Ρία Φελεκίδου

wings · 69 · 15533

Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Σαν παραλήρημα

Εκλιπαρώ ένα χάδι.
Γεννήθηκα στη φωλιά ενός τσακισμένου βράχου, αμύριστη από τα πλάσματα της γης, σαν ζωντανό κέλυφος και αχρείαστος ρυθμός – δίχως ακροατές.
Κρατούσα τέμπο, για μια λύπη μακρινή που δε γνώριζε τον εαυτό της. Αυτομαχαιρωνόταν στην άγνοια, καταδικάζοντας τις επιστροφές των δακρύων στο ποτάμι της αυτογνωσίας.
Ο νόστος ανοίκειος, σχεδόν περιττός, σε φωτεινά πρόσωπα, που σαν πλαστικές μάσκες, πηγές δίχως σχήμα, κυβερνούσαν τις μνήμες μου.
Ανέγγιχτη και αφίλητη και απ’ τη μιλιά της σμέρνας ποτισμένη από ένα μύθο αλλιώτικο, περσινό, που χαϊδολογά ακόμη κάτι κιτρινωπές νύχτες.
Νύχτες που παραπαίω –εν μέρει προκατασκευασμένα αφηνιασμένη– στα χείλη ενός ποτηριού.
Φλερτάρω το σπέρμα μες στο οινόπνευμα, καθώς σαλεύει προσευχές και τάζει εκρήξεις.
Του κρυφομιλώ παράταιρα παραμύθια. Να το ξυπνήσω απ’ τον πλωτό του ύπνο.
Να κερδίσω το αλάτι και τις αιμάτινες αλυσίδες να ζωστώ.
Κραδαίνω το χθες σαν πολύτιμο σεντούκι.
Καθώς αφουγκράζομαι έναν παράξενο πυρετό –γλιστρώντας στα κενά των υπόλευκων τρεμουλιαστών μορίων– τον ντύνομαι. Τον κάνω φίλο και αγαπημένο αυριανό εχθρό.
Η γεύση του μεσημεριού είναι δανεική.
Δοκιμάζω τις φούχτες μου στο σχήμα του νερού.
Σε βρεγμένους οιωνούς απλώνω τα δάχτυλα στο μέλλον. Με περπατά ένα αφροδίσιο ρίγος. Καυλωτικό. Σαν το νιαούρισμα της γάτας στις παρυφές του καλοκαιριού.
Στέκομαι ξανά στα πόδια μου, ολόιδια, δοκιμασμένη, μισθοφόρος της σελήνης. Δεν είμαι η πρώτη ούτε η τελευταία που επιθυμώ διακαώς μια συνουσία με τα άστρα. Το επόμενο βήμα. Συνουσιάζομαι.
Πετάγομαι κάθιδρη, παράφρων σχεδόν, από έναν ύπνο αστρικό.
Συνέρχομαι από μια λωρίδα ατμού φωτός που τρυπώνει στα ρουθούνια μου. Καλό χαρμάνι, ανόθευτο.
Την άλλη μέρα, πεπειραμένη πια από νυχτερινούς παροξυσμούς και σπαραγμούς στην κόψη των πλανητών, καβαλώ ένα διάφανο άτι, υπαρκτό στο γωνιώδες βλέμμα μου.
Ο καλπασμός ωστόσο δεν διακρίνεται από αγωνία. Διαγράφει γωνία και βουλιάζει σε κόκκινη λάσπη, μυθική πρώτη ύλη, ανταριασμένη απ’ τις προσμονές άστεγων ξωτικών, θεών και δαιμόνων. Γλιστρώ επίτηδες.
Πλένομαι από ενοχές και κολασμένες επιθυμίες μιας παλλακίδας των δρόμων. Παλεύω τον έρωτα των δρόμων και την αλητεία των ουρανών.
Πουλί, ναι. Μα δίχως φτερούγες πού πας;
Το καβούκι ομορφαίνει τις ανοιχτές πληγές των φτερών. Στομώνει τις υποσχέσεις του ανέμου. Φλύαρος τούτος και ακατάδεκτος στις γειτονιές του κόσμου, χαρίζεται μόνο στους εργολάβους του αύριο και σε αλαφροΐσκιωτες πεταλούδες με θαμπωτικό χνούδι και γυάλινο πέταγμα.
Ξαποσταίνω στο τζάκι. Για πόσα χρόνια; Το χνούδι αραιώνει και πια διακρίνω τις ελιές και τα κυπαρίσσια. Στο μάκρος του δρόμου το νερό και οι χθεσινοί τρυγητές, ομορφοντυμένοι, κατρακυλούν σε απλωμένους σωρούς σταφυλιών.
Δολώνω τον ήλιο με ένα κρυστάλλινο πρίσμα.
Άλλη ματαιοδοξία τούτη! Να φυλακίσεις το φως; Όχι, σύμμαχο να το κάνω.
Να αυτομολήσουμε στη χαρά, να δραπετεύσω απ’ τη νύστα και τις απειλές της. 
Και ας κάνουμε τόπο στο είδος του δράκου που καταβροχθίζει τη μιζέρια.

