Author Topic: Κατερίνα Σημηντήρα  (Read 18693 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Η άλλη μέρα
« Reply #15 on: 26 Dec, 2015, 16:20:16 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Η άλλη μέρα

[Ενότητα Τα χρόνια της κατάρας]

Ανήμερος αυτός ο καημός. Τις νύχτες δεν αντέχεται.
Χτυπιέται εδώ, χτυπιέται εκεί, μες στα ντουβάρια,
και ξημερώνεται.
Μετριέται έτσι, μετριέται αλλιώς, τα χρόνια κίτρινα,
δεν δικαιώνεται.
Απλώνει, ξεδιπλώνει, χύνεται μες στη σιωπή.
Κατεβαίνει τη σκάλα.
Προεκτείνεται μέσα στο χώρο, έξω στο δρόμο,
πίσω στο χρόνο, για μια σταγόνα, για μια εικόνα,
για ένα λίγο, για κάτι ασήμαντο.
Παραφρονεί.

Τα δέντρα είναι πεθαμένα την αυγή.
Η άλλη μέρα ήταν αυτή.
Άδικα τα ’βαλες με τα μάρμαρα,
που τ’ ασπρογάριασε αλύπητα ο ήλιος της αλμύρας.
Τότε χάθηκαν όλα ανάμεσα απ’ τις χαραμάδες
των σανιδένιων πατωμάτων,
με τα καρφιά των βίαιων υποταγών.
Πίσω από πόρτες κλειστές με καφέ λαδομπογιά
και σκουριασμένα μάνταλα.
Τώρα ξυπόλητοι σεργιανούμε τον κόσμο
μέσα απ’ τα παράθυρα.
Με τη μοναξιά να βαραίνει τον τετράγωνο ουρανό μας.
Κι ακροβατούμε ώρες στα σκοινιά
μια τιποτένιας παράστασης,
έτοιμοι να πεθάνουμε πάλι, για μια σταγόνα,
για μια εικόνα,
για ένα λίγο, για κάτι ασήμαντο,
ένα κόκκινο απόγευμα πέρα από τις ακακίες.
Στη σιωπή ενός απλωμένου παιδικού ονείρου
που ξεκινάει απροστάτευτο
τα πρώτα δειλά βήματα της ενοχής.

Η άλλη μέρα ήταν αυτή. Άνομη.
Μέσα σε βάζα με βύσσινο πελτέ.
Πίσω από τις δαχτυλιές στα τζάμια.
Με τα μαρτύριο της συγκατάθεσης,
μιας ξεθωριασμένης εκδρομής,
συνεπιβάτης στη σκουριασμένη
σκάρα ενός σαραβαλιασμένου ποδήλατου.
Με ένα φόβο, για ένα πόνο μ’ αποτυπώματα.
Μιας κυριακάτικης τιμωρίας αδικαιολόγητης.
Μετά τη λειτουργία, χωρίς στάσεις.
Σ’ ένα τελευταίο σκόπιμο ξεπροβόδισμα.

Και συ που νόμισες πως θα γυρίσεις
έμεινες για πάντα εκεί.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:56:13 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Η πεταλούδα
« Reply #16 on: 26 Dec, 2015, 16:43:58 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Η πεταλούδα

[Ενότητα Τα χρόνια της κατάρας]

Η ψυχή είναι εδώ.
Κι ακουμπάει το μελανό σημείο επίμονα.
Η ψυχή είναι εδώ.
Απροστάτευτη ξανά, ξηλώνει μνήμες,
ανοίγει τρύπες, πέφτει μέσα.

