Ιωάννα Λιούτσια

wings · 69 · 16285

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια, Αφροδίτη

[Ενότητα Συνομιλίες σε Μη+ (Ζωή)]

Μικρέ μου πρίγκιπα,

ο ύπνος δεν σβήνει τα γαλανά σου μάτια.
Κάνε με άγγελο των προσδοκιών σου
και θα γλιστρήσουμε στα σύννεφα μαζί.
Πώς δεν φοβάσαι τα άστρα;
Είναι επικίνδυνοι εχθροί που θέλουν να σε πάρουν.
Η Αφροδίτη μού μιλά για σένα κάθε νύχτα.
Φέγγει το φως της μόνο για να γράφεις εσύ.
Λέει πως ξενυχτάς μόνο για κείνη, κι εγώ ζηλεύω.

Γύρνα στον πλανήτη σου, αγάπη μου
κι άσε να θρηνώ στα στάχυα μόνη.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια, Τα νήματα

[Ενότητα Συνομιλίες σε Μη+ (Ζωή)]

Η ζωή είναι ένα κουβάρι.
Παίζεις σαν τη γάτα με αυτό
απ’ την αρχή της γέννησής σου.
Στην αρχή το αφήνεις να κυλάει μόνο του
και τρέχεις από πίσω να το φτάσεις.
Παίζεις.
Όσο κυλάει το κουβάρι, τα νήματα μπερδεύονται.
Κάνεις να το ξεδιαλύνεις,
μ' αυτό μπερδεύεται όλο και πιο πολύ.
Στο τέλος, κουρασμένος απ’ την προσπάθεια,
αφήνεις τα νήματα να τυλιχτούν
γύρω απ’ τον λαιμό σου.
Δεν παίζεις πια.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 18:57:48 by wings »



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Το Τέρας που ερωτεύτηκε η Πεντάμορφη...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Το Τέρας που ερωτεύτηκε η Πεντάμορφη
δεν φάνηκε απόψε.
Κάπου θα κρύφτηκε.
Ίσως το βρούμε πίσω απ’ τους θάμνους.
Ίσως πάλι όχι.
Μπορεί και να χάθηκε σε κανέναν λαβύρινθο.
Μπορεί όμως και όχι.
Μάλλον για κάπου θα ταξίδεψε.
Μάλλον όχι.

Ίσως δεν το ’χει καταλάβει, αλλά δεν είναι μόνο.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 20:00:46 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Ροή. Η μαγική σου λέξη...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Ροή. Η μαγική σου λέξη.
Όλη η κατάληξη των σκέψεών σου
και η πηγή των συναισθημάτων σου.
Δεν τη φυλάς κάτω απ’ τη γλώσσα,
τη μοιράζει η καρδιά σου.
Η ζωή είναι, λες, ροή.
Ποια είναι όμως η δική μου η ροή;
Θα σμίξουν τα ποτάμια μας;
–Τα ρυάκια από καιρό έχουν πεθάνει–
Μην αφήνεις τη ζωή να σε παρασύρει.
Έχεις δική σου.
Ό,τι θες!

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 19:53:34 by wings »



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Αίμα...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Αίμα
κόκκινο και λαχταριστό
Φλέβες
γαλάζιες και λεπτές
Λαιμός
ψηλός και απαλός
Χείλια
κόκκινα και λαχταριστά

Τραγωδία

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 17 Feb, 2019, 23:47:02 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Άκουσα τον ήλιο του φιλιού σου...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Άκουσα τον ήλιο του φιλιού σου
κι έκλαψα.
Κι ήρθαν οι στεναγμοί να με διακόψουν.
Κι οι πίκρες της ζωής ήρθαν, ζωγράφισαν
με χρώματα ανάγλυφα
το πρόσωπό μου.

Αν η ζωή είναι λαβύρινθος,
η έξοδος δεν είναι μακριά.
Ηρωική και πένθιμη, όπως αρμόζει.

Πάμε για το μεγάλο κόλπο.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 17 Feb, 2019, 23:50:29 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Χρήστος Παπαδόπουλος & Κώστας Μπαλαχούτης, Φίλα με
(τραγούδι: Σταμάτης Κραουνάκης / δίσκος: Ξεριζωμός, 91 χρόνια μετά (2013))


Ιωάννα Λιούτσια: [Φιλί. Ζούνε για ν’ αναπνέουν αυτήν τη μάχη...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Φιλί. Ζούνε για ν’ αναπνέουν αυτήν τη μάχη.
Και να καίγονται και να φοβούνται.
Και να λιώνουνε σαν κάρβουνα στο διάστημα.
Και να μην έχουν πού να πάνε.
Και πυρκαγιά να σιγοκαίει τα σωθικά τους.
Και να φωτίζει τις πληγές τους.
Φίλα με.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 20:11:15 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Υπέροχα μονάχοι εαυτοί...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Υπέροχα μονάχοι εαυτοί
πετροβολούν ο ένας τον άλλον.
Για λίγο πιάνονται επάνω στο σκοινί.
Τι ώρα θα χτυπήσει το ρολόι;
Τι άραγε η μοίρα θα τους πει;

Φεύγουν, για λίγο, απ’ την κόλαση σκαστοί
και κρύβονται μες στις φωτιές του παραδείσου.
Φοβούνται τις σκιές τους.
Μα ούτε κι αυτοί ξέρουνε ποιοι είναι.

