Author Topic: Σοφία Πόταρη  (Read 30815 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Έρωτας
« Reply #30 on: 13 May, 2017, 16:02:12 »
Σοφία Πόταρη, Έρωτας

Δεν είναι ο έρωτας αβρό φιλί
Μάτια μου
Δεν είναι χάδι τρυφερό
Μήτε κι αδιόρατο χαμόγελο
Δεν είναι χέρι που απλώνεται διστακτικά
Είν’ αρπαγή και γδικιωμός ο έρωτας
Μάτια μου
Θάνατος κι αφανισμός μαυλιστικός
Και σκοτωμός με δίκοπο μαχαίρι
Μάτια είν’ ο έρωτας τρελά
Μάτια μου
Και χείλη δολοφόνοι
Ξεσκίζονται ζυγιάζοντας το είναι τους
Κι ορμούν καταβροχθίζοντας καρδιές
Μασχάλες, στήθια κι ωραίους μηρούς
Ακέφαλο κορμί είν’ ο έρωτας
Μάτια μου
Χωρίς μυαλό και μάτια, με δίχως ακοή
Που σαν το πληγωμένο ζώο ορμάει στα τυφλά
Και πιτσιλάει το αίμα του τις άσπρες μαργαρίτες
Δεν είν’ ο έρωτας αγνός μήτε και τίμιος
Μάτια μου
Πόλεμος είναι και σφαγή μες στα τυφλά του θέλω
Και άγρια θηροσύνη

Αίμα που ρέει αχνίζοντας ο έρωτας
Μάτια μου
Κατάρα
Που κοχλάζει ευλογημένη

Από τη συλλογή Δηλητήριο σε μέλι (2016)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Η νύχτα
« Reply #31 on: 16 Nov, 2018, 22:34:10 »
Σοφία Πόταρη, Η νύχτα

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Κόκκινο το τριαντάφυλλο που άφησε στα χέρια σου
στα χέρια σου τα μαλακά, τ’ ασπριδερά σα χιόνι
κι εκείνο φλόγα σκοτεινή απλώθηκε στα στήθια σου
δόλιο σκουλήκι φώλιασε και την καρδιά σου λιώνει

κι εκείνη μαύρος άγγελος για σένα τραγουδάει
τριαντάφυλλο μ’ ασφόδελο στα λόγια της μπολιάζεις
πηγάδι ανοίγεται βαθύ και στ’ άπατα σε πάει
του ερέβους κόρη και φωτιά που λησμονιά προστάζεις

κι είναι θαυμάσια η στιγμή που το κρασί σου δίνεις
τα στήθια σου σαν τρέχουνε κι αχόρταγα κυλάνε
νύχτα, που πέπλο ανακινάς κι όλο το φως το πίνεις
μάγια και φίλτρα σκοτεινά τα βάθια σου πετάνε

κρύσταλλο κόκκινο  πηχτό, αίμα που ξημερώνεις
κοιλάδα, ήλιο εγκυμονείς κι αυγή φαρμακωμένη
γλυκό τον θάνατο γεννάς κι ανθό τον σαβανώνεις
σελήνη σκοτεινής γητειάς σε νέφια τυλιγμένη

το ρόδο εκείνο τ’ όμορφο και το γλυκό σαν αίμα
που άλικο τ’ απίθωσες απάνω στην καρδιά της
μαύρο βελούδο υφαίνεται στου δειλινού το γέρμα
λάμια και κόρη όμορφη που τρώει τα παιδιά της

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:41:33 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Το πουλί
« Reply #32 on: 16 Nov, 2018, 22:39:25 »
Σοφία Πόταρη, Το πουλί

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Όταν το σούρουπο γλυκά ψυχορραγεί
κι η νύχτα το βελούδο της απλώνει
ένα πουλί παράξενο σιμώνει
δεν ξέρω από πού έρχεται ή για πού κινεί