Από τη συλλογή Αυτά (2008)
« Last Edit: 15 Jul, 2017, 16:26:15 by wings »


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Η αλήθεια στο κάδρο

Αν θέλεις την αλήθεια στο κάδρο
Βγάλε τις λέξεις
Άφησε ανθρώπους να πηγαινοέρχονται
Ένα πολύχρωμο πλήθος
Δίνει δώρα και φεύγει
Γεμίζει τον τόπο ανάσες δροσερές
Και γίνεται καπνός πριν σκοτεινιάσει
Αν κάνουν πως μιλούν μην ξεχαστείς
Βγάλε τις λέξεις
Σβήσε τα επιπλέον χρώματα
Ακολούθησε τις οδηγίες των ματιών τους
Προτίμησε το απογευματινό φως
Είναι αρκετά κοντά στην αλήθεια
Ένα βήμα πριν τις ανεπιθύμητες απόπειρες
Σμίκρυνε τους τυπικούς επισκέπτες
Περνούν τις θύρες αλύγιστοι
Ευθυτενή πρόσωπα
Αμήχανα χέρια
Αναποφάσιστες λέξεις
Βγάλε τις λέξεις
Μην τους εξαφανίσεις
Μία καλή σμίκρυνση
Δικαιούνται ένα κομμάτι στο κάδρο
Διεκδικούν λύσεις, δεν το θυμάσαι;
Έχουν μια ατζέντα από φορμόλη
Γράφουν, σβήνουν, λένε, ξελένε
Βγάλε τις λέξεις είπαμε
Βγάλε τις λέξεις
Τώρα εκείνοι κάθονται οκλαδόν
Ή καπνίζουν
Ή ρεύονται
Ή θυμώνουν
Ή κάνουν έρωτα
Ή γεννάν παιδιά
Ή έχουν κατάθλιψη
Ή κοιμούνται
Ή ελπίζουν.
Ίσως να πίνουν τσάι.
Κι ένα κοριτσάκι
Κουνάει μια γυμνή κούκλα
Μπροστά στα ασφαλτοστρωμένα μας μούτρα
Αυτό σε πρώτο πλάνο
Ούτε κλαίει
Ούτε γελάει
Η κούκλα είναι ξεμαλλιασμένη
Και δε φοράει τίποτα, τσιτσίδι
Δεν έχει άλλο. Μην κουράζεσαι.
Το κάδρο σου τελείωσε.
Κι αυτή είναι η αλήθεια.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)



Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Αντιθέσεις

Γοητευτική η διαδοχή των διαθέσεων
Στο σώμα της ζέβρας.

Απομυζάς τα χείλη μου
Σε μια άλλη χώρα.

Το ζητούμενο είναι
Η χαμένη κραυγή των κορμιών μας.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Αποφάσεις

Κάποιες απρόοπτες ώρες
Οι αγχόνες μας τέμνονται
Με τις αποφάσεις
Τα ευλογημένα κέντρα τους
Σημεία θεϊκής κραιπάλης
Σαν πέρασμα σε γέννηση νέου είδους
Κανονικό πανηγύρι
Κι όμως είναι παμπάλαιες οι θλίψεις
Χρόνιες θηλιές στον λαιμό
Ξενιστές δεν έχουν οίκτο
Ή ίσως πιο έμφυτες
Κι απ’ τις αναπνοές μας
Κι οι αποφάσεις πάντα κάπου εδώ γυρνούσαν
Γνώριμοι γραφικοί με κόκκινα καπέλα
Σαματατζήδες χωρίς λόγο
Θα ’πρεπε μύτη να φορούσαν κόκκινη
Πάνω κάτω στον ίδιο δρόμο
Κι ο δρόμος ξέρει τον ρυθμό τους
Όταν ξεχνούν το πήγαινε έλα τους
Τραβιέται πίσω και τους σπρώχνει στο ίδιο τέμπο
Δεν έχει εκπλήξεις
Αποφάσεις που ξέρουν αυτό μόνο να είναι
Ακολουθούν πράξεις μικρός στρατός
Αφοσιωμένος στην αποτυχία
Τόση επανάληψη
Βελάκια ανήμπορα γύρω από άπιαστο στόχο
Αποφάσεις που ξέρουν αυτό μόνο να είναι
Πράξεις μικρός στρατός αφοσιωμένος στην αποτυχία
Ξεμυτίζει όμως εκεί που μια καμένη χώρα
Μια γεωμετρία παράξενη
Ωραίες κάθετες εφορμούν
Φτάνει να συμπυκνώνεσαι σου λένε
Κι εκεί που έξοδο απ’ τα σπλάχνα σου
Τι άλλο να διεκδικήσεις όταν μια λίμνη εμετός
Σαλεύει αντί για αίμα στο κορμί σου
Το μάτι αγριεύει
Γεννηθήτω στρατιώτης
Τι στρατιώτης, στρατάρχης
Κι ίσως αυτό το βλέμμα
Αποτελεί και γέννηση νέου είδους τωόντι
Από τύχη, πρόθεση ή ριζικό
Αφού δε λύνεται δεν αφορά κανέναν.

