Author Topic: Σοφία Πόταρη  (Read 12758 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη
« on: 09 May, 2017, 19:46:45 »
Σοφία Πόταρη



[Πηγή για τη φωτογραφία: το προφίλ της ποιήτριας στο Facebook]

Γεννήθηκε το 1968 στην Καλαμάτα. Έζησε τα παιδιά και νεανικά της χρόνια στη Μεσσηνία «στην αγκαλιά της φύσης, ανάμεσα σε ελιές, πορτοκαλιές και λεμονιές, δίπλα σε ένα όμορφο ποτάμι», όπως λέει η ίδια στο εσώφυλλο του πρώτου της ποιητικού βιβλίου. Σπούδασε Παιδαγωγικά και Θεολογία στο ΑΠΘ και έκτοτε ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη.

Ποιητικές συλλογές:
«Δηλητήριο σε μέλι», εκδ. Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2016

Ανθολογημένα ποιήματα:


Το ιστολόγιο της ποιήτριας: http://sofiapotari.blogspot.gr


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:28:16 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Αγάπη
« Reply #1 on: 09 May, 2017, 20:10:23 »
Σοφία Πόταρη, Αγάπη

Θεέ μου πόσο δυνατή έφτιασες την αγάπη!

Που κι όταν απ’ τις βουνοκορφές κατρακυλά
Όπου δερνόταν μοναχιά στα κοφτερά της προσδοκίας της βράχια
Κι απιθώνεται προσεχτικά στη ζεστή, γαλήνια αγκαλιά του λιβαδιού
Και τότε ακόμα την προίκισες άγρια λαχτάρα να ’χει
Το ουρλιαχτό της βροντερής σιωπής
Να κουβαλάει μέσα της, το σκούξιμο του ανέμου
Και την τυράννια των ετοιμοθάνατων πουλιών
Που το γιατί ρωτούνε.

Πόσο δυνατή την έφτιασες Θε μου την αγάπη!

Κι όταν από τη μάνητα της θάλασσας ξεβράζεται
Κι όταν ακόμα η άγρια της φουρτούνα την έχει εγκαταλείψει
Κι έχει ντυθεί χλωμή στην αμμουδιά με μαύρα φύκια σταυρωμένη
Και τότε ακόμα το άγριο κύμα την ψυχώνει
Σαν τ’ αδειανό και θλιβερό κοχύλι
Που εμείς θαρρούμε πως λείψανο υπάρχει
Μα εκείνο το μούγκρισμα του ωκεανού αιμορραγεί
Το πόθο του τέρατος γι’ αγάπη

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Ο Ορφέας στον Άδη
« Reply #2 on: 09 May, 2017, 20:47:42 »


Μάνος Χατζιδάκις, Το τραγούδι της Ευρυδίκης (με τη Νάνα Μούσχουρη, 1960)

Σοφία Πόταρη, Ο Ορφέας στον Άδη

Στης Ευρυδίκης την αγαπημένη αγκαλιά ποθείς αναπαμό
Θεόμορφη η ματιά σου δόθηκε εκείνη πάλι ν’ αντικρίσει
Η λύρα η γλυκόλαλη τον τρομερό ημερώνει τώρα πηγαιμό
Πλανεύοντας γαλήνια τη λήθη που εσέ πασχίζει να τυλίξει

Πίνεις αργά, θρηνώντας, το αίμα της δικής σου της καρδιάς
Που σ’ επιστρέφει αγωνία φρικτή στης Περσεφόνης το βασίλειο
Ευρυδίκη, ω! Ευρυδίκη εσύ! στης μαγεμένης τ’ όνειρο ματιάς
Με τι ψυχή ν’ αντιπαλέψεις το φοβερό του Άδη το μυστήριο;

Θλιμμένα ηχεί στο σκότος του αηδονιού η γλυκύτατη επωδός
Τα δένδρα, πεθαμένα στέκουνε κορμιά, μαύρο ποθώντας αίμα
Ορφέα! Ορφέα! δύστυχε εσύ, στη φρίκη, πώς βαδίζεις μοναχός!