κομμάτι σίδερο τα μάτια του βαρύ
κι έτσι όπως ήσυχο κοντοζυγώνει
λύπη βαθιά το στήθος μου πληγώνει
μα κείνο μόνο με κοιτά και δεν μιλεί

ρούχο η σιωπή μου μαύρο, βολεμένη
στο γκρίζο δέντρο, με τρυπά σκληρή αγκαθιά   
με πνίγει, αγκαλιά φαρμακωμένη   
 
ένα παράξενο πουλί έχω συντροφιά
σαν από μένα κάτι να προσμένει
τώρα που τίποτα δεν περιμένω πια

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 15:06:34 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Θάνατος
« Reply #33 on: 16 Nov, 2018, 22:43:59 »
Σοφία Πόταρη, Θάνατος

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Τη συντροφιά του θέλω, τον προσμένω, τον επιθυμώ
το ζοφερό το γέρο, το λιπόσαρκο, τον άσχημο
εκείνο τον παράξενο τον ξένο θέλω να τιμώ
σαν με κοιτάζει με το κρύο μάτι του το βλάσφημο

ο διεστραμμένος μου εραστής, αυτός, ο μισερός
με στόμα μελανό με βεβηλώνει, με μασάει
γύρω μου καμπυλώνει, όφις σε σκοινί, σιχαμερός
καραδοκεί για τη στιγμή τα σπλάχνα μου που θα ρουφάει.

κι αν για να φύγει θέλει, πάνω μου τον σφίγγω, τον ποθώ!
εκείνος ξέρει, μέσα μου ξεσπάει κεντρί και μαύρο κρίνο
και σαν η αθανασία  του θρασεύει ξίφος σκοτεινό
ακόρεστος καρφώνεται και την ανάσα μου του δίνω

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:44:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Ο χορός
« Reply #34 on: 20 Nov, 2018, 15:30:45 »
Σοφία Πόταρη, Ο χορός

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Αγαπημένε μου,

έξω κρουστό απλώνεται το χιόνι
και στροβιλίζονται αλαφρές νιφάδες
όπως το άχυρο λιχνίζεται στ’ αλώνι

πόσο η ψυχή φλογίζεται κι ωραία
που με τρυπάει σαν μακρύ βελόνι
της παγωνιάς η αψάδα κι η παρέα!

ο χρόνος μου ολοένα και τελειώνει
όπως τελειώνει των νιφάδων ο χορός
σαν το κεράκι εκείνο που αργολιώνει

τώρα η ψυχή σιγά σιγά σκαλώνει
κι η φλόγα λιγοθυμισμένη τρέμει
της αγωνίας η σκάλα δεν τελειώνει.

αγαπημένε μου

κοίτα με στων νιφάδων το χορό
πόσο ωραία η γη φιλεί το χιόνι!
μια λάμψη φευγαλέα, μια μελωδία κι εγώ

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:53:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Η οδύνη της Οφηλίας
« Reply #35 on: 20 Nov, 2018, 15:37:13 »
Σοφία Πόταρη, Η οδύνη της Οφηλίας

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Οδύνη αργοσαλεύει στου βουνού τα σωθικά
λυγμό πηχτώνοντας, που σπαρταράει ψιχάλα
ποιος να θρηνεί; αγγέλοι ή κόλασης δαιμονικά;
στοιχειά ή του δυστυχισμένου η κρεμάλα;

οδύνη σκίζει τώρα των δενδρώνε την καρδιά
κορμιά παλιά που αιματώνουν μυστική θυσία
η πάχνη αργοστάζει στα κλαδιά σιωπή βαθιά
και η γη συσπάται σε φριχτή τελετουργία

δεν είναι του Ορφέα η λύρα που πικρά θρηνεί
η Ευρυδίκη στου Άδη τώρα κλαίει στρώμα
στου Πόντου την αρμύρα πια  ο Φρίξος δεν πονεί
της Έλλης που εγύρευε το εράσμιο σώμα