ΥΓ: Μην τους αφήσετε να πούνε για αργές μεταμορφώσεις.
Είναι κλεισμένες οι μαγείες στις ρίζες των δοντιών
από τη βαρεμάρα ροχαλίζουν
έρχονται όμως αδέσποτα όνειρα μέσα στο στόμα
τα δόντια κροταλίζουν υποσχέσεις
έτσι ξυπνάνε όλα τα μαγικά του κόσμου
οι αποφάσεις ξάφνου ισχυρές αλλάζουνε το σχήμα του καιρού
και τις γραμμές απ’ τις παλάμες
από ένα δραπέτη όνειρο σε ένα παρατημένο στόμα
αλλάζει ο κόσμος.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)



Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Για τους χειμώνες των κορμιών

Για τους χειμώνες των κορμιών
Θα μιλήσει ο κύριος με το μονόκλ
Ανακοίνωσε ο παρουσιαστής
Και κρύφτηκε απ’ την παγωνιά αστραπιαία
Μοσχοβολούσε αγάπη
Ζούσε για μια μικρή ανθοπώλισσα
Τρελός γι’ αυτήν έως την άκρη των κοτσανιών του.
Ο κύριος με το μονόκλ τώρα στο βήμα
Μα πριν αρχίσει καθαρίζει
Τους τελευταίους έρωτες
Απ’ το οπτικό πεδίο των φακών του
Με το χρησιμοποιημένο μαντιλάκι του κοριτσιού
Ανύποπτος για τα ανήσυχα δάχτυλα την ώρα που
Δεν του αρέσουν οι χορευτικές φιγούρες
Το κορίτσι τού έδωσε την ψυχή του
Στο μουσκεμένο πανί
Κεντούσε χρόνια τα δυο τους ονόματα
Στα φτερά των πουλιών.
Έστελνε έτσι την αγάπη τους
Σε χώρες πιο ζεστές
Περίμενε να γελαστεί η άνοιξη
Να βρούνε δρόμο επιστροφής τα χελιδόνια.
Στα χείλη ένα υγρό αυλάκι
Στα γένια του η μορφή της.
Άδικος κόπος.
Ήτανε ένας βαρύς καιρός οριστικός
Χωρίς ανάνηψη χειμώνας
Κι εκείνος αποδείχτηκε ομιλητής σπουδαίος.
Ανοίγει τα χαρτιά του ευλαβικά
Μοιράστηκε τα μυστικά του
Τότε που τον χειμώνα άφησε να μπει απ’ την πόρτα
Έδιωξε τα γαργαλητά των ξάστερων μαλλιών της
Τα ίχνη εξαφάνισε των λαγαρών ματιών της
Δίχως κανένα σχέδιο περιωπής
Ήταν απλώς μια ιδέα υπό του μηδενός
(όχι εκ, υπό, τους ξεκαθάρισε αφήνοντας μία ψυχρή ανάσα)
Μίλησε για όλα ώρα πολλή
Αν κάποιος ήτανε προσεκτικός
Θα έβλεπε τα λόγια του να απλώνονται
Στο πάτωμα ξεθεωμένα
Θα ’βλεπε σκούρες περιοχές να μεγαλώνουν ολοένα
Δεν έπεφτε καρφίτσα
Μόνο η καρδιά του κοριτσιού
Εκείνου που εξέπεσε σε πολική δυσμένεια
Ακούστηκε το πλατς της
Στα βρόμικα νερά τόσης απόρριψης έδωσε ρεσιτάλ αγάπης
Κι έμεινε εκεί όταν στεγνώσανε τις λάσπες.
Τα ίχνη μιας απελπισίας τόσο απλοϊκής
Δε βρέθηκε κανείς να τα σκουπίσει.

