Author Topic: Ρία Φελεκίδου  (Read 12785 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου
« on: 28 Nov, 2015, 00:40:10 »
Ρία Φελεκίδου



[Πηγή για τη φωτογραφία: βιβλιοnet]

Γεννήθηκε το 1969 στη Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλωσε και έζησε τα μαθητικά της χρόνια στην Κατερίνη. Σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ, δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας στην Αθήνα και αποφοίτησε από το ετήσιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα παιδαγωγικής κατάρτισης της ΑΣΠΑΙΤΕ. Επίσης έχει κάνει μεταπτυχιακό στον τομέα Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και δικηγόρος στη Λάρισα και στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση και είναι μέλος του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Ποιητικές συλλογές:
«Τελεία και παύλα», εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2005
«Αυτά», εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2008

Παιδικά βιβλία:
«Η μαγική κούπα», εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες, Αθήνα, 2004
«Ο άστεγος χορτοφάγος λύκος και το έξυπνο γουρουνάκι», εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 2006
«Η Πρασινούλα Γιναντούλα και οι εφτά Χιονάτες», εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 2006
«Η νονά της Σταχτοπούτας σε δράση», εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 2006
«Το πιο ευτυχισμένο κοριτσάκι του κόσμου», ιδιωτική έκδοση, 2014

Ανθολογημένα ποιήματα:



[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:13:57 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Γνώση και επίγνωση
« Reply #1 on: 28 Nov, 2015, 00:46:56 »


Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου: Έλα, νιότη μου, πέρνα
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου / δίσκο: Δι’ ευχών (1992))


Ρία Φελεκίδου, Γνώση και επίγνωση

Κάθιδρες βουτιές στο κενό
Δεν επαναφέρουν τη ροδαλή όψη των πραγμάτων
Και προς τι τόση αγωνία;
Όσοι βάτραχοι κι αν γίνουνε πρίγκιπες
Στο πόδι όλων τους μια στέρεα κλωστή
Τους τραβά στη σήψη.

Τα πράγματα έχουν ονόματα
Για να κερδίσουν μια γνώριμη υπόσταση.
Οι άνθρωποι προσθέτουν και επίθετα
Κυνηγώντας ένα χνότο αθανασίας
στο σκυφτό τους σβέρκο.
Τα ζώα περιορίζονται στην ταυτότητα του είδους
Και παραδίνονται στη λήθη και την ανυπαρξία
Σαν να βουλιάζουν σ’ ένα πουπουλένιο στρώμα.

Η πιο μαλακή ανταύγεια
Είναι η ανάμνηση του κεφαλαίου της πρώτης νιότης
Στο αποκρουστικό βιβλίο του χρόνου.
Γλυκαίνει τη λύσσα της γνώσης
Την κοφτεράδα της επίγνωσης.
Δε βρίσκω όμως τη σελίδα.
Σβησμένα τα νούμερα στις γωνίες.
Και οι άκρες των δακτύλων
Σταχυολογούν απλώς μία ακόμη απώλεια.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:14:23 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Τελεία παύλα και κενό
« Reply #2 on: 14 Mar, 2017, 14:03:17 »
Ρία Φελεκίδου, Τελεία παύλα και κενό

Μισώ τα νέα με τα πελώρια άδεντρα πρόσωπα.
Μισώ τις νύχτες που τα προετοιμάζουν.
Μισώ τους χτύπους του ρολογιού που τα υποδέχονται.
Τις φυλακισμένες ανάσες που ζέχνουν αδιέξοδο.
Τις κιτρινισμένες παλάμες που ξεφτίζουν παραδοχές.
Ματώνω στο μέρος του δαχτυλιδιού που έλειψε.
Επιβουλεύομαι όλων των ειδών τις υποταγές
που κρέμονται κορδωτά στις ντουλάπες μας.
Τον παγωμένο ενδοιασμό της τρέλας τον καλοκοιτώ.
Με δάχτυλα σβησμένα ψηλαφώ.
Αν κάτι έχει ξεχαστεί στα μωρουδιακά σκεπάσματα.
Το αποτύπωμα μόνο στο χθες.
Όταν το βλέμμα ανοίγει στα όρια της γης και του ουρανού,
ξεναγεί τη σκέψη στα μονοπάτια της κόλασης.
Εκεί καμαρώνουν μια τελεία και μια παύλα.

