Σοφία Πόταρη

wings · 63 · 32549

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη



[Πηγή για τη φωτογραφία: η σελίδα της ποιήτριας στο Facebook]

Γεννήθηκε το 1968 στην Καλαμάτα. Έζησε τα παιδιά και νεανικά της χρόνια στη Μεσσηνία «στην αγκαλιά της φύσης, ανάμεσα σε ελιές, πορτοκαλιές και λεμονιές, δίπλα σε ένα όμορφο ποτάμι», όπως λέει η ίδια στο εσώφυλλο του πρώτου της ποιητικού βιβλίου. Σπούδασε Παιδαγωγικά και Θεολογία στο ΑΠΘ και έκτοτε ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.

Το ιστολόγιο της ποιήτριας: http://sofiapotari.blogspot.gr

Ποιητικές συλλογές:
«Δηλητήριο σε μέλι», εκδ. Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2016
«Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (ποιήματα και θρήνοι)», εκδ. Όστρια, Αθήνα, 2017

Ανθολογημένα ποιήματα:


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 23 Oct, 2019, 15:41:27 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Αγάπη

Θεέ μου πόσο δυνατή έφτιασες την αγάπη!

Που κι όταν από τις βουνοκορφές κατρακυλά
Όπου δερνόταν μοναχιά στα κοφτερά της προσδοκίας της βράχια
Κι απιθώνεται προσεχτικά στην αγκαλιά γαλήνιου λιβαδιού
Και τότε ακόμη άγρια την προίκισες λαχτάρα να ’χει
Το ουρλιαχτό της βροντερής σιωπής
Να κουβαλάει μέσα της, το σκούξιμο του ανέμου
Και την τυράννια των ετοιμοθάνατων πουλιών
Που το γιατί ρωτάνε

Πόσο δυνατή έφτιασες Θεέ μου την αγάπη!

Κι όταν από τη μάνητα της θάλασσας ξεβράζεται
Κι όταν η άγρια φουρτούνα της την έχει εγκαταλείψει
Κι έχει χυθεί χλωμή στην αμμουδιά με μαύρα φύκια σταυρωμένη
Και τότε ακόμα το άγριο κύμα την ψυχώνει
Σαν τ’ αδειανό και θλιβερό κοχύλι
Που εμείς θαρρούμε λείψανο πως στέκεται
Μα εκείνο, μούγκρισμα του ωκεανού αιμορραγεί
Του τέρατος τον σπαραγμό γι’ αγάπη

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:17:37 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou


Μάνος Χατζιδάκις, Το τραγούδι της Ευρυδίκης (με τη Νάνα Μούσχουρη, 1960)

Σοφία Πόταρη, Ο Ορφέας στον Άδη

Στης Ευρυδίκης την αγαπημένη αγκαλιά ποθείς αναπαμό 
Θεόμορφη ματιά σου δόθηκε εκείνη πάλι ν’ αντικρίσει
Η λύρα σου, γλυκόλαλη, τον τρομερό ημερώνει πηγαιμό 
Πλανεύοντας γαλήνια τη λήθη, εσέ που θέλει να τυλίξει

Πίνεις αργά θρηνώντας το αίμα της δικής σου της καρδιάς
Που σ’ επιστρέφει αγωνία φρικτή στης Περσεφόνης το βασίλειο
Ω Ευρυδίκη, Ευρυδίκη εσύ, στης μαγεμένης τ’ όνειρο ματιάς 
Με τι ψυχή ν’ αντιπαλέψεις του Άδη το φριχτό μυστήριο;

Θλιμμένα ηχεί στο σκότος  του αηδονιού η γλυκύτατη επωδός
Τα δένδρα, πεθαμένα στέκουνε κορμιά, σε μαύρο αίμα πλένε
Ορφέα! Ορφέα! Δύστυχε, στη φρίκη, πώς βαδίζεις μοναχός!
Ορφέα, Ορφέα, φύγε, πέτα, πίσω γύρνα με λύπη όλα σου λένε

Ανατριχιούν τα ζοφερά να πουν και τ’ αφανέρωτα τα χείλη
Χλωμά τα μάτια κι άδεια τώρα στέκονται βουβά να κλαίνε
Κι η λύρα σου, Ορφέα δύσμοιρε, αδίκως δέρνεται στο κρύο δείλι
Ορφέα, η μοίρα την κλωστή δεν ξαναδένει, όλα σκληρά σου λένε

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:20:26 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη: Ερωτικό [Τι όμορφη που ήταν η αγάπη μου!]