Ανατριχιούν τα ζοφερά να πουν και τ’ αφανέρωτα τα χείλη
Χλωμά τα μάτια και άδεια τώρα στέκονται βουβά να κλαίνε
Και η λύρα σου, Ορφέα δύσμοιρε! μάταια γοά στο μαύρο δείλι

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 09 May, 2017, 20:50:37 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Ερωτικό [Τι όμορφη που ήταν η αγάπη μου!]

Τι όμορφη που ήταν η αγάπη μου!
Έτσι όπως ξάπλωνε γυμνή και αφημένη
Ο πόθος στα μάτια της έκρωζε βαθύς
Και η επιθυμία πύρωνε τα χείλη της
Που στάλες βαθυκόκκινες κυλούσαν
Πάνω στα κάτασπρα σεντόνια

Τι όμορφη! Πιο όμορφη από ποτέ
Έτσι όπως τα μάτια της παιχνίδιζαν
Κι αναψοκοκκινισμένη γλυκομάτωνε
Κι άνοιγε σαν τριαντάφυλλο φλογάτο
Δυο πεινασμένες μέλισσες τα χείλη μου
Ήρθαν και ρούφηξαν το θαύμα

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 13 May, 2017, 15:41:36 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Δεν μ’ αγαπάς
« Reply #4 on: 10 May, 2017, 19:17:56 »
Σοφία Πόταρη, Δεν μ’ αγαπάς

Πιο δυστυχισμένη κι απ’ τους κακότυχους νεκρούς
Που παίρνει ο θάνατος, κόβοντας ανερώτητα το νήμα της ζωής τους
Αφήνουν πίσω τους το λαμπρό φως και τους γλυκούς καιρούς
Καθώς βυθίζονται στο σκοτεινό πηγάδι της σιωπής τους

Πιο δυστυχισμένη κι απ’ αυτούς!

Στερημένη από το φως και το γλυκό τραγούδι των πουλιών
Σαν φυλλαράκι κίτρινο, ξερό και θλιβερά λησμονημένο
Παρασυρμένο ανάλαφρα απ’ την ανάσα ανεπαίσθητων φιλιών
Που οι θεοί το μοίραναν να ζει απ’ το θαλερό κλαδί του αποκομμένο

Εσύ δεν μ’ αγαπάς
Αμέτρητες φορές πεθαίνω μέσα στους αιώνες
Εσύ δεν μ’ αγαπάς...

Κι αμέτρητες φορές ξαναγεννιέμαι
Μέσα στη λάβρα της αγάπης σου ελπίδα
Αφημένη να κυλάω απαλά μέσα στο χρόνο...

Προσδοκώντας μια της αγάπης σου αχτίδα

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Εσένα θέλω
« Reply #5 on: 10 May, 2017, 19:27:56 »
Σοφία Πόταρη, Εσένα θέλω

Αδιάφορη μ’ αφήνουν πλέον των ανθρώπων οι μορφές
Το γέλιο τους, τα μάτια, οι προθέσεις
Ξένα μού είναι τώρα πια αυτά που άλλοτε με συγκινούσαν
Δεν τα επιθυμώ

Άλλα ποθεί ο ουρανός μου
Για άλλα φλέγεται η καρδιά

Η δική σου υπερήφανη ματιά επάνω μου να πέφτει θέλω
Σε μένανε στραμμένη πάντα να ’ναι
Να μ’ ανατέμνει κρυφά και φανερά, εξονυχιστικά να μ’ αναλύει
Να με γυμνώνει

Τη θέλω πάνω μου στραμμένη
Να τη ρουφάει το είναι μου να ζει

Των δικών σου των χειλιών τη λυσσώδη αναίδεια ζητώ
Μόνη εγώ εξάπτω
Πονάω σαν σκέφτομαι τα χείλη σου, ριγώ, τα θέλω, τα ποθώ
Πάνω μου να ’ναι