Εγώ και πάλι σ’ αγαπώ
Και το μαντίλι που σου έδωσα
Είναι ραμμένο σε φτερά πουλιών
Κλωστές απ’ τ’ όνομά μας.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Δάκρυα

Περίμεναν τόση ώρα να κατηφορίσουν.
Χθεσινές δουλειές να τελειώσουν
Ανούσιες ανταλλαγές λέξεων
Δολοφονικές βεβαιότητες
Να ταξινομούνται πάνω στο τραπέζι.
Τα βαρίδια μιας δομημένης ρουτίνας
Ένα άδειο βλέμμα
Κι άλλο ένα
Η απουσία γλείφει
Ό,τι ξέμεινε σφριγηλό.
Ύστερα λοιπόν η σειρά τους.
Το κορμί σε συναγερμό
Πλημμυρίδα άμπωτη
Ασυγχρόνιστα στην περιοχή της καρδιάς.
Κάτι που άρχισε να τρίζει
Πάει να ανοίξει
Μια παλιά υπόσχεση, μια ξεχασμένη πόρτα.
Τίποτα δεν ολοκληρώθηκε
Μαζεύτηκαν προς τα πίσω
Τα ρέοντα ερωτηματικά
Οι υγρές απώλειες
Οι δρόμοι του νερού
Άτακτη υποχώρηση
Στα όρια του κενού.
Για τα περαιτέρω
Χάθηκε το κλειδί
Ή έφταιξαν τα προαπαιτούμενα χρέη.
Τα μάτια έμειναν απότιστοι βολβοί.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Δεν είναι ποίημα

Με ρωτάς για το ένα και το άλλο
Των λέξεων και των αισθημάτων
Και αν είναι ποίημα
Το πώς συνταιριάζονται
Πώς θωπεύονται με το χαρτί
Πώς γίνονται ένα
Εκείνο το μάγμα απ’ όλα τους
Το σχεδίασμα των υψηλών
—Τουλάχιστον στόχων—
Το άκκισμα με τις επιγεύσεις των πραγμάτων
Εκείνος ο δαιμονικός χορός
Με το ολόπυρο μέσα μας
Ή το ξαπόσταμα των ματόκλαδων
Στις μικρές περιοχές σκιών
Μιας συλημένης ηλιοφάνειας
Δεν πιστεύεις στα ποιήματα λες
Και πολύ καλά κάνεις
Μόνο αυτό έχω να σου πω
Μόνο αυτό ξέρω
Γιατί αυτό που με ρωτάς
Δεν είναι ποίημα.
Είναι νερό στις στέγες
Που αναποφάσιστο δακρύζει
Είναι το παζλ των χρωμάτων στα μάτια σου
Όταν κοιτούν τις κεραίες
Και εξαφανίζονται τα πουλιά
Είναι ο ήλιος που γέννησα
Όσο μ’ αγαπούσες
Είναι η γεύση της τσίχλας
Όταν την ξεχνάς
Είναι η θάλασσα του νου
Πνιγμένη στο αλάτι
Είναι οι φίλοι μου
Δεμένοι με σκοινιά
Στα σπιτικά τους
Είναι ο κόσμος που ψυχομαχά
Κάτω από βαριές μπότες
Είναι η διαδρομή
Που αλλάζει τα σημεία
Το πάνω κάτω στον δρόμο
Το πέρα δώθε στις ράγες
Το λίκνισμά σου στον ρυθμό του ρολογιού
Κι εγώ να αναρωτιέμαι
Πότε τα βρήκες με τους δείχτες
Είναι η πόρτα βαριά στο ολαρία ολαρά
Μιας μέρας που ξέφυγε
Από ένα παλιό μπαούλο σε ένα υπόγειο
Και τρέχει αδέσποτη
Σε χρόνο που δεν της ανήκει.
Είναι το κυνήγι από πίσω της
Και εκεί που αγγίζεις τα κοτσίδια της
Κάνει μια έτσι
Γελάει κελαρυστά και αναλήπτεται
—ποιος είπε πως είναι λύση η ανάληψη—
Κι εσύ να σκίζεις φύλλα με σχεδιάσματα από κοτσίδια
Είναι τοπία θανάτου
Ζωγραφισμένα από παιδιά
Είναι η ηχώ των απόντων
Που γυρνοβολά στον κόσμο
Είναι τα είδη της μουσικής
Οι τρόποι να ανακατεύουν
Τα διευθετημένα σχέδια
Τα τακτοποιημένα όνειρα
Είναι οι νότες που πυροβολούνε
Κάποτε εξ επαφής τις αποφάσεις
Και είναι και οι φόβοι
Και οι λόγοι
Και οι άλογοι
Και τα άλογα
Πράσινα και λοιπά
Όλων των δυνατών και αδύνατων χρωμάτων
Είναι εγώ κι εσύ
Τι θέλεις να σου πω;
Και κάποιες φορές
Κι εμείς κι εσείς απ’ την αρχή
Και τότε νομίζω μεγαλώνει
Αν και το εγώ και το εσύ επίσης
Όλους το ίδιο αφορά
Είναι όλα αυτά
Και τίποτα
Ένα τίποτα πηχτό
Που κόβεται με το μαχαίρι
Κι ακροβατούνε ψίχουλα
Λιμνάζει το αίμα
Πάντως ποίημα δεν είναι.
Να μείνεις ήσυχος.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Διάλογος μεταξύ θυμάτων

Εκείνος λέει:
Ονομάζω το σπίτι σου πεδίο μάχης
Τη μάνα σου έφεδρη απειλή
Το γέλιο σου λύκο
Στο δάσος που παίζουν τα παιδιά μου.

