Author Topic: Νίκος Δόικος  (Read 26619 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος
« on: 20 Jan, 2015, 22:44:13 »
Νίκος Δόικος



Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1947. Είναι αρχιτέκτονας-πολεοδόμος. Σπούδασε κοινωνιολογία, πολιτική οικονομία και αρχιτεκτονική στη Νέα Υόρκη και στη Θεσσαλονίκη. Μελέτες και αναλύσεις του, επιστημονικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, έχουν εκδοθεί από ευρωπαϊκούς οργανισμούς και δημοσιευτεί στον έγκριτο εβδομαδιαίο και περιοδικό τύπο. Στα δοκίμιά του διερευνά τα προβλήματα μετάβασης σε μια κοινωνιοκεντρική οργάνωση της πολιτικής και οικονομικής ζωής.

Ποιητικές συλλογές:
«Γενιά του Νοέμβρη», εκδ. Καστανιώτη & Διάττων, Αθήνα, 2010
«Απόδειπνο για PIGS», Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα, 2013
«Συναμφότερα και λίγα μόνα», Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα, 2015

[Πηγή για τη φωτογραφία η ιστοσελίδα fouit.gr και για το βιογραφικό η σελίδα της wikipedia για τον ποιητή όπου υπάρχει και κατάλογος με τους τίτλους δοκιμίων και μελετών του]

Ανθολογημένα ποιήματα:


Έγραψαν για τον Νίκο Δόικο:

Ο ιστότοπος του ποιητή: http://www.nikosdoikos.com/


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:13:47 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Κάθαρση
« Reply #1 on: 20 Jan, 2015, 22:48:38 »
Νίκος Δόικος, Κάθαρση

Πουλιά δεν πετάξαν όλη μέρα.
Των ρύπων οι συγκεντρώσεις
ξεπέρασαν τα όρια ασφαλείας.
Αιτία η αποτέφρωση πολιτικών πτωμάτων,
που φόρτωσε τον θόλο μ’ αέρια τοξικά.
Κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη της εκατόμβης.
Μόνο κάτι παράθυρα στις εκπομπές διακήρυξαν
πως «... τώρα ο αγώνας δικαιώνεται».

Αλλάζουμε... Διαφάνεια και Κάθαρση.
Αλλάζουμε... Με καταδίκες κορυφής,
και πάλι, διέλαθε η ενοχή της βάσης.
Σε λίγο θ’ αναδείξουμε τους νέους ηγέτες,
απ’ τον ιδανικό μας μέσον όρο,
θα τους αποθεώσουμε, θα μας βολέψουν
ως την επόμενη εκατόμβη.

Φαντάζει βολικά κυκλοτερής η πολιτεία μας.
Σαν τους χορούς,
τον νόστο των πουλιών
και τις Κυκλάδες.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:14:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Μιας ανάσας ταξίδι
« Reply #2 on: 02 Jun, 2015, 16:01:04 »


Νίκος Πορτοκάλογλου, Ταξίδι
(τραγούδι: Νίκος Πορτοκάλογλου & Φατμέ / δίσκος: Ταξίδι (1988))


Νίκος Δόικος, Μιας ανάσας ταξίδι

Χρόνια λησμονημένα,
χαραγμένα στο κατάρτι για υπενθύμιση,
ο δύσμοιρος,
ξεχασμένος στις θάλασσες,
απάνεμο λιμάνι,
προορισμόν οριστικόν αναζητούσα,
στην αλληλουχία των αστερισμών
και στα εφήμερα λιμανάκια του κόσμου.

Κι αυτό ήταν πάντα πλάι μου.
Μα τόσα χρόνια πλάι μου.
Στου τύμβου τα ριζά και στην σκιά
του βησαλόδετου επταπύργιου.
Κατά τα μέρη της φωτιάς και των σκιών.

Τόσο κοντά. Τόσο μακριά.
Μιας ανάσας ταξίδι.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:14:37 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Οι δρόμοι
« Reply #3 on: 25 Jul, 2016, 18:36:00 »
Νίκος Δόικος, Οι δρόμοι

Πρώτος Δρόμος: δείξαν αριστερά
τις σκάλες Ποτέμκιν, διακόσια
σκαλοπάτια να κατρακυλήσει
το καροτσάκι της Πρωτοπορίας,
το ξαπλωμένο πέτρινο λιοντάρι να βρυχάται,
η ομίχλη να σκεπάζει τις αστραπές
πέρα στους κήπους με τα χάλκινα
συμπλέγματα των εργατών και τα σίδερα,
εκεί που θάψαμε την δακρυδόχο
πατώντας την στριφτά στο κοκκινόχωμα.