Και των χεριών σου το αδιάντροπο αγκάλιασμα γυρεύω
Το πυρωμένο σφίξιμο, το χάιδεμα
Σκληρά το θέλω τ’ αγαπημένα χέρια σου να μ’ ανακρίνουν
Τ’ αποζητώ

Του κορμιού σου το ξέφρενο σπαρτάρισμα θέλω εγώ να προκαλώ
Κι εγώ να το καταλαγιάζω
Και της σάρκας σου τη θεριεμένη πείνα μέχρι θανάτου να χορταίνω
Εκστασιασμένη εγώ

Κι εγώ να ’μαι για σένα θέλω ζωή και θάνατος και πείνα και τροφή
Στο νου σου μέσα και στα βάθια σου
Στην πιο κρυφή σου απαντοχή να κατοικώ, να σε δοξάζω
Μονάχα εγώ

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 24 May, 2017, 19:05:04 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Ραστώνη
« Reply #6 on: 10 May, 2017, 19:32:31 »
Σοφία Πόταρη, Ραστώνη

Μια φλόγα κατακόκκινη μπροστά
Θρέφεται με τους αιώνες των ελίσιων ξύλων
Η σκέψη αναπαμένη κείται
Στη ζεστασιάς της τη γλυκιά σοφία

Το σώμα σιωπηλό ακολουθεί
Της σιγαλιάς ετούτης την ήσυχη αιώρηση
Παλλόμενο, ζεστό, ρευστό υλικό
Παραδομένο στη γλυκιά ραστώνη

Και στην ωραία αίσθηση
Της βασανιστικής επιθυμίας

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Γυναίκα
« Reply #7 on: 10 May, 2017, 20:30:03 »
Σοφία Πόταρη, Γυναίκα

