Author Topic: Δυο ροζ μπεζέδες, Έλενα Μπρούμη  (Read 2931 times)

evdoxia

  • Translator | Reviewer | Merenda |
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2318
  • Gender: Female
    • https://www.facebook.com/40dotscom
    • https://twitter.com/40dots
    • http://gr.linkedin.com/in/40dots
    • https://plus.google.com/118113807842955905439/about
    • 40dots


Δυο ροζ μπεζέδες
ISBN: 978-960-7720-98-6
Εκδόσεις: ΔΙΩΝΗ
Σελίδες: 206
Τιμή: €12.00

Δύο αδελφές, ηλικωμένες και βαρήκοες, ζουν μαζί σε ένα ισόγειο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας τη δεκαετία του '50. Στην προσπάθειά τους να συνεννοηθούν, δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις γεμάτες τρυφερότητα και χιούμορ. Γεννημένες στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας έζησαν γεγονότα και γνώρισαν πρόσωπα που άφησαν το στίγμα τους στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες τους ζωντανεύουν μέσα από απολαυστικές διηγήσεις, περνώντας έτσι στους νεότερους το άρωμα μιας άλλης εποχής. Απολαύστε τες!

Απόσπασμα διαλόγου:

Η παρέα όμως αυτή με τις καλοντυμένες-μαυροντυμένες κολωνακιώτισσες μιας κάποιας ηλικίας, δεν περιοριζόταν στο να χαζεύει τους περαστικούς, αλλά προχωρούσε σε σχόλια, κριτική, και αποκαλύψεις σχετικά με την ιδιωτική τους ζωή που, λόγω βαρηκοΐας, άφηναν να διαχέονται στον πέριξ χώρο. Πολλά και διάφορα όχι πάντα κολακευτικά είχαν ακουστεί τότε από τις γαλαντόμες πελάτισσες:

– Ποια είναι αυτή;
– Ποια;
– Αυτή που έρχεται με τον σκύλο.
– Η Άννα, η γυναίκα του παιδίατρου, της οδού Ξάνθου.
– Έμαθα πως τον τσάκωσε με άλλη.
– Με ποια;
– Με την κουνιάδα του, λένε.

Ακολουθούσαν ερωτηματικά, ειρωνικά επιφωνήματα και κοσμητικά επίθετα ανάλογα με την συνταρακτική είδηση. Όμως, η είδηση αυτή, μέχρι να περάσει από την πρώτη θέση στην τελευταία, περνούσε, κατά τη διαδρομή, από επεξεργασία και πολλές φορές μεταδιδόταν διαφορετικά.

– Τι;
– Ναι! Ο παιδίατρος, έλεγαν και το όνομά του, τσάκωσε τον κουνιάδο του με μια άλλη.

Το παιχνίδι του τηλέγραφου συνεχιζόταν.

– Αυτός που περνάει τώρα με το μούσι, έκανε φαλιμέντο την περασμένη εβδομάδα.
– Ποιος σου το ’πε;
– Το ’πε ο γαμπρός μου στην κόρη μου.
– Πώς τον λένε;
– Αυτόν;

Και την ώρα που ο άνθρωπος περνούσε μπροστά από το τραπέζι με τα δυο λουκούμια και τα άφθονα ποτήρια νερό, άπλωναν φαρδύ-πλατύ το όνομά του και το επαναλάμβαναν δυνατά μπας και ξεφύγει από καμιά τους.
« Last Edit: 21 Feb, 2015, 11:49:37 by evdoxia »
Translation is the art of failure – Umberto Eco