Δεύτερος Δρόμος: φάνηκε αριστερά,
προς το βασίλειο της γενιάς του Αρνούλφου,
Ναΐτες τραπεζίτες να κονταρομαχούν
με την Ηγεμονία,
δίπλα, στου Πάδου τα λιβάδια,
οι προτομές του Όλμο και του Αλφρέντο,
κει που ξεχάσαμε τ’ αμπέχονο
με τα παράνομα ραμμένα στη φόδρα.

Τρίτος Δρόμος: αριστερά παρακαμπτήριος
και δεξιά μεθοδικά,
φαβιανές πινακίδες να ρυθμίζουν
την κυκλοφορία και τις αναδιανομές,
στις αυλές των Οίκων Αξιολόγησης,
αντί προτομών, προβολές εικονικής πραγματικότητας
των Διαχειριστών της Χρονιάς,
εκεί που, ώριμοι επιτέλους και νηφάλιοι,
κερδίσαμε κουπόνι μετοχής
σε κλήρωση γι’ απόδραση λιγόλεπτη
στην φοινικόνησο του εμιράτου.

Δρόμοι που χαράξαν οι θεοί
—γεωγλυφικά της Νάζκα—
στρωμένοι πλατανόφυλλα μανιφέστα,
χρώμα οκτωβριανής οξείδωσης,
τρεις τέσσερες χρυσές ανταύγειες,
εδώ κι εκεί.

Κάποτε συμφωνήσαμε
να λιώσουμε το μέταλλο των κανονιοφόρων
και να στήσουμε στηθαία στέρεα,
σε δρόμους δικούς μας ανάριθμους,
ευρύχωρους για των πολλών τις ιδιοτροπίες,
η χάραξη καταδική μας,
κι ας είναι καταδίκη μας,
κι οι στροφές ανοιχτές
σαν τις αγκαλιές μας.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:15:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Ανεμόεσσα 1
« Reply #4 on: 25 Jul, 2016, 18:42:24 »
Νίκος Δόικος, Ανεμόεσσα 1

Ήρθε απροσδόκητα,
σαν εκείνα τα ξαφνικά μπουρίνια,
που ξεσηκώνουν τέντες καφενείων της ακτής,
αναποδογυρίζουν τακτοποιημένες ζαρντινιέρες,
ταράζοντας την ισορροπία των παραλίων.

Μεμιάς, βγήκα από λήθαργο αιώνων,
απογειώθηκα και πέταξα ψηλά
—του ανέμου κοσμοναύτης κληρωτός—
ανάμεσα σε τέντες, τούγιες, τέρμονες,
παρτιτούρες ασμάτων της Δόμνας,
Τετράδια της Φυλακής,
από πρωσικό μπλε κλινοσκέπασμα
ανεμάρπαστο να κυματίζει.

Τόσο ψηλά, ψηλάφισα τις άκρες τ’ ουρανού,
Τόσο ψηλά, χαθήκαν οι προφάσεις.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:15:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Αντίδωρα ή TLTTCFT
« Reply #5 on: 25 Jul, 2016, 18:50:03 »
Νίκος Δόικος, Αντίδωρα ή TLTTCFT

Κάθε κύμα και συγγνώμη.
Πόση θάλασσα σχωρνάει
μια γενιά χαμένους χρόνους.

Κάθε κύμα και φιλί.
Θα σου χαρίσω
ολάκερο το Αιγαίο.

Κάθε πνοή και οφειλή μου.
Πόσοι αγέρηδες ξοφλάνε
τις αγύριστες χαρές μας.

Κάθε πνοή και χάδι.
Θα σου χαρίσω όλους τους νοτιάδες,
από Σίβα κι Αλεξάνδρεια
να σε βρίσκουν
και να σε μεθούν
με την εκλεπτυσμένη θαλπωρή τους.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:15:49 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Γενιά του Νοέμβρη
« Reply #6 on: 25 Jul, 2016, 19:06:23 »
Νίκος Δόικος, Γενιά του Νοέμβρη

Ανήμερα Σαμωνά, Γουρία και Αβίβου,
βρεθήκαμε βορειοδυτικά του Φθινοπώρου,
τάχα σοφότεροι από τις αστοχίες,
τύχῃ ανύποπτοι των ναρκοθετημένων οριζόντων,
πάντως ταμένοι στις ορέξεις του Μαΐστρου.