Τι όμορφη που ήταν η αγάπη μου!
Έτσι όπως ξάπλωνε γυμνή και αφημένη
Στα μάτια της o πόθος έκρωζε βαθύς
Και η επιθυμία πύρωνε τα χείλη της
Που στάλες βαθυκόκκινες κυλούσανε
Πάνω στα κάτασπρα σεντόνια

Τι όμορφη! Πιο όμορφη από ποτέ!
Έτσι όπως παιχνιδίζανε τα μάτια της
Αναψοκοκκινισμένη γλυκομάτωνε
Κι άνοιγε σαν τριαντάφυλλο φλογάτο
Δυο πεινασμένες μέλισσες τα χείλη μου
Ήρθαν και ρούφηξαν το θαύμα…

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 23:35:02 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Δεν μ’ αγαπάς

Πιο δυστυχής εγώ κι απ’ τους κακότυχους θνητούς
Που παίρνει ο θάνατος κάθε που κόβει τη ζωή τους
Αφήνουν πίσω τους λαμπρό το φως και αγλαούς καιρούς
Καθώς βουτούν στο σκοτεινό πηγάδι της σιωπής τους

Πιο δυστυχής κι από αυτούς!

Πια στερημένη απ’ τον ήλιο των δικών σου των ματιών
Λουλούδι αναιμικό και θλιβερά βαλσαμωμένο
Παρασυρμένο απ’ την πλημμύρα σκοτεινών γητειών
Με μοίρα του να ζει από το κλαδί αποκομμένο

Εσύ δεν μ’ αγαπάς κι αγιάτρευτες του πόνου οι πληγές
Ελπίδας μάταιης σαν με τρυπά το σουβλερό αγκίστρι
Εσύ δεν μ’ αγαπάς κι αμέτρητες πια είναι οι φορές
Που άτι σέρνομαι από θάνατου σφιχτό καπίστρι

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:23:15 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Εσένα θέλω

Αδιάφορη μ’ αφήνουν πλέον των ανθρώπων οι μορφές
Το γέλιο τους, τα μάτια, οι προθέσεις
Ξένα μου είναι αυτά που άλλοτε με συγκινούσαν
Δεν τα επιθυμώ

Άλλα ποθεί ο ουρανός μου
Γι’ άλλα φλέγεται η καρδιά

Η δική σου υπερήφανη ματιά απάνω μου να πέφτει θέλω
Σε μένανε στραμμένη πάντα να ’ναι
Να μ’ ανατέμνει κρυφά και φανερά, εξονυχιστικά να μ’ αναλύει
Να με γυμνώνει

Τη θέλω πάνω μου στραμμένη
Να τη ρουφάει το είναι μου να ζει

Των δικών σου των χειλιών τη λυσσώδη αναίδεια ζητώ
Μόνη εγώ να εξάπτω
Πονάω σαν σκέφτομαι τα χείλη σου, ριγώ, τα θέλω, τα ποθώ
Πάνω μου να ’ναι

Και των χεριών σου το αδιάντροπο αγκάλιασμα γυρεύω
Το πυρωμένο σφίξιμο, το χάιδεμα
Σκληρά το θέλω τ’ αγαπημένα χέρια σου να μ’ ανακρίνουν
Τ’ αποζητώ

Του κορμιού σου το ξέφρενο σπαρτάρισμα θέλω εγώ να προκαλώ
Κι εγώ να το καταλαγιάζω
Της σάρκας σου τη θεριεμένη πείνα μέχρι θανάτου να χορταίνω
Εκστασιασμένη εγώ

Εγώ να ’μαι για σένα θέλω ζωή και θάνατος και πείνα και τροφή
Στο νου σου μέσα και στα βάθια σου
Στην πιο κρυφή σου απαντοχή να κατοικώ, να σε δοξάζω
Μονάχα εγώ

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:24:59 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Ραστώνη

Μια φλόγα κατακόκκινη μπροστά
Με τους αιώνες θρέφεται ελίσιων ξύλων
Η σκέψη μου αναπαμένη κείται
Στης ζεστασιάς της τη γλυκιά σοφία

