Νίκος Δόικος

wings · 204 · 41798

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Τα κελιά των παρθένων

Τρεμοπαίζουν τα κόκκινα φώτα στην πάχνη το βράδυ
Ξεπαγιάζουν απ’ έξω σκιές σαν παιδιά για ένα χάδι
Τα κελιά των παρθένων λαμπάδιασαν μες στο σκοτάδι

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Φθινόπωρο

Τέλος Οκτώβρη τα βουνά ντύνονται στα χρώματα της ωριμότητας.
Το γήινο της οξείδωσης, το κίτρινο του κατεργασμένου χρυσού
και το κόκκινο της μοναξιάς. Σοφία διατρέχει τον ασβεστόλιθο.

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος: 17 Νοέμβρη – η γιορτή

17 Νοέμβρη. Επέτειος του Πολυτεχνείου. Αισίως γίναμε
οσιομάρτυρες, γιορτή, ευκαιρία για κλειστά σχολειά. Σε λίγο θα
θα μας κάνουν εικονίσματα να προσκυνούν τα εγγόνια των απόντων.

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος: 17 Νοέμβρη – τα προεόρτια

Οι πατούσες φούσκωναν. Με τα υγρά του αμύνονταν το σώμα
στο καδρόνι. Μα η ψυχή ψιθύρισε «είσαι αητός, πετάς ψηλά».
Και πέταξε. Τόσο ψηλά που ο πόνος δεν μπορούσε να τον φτάσει.

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος: Τα «κεκτημένα»

Κάποτε σφίγγαν τις γροθιές και τις καρδιές τους για ν’ αλλάξουνε τον
Κόσμο. Πόσο ανέτοιμους τους βρήκε ο Χρόνος. Σήμερα μέσα στις
καρδιές κρύβουν τη δούλεψη και σφίγγουν στις γροθιές τα «κεκτημένα».

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Finis sperum

Στο ξερονήσι των εξόριστων ελπίδων ήρθα να βρω παρηγοριά.
Ματαίως. Σύμφωνα με αυτόπτες ξενοδόχους, σε μιαν απέλπιδα
απόπειρα απόδρασης προδόθηκαν οι ελπίδες κι εκτελέστηκαν.

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Αυτοπυρπόληση

Τα καλύτερα ποιήματα
ως σπινθηροβολήματα
πυροδοτούν την αυτοπυρπόληση.

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Μασκαρεμένα ουσιαστικά

Παραχαράσσονται συνειδητά τα ρήματα
Συγκεχυμένες έννοιες σαθρά επιχειρήματα
Τα ουσιαστικά μασκαρεμένα σε προσχήματα.

Από τη συλλογή Τρίστιχα (2017)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος: Αυτοπροσωπογραφία 1

Αν θες
Προσεκτικά τους τίτλους ανασήκωσε
Ν’ ακούσεις από κάτω και να δεις
Τον ξεχασμένο σαλπιγκτή του προκεχωρημένου
Έναν τυφλό βιγλάτορα στο πιο ψηλό κατάρτι
Κόγχη πλινθοπερίκλειστη μ’ ένα σβηστό καντήλι
Του λύκου το αλύχτισμα στου φεγγαριού το χιόνι
Τα μοιρολόγια των περιστεριών
Στα ερείπια της πόλης
Που έπεσεν αφύλαχτη στους λογικούς στρατούς

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Απογύμνωση

Όλο το Φως το φόρτωσε
στους δυνατούς ώμους του ταύρου
η Ευρώπη
το ’κανε λάμψη
το φυλάκισε
κι άφησε πίσω της μονάχα
έναν ήλιο ενοικιαζόμενο

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος: Του 21ου αιώνα 1

Δέκα στάδια το στόμα ’νοιχτό του θανάτου
δέκα τύμβοι χλωροί τα μυαλά των εφήβων
λίγα κόκαλα διάσπαρτα και φύλλα δάφνης
στην κορφή το λιοντάρι να φέγγει σαν φάρος
πουθενά δε θα βρεις λίγη αντίσταση κάποιον
να φυλάει των καιρών το δυσεύρετο αίμα
δέκα σύντροφοι χώρια δεν έχουν ελπίδα
δέκα μπράτσα ’γκαλιά και τα ιδρύματα τρίζουν
βλέπω τώρα φωτιές στων παιδιών τις παλάμες
βλέπω νέες σοδειές στης ορμής τις αλάνες
δέκα στάδια το ψέμα θαμμένο στο θειάφι
δέκα τύμβοι στη μέση μαρμάρινο ελάφι.