Γενιά της βροχής, από γένος μη-νοήματος,
κεράκια σχεδόν τελειωμένα, οι φλόγες
να τρεμοπαίζουν, λίγο πριν σβήσουν οριστικά,
φλερτάροντας την τέφρα της παλιάς επαγγελίας,
που τα κρατάει στα μανουάλια — τάματα ανδρών επιφανών.

Δε χάσαμε ποτέ την ευκαιρία να ξανοιχτούμε
σε κάθε ανέμου το ξελόγιασμα,
σε κάθε στάλα ν’ απολαύσουμε
τους ακριβούς χυμούς της Ανατολικής εμπειρίας,
να μετρηθούμε με την ευθύνη της Δυτικής μαρτυρίας,
υπό την επιτήρηση του Constistorium,
όταν επέβαλε Μνημόνιο Ανάταξης Αιδούς
και Κατοχύρωσης Μισθωτικών Δικαιωμάτων
σε κρυογονικές λειψανοθήκες.

Γενιά πρόθυμη να ενδώσει στο αδάμαστο χάος
των βραχονησίδων του Νότου,
με τις αμύρωτες, αμυσταγώγητες παρθένες
να καραδοκούν σε πρόναους ιερατείων,
τάχα μεστοί βιωμάτων,
τύχῃ μεστοί αινιγμάτων
ακατάληπτων και αμάντευτων ακόμα,
πάντως δέσμιοι μιας νοσταλγίας Νοτιοανατολικής,
για κει που μετά τον δεκάχρονο πόλεμο,
ορθώσαμε στην Έγκωμη, στις εκβολές του Πεδιαίου,
τείχη κυκλώπεια, ισχυρά, ισοδομημένα
μ’ αργυρόχροους ογκόλιθους ασβεστολιθικούς,
να προστατεύουνε τους έμπορους χαλκού και το έχει μας.

Κι όσο προσμένουμε ο Μαΐστρος κατά κει να μας φυσήξει,
κάτι σχέδια αναντίλεκτα —ενδιάμεσες συμφωνίες—
στις μπουκαπόρτες κάτι αποκλεισμοί
και τραύματα στα ίσαλα απροσδόκητα
τον νόστο του Φθινόπωρου αναβάλλουν
και μας καταχωρούν σε λίστες προσμονής μακρόσυρτες,
αγκυρωμένους στον προθάλαμο, όπως πάντα,
εκεί που νέες αφετηρίες τάζουνε
προορισμούς ελκυστικούς στους επιγόνους,
κει που ο Νοέμβρης το ’χει αντέτι να γυρεύει
νωπές γενιές να δώσει τ’ όνομά του
χρίσμα και σφραγίδα,
ν’ αποκαλύψει μυστικά περάσματα,
καινούριες,
εναλλακτικές ρωγμές στα μάρμαρα.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:16:30 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Ο λόγος
« Reply #7 on: 25 Jul, 2016, 19:12:16 »
Νίκος Δόικος, Ο λόγος

Ανάμεσα Γκιγκιλίνη
και Βασιλέως Γεωργίου,
λεπτή φιγούρα
στα μαύρα,
μαλλιά αφημένα—παιχνίδι
της αύρας του Θερμαϊκού,
τα μάτια να ρευστοποιούν τις αποστάσεις,
και κείνα τα χείλη
αδρές, κόκκινες
πινελιές του Botticelli.

Ανάμεσα Lion’s Den
και Riverside Drive,
σε κάθε πόλη και σε κάθε μου ταξίδι,
ακολουθώ, μ’ ακολουθεί, δεν ξέρω πια,
πάντα τον ίδιο αστερισμόν αναφοράς,
ο ίδιος πάντα λόγος
που ’χει νόημα το ταξίδι.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:16:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Ο κόλπος του κομήτη
« Reply #8 on: 05 Aug, 2016, 14:38:20 »
Νίκος Δόικος, Ο κόλπος του κομήτη

Συγκεντρώθηκαν όλοι στη Μεσογαία
για την συμφωνημένη, με φρυκτωρίες, σπονδή.