Το σώμα σιωπηλό ακολουθεί
Της σιγαλιάς την ήσυχη αιώρηση
Παλλόμενο, ζεστό, ρευστό υλικό
Παραδομένο στη γλυκιά ραστώνη

Και στην ωραία αίσθηση
Της βασανιστικής επιθυμίας

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:26:07 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Γυναίκα

Κι όπως το σούρουπο αργοσέρνεται στα πορφυρά μετάξια του ντυμένο
Νυχοπατώντας σε ακολουθώ
του σύννεφου την ήσυχη να μην ταράξω ανάσα
Τα ρόδα που απ’ τον κόρφο σου ολοκόκκινα γλιστρούν
αναριγούν στο άγγιγμά σου…
Τί όμορφη που είσαι, αρχαία μου γυναίκα!
Τι όμορφη και ποθητή, καθώς ξεχύνονται από μέσα σου
του δειλινού τα χρώματα τα πλέρια!
Σε πιάνω και μου φεύγεις αεράκι μου
και κρύβεσαι μέσα στα διάφανά σου πέπλα
Τυλίγεσαι στις ευωδιές και μουσκεμένα πέταλα φοράς πλεγμένα
στα μακριά σου τα μαλλιά…
Λατρεία μου, αρχαία μου γυναίκα!
Πιάνω και δένω σύννεφα μακρύ σκοινί, να σε τυλίξω πάνω μου
σφιχτά να σε κρατήσω
Μα ξεγλιστράς ανθί μου εσύ σαν το ψαράκι στο νερό
μου φεύγεις άγγελέ μου, πώς, γιατί, γιατί;
Μονάχος κάθομαι και δίχτυα ράβω, μ΄ ανεμώνες τα στολίζω
και κοράλλια του βυθού για να σε θέλξω…
Τι ποθητή και όμορφη που είσαι!
Τόσο πολύ που θέλω για να σ΄ ανασαίνω
να σε μυρίζω τόσο, που λιγοθυμώ
Πέφτω νεκρός στ’ ολόγλυκό σου σώμα πάνω, ξέπνοος
να σε κοιτώ μες στα βαθιά σου μάτια
Αυτά τα μάτια τα μεγάλα που σαν σπαθιά με κόβουνε
και που αναλύονται σε χρώματα
Αρχαία μου, ροδόπεπλη γυναίκα!
Σε αγαπώ έτσι όπως με κοιτάς με κείνη τη θολή ανάμνηση στο βλέμμα σου
όπως της λίμνης ο βυθός
Που όλα εκεί μέσα χάνονται, μαύρα και πράσινα
θαμπά χαμόγελα και θύμησες παλιές

Και φτιάχνουν έναν κόσμο όμορφο κι απλό
που όλα χωράνε κι όλα ήσυχα υπάρχουν
Γυναίκα μου αρχαία…
Χορεύεις τις μικρές τις ώρες με τα πόδια σου γυμνά βελούδα
να χαϊδεύουνε τη γη
Κι είναι τα πόδια σου αερικά και τ΄ απαλά τους δάχτυλα
κόβουν το σώμα μου λεπτά φεγγάρια
Που με τα χέρια σου μαζεύεις και απ’ την αρχή με ξαναπλάθεις
γιατί μπροστά σου λαχταράω να πεθαίνω
Στην προσταγή σου αρχαία μου γυναίκα
Κι είναι ο κόσμος όμορφος απ’ την ανάσα των πελμάτων σου
χρυσή μου εσύ
Και τα ποτάμια χαμηλώνουν τη βοή
και με ζεστό λούζουνε γάλα το γλυκό κορμί σου
Γιατί είσαι συ Νύμφη θεόσταλτη
που ξέρεις να ημερώνεις με αγάπη την αντάρα
Χρυσή μου εσύ γυναίκα!
Σε βλέπω, ο άνεμος καθώς ριζώνει το τραγούδι του
μες στις μακριές πλεξούδες σου
Κι εσύ τα μάτια κλείνεις και το στήθος σου φουσκώνεις
με χαρά που ανασαίνεις
Κι όλος ο κόσμος μου η ανάσα σου που τ’ άσπρο δέρμα σου τεντώνει
και τη φλέβα σου μου δίνει
Η φλέβα σου μου δίνει τη ζωή
Για σένα όνειρα υφαίνω ολόχρυσα
και κλαίω μέσα απ’ τα όνειρα για σένα και οδύρομαι
Και πέφτω και φιλώ τα χνάρια σου πάνω στη γη τη δροσερή
που λάμπει απ’ τα μαλλιά σου
Χυμένα είναι σαν λεμονανθοί που ευωδιάζουνε κι ανατριχιούν
τα σωθικά των βλαστημάτων
Αρχαία κόρη μου, γυναίκα μου!
Σ’ ακολουθάω σαν το πιστό σκυλί και αλυχτώ όταν χάνεσαι
και άλλο πια από σε δεν βλέπω

