Author Topic: Μαρία Πολίτου  (Read 13966 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Εραστή απόδραση
« Reply #15 on: 04 Feb, 2017, 20:32:04 »
Μαρία Πολίτου, Εραστή απόδραση

Οὕτω δὴ ἔγωγέ φημι Ἔρωτα θεῶν καὶ πρεσβύτατον καὶ τιμιώτατον καὶ κυριώτατον εἶναι εἰς ἀρετῆς καὶ εὐδαιμονίας κτῆσιν ἀνθρώποις καὶ ζῶσι καὶ τελευτήσασι.
Πλάτων, Συμπόσιον (180 b)


Περπατώ στο λαβύρινθο της πόλης
και οσμίζομαι
της μοναξιάς και της σιωπής
τις γκριζωπές αναθυμιάσεις.

Τρέχω σαν άγριο άλογο καλπάζοντας
να γίνω αέρας
να μεταμορφωθώ σε σύννεφο
να σωθώ από το Μινώταυρο
όποια μορφή κι αν έχει.

Να ξεγελάσω το θάνατο
του σώματος και της ψυχής μου.

Να κυνηγήσω
το ΦΩΣ
με βήμα μανιασμένο.

Με τ’ όνειρο μοναδικό μου ρούχο
το φτερωτό της Κύπριδας παιδί
κρατώ σφιχτά απ’ την παλάμη
–ως άλλον σωτήριο μίτο–
και προχωρώ.

Ίσια μπροστά βαδίζω
δίχως χρησμό
για τη δικιά μου Ιθάκη.

Ανοίγω μια τρύπα στο κενό
με νύχια ματωμένα
και σπόρους από ανθρωπιά
στο έρεβος καρφώνω.

Καρποφορώ τον ήλιο αίφνης.
Γητευτή θνητών και αθανάτων.

Τον παγωμένο κρύσταλλο
του εγώ μας
γυάλινο χαρτοπόλεμο πετάω
που χαρακώνει αναίμακτα
το ψέμα,
τα κορμιά που κάνει να συγχωνεύονται κουλουριασμένα,
τον προαιώνιο τρόμο της απώλειας
απωθώντας.

Γιατί έτσι πρέπει:
Να αγκαλιάζονται οι άνθρωποι σα δέντρα.
Αναπόδραστα.
Δυνατά.

Μπλέκοντας σε στέρεο δίχτυ τα κλαδιά τους.
Αφήνοντας απέξω να αιωρείται
το ιπτάμενο θηρίο του κακού
του ανέραστου το λυσσασμένο τίποτα.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:24:28 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Πικραμύγδαλο
« Reply #16 on: 04 Feb, 2017, 20:40:03 »
Μαρία Πολίτου, Πικραμύγδαλο

Η γεύση που αφήνεις στο στόμα
τελικά γλυκόπικρη.

Κι είχα τόση λαχτάρα να σε δοκιμάσω.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα
αν η γλυκύτητα ή η πικρία βαραίνουν πάνω στο ζυγό.

Με ξεγελάει πάντοτε
αυτή η εξαίσια μυρωδιά σου
που παραδόξως όλες τις αισθήσεις μου πλανεύει.

Παρά την αμφίθυμη διάθεση του ουρανίσκου
εγώ
ξανά και ξανά
εσένα
θα επέλεγα απ’ όλους τους καρπούς.

Εσένα ζωή.

Πικραμύγδαλό μου.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:24:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Νέκυιας αντίλογοι
« Reply #17 on: 04 Feb, 2017, 21:31:09 »
Μαρία Πολίτου, Νέκυιας αντίλογοι

For myself –if you ask me–
There’s no way back over seawater
Nor by earth’s oaks, nor beyond them:
There is only the way on.

(Όσο για μένα, αν με ρωτάς, σου λέω
πως δεν υπάρχει νόστος στο αρμυρό νερό
ούτε μέσα από τις βαλανιδιές της γης,
μήτε και πέρα από τούτα.
Ο μόνος δρόμος είναι ίσια μπρος.)
Archibald McLeish, Elpenor (1933)


Όποια λέξη κι αν χαράξω
η μνήμη
κοφτερή λεπίδα από μαύρο μελάνι.

ῥέε δ’ αἷμα κελαινεφὲς

Δεν αντέχω άλλο θάνατο.

Χθες και σήμερα και πάντα.

Από τ’ ακρογιάλια του Ομήρου
τα βράχια
του κραταιού Άδη γίνηκαν θρόνος.
Και τα ποιήματα.