Υ.Γ.: «Καλώς τον ξελαρυγγίζονται ανέσπερες οι ωδίνες των ωδικών πτηνών που κοιλοπονούν μέλη μελωδικά.
Αποκομμένα απ’ τη ζωή μέλη νεκρά.
Σπορά δανεική απ’ το όνειδος του κενού.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:14:46 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Να
« Reply #3 on: 14 Mar, 2017, 14:13:08 »
Ρία Φελεκίδου, Να

Να μιλήσουμε γι’ αυτά που δεν ξέρουμε
και μας τρομάζουν με ανοίκειες σιωπές
Όχι γι’ αυτά που ξέρουμε
και μας τραγουδούν με πολυκαιρισμένα ρεφρέν.

Να προσπαθήσουμε γι’ αυτά που υποχθόνια γελούν
κάτω από γέφυρες και μέσα από σύννεφα
Όχι για τ’ άλλα
που αλλάζουν πεζοδρόμια κουβεντιαστά
και ψάχνουν για αριθμημένες θέσεις στα όνειρά μας.

Να προσκυνήσουμε τους φοβερούς θεούς των πλανητών
που παιδιά-κοχύλια γεννούν
κι αμέσως έπειτα τις θάλασσες αφαιμάσσουν
Όχι κατοικίδια λιβανωτά
κι αλληλούια που λιμνάζουν σε παλιά νεροπότηρα
που σπάζουν μετά τον θάνατό μας.

Και τέλος
Να χαμογελάσουμε –γιατί όχι;–
Στη χαλύβδινη υπομονή της ανυπαρξίας
Που ξεκινά να έρχεται όταν φεύγουμε
Που βάζει στο τραπέζι μονά ζυγά τα δικά της
Που μαχαιρώνει συλλαβές που ξέφυγαν
απ’ τα ανυπότακτα στόματα των τρελών
και των ημίθεων
Που συμπεραίνει την ωραιότητα της ακινησίας
απ’ την έλλειψη αντιρρήσεων των νεκρών

Που ξημερώνει στο δάσος
Και την επόμενη μέρα περπατάμε
Σε πτώματα στοιχειών και σε απουσίες ξωτικών
Που πλένεται με φως
Και ραγίζει το πρόσωπο της μέρας
Που πλέκει κολιέδες από διαβόλους τριβόλους
Και τα φοράμε κατάστηθα.
Αφού το ξέρουμε πως είναι αλήθεια
Μονάχα από τριζόνια εκπαιδευμένα
Στην ίδια συλλαβή.

Ναι γιατί όχι;
Να χαμογελάσουμε στη χαλύβδινη υπομονή
της ανυπαρξίας
Και όχι στο τρυφερό σκίρτημα της άνοιξης
Που τάζει και ξετάζει
Λέει ξελέει
Γελά και ξεγελά.
Αυτά.
Και σ’ όποιον αρέσουνε τα παραμύθια και διαφωνεί
Ένα μονάχα να συλλογιστεί.
Τόσο ωραία είναι τα παραμύθια της ανυπαρξίας
Που μια φορά τ’ ακούς καλά
Και δεν ξυπνάς ν' ακούσεις κι άλλο
Γιατί ό,τι ήταν ξέγινε
Κι ό,τι δεν έγινε βασίλεψε χωρίς να γίνει.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:15:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Τα χέρια μου
« Reply #4 on: 14 Mar, 2017, 14:18:39 »
Ρία Φελεκίδου, Τα χέρια μου

Βλέπω τα νύχια μου σπασμένα στις άκρες
Τα δάχτυλα φαγωμένα
Τρίβονται οι αντοχές
Ξεφλουδίζονται αιώνες υπομονής
Η μυρωδιά μιας τελειωμένης τσίχλας
κατοικεί στα έπιπλα.