Συϊόνες, με κράνη δικέρατα, σπαθιά σιδερένια
και ξύλινες στρογγυλές ασπίδες,
όλο χάλκινα ελάσματα και ομφαλούς,
οδηγώντας πυκνόμαλλα θηλαστικά.

Δρυΐδες από γένη κελτικά,
σοφοί και καλλίφωνοι,
κομίζοντας ριζοφόρα δενδρύλλια
και ποιήματα σκαλισμένα σε πόρτες αργυροκασσίτερου.

Σκύθες ιπποτοξότες, με σκούφους μυτερούς,
ασπίδες ημισεληνόσχημες από λυγαριά και δέρμα,
πρόθυμα κουβαλώντας κάνιστρα κάνναβης.

Σαλαγασσοί και Τυρρηνοί, λαοί της θάλασσας,
πολύχρωμες οι ασπίδες, χιτώνες κυανόλευκοι,
χρυσόχρωμα τα κρόσσια να ποδογυρίζουν,
κρατώντας προσεκτικά,
απλωμένα στις κερκίδες,
φύκια πολύτιμα δυναμωτικά.

Νούβιοι μισθοφόροι μεγαλοπρεπείς,
συνοδεύοντας γαζέλες λυγερόκορμες
που χοροπηδούσαν γύρω τους με χάρη.

Βουσμάνοι του λαού των Σαν
καλάθια ζαλωμένοι καλαμένια,
γεμάτα τανταλίτη
των παρόχθων του Ζαμβέζη ορυχείων.

Κουράκα ευγενείς από το Κούσκο,
φορώντας σκούφους με παρωτίδες χρυσοκέντητες,
ολόχρυσα περικάρπια καταλάμποντα
—ήλιοι φορητοί,
φυλαχτά και υπομνήσεις— φέροντας
με τους δείκτες περασμένους σε κρικέλια μπρούντζινα,
ζυγαριές ισοσκελείς κι ένα μολύβδινο αλφάδι.

Ιερείς του Πετέν, με καλύπτρες φτερωτές, περίτεχνες,
ο πρώτος ρυθμικά παίζοντας τύμπανο
από όστρακο χελώνας σκαλιστό και γυαλισμένο,
ο δεύτερος ριπίζοντας βεντάλια από φτερά κουεψάλ
κι ο τρίτος, ο μικρότερος, ο πιο ηλιοκαμένος,
στον ώμο καμαρώνοντας σφιχτόπλεκτο ταγάρι κρεμαστό,
γιομάτο αλάτι πεντακάθαρο από το Γιουκατάν.

Αβορίγινες στιγματισμένοι ωχροκόκκινης μοίρας
—ελεύθερες γραμμώσεις σαν χαρακιές άνυδρης γης—
βαστάζοντας πήλινους κύλικες μεστούς πολύχρωμες κονίες,
καλές για χρώματα ζωγραφικής και γιατροσόφια.

Λύκιοι μισθοφόροι κραδαίνοντας αμφίλοχα ακόντια
και περίεργες, αστραφτερές σμίλες και σφύρες,
μαχητές μαζί και μαΐστορες ορθίων λαξευμένων τάφων.

Ινδοί πεζοτοξότες ζωσμένοι παλίντονα τόξα,
περασμένα διαγωνίως απ' τους ώμους ως τα ισχία,
ευθυγραμμίζοντας με βουκέντρες φιλντισένιες
βόες καλοθρεμμένους.

Πολέμαρχοι του Λουνγκ Σαν ντυμένοι στο μετάξι,
άγριοι χρυσοκέντητοι δράκοι ν' ανεμίζουν
κι οι μούλοι φορτωμένοι μελανόμορφα αγγεία,
σειρές μικροτεχνήματα κι άσωστες εφευρέσεις.

Πρέσβεις των βασιλιάδων της Σριβιτζάγια,
θαλασσοπόροι του ανατολικού αρχιπελάγους,
ισορροπώντας στον ώμο τον δεξί ξυλόγλυπτους
αμφορείς, που ξεχείλιζαν καμφορά και ρητίνες.

Σουμέριοι γέροντες, ιερείς-αστρονόμοι,
παραμάσχαλα αγκαλιάζοντας, προσεκτικά,
αστερισμών σκαριφήματα
και μαθηματικά θεωρήματα,
σύμβολα σφηνοειδή εξηκονταδικού συστήματος,
εγχάρακτα σε πλάκες χονδροκόκκινου πηλού,
που μοσχοβολούσαν ισορροπία και ήθος αιώνων.