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Αιτιοκρατία

Δύσμοιροι πρέσβεις παλαίφατου κλέους
δωρητές εγκεφάλων τι κι αν
παλεύετε με τους εξουθενωτικούς «θεσμούς»
άσημα τεύχη δυτικά της μοίρας
δημοσιεύουν το συλλογικό σας μέλλον
ως να ’ταν παρελθόν.

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος: Του 21ου αιώνα 2

Μπήκα χαράματα μες στα χαλάσματα
μιας τράπεζας από καιρό παρατημένης.
Μύριζε μούχλα κι απορρίμματα αιώνων
κι απ’ τις θυρίδες των παλιών ταμείων
οσμή αναδίνονταν χαρτιού καμένου.

Βάδιζα μέσα σε βαριές σκιές αραχνιασμένες
όταν εκεί απ’ τη σκοτεινιά ξεμύτισε στο βάθος
γριά αναμαλλιασμένη ζαλωμένη
περίεργα σύνεργα και σκούπα με φαράσι.

Τι θες εδώ, σαν μ’ είδε βροντοφώναξε, ποιος είσαι;
Δεν έμεινε πια τίποτα για σένα. Για κανέναν.
Ακόμα και τους υπολογιστές κατέστρεψαν με όλους
τους κωδικούς των ανατοκισμών, με όλα
τ’ αρχεία της τελευταίας δυναστείας των τόκων.
Μην απορείς, τα ’ξερα όλα τους τα κόλπα,
ήμουνα στέλεχος για χρόνια, ξέρω τι σου λέω.

Εσύ μαύρα χαράματα τι θες εδώ, τι ψάχνεις;
Δεν έμαθες; Κανείς δεν σου είπε;
Τον νέον αιώνα απαγορεύονται οι τράπεζες.

Κι όταν σταμάτησε σε λίγο να φωνάζει
κι άρχισε τραγουδώντας δυνατά ν’ αγιάζει
την γκρίζα αιωρούμενη αχλή τριγύρω
με μυστηριακές εξαγνισμού κινήσεις,
ξάφνου ξεπρόβαλε ξανθή γαλανομάτα κόρη,
άγγελος ίδιος, ανοίγοντας βαριά, με δυσκολία,
θωρακισμένη θύρα θησαυροφυλακίου.

Δεν είναι δω, μου λέει. Μην ψάχνετε άδικα.
Δεν έμεινε κανείς απ’ τον παλιό τον κόσμο.
Αποδήμησαν.
Εκείνη έφυγε τελευταία.
Σας περίμενε ως τη στερνή πνοή της.

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Φυσαλίδα

Αρνήθηκα
Παρά τις δελεαστικές προτάσεις
Και τις ορθάνοιχτες πύλες της ουτοπίας
Πιστός στον μυστικό μας όρκο
Μέτρησα έναν έναν τους ποιητές να
Ξεμακραίνουν σε ψηφιακές λεωφόρους
Να προσκυνούν με δέος τις μεταλλάξεις
Τα πλουμιστά γιοφύρια
Στα τόξα τους πολύχρωμές αγχόνες
Κάτω από ανδριάντες ηρώων της Αφθονίας
Να προσκυνούν τη σιγουριά μικρών αντίδωρων
Τις συγκινήσεις ευκαιριακών εκπτώσεων
Με δωροκάρτες και ιριδίζοντα επιχειρήματα
Μικροί εντολοδόχοι ενός μικρού σύμπαντος.

Κι εγώ φυσαλίδα πάνω στο κύμα ανάμεσα
Μυριάδες φυσαλίδες της προαιώνιας τρικυμίας
Μιας θάλασσας ανελέητης κι ανάλλαχτης.