Τα φαντάσματα συναγωνίζονται
ποιο θα σβήσει πρώτο το φως
ποιο θα φτάσει μαλακά το στόχο.

Στο σκοτάδι όλα είναι θαμπά
και δυσανάγνωστα
Στο σκοτάδι ονειρεύομαι χωρίς φόβους,
κολυμπώ ελεύθερη.

Με αστραφτερά χέρια
δοκιμάζω απλωτές
και χαρίζω σπαρακτικά αγγίγματα
σε μελαψούς πειρατές.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:15:58 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Απ’ την άλλη
« Reply #5 on: 14 Mar, 2017, 14:25:58 »
Ρία Φελεκίδου, Απ’ την άλλη

στη μνήμη του Παναγιώτη Χανοζίδη

Δεν αφουγκράζεται κανείς τα μελλούμενα
μαδώντας πέταλα ή απλώνοντας τραπουλόχαρτα.
Μόνο όταν το νυστέρι της χαράς
χαράζει το χρόνο γαλίφικα
να κάνει ένα βήμα πίσω απ’ τα σμιλεμένα της καλούδια.
Να κοιτάξει το πρόσωπο της σειρήνας από κοντά.
Εκεί που ο χρόνος γίνεται τρίμματα.
Εκεί που οι ώρες μοιράζουν ανεξήγητα.
Εκεί που λημέρι της παρηγοριάς είναι η λήθη.
Εκεί να απλώσει την κουρελού του
Και να αρχίσει να μετρά τα αστέρια απ' την αρχή
Κι έπειτα να τα στοιβάζει στα σκουπίδια.
Χωρίς να διστάζει.
Απ’ την άλλη
Και πάλι μπορώ και κλαίω ανθρώπινα
Και όχι σαν γραμμόφωνο
Που κουβαλά τον ξεψυχισμό ενός κήτους αιωνίως.
Γιατί με πέλματα ρόδινα
Πλησίασε μια άωρη ώρα
Στάθηκε σφριγηλή μπροστά στη σφραγίδα του νεκρού
Και το νήμα ξετυλίχτηκε μιας μνήμης
που το γέλιο κατοικούσε τα πρόσωπα.
Κι ό,τι έρεε δεν έδειχνε χαμένο.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:16:28 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Άχρονο
« Reply #6 on: 14 Mar, 2017, 16:37:14 »
Ρία Φελεκίδου, Άχρονο

«Τα παιδιά μου να ’ναι καλά» αναστέναξε
μία γενιά και πέθανε.
«Τα παιδιά μου να ’ναι καλά» μουρμούρισε
η επόμενη γενιά και παρέδωσε το πνεύμα.
«Τα παιδιά μου να ’ναι καλά» ευχήθηκε
η γενιά που είχε έρθει η σειρά της
να ανανήψει στους ουρανούς.

Το γέρικο άχρονο σκιουράκι
άλλαζε κρυψώνες στο δάσος
και κρυφογελούσε με τις αλλαγές φρουράς.
Τα παιδιά του δε ζούσαν πια.
Και στο κορμί του αναπαύονταν αιώνες.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:16:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Ένοχες σκιές
« Reply #7 on: 14 Mar, 2017, 16:41:06 »
Ρία Φελεκίδου, Ένοχες σκιές

Τόση θέληση για τη ζωή τους!
Τόση αγωνία να τους την επιβάλω!
Τόσοι ομόκεντροι φόβοι!