μια κόρη είναι, χλωμή ξωθιά, η Οφηλία
φλόγα στου δάσους της τη σκοτεινή λατρεία

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:42:26 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Σώμα
« Reply #36 on: 20 Nov, 2018, 15:41:07 »
Σοφία Πόταρη, Σώμα

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Σώμα μου εσύ λατρευτό και δροσερό
πέτα με της χρυσής σου νιότης τα φτερά
το χέρι, το πόδι, το νύχι, το μυαλό
τροφή και τάμα στην αρχαία θεά
νύχτα ποθεί να σ’ αγκαλιάσει κρύα
και στη δροσούλα σου να θρέψει βρύα

χαίρου την ηδονή χυτό μου εσύ κορμί
στα σπλάχνα μέσα σπρώξε το μαχαίρι
άσε στις φλέβες σου ν’ αχνίσει το φιλί
του έρωτα να σ’ αφρατέψει το αγέρι
γοργά της άνοιξης τα ρόδα ξεφυλλούν
κι ο θάνατος δεν νιώθει που παρακαλούν

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:56:54 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Μήτρα
« Reply #37 on: 20 Nov, 2018, 15:46:52 »
Σοφία Πόταρη, Μήτρα

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Κάποιες φορές ξυπνώ από ύπνου θάνατο βαθύ
κι ακούνητη στο στρώμα μου ν’ αφουγκραστώ γυρεύω
της νύχτας τη φωνή, που ωραίο τ’ ουρανού παιδί
παρακαλεί το θάνατο ζωή να τον πιστεύω

της πλάσης η φωτιά, νύχτα γλυκομαζεύεται 
και στην καρδιά της κουλουριάζεται έμβρυο τρυφερό
σαν τον σκαντζόχοιρο, που αγκαθωτός διπλώνεται
για να ξεφύγει απ’ του εχθρού το δόντι το σκληρό

νύχτα σοφή, συ που προστάζεις πλάσματα δικά σου
γεννήματά σου της στιγμής που πλέουν στον αιώνα
μητέρα τρυφερή που νανουρίζεις τα παιδιά σου
σαν μέσα μου αγέρωχη εισβάλλεις αμαζόνα

υπόσχεσαι νίκες γλυκές σ’ αλαργινά τοπία
κι άσμα στα χείλη μου κεντάς με ψιλοβελονιά
ω μήτρα δίκαιη συ, λυτρώνεις απ’ την αγωνία
μητέρα μου, πάνω μου δένεσαι μ’ αρχαία σχοινιά

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:48:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Έρωτας και θάνατος
« Reply #38 on: 20 Nov, 2018, 15:52:42 »
Σοφία Πόταρη, Έρωτας και θάνατος

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Ετοιμοθάνατο θέλω εγώ του έρωτα το σώμα
φύλλο παραδαρμένο απ’ το μίσος του χειμώνα
να σπαρταράει  ελάφι τρυπημένο από βέλος
πουλί να χάνεται που κρύο σκιάζεται το τέλος

ετοιμοθάνατο θέλω εγώ του έρωτα το σώμα
ξεγέννημα βασιλικό που σήπεται στο χώμα
ήλιο ωριοπλούμιστο σ’ άγριο βυθό που οδεύει
νερό που λίγο σώνεται και η ζωή αγριεύει

έτσι το λαχταράω εγώ του έρωτα το σώμα
στου χρόνου τ’ αργαστήρι καταχρεωμένο, σώσμα
ψυχή αποσταμένη που απ’ το στόμα πριν να βγει
μεθοκοπάει μ’ έρωτα και ας φρικτά αιμορραγεί

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:40:17 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Ικεσία
« Reply #39 on: 20 Nov, 2018, 16:05:32 »
Σοφία Πόταρη, Ικεσία