Ψάχνω τα μάτια σου, τη μυρωδιά σου, όλα σου
που από εκείνα τώρα είμ’ εγώ γεμάτος
Και από σένα μέσα υπάρχω εγώ κι υπάρχω πια για σένα
κι η ανάσα μου εσύ είσαι
Γυναίκα μου πονώ και θλίβομαι!
Φοβάμαι τη βαθύχρωμη αυγή με κείνους τους μαβιούς ωκεανούς
και το μεταξωτό της φως
Φοβάμαι πως θα σε κερδίσει η αυγή κι αλλού ιέρεια θα ταχτείς
κι αλλού θα πας
Κι όμως το ξέρω πως στο σούρουπο να σε κρατήσω
δεν το μπορώ πια για πολύ
Αρχαία μου πανέμορφη γυναίκα!
Γιατί είσαι της αυγής η φτερωτή δροσιά και συννεφάκι ηλιοστάλαχτο
και χνούδι απαλό
Κι εγώ να σε κρατήσω προσπαθώ μέσα στη χούφτα μου
πότε απαλά πότε σφιχτά
Κι όμως μου φεύγεις, χάνεσαι και ξαστοχώ και κλαίω
τη γη σαν βλέπω να σ’ απορροφά…
Αρχαία μου όμορφη ψυχή!
Τα μάτια σου στοιχειώνουνε το νου μου
που αυγάζει με τη θλίψη τους και γέμει
Κι αντιφεγγίζει η ψυχή μου στο λεπίδι τους το κοφτερό τ’ αστραφτερό εκείνο
Και κλαίω, γιατί σε αγαπώ σε παραλήρημα ανώφελο και κλαίω γιατί σε θέλω
Αρχαία μου γυναίκα ποθητή!
Το άσπρο στήθος σου φυτεύει μέσα μου φεγγάρια λαμπερά
που θάλασσες φουσκώνουνε
Και σβήνονται σαν έρθει το ξημέρωμα και χάνονται
και ήλιοι μυστικοί τ’ ακολουθούνε
Κι όλα τ’ αστέρια και οι γαλαξίες του άπειρου γεννιούνται
μες στο μικρό μου θώρακα ετούτο
Γυναίκα μου!
Σ’ ακολουθώ με του μικρού παιδιού το βήμα το αργό
που άλλο να βαδίσει δεν αντέχει

Με τους λεμονανθούς της άνοιξης στα χέρια
άφησέ με να στολίσω τα όμορφα μαλλιά σου!
Τα χείλη σου να βάψω μ’ αίμα κερασιού
να ζωγραφίσω τις παρειές σου μ’ ουρανό!
Αρχαία μου ζεστή γυναίκα
Σου δέομαι κι εκλιπαρώ για ένα νεύμα σου, ένα χαμόγελό σου
που γλυκά θα μ’ αναλήψει
Αιματωμένο τόσο που θα ρέει βυσσινί
κι απάνω μου χαλάζι θα κυλάει αλμυρό
Κι εγώ θα γλείφω τις πληγές σαν μου χαράζει το κορμί που πόθους τρέφεται
Αρχαία μου γυναίκα εσύ!
Η σάρκα σου η μελωδική με ηρεμεί και με φρενιάζει
στης απαλάμης μου το πέρασμα
Κι όμως, γιατί πονώ στης σάρκας σου το ρίγος
γιατί πεθαίνω σαν εσύ ακμάζεις;
Σε αγαπώ τόσο που θέλω να πονώ και να πεθαίνω
μες στων βλεφάρων σου το χάος
Αρχαία μου ψυχή, γυναίκα μου, για πάντα νέα!