Κι όπως το σούρουπο αργοσέρνεται στα πορφυρά μετάξια του ντυμένο
Σ’ ακολουθώ νυχοπατώντας,
του σύννεφου να μην ταράξω την ήσυχη ανάσα
Τα ρόδα που ξεγλιστρούν από τον κόρφο σου ολοκόκκινα,
αναριγούν στο άγγιγμά σου
Τι όμορφη που είσαι, αρχαία μου γυναίκα!
Τι όμορφη και ποθητή, καθώς ξεχύνονται από μέσα σου
του δειλινού τα χρώματα τα πλέρια!
Σε πιάνω και μου φεύγεις αγεράκι μου
και κρύβεσαι μέσα στα διάφανά σου πέπλα
Τυλίγεσαι στις ευωδιές και μουσκεμένα πέταλα φοράς πλεγμένα
στα μακριά σου τα μαλλιά
Λατρεία μου, αρχαία μου γυναίκα!
Πιάνω και δένω σύννεφα μακρύ σκοινί, να σε τυλίξω πάνω μου,
σφιχτά να σε κρατήσω
Μα ξεγλιστράς ανθί μου εσύ σαν το ψαράκι στο νερό,
μου φεύγεις άγγελέ μου, γιατί, γιατί;
Κάθομαι και δίχτυα ράβω και τα στολίζω μ’ ανεμώνες
και κοράλλια του βυθού για να σε θέλξω
Τι ποθητή και όμορφη που είσαι!
Τόσο πολύ που θέλω για να σ’ ανασαίνω,
να σε μυρίζω τόσο, που λιποθυμώ
Πέφτω νεκρός στο γλυκό σου σώμα πάνω, ξέπνοος,
να σε κοιτάζω μέσα στα βαθιά σου μάτια
Αυτά τα μάτια τα μεγάλα που κόβουνε σαν το σπαθί
και που αναλύονται σε χρώματα
Αρχαία μου, ροδόπεπλη γυναίκα!
Σ’ αγαπώ έτσι όπως με κοιτάς με κείνη τη θολή ανάμνηση στο βλέμμα σου,
όπως της λίμνης ο βυθός
Που όλα εκεί μέσα χάνονται, μαύρα και πράσινα,
θαμπά χαμόγελα και θύμησες παλιές
Και φτιάχνουν έναν κόσμο όμορφο και απλό,
που όλα χωράνε και όλα ήσυχα υπάρχουν
Γυναίκα μου αρχαία
Χορεύεις τις μικρές τις ώρες και τα γυμνά σου πόδια τα βελούδινα
χαϊδεύουνε τη γη
Και είναι τα πόδια σου αερικά και τ’ απαλά τους δάχτυλα
κόβουν το σώμα μου λεπτά φεγγάρια
Που με τα χέρια σου μαζεύεις κι απ’ την αρχή με ξαναφτιάχνεις
γιατί ποθώ μπροστά σου να πεθαίνω
Στην προσταγή σου αρχαία μου γυναίκα
Κι είναι ο κόσμος όμορφος κάτω απ’ την ανάσα των πελμάτων σου,
χρυσή μου εσύ
Και τα ποτάμια χαμηλώνουν τη βοή
και με γλυκό λούζουνε γάλα το ζεστό κορμί σου
Γιατί η Νύμφη είσαι συ η θεόσταλτη,
που ξέρεις να ημερώνεις με αγάπη την αντάρα
Χρυσή μου εσύ γυναίκα!
Σε κοιτώ καθώς ο άνεμος ριζώνει το τραγούδι του
μες στις μακριές πλεξούδες σου
Και εσύ τα μάτια κλείνεις και το στήθος σου φουσκώνεις
από χαρά που ανασαίνεις
Κι όλος ο κόσμος μου η ανάσα σου που τ’ άσπρο δέρμα σου τεντώνει
και τη φλέβα σου μου δίνει
Η φλέβα σου μου δίνει τη ζωή
Όνειρα για σένα υφαίνω ολόχρυσα
και κλαίω μέσα από τα όνειρα για σένα και οδύρομαι
Και πέφτω και φιλώ τα χνάρια σου πάνω στη γη τη δροσερή
που λάμπει απ’ τα μαλλιά σου
Χυμένα είναι σαν λεμονανθοί που ευωδιάζουνε κι ανατριχιούν
τα σωθικά των βλαστημάτων
Αρχαία κόρη μου, γυναίκα μου!
Σ’ ακολουθώ σαν το πιστό σκυλί και αλυχτώ όταν χάνεσαι
και άλλο πια από σε δεν βλέπω
Ψάχνω τα μάτια σου, τη μυρωδιά σου, όλα σου,
που από εκείνα τώρα είμαι εγώ γεμάτος
Και υπάρχω μέσα από σένα, και υπάρχω πια για σένα
και η ανάσα μου εσύ είσαι
Γυναίκα μου πονώ και θλίβομαι!
Φοβάμαι τη βαθύχρωμη αυγή μ’ εκείνους τους μαβιούς ωκεανούς
και το μεταξωτό της φως
Φοβάμαι πως θα σε κερδίσει η αυγή κι αλλού ιέρεια θα ταχτείς,
κι αλλού θα πας
Κι όμως το ξέρω πως στο σούρουπο να σε κρατήσω
δεν το μπορώ πια για πολύ
Αρχαία μου πανέμορφη γυναίκα!
Γιατί είσαι της αυγής δροσιά και συννεφάκι ηλιοστάλαχτο
και χνούδι απαλό
Κι εγώ να σε κρατήσω προσπαθώ μέσα στη χούφτα μου,
πότε απαλά πότε σφιχτά
Κι όμως μου φεύγεις, χάνεσαι και ξαστοχώ και κλαίω
σαν βλέπω τη γη να σε ρουφά
Αρχαία μου όμορφη ψυχή!
Τα μάτια σου στοιχειώνουνε το νου μου
που αυγάζει με τη θλίψη τους και γέμει
Κι αντιφεγγίζει η ψυχή μου στο λεπίδι τους το κοφτερό τ’ αστραφτερό εκείνο
Κλαίω γιατί σε αγαπώ σε παραλήρημα ανώφελο και κλαίω γιατί σε θέλω
Αρχαία μου γυναίκα ποθητή!
Το άσπρο στήθος σου φυτεύει μέσα μου φεγγάρια λαμπερά
που θάλασσες φουσκώνουν
Και σβήνονται σαν έρθει το ξημέρωμα και χάνονται
και ήλιοι μυστικοί τ’ ακολουθούνε
Κι όλα τ’ αστέρια και οι γαλαξίες του άπειρου γεννιούνται
μέσα στο μικρό μου θώρακα ετούτο
Γυναίκα μου!
Σ’ ακολουθώ με κείνο το αργό το βήμα του μικρού παιδιού
που άλλο να βαδίσει δεν αντέχει
Με τους λεμονανθούς της άνοιξης στα χέρια,
άφησέ με να στολίσω τα όμορφα μαλλιά σου!
Τα χείλη σου να βάψω με του κερασιού το αίμα,
να ζωγραφίσω τις παρειές σου με ουρανό!
Αρχαία μου ζεστή γυναίκα
Σου δέομαι κι εκλιπαρώ για ένα νεύμα σου, ένα χαμόγελό σου
που γλυκά θα μ’ αναλήψει
Αιματωμένο τόσο που να ’ναι βυσσινί κι απάνω μου να πέφτει
σαν το χοντρό χαλάζι
Κι εγώ να γλείφω τις πληγές σαν μου χαράζει το κορμί που πόθους τρέφεται
Αρχαία μου γυναίκα εσύ!
Η σάρκα σου η μελωδική με ηρεμεί και με φρενιάζει,
στης παλάμης μου το πέρασμα
Κι όμως γιατί πονώ στης σάρκας σου το ρίγος,
γιατί πεθαίνω σαν εσύ ακμάζεις;
Σ’ αγαπώ τόσο που θέλω να πονώ και να πεθαίνω
κάτω απ’ των βλεφάρων σου το χάος
Αρχαία μου ψυχή, γυναίκα μου, για πάντα νέα!