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Λυπήσου με Χάρε γλυκέ και άσε το παιδί μου
στην αγκαλιά μου να κρατώ, να χαίρεται η ψυχή μου
μην μου το παίρνεις, άσ’ το μου, μικρούλι είναι κι αγνό
αυγή του πρέπει γαλανή και όχι σκούρο δειλινό

κοίταξε τα ματάκια του πώς γλυκοπεταρίζουν!
άνθη κήπου απάτητου τη λάμψη τους σκορπίζουν
της μέρας το ωραίο φως πόσο γλυκά θωρούνε!
και τα στηθάκια του τα νια ζωής κραυγή ανθούνε

μην μου το παίρνεις, άσ’ το μου, λυπήσου την θωριά του
άγγελος και λαμποκοπά ο ήλιος στα μαλλιά του!
και χειλάκια του τα δυο, ρόδα, μοσχομυρίζουν
πώς θα τα κόψεις θάνατε, που νια ζωή θροΐζουν;

κοίταξε τα χεράκια του, κατάσπρα μας χαϊδεύουν
περιστεράκια είναι λευκά, σταράκι μας γυρεύουν
άκουσε την ψυχούλα του πόσο γλυκά στενάζει
θέλει τραγούδια να μας πει, χαρές να μας μοιράζει

είσαι καλός, πονετικός, ψυχούλες ξαποσταίνεις
από καημούς και βάσανα εσύ τις ξαλαφραίνεις
φανού καλός και τρυφερός στο τρυφερό βλαστάρι
κι άσε το νιόβγαλτο ανθί δώρο η ζωή να πάρει

μην μου το παίρνεις θάνατε το άγουρο παιδί μου
κι αν για ψυχή εσύ διψάς, να, πάρε την δική μου
άσ’ το να ζήσει, να χαρεί, να νιώσει, να αντριέψει
ζωή που δεν εζήθηκε, πώς η ζωή ν’ αντέξει;

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:47:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Μόνος Θεός ο θάνατος ή ο Αγέννητος θάνατος

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Στο λαμπερό σου αίμα υπάρχω, κολυμπώ, χωρίς
να με αντιληφθείς και όπου εσύ κυριαρχείς
ανώτερός σου εγώ, κυρίαρχος του θέλω
των ιστών και των λευκών οστών σου
οι φλέβες, το μυαλό, το χρώμα των μαλλιών σου,
ο έρωτας, η λάμψη των ματιών σου
λες πως δικά σου είναι, μα ολάκερη για μένα ζεις
μου ανήκεις πριν ακόμα γεννηθείς

ακμάζω μέσα σου εισβολέας, ηγήτωρ των δικών σου
αγγέλων και δαιμόνων κι όλων σου των αγίων, μόνος
μάχη δεν κινώ κι όμως, σε όλες ο θριαμβευτής,
ο μόνος κουρσευτής! να παρακολουθώ
το αίμα σου το ζωντανό, σε με παραδομένο,
εγώ τα κάστρα του εκπορθώ,
ζει όπως  εγώ το επιθυμώ, να θάλλει κόκκινο
ή μαύρο να σαπίζει υγρό, ο μόνος

σε περίπλου συνεταίρος σου, που μέσα κολυμπώ,
στην επιφάνειά του και στον πλέον απόκρυφο βυθό,
συγκάτοικός σου σε καράβι με πορεία εν κρυπτώ,
μου ανήκει, καπετάνιος του εγώ
ξεφρενιασμένο να ξεφύγει θέλει κι όμως το τιμόνι του
σφιχτά κρατώ και πάει όπου εγώ του πω
ιεροφάντης είμαι, και Θεός όλων σου των Θεών
ο πιο τρανός! καραδοκώ

μέχρι την τελευταία σταγόνα γάλα να σε πιω εγώ μητρικό,
να σε ρουφήξω ως τον πιο μέσα σου τον σκελετό
και λάγνα το μεδούλι σου να γλείψω, ως την μήτρα σου
να εισχωρήσω, κι όχι, δεν με λυγάς
με παρακαλετά, τον χρόνο σου με κόλπα μην χαλάς,
πιο αρχαίος εγώ, μην πολεμάς
γιατί εντολή απ’ τον ανώτερό μου έχω εαυτό,
σε αφανέρωτο κι αρχαίο μυστικό