Φωτογραφίες ανατυπώνονται.
Τα λυπητερά του γάμου είναι τα χάλκινα.
Κι ύστερα τα ξύλινα τραπέζια, τ’ ανοιξιάτικα.
Οι μυρουδιές της σκόνης
στα λούτρινα καπέλα των μωρών.
Τα απλωμένα προικιά,
κρεμασμένα στην καινούρια ξυλεία,
πιστωμένα στους πλανόδιους πραματευτές.
Τα τούλινα νυφικά με τα φουρό.
Οι πατημασιές των αργών κυκλικών χορών στο χώμα.
Τα δωρισμένα πεσκίρια,
στους ιδρωμένους σβέρκους των αντρών.
Τα συρμάτινα στέφανα,
γεμάτα υποσχετικά λουλουδάκια.
Τα κυριακάτικά μας ρούχα,
με τα στενά παπούτσια του ευαγγελισμού.

Και λίγο πιο πέρα, λίγο πιο κάτω,
πίσω από τη φυλλωσιά, μια πεταλούδα.
Μια πεταλούδα πλουμιστή. Του κάμπου.
Να σπαρταράει μέσα στις τσουκνίδες.
Τσαλαπατημένη από ένα γέρο βιαστή, βυρσοδέψη.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 15:54:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Παλιά χωμάτινα σπίτια

[Ενότητα Τα χρόνια της κατάρας]

Παλιά χωμάτινα σπίτια, μέσα στα χαρακώματα.
Πασαλειμμένα με ώχρα και παρεξηγημένη ηθική,
ξημεροβραδιάζανε.
Πηγάδια ανοιχτά, απλώνανε την αγκαλιά τους και
παραμονεύανε, μέσα στη σκόνη τα μεσημέρια,
τα χνάρια και τα πατήματα των ξυπόλητων παιδιών.
Ο φόβος κρεμόταν σ’ ένα κλαδάκι χλωρό ακακίας τα πρωινά.
Μα τα βράδια γινόταν ανάγκη.
Πράσινα κλειστά κανάτια φυλάκιζαν τα μυστικά των νηπίων.
Με τα ξεχαρβαλωμένα κορδελάκια στα μαλλιά,
παρατηρούσαν τις νύχτες το ταβάνι άυπνα.
Πάνω στα μεγάλα σιδερένια κρεβάτια,
με την ξεφλουδισμένη ροζ λαδομπογιά
και τα ξεχειλωμένα μπαμπακερά στρώματα, ρίχναν τόνους
παπλώματα πάνω στις θύμησες της ημέρας.
Το λαμπάκι με το κιτρινισμένο φως,
που έλεγχε τα σκοτάδια, μεγέθυνε και αγρίευε
τη φαντασία και τα φαντάσματα.
Η νύχτα επιφανειακά μεταλάβαινε την κάθαρση.
Αδημονία και σιγή.
Τα ξημερώματα τόνοι άσπονδα σύννεφα ομίχλης,
σκέπαζαν τις θύμησες του Θεού.

Παλιά, ψηλά, χωμάτινα σπίτια, απρόσεκτα καταδικασμένα
στις ενοχές, προσεκτικά παραχωμένα στα χαρακώματα
και στις αντοχές, ξημεροβραδιάζανε ανυπεράσπιστα.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:56:38 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Ο Χριστός από τη Ναζαρέτ

[Ενότητα Παραλειπόμενα]

Μπαγιάτικος Νοέμβρης.
Σαπισμένος μέσα στα υγρά χώματα
γύρω απ’ τα χαντάκια των δρόμων
κάτω απ’ το βάρος των βηματισμών
πάνω στην εύθραυστη γυαλάδα της πάχνης.
Τα βροχερά απογεύματα μάλωναν οι γυναίκες
προσπαθώντας να εξηγήσουν
τα σημαδεμένα περάσματα
μέσα απ’ τα προγνωστικά ενός παμπάλαιου καζαμία.
Μέρες στεγνές σπασμένες, μέσα στην απεραντοσύνη
ενός σκισμένου απ’ τ’ αλάτι ορίζοντα.
Νύχτες κρυστάλλινες αυστηρές,
ξάπλωναν στον κρεβάτι με τα χέρια τους παγωμένα
πάνω στα άσπρα κολλαριστά σεντόνια.
Διάχυτες με μυρουδιές φρέσκιας υγρασίας που έσταζε
άχρωμη και μούσκευε τα παλιά σανίδια.
Κι ο Χριστός απ’ τη Ναζαρέτ που όλα τα μπορούσε
πάντα εκεί.
Στον απέναντι τοίχο.
Μέσα στην κορνίζα με ίχνη μούχλας
στις γωνίες του χαρτιού
πίσω απ’ το θαμπωμένο τζάμι
πάντα προσπαθούσε να θυμηθεί
πώς βρέθηκε εδώ αφού αυτός ζούσε αλλού.
Αυτόν τον Νοέμβρη στη Ναζαρέτ δεν τον γνώριζαν.

