Author Topic: Στέλλα Γεωργιάδου  (Read 16167 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Ερήμην λόγου
« Reply #45 on: 22 Mar, 2017, 23:27:03 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Ερήμην λόγου

Γελούσες
Η ηχώ σου
τεντώνονταν νωχελικά
άλλαζε στάση
διάρκεια χρώματα
και βολευόταν
στο αριστερό μου μυοκάρδιο

Στη σιωπή
του καινούριου μου κόσμου
ο απόηχός σου
γιατί
σε καμιά νύχτα μου
δεν βρήκε θέση;

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Ενοχές
« Reply #46 on: 22 Mar, 2017, 23:35:49 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Ενοχές

Φταίω
και το ’ξερα από νωρίς
Από τη μέρα
που τα πουλιά τραγούδησαν τον έρωτα
κι εγώ τα πρόσβαλα
μιμούμενη τους ήχους τους

Αλλά κι εγώ
τον έρωτα ήθελα να υμνήσω
Αυτόν τον νεανία τον παράφορο αλαζόνα
που υπνωτίζει την πραγματικότητα
βυθίζοντας σε λήθαργο
κάθε εχέφρονα απόσταση
κάθε αίσθηση κινδύνου

Φταίω, μάτια μου
που δεν παρέκαμψα τις εντολές του ενστίκτου
που νόμισα πως είναι παντοδύναμη
των αισθημάτων μου η δριμύτητα
να παρασύρει και τον τόπο και τον χρόνο
–το αντίξοο πάνω απ’ όλα–
και να αποδημήσει μαζί με τα πουλιά
στους τροπικούς του ανέφικτου
χωρίς κανένα κόστος δίχως τραύματα

Φταίω και που περιφρόνησα
τους οιωνούς των τρωτών ημερών
τους δισταγμούς ενός σοφού σηματοδότη
που δεν μου έδινε καμιά προτεραιότητα

Αχ βιαστική που είναι η νιότη
Αχ θαρρετή που είναι η βιασύνη
Κι αγύριστο αχ κεφάλι που ’ν’ το θάρρος

Προτάσσει το γυμνό του στήθος
να προστατέψει μια νεόδμητη περιοχή ονείρων
από τη διαβρωτική συνήθεια

Δες τώρα πού κατάντησε
Διαπραγματευτής μιας απουσίας
κι ενός έρωτα θανάσιμα τραυματισμένου
έρμαιο στην κυριαρχία του εφικτού

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:17:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Συναστρίες
« Reply #47 on: 23 Mar, 2017, 13:14:24 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Συναστρίες

στην λογοτεχνική συντροφιά
εκείνων των ημερών


Θα τους λέγατε χαρούμενη συντροφιά
ίσως και να τους λέγατε λιγάκι βαρεμένους
(απ’ τον αέρα του βουνού;)
Σίγουρα μοιάζανε τύποι ιδιόρρυθμοι
Αντί για βότσαλα
λέξεις κλωθογυρνούν στο στόμα τους
να καθαρίσει ο ήχος
κι ατόφιο να προβάλλει
το βουητό των ρυακιών
το θρόισμα των φύλλων
το φτεροκόπημα απ’ των πουλιών το ξάφνιασμα

Ο καθένας τους κουβαλά και μιαν έρημο
μια γραφίδα ακατέργαστα όνειρα
κι έναν δρόμο με υπόγειες χαράξεις
Όλοι μαζί συνθέτουν τη στιγμιαία όαση
και πλημμυρίζει πράσινο αλλότροπο
ζεστό γαλάζιο ρέον φως

Εκρήξεις γέλιου
στα ποτήρια που υψώνονται
Ο πύργος δραπετεύει απ’ τη σκακιέρα
Ο φιλόσοφος επιμένει κυνικός
Η βασίλισσα πετά το διάδημα καθώς
το βουνό ολισθαίνει στη θάλασσα
Οι καλεσμένοι –επίτηδες– αφήνουν αιωρούμενα
μικρά ψήγματα ψυχής
υπόμνηση στο γυρισμό Κενταύρων κι Αμαζόνων

Στο Πήλιο
Ιούλιος του δυο χιλιάδες έντεκα
κάτι ανερμήνευτο συνέβη
Ίσως –καταπώς λέν’ οι αλχημιστές–
ήρθαν σε σύζευξη τ’ αστέρια.

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:17:28 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Εις μνήμην
« Reply #48 on: 23 Mar, 2017, 13:18:08 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Εις μνήμην

Μόσχου Δαρβούδη

Σ’ εκείνη την παλιά φωτογραφία
μετανάστευσες
πάντα νέος
πάντα μόνος
Με σάρκα
από ιλουστρασιόν χαρτί
και οστά της αναπόλησης

Βρέχει
κι ο χρόνος σου λιμνάζει

Στην άφθαρτη νιότη
ανάβω πότε-πότε ένα κερί
όχι από νοσταλγία

μόνο εις μνήμην των στιγμών
που δεν σε γέρασαν

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:17:43 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Εραστής της ζωής
« Reply #49 on: 23 Mar, 2017, 13:22:46 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Εραστής της ζωής

στη μνήμη του παππού Μιχάλη

Σα να τον βλέπω
Χαμογελαστός πάντα καλοδιάθετος
γερμένος πλάι με το ποτήρι στο χέρι
στο ντιβανάκι της παλιάς μας σάγιας
–την γκρέμισαν πάει κι αυτή–
να διηγείται ιστορίες του κρασιού
και του μεγάλου πολέμου
Δεκατρία κουτσούβελα εμείς
κι όλο θέλαμε
λίγο κρασί απ’ το δικό του
και
«κυρα-Μαρία τα παιδιά πεινάνε»
Αχνιστοί κεφτέδες
ιστορίες του κρασιού
Το αμπέλι έπλεκε στα μαλλιά μας
ο πόλεμος στους φόβους μας
Ο παππούς ξόρκιζε φαντάσματα
Με το ποτήρι τον επίλογο
το χέρι του έγραψε