που για εμέ αργάζετ’ έρωτα, βλαστήματα θρεμμένα,
από την γέννα τους νεκρά υπάρχουνε και μιλημένα
τα χείλη τα φιλήδονα εμένα ξεγεννούν,
εμένα, κι ας γλυκόν υπόσχονται οργασμό
εμένα, τον αγέννητο Θεό, το γεγονός το βλαστερό,
το πιο φρικιαστικά ερωτικό
η μήτρα και οι όρχεις σου ζωή διαφεντεμένα
σε αργαστήρια υπόγεια και κρυμμένα

που η ωραία Ευρυάνθη και η Εκάβη των παθώ τους
κι ο πολυμήχανος Δυσσέας ο τρανός, δικό τους
υφαντό σε αργαλειό σάπιο υφαίνουν και θυσίες
σε αδύναμους θεούς προσφέρουν
και η γητεύτρα Μούσα που παραληρεί,
στην στάχτη μου τους οδηγεί, χωρίς να ξέρουν
πως είμ’ εγώ ο αργαλειός και το υφαντό τους,
και η θυσία και το σφάγιο κι ο Θεός τους

που φίδι μες στων σπλάχνων σου τ’ ανέγνωρα δρομάκια
επεκτείνω και τ’ αυγό μου αφήνω
μες στις κοιλάδες  που εσύ ευλογάς και τους καρπούς σου
που κοιλοπονάς εγώ ξεκοκαλίζω
μέχρι την τελευταία ικμάδα, και την φλούδα και την λάβρα
της σαρκός σου την λαμπράδα ξεψαχνίζω
σαν λήθη σε κερνά, μα τίποτα όμως δεν με προσπερνά,
σε καταπίνω και σε φτύνω

κι απ’ την αρχή ξανά, ν’ αγκομαχάς κι ανίδεη να γελάς,
ω θλιβερή, σ’ ένα κουκούλι μέσα
χρυσαλλίδα εγκλωβισμένη, ζουμερό το σώμα σου
αγαπημένη για εμέ να θρέφεις
όλα να μου τα δίνεις κι ας νομίζεις πως σ’ ορίζεις
κι ας ψάχνεις ελιξίρια για ν’ αντέχεις
αδίκως, για εμέ δουλεύεις, σαν την αράχνη στον ιστό της
ελλοχεύεις μα σε άλλονε ιστό είσαι μέσα

που θεριεμένος πλέκεται και μ’ εξυμνεί μόνο Θεό,
το ουρλιαχτό αντηχώντας της ψυχής
ω υποκλίσου μου ζωή, άλλο δεν είσαι απ’ ανάγκη ξοδιασμένη,
μια τυχαιότητα πια στερημένη
γέλα και το κρασί σου πιες και κάνε ό,τι άλλο θες,
ήσυχα εγώ να σε ρουφώ γλυκοθρεμμένη
μόνος Θεός ο Θάνατος! να η κραυγή πια της ζωής
νενικημένης στον αιώνα της σιωπής

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:52:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Χειμώνας
« Reply #41 on: 20 Nov, 2018, 16:44:43 »
Σοφία Πόταρη, Χειμώνας

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Οι σπόροι της τριανταφυλλιάς νεκροί
στο παγωμένο χώμα
στα φύλλα η σιωπή βουρκώνει
και δίχτυα η ερημιά απλώνει

τα δένδρα, κοκαλιάρικα κορμιά
μακριά στο σκούρο λόφο
μια καπνοδόχος ανασαίνει
ό,τι από ουρανό απομένει

χιμάει η νύχτα στην κληματαριά
το αίμα ξεθωριάζει
σκληρά το φως χτικιάζει τώρα
του θάνατου είναι η ώρα.