Όταν έρχεται,
η νύχτα με περιμαζεύει στη μήτρα της.
Οι σκιές με βάζουν στη μέση.
Ρωτούν πότε η μια πότε η άλλη.
Δεν περιμένουν απαντήσεις
κι αρχίζουν να με μαλώνουν.
Δε σκύβω το κεφάλι.
Το βλέμμα μου άθραυστο απ’ την παρουσία τους
αντανακλά την ενοχή τους.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:17:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Άντρας
« Reply #8 on: 14 Mar, 2017, 16:45:28 »
Ρία Φελεκίδου, Άντρας

Χαμήλωσα το κεφάλι,
καθρέφτισα την αγωνία μου.
Πλάγιασα στο βρεγμένο χώμα
ένα να γίνω με την κοίτη.
Έτριψα τη λάσπη ανάμεσα στα δάχτυλα.
Άφησα τις υποσχέσεις-καραβάκια να ανοιχτούν.
Έπλασα την Εύα, πλάι στον Αδάμ.
Τα ανθρωπάκια δεν έχουν έκφραση.
Ο άντρας δεν ήρθε ακόμη.

«Και μήπως έρχεται ποτέ;»
άκουσα σαν μέσα απ' όνειρο
την γκρινιάρικη φωνή
του παμπάλαιου θηλυκού
να σπάει σε μικρά αφρισμένα κύματα.

Γειτόνισσα και νοικάρισσα η γριά χρόνια τώρα.
Πώς να κάνω έξωση στην αυθεντία της;

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Έρωτας
« Reply #9 on: 14 Mar, 2017, 16:53:36 »
Ρία Φελεκίδου, Έρωτας

Η πιο απλή πιθανότητα είναι η παρθενογένεση.
Γιατί να χαθώ στους δαιδάλους των συνδυασμών
Να υποκύψω στη γοητεία της αφαίρεσης
Να ταξιδέψω στα ανοιχτά της φαντασίας
Να αφεθώ στο διαμελισμό των μεμονωμένων στιγμών
Είναι οδυνηρό και αδιέξοδο.

Ας πούμε αυτό λοιπόν, ας μείνουμε εκεί.
Γεννήθηκε απ’ το μηδέν,
ζωντάνεψε, μεγάλωσε και έγινε ροδαλός χωρίς αιτία.
Ένας ατίθασος, φτερωτός μικρούλης
που δε ρωτά, δε ρωτά...

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:17:19 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Έτσι κι αλλιώς
« Reply #10 on: 14 Mar, 2017, 17:05:17 »
Ρία Φελεκίδου, Έτσι κι αλλιώς

«Μη με ξανακοιτάξεις έτσι»
απαίτησε χωρίς να το εννοεί.
«Δε θα μπορέσω να σε ξανακοιτάξω αλλιώς»
της ψιθύρισε εκείνος.
Έκλεισε την απειλή στο πιο παλιό συρτάρι της.
Πέταξε το κλειδί.
Πέταξε κι αυτή σφιχταγκαλιασμένη
με το ανύπαρκτο μέλλον.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Το ανθρώπινο μέτρο
« Reply #11 on: 14 Mar, 2017, 17:22:44 »
Ρία Φελεκίδου, Το ανθρώπινο μέτρο

Στο κορμί μου συνωμοτούν σατράπηδες
Στο μυαλό μου ακονίζονται μαχαίρια
Στην ψυχή μου πολεμούν δαίμονες.
Αιμορραγώ αιώνιες αλήθειες
στη λεκάνη του ασυνείδητου.

Ποια νάρκη θα ξετρυπώσει πάλι
το κατσούφικο πρόσωπο της καθημερινότητας
στο θολωμένο οπτικό μου πεδίο;
Προσδοκώ με πάθος
την επιστροφή της γνώριμης απειλής της.
Η αναμονή της επικείμενης καταστροφής
να στριμωχτεί στα όρια αντοχής
του ανθρώπινου μέτρου.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Όνειρα
« Reply #12 on: 14 Mar, 2017, 17:35:43 »
Ρία Φελεκίδου, Όνειρα

στην Ασπασία-Ραμόνα

Ονειρεύτηκα μια κίτρινη έρημο
Μια σελίδα χωρίς γραμμές
Ονειρεύτηκα ένα στέμμα από χρυσόχαρτο
Ένα άγγιγμα χωρίς μνήμη
Ονειρεύτηκα μία ανάσα χωρίς μέτρο
Τη δομή μιας φτερούγας
Πώς κυλάει το νερό, πού σταματάει και αν.
Απλά πράγματα ονειρεύτηκα, καθημερινά.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Οι καινούριες ελπίδες
« Reply #13 on: 14 Mar, 2017, 21:11:55 »
Ρία Φελεκίδου, Οι καινούριες ελπίδες