Αυτά τα χώματα αυτά τα χώματα,
τους λιθρασμένους τοίχους
τον παχύρρευστο ουρανό
τη θλίψη στα σημαδεμένα περάσματα
μιας αυταπάτης, ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες
εκείνου του παμπάλαιου καζαμία∙
μέσα στο αριστερό συρτάρι της σιφονιέρας
ανήμπορος πια, ερμήνευε με ακατανόητες λέξεις
τα καινούρια αδιέξοδα.
Αυτόν τον Νοέμβρη που εδώ και λίγο παραπέρα
πιο πέρα από τον κάμπο
και κάμποσα χιλιόμετρα πιο πάνω
βορινά, κρύος και λασπερός
παρατημένος μέσα σε στρώματα
από πορτοκαλί φυλλωσιές,
δεν έμαθε ποτέ να ταξιδεύει.
Αθώα σκορπίσαμε τα όνειρά μας
στις μέρες του τότε
και ακουμπήσαμε επάνω του την εφηβεία μας.
Στον απέναντι τοίχο, ο Χριστός που όλα τα μπορούσε,
πέρασε κι άλλο ένα βράδυ στην αναμονή.
Το ξημέρωμα πληγωμένο
προπορευόταν των παρακλήσεων «Ελέησόν μας».
Κι ο νοτερός άνεμος
που το ’παιρνε το έχανε στο διάβα του
και πισωγυρίζοντας έφερνε άλλους ήχους
τυχαία λησμονημένους πάνω
στα ξεθεωμένα δευτερόλεπτα.

Ανατολικά του συνοικισμού
στη γειτονιά των μεταναστών
στον δρόμο με τις περαστικές καντίνες
ήταν η βιοτεχνία.
Και σαν άκουσε απόμακρο βουητό μηχανών
κι η μυρουδιά μιας γνώριμης ανάμνησης
πλανήθηκε μουσκεμένη.
Και τότε οι μνήμες πέσαν
σαν κομμάτια σουβάς σπασμένα στα πατώματα.
Θυμήθηκε.
Θυμήθηκε τα μελάνια την ανακύκλωση το εμπόρευμα.
Τις χιλιάδες ανατυπώσεις της προσωπογραφίες του.
Θυμήθηκε τελικά πώς βρέθηκε εδώ
και ένιωσε ξαφνικά πως ήταν χάρτινος.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:57:45 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Ημέρες ανεξαρτησίας

[Ενότητα Παραλειπόμενα]

Ήρθαν ημέρες ανεξαρτησίας
ύστερα από χρόνια εξοντωτικών διαδρομών
κάτω από χώματα αλμύρας και ρίζες δέντρων.
Μέσα από περάσματα διασυρμών
εξουσιαστές και πλεκτάνες λαθεμένων ονείρων.
Ανάμεσα στις σχιστές ρωγμές
των σαρακοφαγωμένων ξύλων.
Βαθιά στις τρύπες των ματιών.
Πάνω στον ήχο των μοναχικών πελμάτων στην έρημο.
Με το βάρος μιας αρχέγονης κατάρας
παγιδευμένοι στη σιωπή που κυβερνούσε τον καημό
με προαισθήματα προτεραιότητας θανάσιμα.
Κι η ελπίδα βυθισμένη σ’ ένα πηγάδι
στην απέναντι μεριά της γης.
Όμως σήμερα φέραν τ’ αντίγραφα για υπογραφή.
Εκτίσαμε την ποινή. Επιτέλους!
Ήρθαν ημέρες ανεξαρτησίας.