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:30:22 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Θλίψη

H θάλασσα είναι τόσο ήσυχη τώρα
Γαλήνια τόσο
Σίγησε το γλυκό τραγούδι της για χάρη μου
Δεν παίζει ερωτεμένος πια ο σκοτεινός βυθός της
Δεν λιγώνουνται γλυκαμένα τ’ άσπρα κοχύλια της
Τώρα πικρή σέρνεται πίσω μου η θάλασσα
Τη θλίψη ακολουθώντας της καρδιάς μου
Θλίψη βαθιά κι ανείπωτη
Θλίψη πιο κοφτερή κι απ’ το σπαθί
Θλίψη που μου ’σκισε τα χείλη
Θλίψη που μου ’δωσε γι’ αναπαμό
Κλάμα γοερό
Κλάμα σπαρακτικό
Θλίψη που μ’ έριξε στα γόνατα
Ξαπλώνοντάς με άδειο κέλυφος
Στης υγρής αμμούδας το πικρό στρωσίδι

Τ’ άσπρα κοχύλια της θάλασσας
Δεν τραγουδάνε τώρα τη χαρά της
Η τρυφερή καρδιά τους
Δικό μου ξανασαίνει θρήνο

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:31:27 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Η Άνοιξη

Γαλάζια η καινούρια μέρα ξημερώνει
πίσω από θάμνου μελανή σκιά
Δροσοσταλίδες φωτεινές
της κερασιάς τα ωραία ψηλαφούνε φύλλα
Λεμονανθοί κι αγριολούλουδα
φιλούνε τρυφερά τ’ αηδόνι στη φωλιά
Και βόμβος μέλισσας ηχεί χαρούμενα
σ’ ηδονική του πρωϊνού ανατριχίλα…

Της νύχτας σκούρο σέρνεται το σάβανο 
πάνω στα τσακισμένα κουκουνάρια
Με του χειμώνα ξέπνοα χνώτα υφασμένο
νεκροφιλεί τα μαραμένα βρύα
Απορημένο στέκεται το ελάφι
ν’ αφουγκράζεται του αποχωρισμού την άρια
Και το σκουλήκι μουδιασμένο ξεπροβάλλει
απ’ της γης την αγκαλιά την κρύα

Αστραποβόλα η ματιά της νύμφης
δραπετεύει ανάερα απ’ το μαύρο τάφο
Και η σκουριά, κλωστή που αδύναμη αποσώνεται
στης νιότης τη γλυκιά θωριά
Λεχώνας αίματα ολοτρόγυρα ξεχύνονται 
και στου βωμού το πορφυρό το βάθρο
Ο έρωτας με σπέρμα αρχαίο 
πνίγει αντίστασης την όποια αποθυμιά

Πανώρια ξεπροβάλλει η Άνοιξη
της Περσεφόνης και του Άδη η λατρεμένη κόρη
Ολόχρυσα έχει τα μακριά μαλλιά να σέρνονται στη γη
πανάκριβή της προίκα

Στο βλέμμα της ανοίγονται λαμπρές οι σκοτεινές σπηλιές
κι αστράφτουνε τα όρη
Κι η νια ζωή λιγοθυμάει γλυκά 
βυζαίνοντας εκστατικά τα λατρευτά της στήθια

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 23:38:24 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Το άρωμά σου

Τόσο πολύ που μύρισα το δέρμα σου
Ώστε τ’ αρώματα των λουλουδιών
Μοιάζουν φτωχή αντιγραφή
Της γλυκύτατής του θέλξης!

Μα και η όσφρησή μου πια αναπνέει
Ένα άρωμα αισθαντικό, πρωτόγνωρο!
Κλειδώθηκε σφιχτά η όσφρησή μου
Μες στο γλυκό σου σώμα…

Τόσο, που πια δεν ξέρω για να πω
Αν είναι οι ευωδιές των λουλουδιών
Ή η δική σου η μυρωδιά η ποθητή
Που έφερε στον κήπο μου

Μιαν Άνοιξη εκστατική!