Αυτός απαντά:
Η μάνα σου μαζεύει δάκρυα σε μαντίλια
Όπως κι η δικιά μου
Σ’ εκείνο που ’μαθε για σπίτι
Για απάνεμο
Και στις ριπές
Σφίγγει τα δάχτυλά της μέχρι να ασπρίσουν.
Το γέλιο μας το δανειστήκαμε από τότε
Που ταίριαζε στα πρόσωπά μας
Μάθε το, οι λύκοι μόνο αυτό φοβούνται.

Εκείνος λέει:
Ονομάζω τον φόβο σου
Τη νέα αρχή μου
Τους νεκρούς σου
Φωτοβολίδες σε πανηγύρι χαράς.

Αυτός λέει:
Ο φόβος είναι αράχνη και απλώνεται
Ο φόβος δε διαλέγει
Δεν επιτρέπει αρχές
Μονάχα ορίζει πώς το τέλος
Και οι νεκροί μας ούτε δίνουν ούτε παίρνουν φως
Κάτω απ’ το χώμα γίνανε ένα.

Εκείνος λέει:
Ονομάζω τις σιγουριές σου
Αχνιστό πλαγκτόν
Για τα οπλισμένα ψάρια μου.

Αυτός λέει:
Η σιγουριά μια λέξη άγουρη
Και πριν να κλάψω καταδικασμένη
Σιγουριά: Μια φυλακή ομορφιάς για τους ηλίθιους.
Και πριν το δω
Φευγάτη απ’ την οθόνη.
Πώς είσαι τόσο σίγουρος λοιπόν;
Πώς ξέρεις πως πλαγκτόν και ψάρια δεν είναι ένα;

Εκείνος λέει:
Ονομάζω τις αξίες σου
Ευαγγέλιο ψευτιάς
Τώρα ορκίσου εκεί πάνω
Με τα κομμένα σου χέρια.

Αυτός λέει:
Οι αξίες μου και οι αξίες σου
Των παιχνιδιών η χώρα
Εκείνοι που τα φτιάχνουν
Νομίζουν πως η λάσπη τους είναι χρυσή
Σαλιώνουνε τα δάχτυλα για να κολλήσουν τις «αλήθειες»
Κι ό,τι και αν λένε και σε σένα και σε μένα
Μόνη πατρίδα τους είναι το αίμα.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Πάντα ήμουν ένα αβοήθητο παιδί

Είναι εύκολο να πεις
«Πάντα ήμουν ένα αβοήθητο παιδί»
Όταν τα προσεκτικά σου βήματα
Δεμένα με αρραγή πλακάκια
Δεν ξεμακραίνουν απ’ τις γειτονιές
Όταν τα χέρια σου
Τα μόνα ταξιδιωτικά περιστέρια
Των προσευχών σου
Οι φόβοι σου
Πανέρια με πεθαμένα λουλούδια
Ραίνουν τις ανιαρές γιορτές
Τα πέλματά σου ρόδινα
Τις ώρες που κοιμάσαι
Πώς περπάτησες τους κινδύνους λοιπόν
Τόσο άθικτη
Αρτιμελής
Γαλάζια
Μικρή θεά του ουρανού
Με λεπτομέρειες ροζ στις σιωπές σου
Συστάδες θάμνων στα στήθη σου
Αμφίβια όνειρα κάτω απ’ τα βλέφαρά σου
Πώς δοκίμασες εξορίες
Όταν επαναλαμβάνεις τις μέρες σου
Σε απρόσωπες φωλιές
Αναπνέουν ρυθμικά οι καημοί σου
Τι φυγές μού λες
Τι σκοτάδια τσαμπουνάς
Η νύχτα σου είναι τρύπια
Κουδουνίζουν τα αστέρια της
Ως τα ακροδάχτυλά σου
Μια πηχτή σούπα εξημερωμένη
Είναι η νύχτα σου
Κι εκείνος ο τρελός
Σε πήρε και σε σήκωσε
Κι ακόμη ταξιδεύεις
Ανάποδα στα καπούλια του αλόγου του
Έτοιμη να τσακιστείς
Εκείνος ο τρελός
Ξέρει να γράφει ιστορίες στον άνεμο
Που δεν υπάρχουν
Δε χαιρετάει παρά τις θύελλες
Όταν τον απειλούν
Εκείνος ο τρελός βαλές λοιπόν
«Πάντα ήμουν ένα αβοήθητο παιδί»
Γελάει ακόμα ακλήρωτος στην τράπουλά σου.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)
« Last Edit: 02 Jan, 2020, 14:43:52 by wings »