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:17:58 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Ο χειρότερος φόβος

Τώρα αδερφέ μου
που σωπάσανε οι λέξεις
που οι σκιές έγιναν
ένα με τη νύχτα
τώρα που οι πράξεις
δεν έχουν άλλη αξία
παρά
την κίνηση του ωροδείκτη

Τώρα να μου πεις
τι περισσότερο φοβάσαι
ν’ αντικρίσεις

Στους εφιάλτες των μοναχικών
ο θάνατος
δεν είναι πάντα
ο χειρότερος φόβος

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:18:13 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Λόγια του βυθού
« Reply #51 on: 23 Mar, 2017, 13:28:59 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Λόγια του βυθού

Είμαι ένας ελάχιστος δέκτης
καλών και κακών
σημάτων άγνωστης προέλευσης

Απορροφώ και γεμίζω
γεμίζω και σταλάζω
θλίψη και όνειρα
πόνο και ηδονή
πίκρα κι αγάπη

Το έρμα της καρδιάς μου
αντηχεί φωνές
αίμα
που το πίνουν αχόρταγα

Εγώ το δειλό σφουγγάρι
σε βράχο αγκιστρωμένο
ακίνητο
συλλέκτης αγαθών
στο πέρασμα του χρόνου
και της θάλασσας

μια μέρα θα σωπάσω

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:18:26 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Δι' ευχών
« Reply #52 on: 23 Mar, 2017, 13:31:38 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Δι’ ευχών

Δι’ ευχών και σήμερον
εξέπνευσεν η μέρα του ανθρώπου
καταδιώκοντας το υφέρπον άλγος
εντέχνως εξοικίζοντάς το
πέραν των συναισθητικών ορίων του

Νοησιαρχία
απεφάνθη ο δειλός
ο δόκιμος τρόπος του ζην
και παρέθεσε την καρδιά του
για δείπνο

Δι’ ευχών κι απωλέσθη
ο άνθρωπος

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:18:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Σπειράματα
« Reply #53 on: 23 Mar, 2017, 13:37:00 »
Στέλλα Γεωργιάδου, Σπειράματα

Ρίμα το κρίμα με το θυμό
δεν κάνει∙ σφιχτό στεφάνι
σ’ άδειο λαιμό. Κι ένας πνιγμός
να κρέμεται απ’ το ταβάνι.

Η εσπέρα, πέρα στα βροχερά
λαγοκοιμάται∙ δε θυμάται
ποιος είν’ εδώ. Κλαίει γοερά
και μια παντιέρα συλλογάται.

Μα εγώ αγαπάω τα σκοτάδια
ψαχουλευτά να δραπετεύω
απ’ τα σημάδια και να γιατρεύω
απελπισίες παροδικές να ημερεύω
με λέξεις χάδια.

Μικρό σπουργίτι, παιδί ισοβίτη
αναστενάζει και χειμωνιάζει
σε μια βραδιά. Σαν του αστρίτη
το συριγμό που σε χλευάζει.

Μια πεταλούδα κόρη Ιούδα
αχ πώς χορεύει∙ σα να γυρεύει
ένα φιλί. Με ροζ βερμούδα
και λάγνα γέλια, φως παζαρεύει.

Κι εσύ μισείς τ’ αεροδρόμια
Σ’ αναμονές αποκοιμιέσαι
και πεζοδρόμια. Κι αναρωτιέσαι
ποιες τροχιές σ’ έχουν ξεχάσει
σ’ ονειροδρόμια.

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:19:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Στέλλα Γεωργιάδου, Θάνατος ήταν και πέρασε

Ετοιμάζεται συννεφιά να κατέλθει
Επιτέλους γνώριμα τα εδάφη
Είδες που στα ’λεγα ήλιε μου
Δεν κάνουν όνειρα στη μέση του χειμώνα
Δεν τριγυρίζουν έτσι οι εύθραυστες στιγμές
ξέντυτες ανοχύρωτες στην κάθε ανάγκη
που σου χτυπά μεσάνυχτα την πόρτα
Θάνατος ήρθε και πέρασε

Τι να περισώσεις από έναν θάνατο;
Βρέχει ανοίγεις το ραδιόφωνο
και ταξιδεύεις
People are strange
Ω ναι εκείνες οι τρύπιες ώρες
που άφηναν στάλες αναμονής
να κυλούν στα τζάμια
κι ονόμαζαν την άγνοια αρετή
κι ελπίδα την επιθυμία

Μεγάλωσα πολύ ήλιε μου
για να σου επιτρέπω να βαφτίζεις
τον ουρανό πατρίδα
τον άνεμο ταξίδι
τα δάκρυα βροχή
και την ανάγκη έρωτα

Κι αν από κάθε αφανισμό φτάνεις λιγότερος
είσαι ακόμα αρκετός για να χωρέσεις
πολλαπλούς θανάτους ήλιε μου
Έχεις πολλά ακόμα
να κερδίσεις και να χάσεις
Μόνο μην είσαι πρόωρα αισιόδοξος
και πρόσκαιρα ανοιξιάτικος
γιατί καμιά μου θλίψη δεν σε αθωώνει
ούτε σε κάνει πιο υπαρκτό από άλλους
ομότιμους θανάτους

Θάνατος ήσουν και πέρασες

Από τη συλλογή Αμφίβια εγώ (2015)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:19:41 by wings »