Ελεύθεροι και μεθυσμένοι
σαν παντιέρες στους ανέμους των δρόμων προχωρήσαμε.
Με συναισθήματα ευφορίας ελαφροπερπατώντας
οδηγηθήκαμε σούρουπο
στη δυτική πλευρά της πόλης.
Γκρίζες ταράτσες κτηρίων μας υποδέχονται.
Τζάμια θαμπά και διαφημίσεις νέον φωσφορίζουσες.

Βιαστικοί νταλικέρηδες, εξατμίσεις, εντομοκτόνα
που διαχέονται περισσεύουν.
Είναι η ώρα των ψεκασμών.
Ασύνδετες γραμμές αναμνήσεων και οι παλιές
φωτογραφημένες εικόνες σκοτωμένες.
Μια ενέργεια χύνεται απ’ τους πόρους μας.
Μας εξαντλεί.

Φαρμακεία με υπονοούμενα μας ακολουθούν.
Εκκλησίες διάφορες τεράστιες πολυώροφες
και τράπεζες πολλές μοντέρνες
με προσφορές για εφ’ όρου ζωής αφαιμάξεις
τσαλακωμένων ανθρώπων.
Στο μικρό νοσοκομείο των Αοράτων
οι ετοιμοθάνατοι
στοιβαγμένοι στους στενούς σιέλ διαδρόμους
στήνουν τ’ αυτιά τους στους τοίχους.
Αχνίζουν, μας αφουγκράζονται.
Αδέσποτα σκυλιά οσμίζονται αλυχτούν
μας καθυστερούν.
Ο ουρανός σαν να κόντυνε.
Κατέβηκε χαμηλά. Σχεδόν τον αγγίζουμε.

Πλήθος κόσμου, με μάτια μεγάλα σαν σημάδια στην αγορά.
Ενωμένο με καφετέριες μπαμπού
λαϊκά σουξέ στη διαπασών που γονιμοποιούνται καθημερινά
από τραγουδιστές μιας χρήσης
περίπτερα αναψυκτικά περιοδικά γυμνών γυναικών
φαστφουντάδικα συναγερμοί
ρούχα φασόν ανικανοποίητων ανταγωνιστικών εταιρειών
και βιτρίνες λαμπερές στα σπασμένα πεζοδρόμια
με τις φτυσμένες μαστίχες.

Η ζαχαρωμένη νοσταλγία πίκριζε πολύ.
Και ξαφνικά τσίριζε μια γυναίκα κι έτρεχε.
Δεν γνωρίζαμε. Αυτή φώναζε!
Παραμερίσαμε.
Στριγκλιές φρένων βρισιές φασαρία, δεν καταλάβαμε.
Κάνες όπλων μας σημάδευαν.
Δεν προλάβαμε.
Ημέρες ανεξαρτησίας πεθάναμε!

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:58:17 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Επίλογος
« Reply #20 on: 26 Dec, 2015, 18:00:37 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Επίλογος

[Ενότητα Παραλειπόμενα]

Εξαίσιες ωδές
που συρρέουν γύρω μας
σε όλη μας τη ζωή.
Στο φως και στο σκοτάδι.
Θριαμβευτικές ή ηττημένες.
Σε κάθε πορεία.
Μυστική ή φανερή.
Νικηφόρα ή μαρτυρική.
Όμως πάντα πλαισιωμένη
με φυσικούς ρυθμούς
με μοναδικές, εξαίσιες ωδές.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 13 Jul, 2017, 16:00:02 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Γυναίκα
« Reply #21 on: 26 Jul, 2017, 21:25:05 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Γυναίκα

Κι εγώ μια παμπάλαια ουτοπική παραβολή.
Κι εγώ αντίλαλος στην παραίσθηση του χρόνου.
Κι εγώ γυναίκα αρχέγονη. Επιστρέφω αέναη,
Διαρκής και ίδια, αναρίθμητη σαν άμμος.
Σχίζοντας τα πλευρά του Αδάμ ακόρεστα,
Με αίμα που σφύζει, γυμνή και αθώα,
Πάνω σε ανεξίτηλα ηδονικά κρεβάτια.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα: Απογραφή μιας ματαιότητας...