Λαγέτες και Τελεστές
από την Πρόσυμνα και την Εύτρηση,
αχθοφορώντας λιθόγλυπτες κύμβες θαυμάσιες,
γεμάτες θεσμίσεις και κλώνους ελιάς.

Και τα δώρα τοποθετήθηκαν όλα με τάξη στον πρόδρομο.
Στην θέση του, στην ρίζα του βωμού την ανατολική,
το χάλκινο ευρύστομο σφαγείον, τα σφάγια στη σειρά.
Και είδαν όλοι και συμφώνησαν
πόσον ο Κόλπος του Κομήτη
—η ευλογία της Μεσογαίας—
ήταν ήρεμος και κρυστάλλινος,
πως δεν του έπρεπε θυσία, πως αρκούσε η σπονδή,
και παρά τις ετερότητες
και τις γλώσσες με τα πολλά σύμφωνα,
τραγούδησαν μαζί και χόρεψαν σε κύκλους ομόκεντρους,
και το αμφιθέατρο των ζώων και των φυτών
αντηχούσε ιαχές χαράς και θρόους αρμονίας.

Και κράτησαν οι αιώνες
ως τα χρόνια της Έπαρσης,
ώσπου, καθώς μου λεν οι μεσοκράτορες,
ξαναμαζεύτηκαν στην Μεσογαία
για την διαδικτυακώς συμφωνημένη αυτοψία.

Πρέσβεις ενεργειακών αγκυλώσεων.

Τεχνοκράτες υποθαλάσσιων υποσχέσεων,
με βαθυσκάφη και συστήματα ακριβούς καταγραφής
συντεταγμένων ακριβών κοιτασμάτων.

Υπερμονοπώλια παραγωγής λογισμικού
βουτηγμένα ως το λαιμό στη φιλανθρωπία.

Μόδιστροι συντηρητές πολύχρωμων προσχημάτων.

Ιδιοκτήτες συμπαντικής αλυσίδας ταχυφαγείων,
φέροντας δίσκους επάργυρους κατάφορτους εδέσματα
μαγειρεμένα σε χρόνους μελλοντικούς.

Συντάγματα οικονόμων τεχνητής νοημοσύνης.

Βιομήχανοι Εναλλακτικής Υγείας φορτωμένοι
ελιξίρια σκευάσματα και νευρομορφικούς εγκεφάλους
παντός καιρού
φυλαγμένους σε ψηφιακές θερμοκοιτίδες.

Αόρατοι-stealth κατασκευαστικοί κολοσσοί,
εξειδικευμένοι στις από αέρος κατεδαφίσεις,
στις άμεσες ανακατασκευές και ανασυγκροτήσεις.

Και τα δώρα τοποθετήθηκαν όλα με τάξη στον πρόδρομο.
Στην ρίζα του βωμού την ανατολική,
αντί του χάλκινου ευρύστομου σφαγείου,
ένας ευρύστομος χαλύβδινος αγωγός
ξερνάει αίμα.
Ο Κόλπος του Κομήτη αναστενάζει.
Ανοιχτή καρωτίδα,
αιμορραγία ακατάσχετη.
Αίμα πηχτό ασφαλτώνει τις αμμουδιές.
Ρόγχος επιθανάτιος της Έπαρσης.

Και το αμφιθέατρο των φυτών και των ζώων
εσίγησε.
Μονάχα οι ακακίες σιγοτραγουδούν ακόμα,
αργόσυρτα και ρυθμικά:
τα λίγα τρέφουν τα όνειρα
κι η σπάνη τις χαρές.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:19:36 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Αειφόρος ανάπλαση
« Reply #9 on: 05 Aug, 2016, 22:02:00 »
Νίκος Δόικος, Αειφόρος ανάπλαση

Έγινες ένα
με την λευκή οξυκόρυφη
οπαλίνα των Πιερίων
ψιμυθιά
στων αλκυονίδων
το φωσφορικό γαλάζιο,
φυλαχτό
στην αγκαλιά του Κόλπου
δι’ ού η Μονή εκλάμπει
Νικολάου τουπίκλην Βλατή.