Υπέροχα μονάχοι εαυτοί
με θλίψη ασυγκράτητα να καίει.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 20:08:56 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Λύκε λύκε είσαι εδώ;]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Λύκε λύκε είσαι εδώ;
Η Κοκκινοσκουφίτσα σ’ αποχαιρετά.
Θα παίξει σ’ άλλα παραμύθια τώρα.
Θα βρει τους νάνους, όχι τον πρίγκιπα.
Θα συναντήσει την Αλίκη,
που θα της κρύψει επιμελώς τη χώρα των θαυμάτων.
Κι έτσι, μαζί με τη Σταχτοπούτα θα κάνουνε την επανάστασή τους.

Μακριά απ’ τους κακούς.
Σωτήρες μιας άλλης εποχής.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 19:44:24 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: [Σου λέω πως οι κούκοι με συγκινούν κι εσύ γελάς...]

[Ενότητα Τα δεκατρία γράμματα του πάθους]

Σου λέω πως οι κούκοι με συγκινούν κι εσύ γελάς.
Μόνο αυτοί καταφέρνουν να αναιρέσουν την ίδια τους την ύπαρξη.
Ρολόγια μιας άλλης εποχής που ο χρόνος έχει σταματήσει.
Δεν χαλάσανε.
Γέρασαν απλώς.
Και ξεκουράζονται.

Από τη συλλογή Συνομιλίες σε Μη+ (2013)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 19:55:20 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: 06.08.14

Τη μέρα εκείνη που το φεγγαράκι
αποφάσισε να έρθει στη γη
όλα άλλαξαν.
Τα βράδια δεν τα περνούσε πια
μετρώντας τ’ άστρα
ούτε κυνηγώντας τις μάγισσες
με τα ιπτάμενα σκουπόξυλα.

Είχε το βλέμμα του αλλού στραμμένο.
Κοιτούσε τα μπαλκόνια και τα σπίτια των ανθρώπων.
Χάζευε τα παιχνίδια τους.
Κρυφοκοίταζε στα βιβλία τους.
Αναρωτιόταν ποιο μέσο ήταν το καταλληλότερο
για το κρυφό του ταξίδι.

Κι ένα βράδυ
το φως του χάθηκε από τον ουρανό
κι εκείνο γλίστρησε σ’ ένα, καλά κρυμμένο, αερόστατο.
Το αερόστατο πετούσε και πετούσε για καιρό
και όταν προσγειώθηκε
το φεγγαράκι έφτασε επιτέλους στη γη
κι ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει
με τέτοια δύναμη,
σαν την ορμή των τρένων που περνάνε.

Τη μέρα εκείνη που το φεγγαράκι
αποφάσισε να επισκεφθεί τη γη
ένα μωρό γεννήθηκε στη ζέστη μιας γυναίκας.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 19:00:51 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια: 8.11

Τι είναι αυτός ο παράξενος ήχος
σαν τρίξιμο ή σφύριγμα
που ακούω κάθε νύχτα
την ώρα που διασχίζω αυτόν τον ίδιο δρόμο
την ώρα που κοιτάω τα φθινοπωρινά φύλλα των δέντρων
την ώρα που τα πόδια μου αδυνατούν ν’ αποφασίσουν μεταξύ
βαρύτητας κι ανυπαρξίας.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 19:01:06 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια, Αναθηματικό στον Νίκο Γκάτσο

Θέλω να φτάσω βαθιά στον ουρανό
και ν’ αγκαλιάσω τα πουλιά.

Εγώ θ’ αφήσω το αγκάθινο λιμάνι
και το φίδι που φωλιάζει στη χολή μου
θα ξεράσω.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016)
« Last Edit: 20 Feb, 2019, 20:27:24 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια, Vincent

Μα πότε θα πεθάνω πια;
Γιατί κανείς δεν με λυπάται;
Το ρίγος να ’ναι από τη μοναξιά;
Ή άραγε από τη σκοτεινή φιγούρα που με πλησιάζει;

Κι αν δεν πεθάνω πώς θα ηρεμήσω;
Το σκέφτηκε αυτό κανείς από εσάς που λέτε ότι στεναχωριέστε;
Το σκέφτηκε, αλήθεια, κανείς από εσάς ότι εσείς με θέλετε,
στο βάθος, να πεθάνω;
Αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω τη στάση σας αυτή.

Τα μυαλά μου τα ’χω τινάξει στον αέρα. Ήδη.
Μόνο η κυριολεξία μου απομένει.
Ε ας τελειώνουμε και τα τυπικά λοιπόν.
Στο κάτω κάτω έχει καμία σημασία τελικά;

«Ο θάνατος δύσκολος, μα η ζωή ακόμα πιο δύσκολη.»
Πολύ σωστά.
Ad dieu.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 19:01:39 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69507
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ιωάννα Λιούτσια, Flipper

Το πιο εξαιρετικό πρωινό είναι εκείνο
που ξυπνάς και δεν έχεις τίποτα.
Άδεια χέρια.
Άδεια αγκαλιά.
Άδειο στέρνο.
Ευρύτητα και απεραντοσύνη.
Αυτά κινούνται μέσα σου μόνο, σαν φλιπεράκι.
Χτυπούν απ’ την καρδιά στα άκρα σου
και πάλι πίσω.

Το πιο υπέροχο πρωινό είναι εκείνο
που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα.
Έτσι, λοιπόν, αφού πια το κατάλαβες,
μπορείς πια να τα κάνεις όλα.

Από τη συλλογή Αρρυθμίες (2016)
« Last Edit: 02 Jul, 2017, 19:01:57 by wings »


 

Search Tools