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Τι είναι δικό μας σ’ αυτήν τη διακλάδωση του απέραντου;
Ίσως οι μνήμες, οι όψεις, οι χίμαιρες...
Τα αρχικά μας με τη σφραγίδα των προγόνων
μέσα στα τέρμινα.
Τα κύτταρά μας που φθείρονται μέσα στον αέναο χρόνο,
ως την ώρα της συσκευασίας.
Οι τοίχοι που μας περιβάλλουν ως την αυγή.
Ο χρυσός καθρέφτης στην είσοδο
που τόσο πολύ κοιτάξαμε.
Η είσοδος, με τη θύμηση μιας μεγάλης αγάπης,
που μπαινόβγαινε κάποτε ανέμελη.
Η χθεσινή μέρα.
Τα πράσινα βάζα από την Κίνα,
δώρα μιας ξεχασμένης γιορτής.
Οι εγκυκλοπαίδειες με το δερμάτινο κάλυμμα
που σπάνια ανοίξαμε.
Οι κλειδαριές με τα κλειδιά της απομόνωσης,
καθώς πέφτει το βράδυ.
Οι χαραυγές της αϋπνίας.
Τα εικονίσματα που αγαπήσαμε
πριν την εξάντληση της αμφιβολίας.
Τα ρούχα τόσων πεθαμένων.
Τα φθινόπωρα που έφυγαν
μαζί με τα παιδιά, ανάμεσα
απ’ τις μπαμπακιές του βάλτου.
Τα καλοκαίρια με τις λεύκες που θρόιζαν με ένα άνεμο,
πιο παλιό κι απ’ τις εποχές.
Ο Αδάμ και η σελήνη μέσα στην πανάρχαια νύχτα.
Οι μυρουδιές της ιστορίας του κόσμου.

Τα καθημερινά μας βάσανα
πάνω στις κρύες επιφάνειες.
Το ασήμαντο παρελθόν.
Η γεύση του δαμάσκηνου και του πάγου.
Και ένα κόκκινο ξεθωριασμένο που ξεμακραίνει.
Και ικετεύοντας χάνεται.
Απώλειες...

Κανένα από όλα αυτά
δεν μας ανήκει.
Μάταια νοήματα, φθορά και σκόνη.
Μόνο λησμονιά, λήθη, τίποτα...

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:58:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Συλλήψεις
« Reply #23 on: 26 Jul, 2017, 21:42:54 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Συλλήψεις

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Η πρώτη σύλληψη στα σκοτεινά.
Εγώ ψιλή κι αγέρωχη.
Την ξεπέρασα.
Η άλλη συγχωρητική. Επέμεναν.
Την τρίτη τους τα ’δωσα όλα.
Με αθώωσαν.
Τώρα αυτοί μάταια υποφέρουν για τη θάλασσα.
Πλήθος τοίχοι από προφύλαξη
έκοψαν τις προσβάσεις των κυμάτων.
Δεν υπολόγισαν τη ροή της άμμου.
Ερασιτεχνική η κλεψύδρα έσταζε συνέχεια στέγνα.
Και σε μια έρημο πορευθήκαμε μονάχοι.

Τα δώρα μας συνθετικά.
Προφυλαγμένα χρόνια στο σκοτάδι.
Τα εγκατέλειψα προχθές. Γύρω στο μεσημέρι.
Στη σιωπή μιας ήσυχης ξεθωριασμένης σκόνης.

Τίποτα δεν πήρα.

