ibsen, Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί (εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια: Θεοδόσης Α. Παπαδημητρόπουλος, επιμέλεια: Ήρκος Αποστολίδης,εκδόσεις: Gutenberg)

σελ. 90

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ: (Μαχητικά): Είμαι καλλιτέχνης, Ιρένε. Και δεν ντρέπομαι για τις αδυναμίες ή τις ατέλειές μου, όσο κι αν με καθηλώνουν. Γιατί, βλέπεις, είμαι γεννημένος καλλιτέχνης. Κ' ενάντια σ' όλα, καλλιτέχνης θα ξαναγινόμουν.

ΙΡΕΝΕ: (Τον κοιτάζει με πονηρό και μνησίκακο γέλιο και του λέει μαλακά και γλυκά): Είσ' ένας ποιητής, Άρνολντ. (Του χαϊδεύει μαλακά τα μαλλιά.) Αγαπημένο μου, μεγάλο, γερασμένο παιδί, πώς μπορείς και δεν το βλέπεις;!

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ: (Θυμωμένος): Γιατί επιμένεις τόσο να με αποκαλείς ποιητή;

ΙΡΕΝΕ: (Με διαβολικό βλέμμα): Γιατί πίσω από τούτη τη λέξη κρύβεται μια συγχώρεση, φίλε μου. Μια άφεση αμαρτιών... που καλύπτει σα μανδύας όλες τις αδυναμίες και τις ατέλειες. (Ξάφνου μ' άλλο τόνο.) Τότε, όμως, ήμουν ένας άνθρωπος! Είχα μια ζωή μπροστά μου,.. έν' ανθρώπινο πεπρωμένο να βαδίσω. Βλέπεις, όλα αυτά τ' άφησα,.. τα παράτησα, για να σ' υπηρετήσω... Ω, αυτοκτόνησα. Έκανα έγκλημα ασυγχώρητο στον εαυτό μου. (Μισοψιθυρίζοντας.) Και δεν μπορώ πια να επανορθώσω.


crystal

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 9021
  • Gender: Female
    • krystallia.katsarou
    • crystaurelia
    • krystalliakatsarou
    • 107946586133656839791
    • crystaurelia
σελ. 113

ΙΡΕΝΕ (Συνεχίζει): Άδραξα το μαχαίρι. Ήθελα να σου το καρφώσω στην πλάτη.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ (Πιο μαλακά): Και γιατί δεν με χτύπησες;

ΙΡΕΝΕ: Γιατί κατάλαβα, έκπληκτη, πως ήσουνα ήδη νεκρός,.. πολύ καιρό.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ: Νεκρός;

ΙΡΕΝΕ: Νεκρός! Νεκρός, όπως κι εγώ. Καθόμασταν στη λίμνη Τάουνιτς, τα δυο παγωμένα πτώματα,.. και παίζαμε μεταξύ μας.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ: Εγώ δε θάλεγα πως είμαστε νεκροί. Αλλά δε θα με καταλάβαινες.

ΙΡΕΝΕ: Πού' ναι τότε το πάθος σου για μένα, το φλογερό σου πάθος που πάλευες κι αγωνιζόσουν μαζί του, όταν στεκόμουν μπροστά σου γυμνή με δικιά μου βούληση σαν τ' αναστημένο θηλυκό.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ: Σίγουρα η αγάπη μας δεν έχει πεθάνει, Ιρένε.

ΙΡΕΝΕ: Η αγάπη,.. κείνη πούρχεται από τούτο τον κόσμο,.. από τούτο τον ακριβό, θαυμάσιο, αυτό τον αινιγματικό κόσμο... Αυτή η αγάπη έχει πεθάνει.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΡΟΥΜΠΕΚ (Παθιασμένα): Ω,..τούτη η αγάπη ... καίει μέσα μου θερμότερα από ποτέ.