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:30:11 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Θλίψη
« Reply #8 on: 10 May, 2017, 20:38:43 »
Σοφία Πόταρη, Θλίψη

Η θάλασσα είναι τόσο ήσυχη τώρα
Γαλήνια τόσο
Σίγησε το γλυκό τραγούδι της για χάρη μου
Δεν παίζει ερωτευμένος πια ο σκοτεινός βυθός της
Δεν λιγώνουνται γλυκαμένα τ’ άσπρα κοχύλια της
Τώρα σέρνεται πίσω μου πικρή η θάλασσα
Ακολουθώντας τη θλίψη της καρδιάς μου
Θλίψη βαθιά κι ανείπωτη
Θλίψη πιο κοφτερή κι απ’ το σπαθί
Θλίψη που μου ’σκισε τα χείλη
Θλίψη που μου ’δωσε γι’ αναπαμό
κλάμα γοερό
Κλάμα σπαρακτικό
Θλίψη που μ’ έριξε στα γόνατα
Ξαπλώνοντάς με άδειο κέλυφος
Στης υγρής αμμούδας το πικρό στρωσίδι

Τ’ άσπρα κοχύλια της θάλασσας
Δεν τραγουδάνε τώρα τη χαρά της
Η τρυφερή καρδιά τους
Ξανασαίνει το δικό μου μαύρο θρήνο

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Η Άνοιξη
« Reply #9 on: 10 May, 2017, 20:51:46 »
Σοφία Πόταρη, Η Άνοιξη

Ξημερώνει γαλάζια η καινούρια μέρα
πίσω από του θάμνου τη μελανή σκιά
Δροσοσταλίδες φωτεινές ψηλαφούνε ήσυχα
της κερασιάς τα ωραία φύλλα
Οι λεμονανθοί και τ’ αγριολούλουδα φιλούνε τρυφερά
το αηδόνι στη φωλιά
Και της μέλισσας ο βόμβος ηχεί χαρούμενα
στης αυγής την ηδονική ανατριχίλα.