Ψιλή κι αγέρωχη
ξέφυγα την τελευταία σύλληψη.
Πήδηξα τους τοίχους
κι είδα από ψηλά τη θάλασσα
απαρηγόρητη να κλαίει για μια επιστροφή.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:59:21 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Η προδοσία του Ιούδα

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Σίγουρα θα υπήρχε κι άλλος τρόπος.
Όμως η ανάγκη μιας αυταπάρνησης ήταν μεγάλη τότε
κι ο χρόνος, μού είπε, «πιέζει». Εγώ θα έφευγα πρώτος.
Και μετά θα ήμουν συνέχεια εκτός.
«Θα αντέξεις», ψιθύρισε. «Θ’ αντέξω», συμφώνησα.
Έπρεπε να γίνει.
Και από τότε ήρθα εδώ και τους περιμένω.
Μα αυτοί αργοπορούν πολύ μες στις παλιές εικόνες.
Και εγώ εδώ στην έρημο, μ’ ένα δέντρο κρεμασμένο
συντροφιά, στρώνω κάθε βράδυ μυστικά το τραπέζι
για το δείπνο.
Τόσα χρόνια, χωρίς εποχές. Στο έλεος του ήλιου
που με παραπλανά με ανύπαρκτες διαδρομές
και οφθαλμαπάτες,
με πυροβολεί και μ’ ακτινοβολεί τρελός
και θυμωμένος.
Πλημμύρισαν ακτινογραφίες τα δωμάτια.
Βουβά, λευκά οστά, κρανία, σκόρπια στο πάτωμα.
Μην τα πατάς, μητέρα, με πονάνε.
Χιλιάδες χρόνια την ίδια ζωή.
Τόση ζωή θυσιασμένη για μια στιγμή.
Με το μαρτύριο της ευθύνης, υπάκουος και πιστός,
να ψάχνω απεγνωσμένα στην έρημο έναν κήπο
για να προδώσω και να προδοθώ.
Έναν κήπο μιας Γεσθημανής, για ένα δείπνο
τελετουργικό,
που πρώτα εκεί μυστικά και μετά παντού φανερά,
να ατιμάζομαι
σ’ όλες τις κάμαρες του κόσμου.
Τους θυμάμαι και στο σαλόνι μας, ολοκαίνουριους,
μες στη βελούδινη
τριανταφυλλί μπάντα του τοίχου,
να καθυστερούν χωρίς λόγο.
Και από τότε ακόμα να φανούν.
Μην προσεύχεσαι άλλο πια για μένα.
Τι κι αν είμαι εγώ ο Ιούδας που πρόδωσα.
Τι κι αν είμαι εγώ ο Ιούδας που πρόδωσαν.
Τώρα πια δεν έχει κανένα νόημα η θυσία
αφού κανένας απ’ όλους μας δεν σώθηκε ακόμα.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 12:59:48 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Η άνοιξη
« Reply #25 on: 27 Jul, 2017, 20:40:45 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Η άνοιξη

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Η πόλη γκρίζα, τσιμεντένια,
απλωμένη από ψηλά
κι η άνοιξη καταπράσινη, τριγύρω της να τριζοβολά.
Χυμένη μέσα στον άνεμο,
να πλανιέται πάνω στις ανάσες των δρόμων.

Την είδαμε για μια στιγμή μόνο
και μετά ξαπλώσαμε πάλι,
σε στάση εμβρυϊκή
και την ονειρευτήκαμε.
Δεν μας ανήκε.
Τα βροχερά απογεύματα του νοτιά
πίσω από θολά τζάμια
την ερωτευτήκαμε παράφορα.
Μα η πόλη ξένη,
δεν μας αγάπησε.
Κι η άνοιξη, ανύποπτη, μας προσπέρασε.