Σύνθεση θεία
και σε θέλει αταξίδευτη,
στεριωμένη
στα κράσπεδα της παλιάς προκυμαίας,
να ορίζεις τους νόστους
και την χαρά μας.

Έγινες ένα
με τον θόλο της Θέρμης.
την Πόλη,
την θάλασσα,
την Κορυφογραμμή,
που σου χαρίζει
θαλπερούς λιβοζέφυρους.

Έγινες ένα
με την Ζωή.
Φως και Αειφορία
στην ωραιότητα του Θερμαϊκού.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:19:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Ανεμόεσσα 2
« Reply #10 on: 05 Aug, 2016, 22:07:54 »
Νίκος Δόικος, Ανεμόεσσα 2

Έφυγε με τον δικό της τρόπο,
απροσδόκητα,
σαν εκείνα τα ξαφνικά μπουρίνια
που ξεσηκώνουν τις ελπίδες καφενόβιων της ακτής,
αναποδογυρίζουν τακτοποιημένες συμβιώσεις,
ταράζοντας την ισορροπία των συμβάσεων.

Ανέτοιμος, ανασηκώθηκα,
παρασέρνοντας ενθυμήσεις αναρριχήσεων:
Λυκαβηττός, Αιγές, Αστόρια,
το ταυ του τερπνού, του τιμήματος και του τάφου.

Και βρέθηκα απ’ τις άκρες τ' ουρανού,
κάτω, στους λιμανίσιους τους κυματοθραύστες,
τους εθισμένους σε σκληρές καταπονήσεις,
να πάρω δύναμη ν’ αντέξω με την πλήξη
μαζί και των αρχείων το κρασάρισμα.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:18:45 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Πρώτη πράξη
« Reply #11 on: 05 Aug, 2016, 22:14:45 »
Νίκος Δόικος, Πρώτη πράξη

Χθες έβρεχε και φύσαγε όλη νύχτα.
Ασταμάτητα.
Ήχοι ξυλόφωνου, με ρυθμική ακρίβεια τους ντερέδες,
σε κοντραπούντο με των υδρορροών το στάλαγμα,
οι αρπισμοί πιανίσιμο στα κεραμίδια,
στα καραβόλια κάγκελα η κεραία
με δοξαριές απίθανες έπαιζε τρίλιες,
βιόλα στα χέρια του βοριά βαρύθυμη,
κάποιο παντζούρι ξεχασμένο ανοιχτό
γκραν κάσα που αψηφούσε τον ρυθμό,
κι ένα βιρτουόζικο κλαδί που σύριζε στο τζάμι,
για δέκα μέτρα όμποε, για δώδεκα φαγκότο,
πιασμένο στην διεύθυνση της ανεμοριπής,
ο πλάτανος βαρύτονος, η λεμονιά σοπράνο
και μια κοντράλτα χαραμάδα στο παράθυρο
θεσπέσιες εκτελούσαν τριφωνίες ως το χάραμα.
Ώσπου ξεχείλισαν τα φρεάτια της Αιόλου
και των αμφίβιων οδηγών τα κόρνα τα ανυπόμονα
έκλεισαν με φορτίσιμο, πρωί, την πρώτη πράξη.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:19:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Μεταρσίωση
« Reply #12 on: 05 Aug, 2016, 22:24:45 »
Νίκος Δόικος, Μεταρσίωση

Θα γίνω καλάμι
στις εκβολές του Αξιού,
εκεί που ο Πρέσπας γίνεται Βαρδάρης
και σαρώνει τα δύσκαμπτα,
να παίζω με τις φουρτούνες,
να ξεφαντώνω με την παραφορά,
να γιορτάζω με τ’ αυθόρμητα.

Θα γίνω τρούλος της Περιβλέπτου,
να στρογγυλεύω τις ριπές του Σορόκου,
την ανάσα της Ανάφης,
με την πλινθοπερίκλειστη παρειά μου.