Σέρνεται της νύχτας το σκούρο σάβανο
πάνω στα τσακισμένα κουκουνάρια
Με του χειμώνα τα ξέπνοα χνώτα υφασμένο,
νεκροφιλεί τα μαραμένα βρύα
Απορημένο στέκεται το ελάφι ν’ αφουγκράζεται
του αποχωρισμού την άρια
Και το σκουλήκι ξεπροβάλλει μουδιασμένο
από της γης την αγκαλιά την κρύα

Αστραποβόλα η ματιά της νύμφης
που ανάερα δραπετεύει από τον μαύρο τάφο
Και η σκουριά, κλωστή που αποσώνεται αδύναμη
στης νιότης τη γλυκιά θωριά
Λεχώνας αίματα ολοτρόγυρα ξεχύνονται
και στου βωμού το πορφυρό το βάθρο
Με σπέρμα αρχαίο ο έρωτας της αντίστασης
καταπνίγει την όποια αποθυμιά.

Πανώρια ξεπροβάλλει η Άνοιξη,
της Περσεφόνης και του Άδη η λατρεμένη κόρη!
Ολόχρυσα έχει τα μακριά μαλλιά να σέρνονται στη γη,
πανάκριβή της προίκα
Στο βλέμμα της ανοίγονται λαμπρές οι σκοτεινές σπηλιές
κι αστράφτουνε τα όρη
Κι η νια ζωή λιγοθυμάει γλυκά,
βυζαίνοντας εκστατικά τα λατρευτά της στήθια

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)
« Last Edit: 10 Jul, 2017, 00:30:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Το άρωμά σου
« Reply #10 on: 10 May, 2017, 20:58:13 »
Σοφία Πόταρη, Το άρωμά σου

Τόσο πολύ που μύρισα το δέρμα σου
Ώστε τ’ αρώματα των λουλουδιών
Μοιάζουν φτωχή αντιγραφή
Της γλυκύτατής του θέλξης

Μα και η όσφρησή μου πια αναπνέει
Ένα άρωμα αισθαντικό, πρωτόγνωρο
Κλειδώθηκε σφιχτά η όσφρησή μου
Μες στο γλυκό σου σώμα

Τόσο, που πια δεν ξέρω για να πω
Αν είναι οι ευωδιές των λουλουδιών
Ή η δική σου η μυρωδιά η ποθητή
Που έφερε στον κήπο μου

Μιαν Άνοιξη εκστατική

Να με τρώει και να με πίνει
Κόβοντας τα κομμάτια μου
Με τ’ αρωματισμένα της τα δάχτυλα
Μασώντας με ηδονικά

Με τ’ ανείπωτα γλυκά
Τα κοφτερά του έρωτα τα δόντια

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Νυχτερινό ταξίδι
« Reply #11 on: 10 May, 2017, 22:02:32 »
Σοφία Πόταρη, Νυχτερινό ταξίδι

Απόψε θέλω τ’ ωραίο πέλαο τ’ αψηλού ουρανού να σου χαρίσω
Μ’ όλα τα πεφταστέρια που κυλούνε φως στο βύθος της νυχτιάς
Το στρογγυλό φεγγάρι με τ’ ασημένιο δάκρυ γλυκά να το φιλήσω
Λαμπρό λουλούδι και φλουρί χρυσό να σ’ το περάσω στα μαλλιά

Γλυκό τραγούδι της καρδιάς μου ανθέ απόψε θέλω να σου ψάλω
Με της νυχτιάς το ηδύφωνο τ’ αηδόνι να μας γλυκαίνει τα φιλιά
Άρμα ελαφρύ μ’ αερικά τρελά κι αγγέλους γελαστούς θα βάλω
Αστραφτερό να σεργιανά διαμάντι σε θάλασσες και διάφανα νερά