Ακίνητοι, κουλουριασμένοι
σε στάση εμβρυϊκή
βυθίσαμε τη μνήμη της σιωπηρά
στα κόκκινα υγρά
της αιμορραγούσας μήτρας μας
και την πνίξαμε ξανά στα σκοτεινά.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 13:00:25 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Οι Νότιες Συμπληγάδες

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Ένας καταυλισμός περιπλανώμενος ακατάπαυστα.
Ένας σφυγμός στην κεντρική αρτηρία
να συσπάται επικίνδυνα.
Η αντανάκλαση της αμαρτίας που εγκατέλειψες.
Στις Νότιες Συμπληγάδες σ’ έχασα
ένα καυτό απόγευμα του Αυγούστου
όταν ο λίβας θρυμμάτιζε το χώμα.
Περάσματα, ψίθυροι, αποτυπώματα, ηλιοστάσια,
τόσες αποστάσεις που ζήσαμε...
Απομακρύνθηκες έτσι μες στη σκόνη.
Ύστερα οι πρώιμες βροχές τόσο συνηθισμένες,
χωρίς νόημα.
Όμως εγώ επέστρεφα εκεί ολόκληρους χειμώνες.
Εκεί που ακόμα με μια μοτοσικλέτα Norton
ακροβατείς στον γύρο του θανάτου.
Καμένα λάστιχα και καυσαέρια
κάτω από την ξεσκισμένη τέντα
στον χορταριασμένο αυλόγυρο
ενός ξεχασμένου Αγίου
λίγο έξω απ’ τις εργατικές συνοικίες.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)
« Last Edit: 29 Jul, 2017, 13:00:44 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα: Κάποτε...
« Reply #27 on: 27 Jul, 2017, 22:07:30 »
Κατερίνα Σημηντήρα: Κάποτε...

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Εσύ δεν έδωσες τίποτα.
Δεν έδωσες καμιά σημασία
μα εγώ συνεχίζω να σε ονειρεύομαι τις νύχτες...
Μια φοβερή επιθυμία...
Μια λαχτάρα που σιγοκαίει βασανιστικά...
Για ένα τίποτα οδυνηρό
ένα τίποτα μαγικό
ένα τίποτα που τα περιείχε όλα.
Και μένω στο σπίτι
και σε περιμένω κάποτε...

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Παρελθόν
« Reply #28 on: 27 Jul, 2017, 22:12:47 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Παρελθόν

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Είμαι πάλι πίσω.
Είμαι πάλι εκεί.
Εκεί πίσω η βροχή δεν σταμάτησε ακόμη.
Κι όλα είναι λίγα.
Εκεί που τίποτα δεν με στεγάζει.
Εκεί που μοιράζω τα έκθετα μέλη μου σπάταλα.
Φυλλάδια μουσκεμένα με ομοιώματα ασπρόμαυρα.
Αμερικάνικα τσιγάρα, φωτιστικά, μπίρες.
Λασπωμένη προχωρώ στην ενδοχώρα χαράματα.
Θάλαμοι με έγκλειστους, πιάτσες, συναντήσεις,
μικροπράγματα.
Τι να την κάνω την ανταπόκριση που περισσεύει;
Χρόνια μονάχη επιστρέφω χωρίς προνόμια.
Και εσύ με σβηστά όλα τα φώτα
υποφέρεις πάλι απόψε από αυτήν την παράκρουση.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62374
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Κατερίνα Σημηντήρα, Ποτέ δεν έμαθες
« Reply #29 on: 27 Jul, 2017, 22:18:44 »
Κατερίνα Σημηντήρα, Ποτέ δεν έμαθες

[Ενότητα Στα χαρακώματα]

Ποτέ δεν έμαθες πως το ονειρεύτηκα...
Και τώρα θες να το ξεχάσω.
Θα το ξεχάσω.
Ξέρω αυτό που μ’ ανασταίνει,
όταν χρειάζεται, πώς να το κάνω θρύψαλα.
Και με τα θρύψαλα
να τραυματίζομαι παντού.

Από τη συλλογή Εξαίσιες ωδές μιας μυστικής πορείας (2013)