Να με τρώει και να με πίνει
Κόβοντας τα κομμάτια μου
Με τ’ αρωματισμένα της τα δάχτυλα!
Μασώντας με ηδονικά
Με τ’ ανείπωτα γλυκά
Τα κοφτερά του έρωτα τα δόντια…

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:34:00 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Νυχτερινό ταξίδι

Το πέλαο θέλω απόψε τ’ ουρανού να σου χαρίσω
Αστέρι εσύ να λάμπεις μες στο βύθος της νυχτιάς
Το στρογγυλό φεγγάρι θησαυρός που θ’ αυγατίσω
Φλουρί κι ανθί χρυσό να σ’ το περάσω στα μαλλιά

Τραγούδι, της καρδιάς μου ανθέ, απόψε θα σου ψάλω
Με το νυχτάηδονο να μας γλυκαίνει τα φιλιά
Σε άρμα με αερικά τρελά θε να σε βάλω
Διαμάντι θ’ αστραποβολάς σ’ αγγέλων τη φωλιά

Νέφη ζεστά θα μοσχοπλένουν το λευκό κορμό
Και σαν η πόρπη απ’ τον ώμο να γλιστράει θ’ αρχινά
Θα δουλωνόμαστε στου έρωτα τον φοβερό θυμό
Ξέπλεκα θα ’χεις αφημένα τα μαλλιά τα ζωντανά

Κι εγώ στα χείλη σου θα πλέω φυλλαράκι στο νερό
Ρετσίνι η σάρκα μας της νύχτας θα ταΐζει τη φωτιά
Στα στήθια μας κρασάκι ο πόθος θα κυλάει τρυφερό
Κι εμείς ήλιοι θα λάμπουμε στης νύχτας τη γητειά

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:35:17 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Το φεγγάρι

Το παραθύρι ανοιχτό ήτανε χθες αργά το δείλι
Και μια κουρτίνα αραχνοΰφαντη ανατρίχιαζε απαλά
Το αεράκι της σιωπής γλυκά φιλούσε το καντήλι
Και το κρεβάτι, θάλασσα που μας ταξίδευε γλυκά…

Το φεγγάρι ωραία γελούσε χθες αργά το βράδυ
Το φως του σιγοσεργιανούσε μες στην κάμαρη αχνά
Όλο το σύμπαν νιο αστεροκεντημένο υφάδι
Π’ αρχίνησε να πλέκει τ’ ουρανού του η γλαυκή θεά

Το φεγγάρι αχνοπατούσε πάνω στα γυμνά κορμιά μας
Και οι μορφές μας όλο βάφονταν πανώρια ζωγραφιά
Μάγισσα νύχτα στόλιζε μ’ αστέρια τα μαλλιά μας
Κι άστραφτε ο έρωτας στου μπλε ουρανού την πινελιά

Ωραίο που ήταν το φεγγάρι μας εχθές αργά το βράδυ!
Βάφτιζε φως τον έρωτα σε κούπα με πεντάγλυκο κρασί
Γλιστρούσε αθόρυβα στης χαραμάδας το λαρό σκοτάδι
Στο πάτωμα ζεστό χυνόταν κι ολοκόκκινο χαλί

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:36:11 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Τα χέρια σου

Επειδή τα χέρια σου τα τρυφερά με σκότωσαν το μεσημέρι
Μες στη νυχτιά την ανημέρευτη με γέννησαν γλυκόφωτο αστέρι
Επειδή της θέρμης τους το φως μου χάιδεψε απαλά τα κρύα μάτια
Και με πετρούλες ταπεινές μου χτίσανε ολόχρυσα παλάτια

Επειδή τα χείλη μου τ’ αμίλητα τα ακροδάχτυλά σου αγγίξαν
Χίλια ολόλευκα πουλιά τα παραθύρια τα κλειστά ανοίξαν
Επειδή τα κρίνα τους ανθίσαν στης καρδιάς την έρημο επάνω
Και στ’ ουρανού μου τ’ άφταστο στερέωμα με τράνεψαν ως πάνω

Επειδή τα δάχτυλά σου μπλέχτηκαν γλυκά μες στα δικά μου
Χίλια τριαντάφυλλα κατάλευκα μυρώσανε την άχρωμη καρδιά μου
Επειδή τα χέρια μου που τρέμανε μες στα δικά σου ημερωθήκαν
Κατακόκκινα πάνω στο είναι μου φιλιά το αίμα τους αφήκαν

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:37:01 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71949
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Σοφία Πόταρη, Ελληνικό Καλοκαίρι

Ο ήλιος
Στην πέτρα πάνω
Το σπέρμα του κοιλοπονά
Φαλλός σε πλέρια στύση
Κι εκείνη
Μήτρα που στάζει φως
Τον ιδρωμένο του σπασμό
Γαλάζια κάψα αχνίζει

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 17 Jan, 2021, 22:37:37 by wings »
Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής. (Γιώργος Ιωάννου)


 

Search Tools