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 15:15:40 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Οι νεκροί μας
« Reply #42 on: 20 Nov, 2018, 17:43:53 »
Σοφία Πόταρη, Οι νεκροί μας

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Κάποτε τους νεκρούς μας βλέπουμε ορθούς
να φωσφορίζουν, όνειρα λευκά
διάφανα της νύχτας ξωτικά,
που γαληνεύουν σε γαλάζιους βυθούς

ακούμε να μας προσκαλούν με απαλή φωνή
στ’ αφτιά πνοή αέρα σιγανού
ή θρόισμα των δένδρων του βουνού
κι αναρωτιόμαστε αν είναι οιωνοί

τους βλέπουμε άλλοτε σ’ αστερινό ουρανό
τρεμουλιαστά ματάκια, να κοιτούν
ή τρελά πουλιά, που αναζητούν
ξερό κλαδί κι υπομονεύουν τον ανθό

κάποτε οι νεκροί έρχονται άγγελοι λευκοί
με βλέμμα άδολο, μικρού παιδιού
ή μ’ ουρλιαχτό ετοιμοθάνατου γατιού
δικοί τους είμαστε άγγελοι, οι σπλαχνικοί

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 14:54:20 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Το ονειροπούλι
« Reply #43 on: 20 Nov, 2018, 17:49:09 »
Σοφία Πόταρη, Το ονειροπούλι

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Κάθε αυγή και σούρουπο, ανατολή και δείλι
ο ήλιος ολομέταξος στο βράχο σκαρφαλώνει
με τρυφεράδα περισσή την πέτρα του μαλώνει
που πάνω της ματώσανε της Παναγιώς τα χείλη

αφού αρνήθη ο έρωτας χαρές να την κεράσει
πήρε το δρόμο που ξεβγάζει απάνω στη ραχούλα
με ξαναμμένη την καρδιά η άγουρη παιδούλα
από το βράχο ρίχτηκε κι αγκάλιασε την πλάση

λαφριά την είπαν στο χωριό τη δύστυχη Πανάγιω
και πως αυτά παθαίνουνε οι άμυαλες κοπέλες
που κρίματα πληρώνουνε στου έρωτα τις τρέλες
ο έρωτας πως στον τρελό δίνει τρελό κουράγιο!

κανείς ποτέ δεν ένιωσε πως η φλογάτη κόρη
λαβώθηκε για να γενεί λευκό ονειροπούλι
που απλώνει τα φτεράκια του πιο έξω απ’ το κουκούλι
ο βράχος μόνο σπλαχνικός και τα θλιμμένα όρη

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 15:05:52 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σοφία Πόταρη, Υπόσχεση
« Reply #44 on: 20 Nov, 2018, 18:19:00 »
Σοφία Πόταρη, Υπόσχεση

[Α' μέρος – Ποιήματα]

Η νύχτα, ιερή μητέρα, η νύχτα η σπλαχνική
τα βλέφαρά σου όπως ανάλαφρα αγγίζει
και τα κλείνει, ρόδο υπέρλαμπρο ανθίζει
σαν χαμογέλιο τρυφερό, σαν μουσική μεθυστική

άσμα ολόγλυκο σ’ άπειρες γλώσσες και φωνές
κι ανείπωτη εσέ αποκαλύπτει αλήθεια
χρησμόν αιώνιο που κρύβει εχεμύθεια
ποτέ δεν γνώριζες κι ούτε ένιωσες ποτές

της λύρας το βαθύ αναστεναγμό που τραγουδά
νεράκι δροσερό και την ψυχή ξεπλένει
με κυπαρίσσι αρμονική κι ερωτευμένη
αγέραστη θα ζει και σαν πουλί θα κελαηδά

Από τη συλλογή Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι (2017)
« Last Edit: 21 Nov, 2018, 15:14:17 by wings »