Τι σημασία έχει το όνομα;
Αχιλλέας ή Έκτορας
Πάτροκλος, Σαρπηδόνας.
Κι ο ηδονικός Ελπήνορας ακόμη.
Τι κι αν τύμβο υψώσει ο Οδυσσέας
το πολύπαθο καρφώνοντας κουπί;

Η γη χάσκει με στόμα ολάνοιχτο από τα γεννοφάσκια της.
Εὐρύστερνος.
Πάντα πεινασμένη για τα παιδιά της κι ανελέητη.
Πέτρινη.

Κι ο Τειρεσίας τυφλός κι αμίλητος
στέκει παράμερα και αδιαφορεί.

Λοιπόν, για ποιον παράδεισο μιλάμε;
Για ποιαν επιστροφή;

Δεν αντέχω άλλο θάνατο.
Ούτε κι εσύ, θαρρώ.

Να αρπάξω
το δρεπάνι του μοχθηρού βαρκάρη
και να θερίσω
στάχυα ονείου και καρπούς
πασχίζω.
Να χορτάσω την ανδροφόνα μάνα
με γέλια κρυστάλλινα αέρινες μουσικές.

Σύντρεξέ με.
Έστω για τούτη τη στιγμή μονάχα.

Δεν αντέχω άλλο πια θάνατο.
Ούτε και συγχωρώ.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:25:43 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Παλίμψηστο
« Reply #18 on: 09 May, 2017, 17:50:55 »
Μαρία Πολίτου, Παλίμψηστο
[Φόρος τιμής στον James Joyce]

Είναι κάτι ώρες βραδινές και τρομαγμένες
που βυθίζομαι στην άβυσσο του σκοτεινού μυαλού μου
της ζήσης το παλιό παλίμψηστο εξερευνώντας.
Τρέχω καλπάζοντας δίχως τα χαλινάρια
με τα όνειρα και τους καημούς αστραφτερές φτερούγες.

Στη νήσο της αφόρητης δίψας μου ναυαγός
μετράω τις αυλακιές της άμμου
που σχηματίζουν οι ατίθασοι αέρηδες
της μολυβένιας θάλασσας.

Μικρές στο πρόσωπο ρυτίδες του Θεού.
Βαθιές χαράδρες στη ζωή του ανθρώπου.

Το νερό μουρμουρίζει τον αιώνιο σκοπό του
χαϊδεύοντας την ασημένια άρπα του
ξεπλένοντας το όνειδος τόσων αμαρτιών.
Κάνοντας διάφανο το μαύρο αδιαφανές
της γυάλινης ψυχής μας.

Απύθμενα τα βαθυστόχαστα νερά
της μνήμης και της ονειροφαντασίας.
Γεμάτα όστρακα ποικίλα κι αιχμηρά.
Ρευστά.
Σχεδόν πρωτεϊκά.

Η βιολετιά νύχτα παραχωρεί το θρόνο της σε λίγο.
Η μέρα επωμίζεται μόχθους των βραδινών υδάτων
και προχωρά σκυφτή και ίσως δακρυσμένη.
Τα οράματα που διώχνει με τον ερχομό της
το άλκιμο προσωπείο της
αθέλητα ραγίσαν.

(Ακατανόητα τα λόγια αυτά, θα λέτε...
Μα το ακατανόητο βρίσκεται μες στις ψυχές μας, δε νομίζετε;
Από την πρώτη μας κραυγή έως την τελευταία.)

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:26:06 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Το φως το ανέσπερον
« Reply #19 on: 09 May, 2017, 17:56:00 »
Μαρία Πολίτου, Το φως το ανέσπερον

Μόνος μου απέλπισα το θάνατο.
Οδυσσέας Ελύτης


Ο κόσμος μου ήταν φως.
Μια μαχαιριά στη ροή του χρόνου.
Πληγή βαθιά στο σώμα του ερέβους.
Τώρα πλέον κατέρχομαι στον Άδη
νικητής∙
κι ας είμαι ο ηττημένος.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Ποιητική φωτοχυσία
« Reply #20 on: 09 May, 2017, 18:04:31 »
Μαρία Πολίτου, Ποιητική φωτοχυσία

Στον Κώστα Θ. Ριζάκη

Είναι κάτι ώρες που
το Φως,
χάρισμα θεϊκό και γενναιόδωρο,
την απεραντοσύνη του επιδεικτικά
κραυγάζει.
Βαθύ πηγάδι στου στέρνου μου το μέσο ξεφυτρώνει,
ατέρμονη ροή
φωτοχυσίας κι ουράνιας ηχούς.

Τα πράγματα γύρω μου αστραφτερές σκιές,
μεταμορφώσεις κι είδωλα
ασύλληπτου ονείρου.
Πρόσωπα. Δέντρα. Αέρινες μουσικές
θροΐσματα του ανέμου.
Όλα ενωμένα κι αξεδιάλυτα
σ’ ένα συμπαντικό κι ατέρμονο,
πρωτόγονο χορό.