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Η ιστορία ίδια

Επειδή όλοι έχουν μιλήσει για όλα
Η ιστορία είναι πάντα ίδια
Εξελίσσεται αφήνει χνάρια
Καλούπια χαρμάνια
Πυρετούς απολιθώσεις
Εκρήξεις υπνώσεις
Λυγμούς γέλια ποταμούς
Καγχασμούς μορφασμούς
Σιωπές φονικά ντεσιμπέλ
Υπαινιγμούς γύμνιες
Φωτιές ακέραια δάση
Πρόσωπα απρόσωπες φιγούρες
Ημιτελής
Μετέωρη
Αμφισβητούμενη
Η ιστορία είναι πάντα ίδια
Κύκλοι κλείνουν και ανοίγουν
Εικάζουν οι πολλοί
Θα στηρίξω ένα όχι
Που ορθώνει το αβέβαιο ανάστημά του
Κάποτε το όχι σημαίνει περισσότερα από μια άρνηση
Όχι λοιπόν, οι κυκλικές τροχιές που επιβεβαιώνουν
Χαλάσματα θρύψαλα λέξεις
Παρωδία ίσως
Σαν πικρό γάβγισμα σκύλου νηστικού
Και μαθημένου σε όνειρα βουλιμικά
Επαληθεύονται τα δειλινά
Όταν γλείφει το αραχνιασμένο χέρι του άστεγου φίλου
Η ιστορία πάντοτε ίδια
Άτακτες επαναλήψεις παίζουν κρυφτό
Σαν ξεμαλλιασμένα αλητοκόριτσα
Σηκώνουν τα φουστάνια ψηλά
Γελάνε σκληρά
Πάντα οι ίδιες στιγμές ανακατεμένες
Στην πλατεία οι θεατές πότε χασμουριούνται
Πότε τρέχουν στη σκηνή
Κι εκείνοι να κρυφτούν
Και μόνο τότε
Μόνο τότε
Μόνο έτσι
Καταλαβαίνεις και τα γραμμάρια της πλέον ακινητοποιημένης σκέψης
Με αναφορά τις προηγούμενες εκδοχές
Όμως έξω από καθησυχαστικούς κύκλους
Μόνο έτσι
Μαντεύεις τους κυματισμούς της όταν ο καιρός φυσάει νέους νόμους
Τότε που αρχίζει πάλι το πανάρχαιο
Το γνωστό το χιλιοειπωμένο
Απ’ το στόμα ή ίσως ένα βουνό απάτητο στο πίσω μέρος του μυαλού
Από μια επιθετική γωνία που δεν τιθασεύεται
Από μια βούληση που κοιμάται ή καταστρέφει τον ύπνο
Από εκεί είναι
Δε θέλω να πω
Να μιλήσω να γράψω
Δε θα πεις
Ποτέ ξανά
Μη γράψεις σε θύελλες ραβασάκια
Σου γυρνάνε πίσω ζητιάνικες αλφαβήτες
Φορτωμένες προσδόκιμα τέχνης ανύπαρκτης
Υπαρκτής
Χιλιοειπωμένης
Πάντοτε ίδια η ιστορία
Πτώμα νεαρού θεού
Σπαρμένου ερωτήσεις σπαρμένου έρωτες
Που πίστεψες μόνο στα ακροδάχτυλά του
Ούτε μια σπιθαμή αφίλητα από τον λαό του.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Η κάθε μέρα

Η κάθε μέρα
Όπως κυλάει στο δέρμα σου
κυλάει και στο δικό μου
Απ’ το μεσόφρυδο ξεκινά
Συντηρεί θυμούς και λύπες
Περιγράφει απώλειες και διαψεύσεις
Ρυμοτομεί τον πόνο
Και προχωράει υγρά αυλάκια
Σκαπανείς με συνέπεια
Στις φυλλοβόλες μας ώρες
Αργά σκάβουν τσαλακωμένους ανδριάντες
Μισιακούς θεούς αποκρουστικές αλήθειες
Κατεβαίνουν μοιραία στον λαιμό
Μες στην αυλή τους ταξιδιάρικα
Βαθαίνουν με τα άψυχα χάδια
Συνωμοτούν για ένα ευθύ καρδιογράφημα
Βαπτισμένο κανονικό
Τόσο που γίνεται εμμονικό
Δαιμονικό.