Τα κορμιά ήταν κίνηση χωρίς ύλη.
Δε χαιρέτησαν, δεν προσπέρασαν
δε ζήτησαν άδεια.
Βολεύτηκαν ωστόσο.
Οι παλιές ελπίδες,
σαν δειλά κοράκια στο τελείωμά τους,
φώτιζαν αναιμικά προσώρας.
Τα καινούρια στοιχειά δεν ήταν θεριά.
Θέριευαν όμως με το χρόνο
σαν λιτανείες από μιλιούνια ρασοφόρων.

Χρόνια συλλέκτης στεναγμών σε άπλυτες κούπες
είχε ξεμάθει να υποδέχεται
και να ξεναγεί αγνώστους.
Στην τσέπη του ένα παλιό κομπολόι.
Στο στήθος του ένα ρημαγμένο ρολόι.
Στη γλώσσα του ένα κάψιμο
απ’ τους δρόμους που άρχιζαν και τέλειωναν
στο κατακάθι του καφέ του.
Με αυτά έκανε το ορίστε
στους νεοφερμένους.
Δεν άνοιξε διάλογο μαζί τους.
Άλλωστε τι να πει;

Οσμίστηκε όμως τους λόγους τους.
Τους βρήκε ξεχασμένους
σαν το αγιόκλημα στο πατρικό του.
Γκρεμισμένος σαν τα όνειρα
που τον ταξίδευαν παιδί.
Αποφασισμένους όπως τα δάχτυλά του
όταν τσαλάκωναν τη διαβασμένη εφημερίδα.
Παρ’ όλα αυτά, κάτι τον έσπρωχνε
να τους παραδώσει το νυστέρι του φόβου.
Επαγγελματικό, μαζί κοιμόνταν, μαζί ξυπνούσαν
Χρόνια χάραζε την όψη του επιμελώς.
Τα μάτια του ήταν στεγνά
Δεν είχε δάκρυα να παζαρέψει.
Παρέδωσε όμως χωρίς δεύτερη σκέψη
Τα βαφτισμένα χαμόγελα
με τα μισάνοιχτα δόντια,
τα τεντωμένα χείλη,
καρφωμένα στο τελείωμα των ματιών.
«Παράδοση άνευ όρων λοιπόν... Αυτό περιμέναμε»
παραδέχτηκαν οι καινούριες ελπίδες
και αυτοδιορίστηκαν φύλακες-άγγελοί του.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:18:19 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62895
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ρία Φελεκίδου, Θαλασσινό παραλήρημα
« Reply #14 on: 14 Mar, 2017, 21:19:02 »


Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Όλος ο κόσμος είσαι εσύ (με τη Μαρινέλλα)

Ρία Φελεκίδου, Θαλασσινό παραλήρημα

Στη σιωπή πετροβολώ τις ώρες
που μου ’λειψαν καθώς μεγάλωνα.
Θάλασσα κι ουρανός
καιρός άγριος στην κάψα του
καλοκαίρι δαιμονικό στην όψη.
Στον αφρό των κυμάτων
σπάνε γυάλινες θύμησες.
Στον αχό της άμμου
προσκυνάνε νέες επιθυμίες.
Στο εκτόπισμα των βοτσάλων
παραμονεύεις εσύ ανίκητος
Αεικίνητος
Ρευστός
Αειφόρος
Ερπετός
Αειθαλής
Εσύ
Καινούριος και παλιός
Εσύ
Στη σκιά της μέρας
Στον παφλασμό της νύχτας
Στων άστρων το πήδημα στον απολεσθέντα χρόνο
Εσύ.

Από τη συλλογή Τελεία και παύλα (2005)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:18:40 by wings »