Κι όπως τα νέφη τα ζεστά θα μοσχοπλένουνε τον έκπαγλο κορμό
Και σαν η πόρπη από τον ώμο τον λευκό θα ξεγλιστράει απαλά
Ξέπλεκα ωραία θα ’χεις αφημένα τα μακριά μαλλιά τα ζωντανά

Κι όταν στα χείλη τα μισάνοιχτα θα πλέω σαν φυλλαράκι στο νερό
Η σάρκα μας ρετσίνι θα σταλάζει ολοκόκκινο στης νύχτας τη φωτιά
Κι ο έρωτας μέλι ξανθό θα χύνεται πάνω στα στήθια μας τα τρυφερά

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Το φεγγάρι
« Reply #12 on: 10 May, 2017, 22:08:18 »
Σοφία Πόταρη, Το φεγγάρι

Το παραθύρι ήταν ανοιχτό εχθές αργά το δείλι
Και μια κουρτίνα αραχνοΰφαντη ανατρίχιαζε απαλά
Το αεράκι της σιωπής γλυκά φιλούσε το καντήλι
Και το κρεβάτι μας μια θάλασσα που μας ταξίδευε γλυκά...

Το φεγγάρι ήταν ωραίο εχθές αργά το βράδυ
Το φως του σιγοσεργιανούσε στη μικρή κάμαρη αχνά
Όλο το σύμπαν νιο αστεροκεντημένο υφάδι
Που ξεκίνησε να πλέκει του ουρανού του η γλαυκή θεά

Το φεγγάρι αχνοπατούσε πάνω στα γυμνά κορμιά μας
Και οι μορφές μας βάφονταν πανώρια ζωγραφιά
Μάγισσα νύχτα στόλιζε με αστέρια τα μαλλιά μας
Και ο έρωτας άστραφτε στου μπλε ουρανού την πινελιά

Ήταν ωραίο το φεγγάρι εχθές αργά το βράδυ
Βάφτιζε φως τον έρωτα σε κούπα με πεντάγλυκο κρασί
Γλιστρούσε αθόρυβα στης χαραμάδας το λαρό σκοτάδι
Και στο πάτωμα ζεστό χυνόταν κι ολοκόκκινο χαλί

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Τα χέρια σου
« Reply #13 on: 10 May, 2017, 22:17:15 »
Σοφία Πόταρη, Τα χέρια σου

Επειδή τα χέρια σου τα τρυφερά με σκότωσαν το μεσημέρι
Μες στη νυχτιά την ανημέρευτη με γέννησαν γλυκόφωτο αστέρι
Επειδή στης θέρμης τους το φως μού χάιδεψε απαλά τα κρύα μάτια
Και με πετρούλες ταπεινές μού χτίσανε ολόχρυσα παλάτια

Επειδή τα χείλη μου τ’ αμίλητα τα ακροδάχτυλά σου αγγίξαν
Χίλια ολόλευκα πουλιά τα παραθύρια τα κλειστά ανοίξαν
Επειδή τα κρίνα τους ανθίσαν στης καρδιάς την έρημο επάνω
Και στ’ ουρανού μου τ’ άφταστο στερέωμα με τράνεψαν ως πάνω

Επειδή τα δάχτυλά σου μπλέχτηκαν γλυκά μες στα δικά μου
Χίλια τριαντάφυλλα κατάλευκα μυρώσανε την άχρωμη καρδιά μου
Επειδή τα χέρια μου που τρέμανε μες στα δικά σου ημερωθήκαν
Κατακόκκινα πάνω στο είναι μου φιλιά το αίμα τους αφήκαν

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Ελληνικό Καλοκαίρι
« Reply #14 on: 10 May, 2017, 22:19:59 »
Σοφία Πόταρη, Ελληνικό Καλοκαίρι

Ο ήλιος
Στην πέτρα πάνω
Το σπέρμα του κοιλοπονά
Φαλλός σε πλέρια στύση
Κι εκείνη
Μήτρα που στάζει φως
Τον ιδρωμένο του σπασμό
Γαλάζια κάψα αχνίζει

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)