Μια θάλασσα ακύμαντη φουσκώνει στα στήθη μου
σκεπάζοντας επιμελώς
τα τόσα ριζωμένα βράχια.

Γυμνή η Ομορφιά
αναδύεται
μέσα στο φωτεινό όστρακο του Έρωτα
και με καλεί πορφύρα από λέξεις να της πλέξω.

Αναριγώ από ευτυχία εφήμερη
κι αδράχνω με λαχτάρα στην παλάμη μου
την πένα του Θεού.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:26:33 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Ποιητικές αυταπάτες
« Reply #21 on: 09 May, 2017, 18:08:13 »
Μαρία Πολίτου, Ποιητικές αυταπάτες

Η ποίηση –είπε– αρχίζει πάντοτε
πριν απ’ τις λέξεις ή μετά τις λέξεις.
Γιάννης Ρίτσος


Ονόματα και ρήματα
στου θάνατου
το απεχθές
καρφώνω.
Της λήθης τους ναούς
υβριστικά
λεηλατώ.
Και τη φθορά του εφήμερου
με αλαλαγμό χαράς
και
ποίηση
συνθλίβω.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:26:53 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Ιδεώδους ραψωδού παραμυθίας ταξίδι

Σβήνω τον ίσκιο ολόκληρο με τούτο το χρυσό μολύβι.
Γιάννης Ρίτσος


Μες στης ζωής μου το μικρό ταξίδι
έμαθα ν’ αφουγκράζομαι τον ψίθυρο του ανθρώπου
και μ’ αστερόσκονη χρυσή να τον στολίζω
να τον τραγουδώ.
Του λυγμού τον ιερό χρησμό έμαθα να διαβάζω
και στων ματιών το διάφανο βυθό
όστρακα φύκια να μαζεύω.

Την προαισθάνομαι την καταιγίδα της ψυχής
προτού αυτή ξεσπάσει.
Οσμίζομαι τη νοτισμένη γη κι αναριγώ.
Και τον καιρό παλεύω να δαμάσω
κι απ’ τον καιρό να δαμαστώ.

Έτσι μιλώ με τ’ αναπόφευκτο και τη γραφή αλλοιώνω.
Όσο μπορώ κι αντέχω
τυφλός τραγουδιστής τις μοίρες θα γητεύω.

Ταγμένος φύλακας
η μουσική μου αιωρείται
πάνω από τα κεφάλια των απανταχού πασχόντων.
Τρυπώνει εντός τους από ουρανόσταλτη ρωγμή και τους ορίζει
σταυρώνοντας τις ένοχες σιωπές και τις απάτες.
Σαρώνει ο γλυκόηχος λύχνος μου τη νύχτα
και ευθύς γεννοβολά το απέραντο λευκό
και το γαλάζιο.

Με ένοικο πια τη σπίθα του ονείρου
και την ορμή του κύματος
πώς να μην τον πλανέψουνε τον πόνο;
Την πέτρα του κενού πώς να μην κομματιάσουν;

Αυτοί οι φλογεροί, υδάτινοι εραστές
του σύμπαντος νέοι ποιητές
της ύπαρξης και της ανυπαρξίας.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Εκούσια τυφλότης
« Reply #23 on: 09 May, 2017, 18:30:34 »
Μαρία Πολίτου, Εκούσια τυφλότης

Στο αγώνισμα της μονομαχίας/το παν είναι η δική μας εξολόθρευση/
Αφού αυτήν έχουμε μεθοδεύσει/απ’ την αρχή με τόσο πάθος
Χλόη Κουτσουμπέλη


Περπατώ με βήμα αβέβαιο. Αργό.
Το βλέμμα πίσω μου να στρέψω δεν τολμώ.
Ζάλη ευθύς με πιάνει
και την ισορροπία χάνω.

Μα μήτε μπρος στο βάθος του ορίζοντα κοιτάζω.
Σα να φοβάμαι το κενό
που χάσκει ουρλιάζοντας μπροστά μου.
Το βάδισμά μου του τυφλού ομοιάζει.

«τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα τόν τε νοῦν τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ.»
Αυτός είμαι εγώ.

Η επιλογή ήταν εκούσια, καθόλου βεβιασμένη.

Εκείνος τραγικό ήταν πρόσωπο.
Τουλάχιστον δεν ήξερε.

Εγώ;

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)
« Last Edit: 09 May, 2017, 18:35:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62243
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Πολίτου, Εκτός εαυτού
« Reply #24 on: 09 May, 2017, 18:34:55 »
Μαρία Πολίτου, Εκτός εαυτού

Κοφτερές λεπίδες οι κραυγές του ανέμου.
Λυσσομανάει η φύση.
Νιώθω τη θάλασσα εντός.
Γη κι ουρανός εντός.
Και
ο Θεός εντός μου.

Από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του θεού (2014)