Θα μάθω να ζω με τα γήινα,
τα υδάτινα και τ’ αέρινα,
να θωρώ την απώλεια,
μεγαλοπρεπή και εύθραυστη,
σε κάθε εικόνα της Μεσονησιώτισσας,
ν’ αφουγκράζομαι την ευγένεια
σε κάθε ψίθυρο φύλλου,
ν’ αγγίζω την ωραιότητα ταξιδεύοντας
σε πόλεις — στίβους μαραθωνίων,
ν’ απολαμβάνω το άρωμα
στην αύρα της μοσχοϊτιάς,
να γεύομαι την γλυκύτητα
στις πηγές του ασβεστόλιθου,
τ’ αποστακτήρια του Χειμώνα,
μπας και μπορέσω να ξορκίσω
τις πληγές της Άνοιξης.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:20:33 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Ανάλογων αντιστροφή
« Reply #13 on: 05 Aug, 2016, 22:33:36 »
Νίκος Δόικος, Ανάλογων αντιστροφή

Ροδίζουν οι φωτιές στις κορυφές των Πιερίων
τα δειλινά,
ορίζουν τους ορίζοντές της,
την έκταση του τιμαρίου,
έτσι όπως αρχοντεύει την Λεωφόρο
και πάσαν την Πόλιν,
από τα Ευόσμια όνειρα
ως τις Πυλαίες υπεραξίες
κι από τις Επταπύργιες νοσταλγίες
ως του Πύργου τα δεσμωτήρια,
δεσμώτις κατ’ επιλογήν κι αυτή, ψηλά
στο νεοκλασικό πολυτελές κι ευρύχωρο κελί της,
απ’ όπου ως προφητάνασσα οιωνίζεται,
με κάποιαν οίηση είναι αλήθεια,
τις τύχες των υποτακτικών της:
αν δικαιούνται να ονειρεύονται,
αν θα μπορούν να ελπίζουν,
μήπως ματαίως ξεροσταλιάζουν,
στον ηλιακόν εξώστην από κάτω,
αναπολώντας ράνισμα γαρδένιας,
γιατί καταδικάστηκαν τελεσιδίκως,
οι ανόητοι αρνησίδωροι,
σε ισόβιο διάπλου ιστοσελίδων;

Πόσο πονούν τα δειλινά
στις κορυφές των Πιερίων
— εύφλεκτες υπομνήσεις απουσίας.

Χαράμι κύλησε η ζωή μας.
Ανάλογων αντιστροφή.
Πρόθυμη όταν ενδοίαζα
κι αδιάφορη τώρα που λαχταρώ.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:21:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62065
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος Δόικος, Μαθήματα πολιτικής οικονομίας

Το ΚΕΠ —Καθαρό Εγχώριο Προϊόν—
ισούται με το σύνολο των αγαθών
αντίδωρων του μόχθου των ανθρώπων,
σωματικού, πνευματικού και πάντα ψυχικού.

Το ΑΕΠ —Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν—
προκύπτει όταν προσθέσουμε στο ΚΕΠ
φανερωμένες «χορηγίες προεκλογικές»
εξ ού και Ακαθάριστο, δηλαδή ακάθαρτο.

Δημόσιο Χρέος συνιστά
της κοινωνίας χρέος ηθικό να μεριμνά
για την ζωή των αδυνάμων.

Το Χρέος Κυριαρχίας (Sovereign Debt)
είναι συνάρτηση πολλών ενδεχομένων:
πόσο συχνά καταλαμβάνονται
θέσεις σταθμεύσεως ΑΜΕΑ,
ή πόσα δώρα εισπράττονται
για εκτέλεση καθήκοντος,
πόσο συχνά, αντί οφειλόμενης προσήλωσης,
δημοσιοϋπαλληλικής,
στις υποθέσεις πολιτών-εργοδοτών,
προτιμάται μια βόλτα χαλαρή στην αγορά,
την ίδια που θα δικαιούται κάποτε
η καλύπτουσα την απουσία συνάδελφος,
εν γένει, όσα ξεδιάντροπα περιφρονούν
των άλλων τα δικαιώματα
και όσα προάγουν την στυγνή
ατομική κυριαρχία,
εξ ού και Χρέος Κυριαρχίας.

Έλλειμμα Γενικού Προϋπολογισμού προκύπτει
όταν τα έσοδα των σχολείων και των σχολών
υπολείπονται των δαπανών της σχόλης,
όταν τα δάση αφανίζονται απ’ τον θόλο-αναπνοής
φυτών και ζώων,
όταν το βόλεμα του καθενός με πείσμα επιδιώκεται
προ του υπολογισμού των αναγκών της Πόλης,
εξ ού και Έλλειμμα προ-υπολογισμού.

Από τη συλλογή Γενιά του Νοέμβρη (2010)
« Last Edit: 22 Jun, 2017, 13:21:28 by wings »