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 72024
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Νίκος Δόικος, Το χάσμα

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ
οικοδόμοι
του κενού και
του καινού

του Προμηθέα πληγές
χάσκουν στο στέρνο
οι ζηλωτές του σίδερου
κι οι δούλοι της φωτιάς
με ράμφη κόκκινα κυρτά
τους οδηγούν δεσμώτες
στους νιόφερτους θεούς
για τριάντα ομόλογα προδοσίας

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ
διακονούν τη Σχέση
κατεδαφίζοντας τους
οξυκόρυφους καθεδρικούς
τα καθαρτήρια
στα ενώτια των θόλων ιστορώντας
αλληλοπεριχώρηση

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ
ζητιάνοι
για ένα ξεροκόμματο έμπνευσης
κει στη γωνιά του δρόμου
ανάμεσα στις ύβρεις των περαστικών
τις βλοσυρές ματιές
καθώς μικρό στο φιλιατρό κορίτσι
σκύβει στο πέτρινο πηγάδι για νερό
τους το προσφέρει σ’ ασημένιο τάσι
κι εκείνοι ξεδιψώντας στιχουργούν
τον θάνατο του μέλλοντός τους

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ
σαν περιστέρια
σκίζουν τη σκιά
σαν κρίνα ανθίζουνε στο κάρβουνο

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ μηδενιστές
διάκονοι του χάους
αφηγητές μελλούμενων
που γίναν παρελθόντα
ζωγράφοι νεκρής φύσης
ριζωμένης στην καρδιά τους
μ’ ένα φανάρι αναζητούν
τον άλλον μέσα τους
κι εκείνος γνέφει απέναντι
μέσ’ από μνήματα αρχαίων νεκρών

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ προσκυνητές
σε τόπους αφανέρωτους
με μια βεργούλα καραγάτσι
σκαλίζουν άγονους αγρούς
για λίγα όστρακ’ από
κύλικες και λήκυθους
λίγα σπαράγματα
που υπήρξαν κάποτε
και δεν υπήρξαν
τα συναρμολογούν
και τα γεμίζουν
με κρασί
από εντόπια αμπέλια

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ τελάληδες
πασχίζουν ν’ ακουστούν
μέσα στη θορυβώδη
αδιαφορία του χάους

σαν γάργαρο νερό
φορτώνονται τις γλώσσες
των πηγών
να τις ακούσουν ρεματιές
και θάλασσες

πανέρμοι τροβαδούροι
μ’ ένα μικρό πιθάρι
μπροστά στα πόδια τους
φλουριά γιομάτο
να παίρνουν οι περαστικοί
μ’ ευλάβεια σκύβοντας και δέος

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ
μονιάζουν με κρασί
χλευάζουν τους συρμούς
τους συμφυρμούς
αυτονομούνται

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές
με τα κλεμμένα χάλκιν’ άλογα
σε βάθρο δεσποτείας

κι οι ποιητές εδώ στο ερημοκλήσι
ίδιες καντήλες ιλαρού φωτός
να τρεμοπαίζουν
με των Αγίων τη σιωπή τριγύρω
που λάμπουν και για λίγο χάνονται
και πάλι λάμπουν μια στιγμή και
χάνονται με κάθε τρέμολο σκιόφωτος
απ’ τις λαμπάδες καπνισμένοι
κι όμως ακόμα καταλάμποντες
να μυροβλύζουνε ψηλά στη φρυκτωρία
στέλνοντας σήματα φωτιά
και χαρμολύπης
στους ασβεστόλιθους και τα πελάγη

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές
με γλυκές δόσεις επιβίωσης
αφίξεις έγκαιρες κι αναχωρήσεις
πειθαρχημένα
ψηλαφούν τον θάνατο

κι οι ποιητές εδώ
με μιαν ελιά
μια παπαρούνα
λίγους έρωτες
κερδίζουν τη ζωή

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές
υπάκουοι υπήκοοι
δέντρα χωρίς
επιθυμιά και μνήμη
χωρίς ήλιο χωρίς φως

κι οι ποιητές εδώ
στο διαρκές αντάρτικο
φιλότιμο για θύσανο με τα
κλειδιά πάνω στις θύρες αφημένα
και τις καρδιές τους ανοιχτές
στο πανδαιμόνιο της έγνοιας

εκεί που χάνεται η μέρα ευσεβιστές

κι οι ποιητές εδώ
στο δεξί χέρι το σφυρί
στ’ αριστερό μια σμίλη
στους ώμους όλου του
κόσμου τους καημούς
στ’ αυτί μικρό μολύβι
βαθιά στον ασβεστόλιθο
θάβουν καυτά μεράκια
με φίλους να μοιράζονται
στους άγριους χειμώνες
κι όταν φουντώνουν οι φωτιές
και τα βουνά ’γριεύουν
στα μνήματα χορεύουνε
συρτούς αγκαλιασμένοι

Από τη συλλογή Επιστροφή στον 21ο αιώνα (2019)
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


 

Search Tools