Η κάθε μέρα ανυποχώρητη
Κάνει έφοδο στις όψεις της ομίχλης
Στα τεθλασμένα όνειρα
Στις ασαφείς υποσχέσεις
Μάχεται τις οδύνες και τις ηδονές
Ξεδιάντροπα μας αφοπλίζει
Μας γδέρνει
Απ’ την αλήθεια του κορμιού
Ξελευτερία φωνάζει εκείνο
Ξέπλεκα μαλλιά τυλίγουνε αντένες
Δεν κλείνεις εύκολα το στόμα στην αλήθεια.

Έφοδος όμως
Ο στρατός των επαναλήψεων
Ατσαλάκωτοι κλώνοι στη σειρά
Ρυθμός εμβατήριο
Μισή μερίδα, φοράνε μάσκες
Νομίζεις είναι ομορφιά
Σιγουριά ζεστασιά
Μην το νομίζεις
Έχουνε τσακισμένα πρόσωπα από μέσα
Διαλυμένα περιοχές υγρές
Μάζα αδιαφοροποίητη χωρίς χαρές
Χάρες
Η μόνη σιγουριά
Βαδίζουν μια ακόμη μάχη κερδισμένη
Επ’ ώμου έχουν τη ρουτίνα
Ρυθμικές εκπυρσοκροτήσεις κι έτσι
Φονεύουν το μικρό απροσδόκητο
Την παράνομη θλίψη
Απροστάτευτα στους ναούς μιας μακρινής θύμησης
Μιας ακόμη πιο μακρινής ελπίδας.

Η κάθε μέρα ανυπέρβλητος θεός.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Λέξεις

Τις βλέπεις πανώριες, αδιάφορες ή δυσειδείς
Ράθυμα ξαπλωμένες στο λευκό
Άλλες φουριόζες ασταμάτητες
Φιγούρες δοκιμάζουν στον αέρα
Κάποιες αγκομαχούσες, μερικές ημιθανείς
Κοντά στην ιδιοσυστασία όσο και μακριά.
Στήνω καρτέρι κρυμμένη από θεούς
Αόρατη από ανθρώπους και δαιμόνια.
Άλλοτε πάλι τρέχω στο κατόπι τους
Δεν ξετρυπώνεις εύκολα τους θησαυρούς που λαχταράς
Τις πιο πολλές φορές με φόρα τις αρπάζω
Τις σφίγγω απάνω μου παλιές αγαπημένες
Κάνω ένα έτσι να χαθώ στα πρόσωπά τους
Σίγουρη πως θα φωσφορίζουν στο σκοτάδι
Κι όταν τις δω είναι κακέκτυπα
Σαν παραμορφωμένοι μισθοφόροι
Τίποτα δεν θυμίζουν απ’ το αγγελικό τους βλέμμα.
Πότε ήταν; Είδα καλά; Για μένα υπήρξαν;
Ό,τι κυνήγησα βούλιαξε σε μια βαλτώδη υπεκφυγή.
Ήταν μια χίμαιρα για ερασιτέχνες εραστές μονάχα.
Καλύτερα να τις άρπαζα απ’ τα μαλλιά
Κλειστά τα μάτια να κρατούσα
Έτσι μπορεί να νιώσεις και πουλί
Το ’χω για σίγουρο επειδή
Όταν ξυπνώ απ’ τα όνειρα το ξέρω
Μες στον καθρέφτη μελανιάζουνε οι σιγουριές του κόσμου
Δεν καταδέχομαι να κοιταχτώ
Ακουμπώ το μέτωπο στο νοτισμένο τζάμι
Ιδρώτας και υγρασία μπλέκονται σε θάλασσα όπως το βλέπω
Και εκεί είναι απλωμένες οι φτερούγες μου οι καλές
Εκείνες που φοράω όταν γράφω.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Μια ιστορία για τον κόσμο και τους ποιητές σε έξι πράξεις

Ποιητές (1)

Σε αιώνες αιωρούμενης θλίψης
Εμείς οι εμψυχωτές εμείς οι πολλά υποσχόμενοι
Πάσχοντες από βαριά ποίηση κακοκουρδισμένοι θεατρίνοι
Υδροκέφαλοι από λερναία όνειρα
Αποφασίζαμε με λόγχες καουτσούκ
Απρόσβλητες από συνηθισμένες κακουχίες
Να επιτρέπουμε μια λόγια κάθαρση σχολαστικά προετοιμασμένη
Κεντημένη υπαινιγμούς εκφράσεις σπάνιες σημεία στίξης
Κυοφορούσα εκρήξεις απρόβλεπτων νοημάτων ωστόσο.
Τι κόσμος, γκρίνιαξε μια άσαρκη ποιήτρια
Κι όπως το ξεστόμισε κι η ίδια τρόμαξε
Το στόμα της ένα πελώριο σφαγμένο «ο»
Και ούρλιαξε όπως κανείς ποτέ
Απ’ όσο μπορούμε να γνωρίζουμε
Ή βάσιμα να εικάζουμε στις συγκεντρώσεις μας
Λες και δεν το ξέραμε
Ήταν πάντοτε ένας κόσμος διάσπαρτος γειτονιές αποφλοιωμένων σωμάτων.
Λες και δεν το ξέραμε
Έπρεπε όμως κάποιος να το πει
Και λύθηκαν τα μάγια των κλειστών στομάτων
Ή μάλλον των ανοιχτών αν ιδωθεί στην κυριολεξία του το πράγμα
Ήτανε άπειρο κορίτσι υπερβολικά λεπτό για ποιήτρια όμως
Κι έκανε τη ζημιά
Φώναξε με όλα της τα πνευμόνια τον γυμνό βασιλιά
Κι έτσι όπως έδωσε όλη της την ανάσα σ’ αυτό το νέο τοπίο
Πέθανε ήσυχα σε μια γωνιά
Φωλιάς μυρμηγκιών ήταν που την κουβάλησαν
Κύριος οίδε πού
Εμείς πάντως δεν ξανασχοληθήκαμε μαζί της.
Κι έτσι γέμισε ο κόσμος κατακερματισμένα κορμιά ποιητών
Έτσι άναψαν παντού αχόρταγες φωτιές
Και στον αέρα στριφογύριζαν αποκαΐδια από λέξεις.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Μια ιστορία για τον κόσμο και τους ποιητές σε έξι πράξεις

Ποιητές (2)

Όσοι μείναμε ταξιδέψαμε
Σε χρόνους τόπους διαθέσεις
Μπαίναμε και βγαίναμε στον καιρό
με αποσκευή μια γλώσσα κλειστή
Μόνο λέξεις ενδοστρεφείς
Γυμνές από την πρόθεση επικοινωνίας...

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 67813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Ρία Φελεκίδου, Μια ιστορία για τον κόσμο και τους ποιητές σε έξι πράξεις

Ποιητές (3)

Κύλησε το νερό στο αυλάκι όμως
Κι η ιστορία δημιουργούσε νέες ευκαιρίες
Τον κάθε θάνατο ακολουθεί ανάσταση
Λένε οι παλιοί και σκύβουν το κεφάλι
Έτσι έγινε μάζωξη ξέραμε ο ένας τον άλλον
Χωρίς λόγια στα κρυφά
Απ’ τα σουσούμια και μια παράξενη αναπηρία
Στους κροτάφους που χορεύουν όταν πέφτει το σκοτάδι
Ή σε άλλες περιπτώσεις στα απροετοίμαστα δάχτυλα των παροπλισμένων ποιητών
Πολλές γενιές μας μεγαλώσανε με νάρθηκες
Άλλοι το ρίξανε στα χάδια ή στις κιθάρες
Δεν είχε όμως γιατρειά
Στη μάζωξη ένας ο πιο γενναίος
—Πάντα ένας άμυαλος βγαίνει μπροστά—
Το είπε καθαρά πως είχε έρθει η ώρα
Ξεκίνησε το πράγμα
Κάποιοι έβγαλαν φιρμάνια
Άλλοι γράψαν πραγματείες
Ή έβγαζαν πύρινους λόγους σε ετοιμόρροπες εξέδρες
Τι να εξηγήσεις όταν όλοι τα ξέρουν καλά
και ο τόπος είναι γεμάτος καρφιά και νάρκες.
Κανείς δεν είχε κοινό έτσι κι αλλιώς
Ήταν όλοι χαμένοι και το ξέραμε
Κι εκείνοι το ξέρανε
Και γι’ αυτό μεθοκοπούσαν ή έβαζαν στοιχήματα μέλη του κορμιού τους
Οι πιο τυχεροί είχαν γλιστρήσει σε καθρέφτες
Και ζούσαν έξω μόνο τα είδωλά τους
Ήμασταν κι εμείς χαμένοι.
Τις νύχτες σε χαμαιτυπεία ποιητών
παίζαμε στα κρυφά με τα κορίτσια μας
Τις γδύναμε απ’ τις ενοχές τους
Και δοκιμάζαμε ξανά ακροστιχίδες
Παραμύθια και προσευχές
Οι πιο έκφυλοι το ξημέρωμα
Σκαρώναμε και κανένα ποίημα.

Από τη συλλογή Η ιστορία ίδια (2019)


 

Search Tools