Ντέμης Κωνσταντινίδης

wings · 125 · 11707

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69237
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ντέμης Κωνσταντινίδης: Κάπου...

Αυτό το μικρό περιστέρι
Που κρατήσαμε ανάμεσα
Στα γυμνά μας χέρια

Αυτό το μικρό περιστέρι
Που αναστήσαμε
Στα ματωμένα μας χέρια

Μένει μόνο
Και χωρίς ταίρι
Στα σκοτεινά περβάζια
Των κλειστών εργοστασίων.

Μένει στις κούτες των αστέγων
Στα κυπαρίσσια των νεκροταφείων
Μένει στις σάπιες τράτες
Στις κλιματιστικές μονάδες των γραφείων.

Αυτό το μικρό περιστέρι
Που περιδιαβαίνει μες στις στράτες
Ακούει μόνο στο όνομα: Ειρήνη!

Από τη συλλογή Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (2013)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69237
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ντέμης Κωνσταντινίδης: Κόποι-paste

Οι αυτονομημένες προσωρινότητες
Έξω από λογικούς ειρμούς κι ενότητες
Καταβροχθίζουν τις ζωές μας
Όλες, μεμιάς και δίχως τύψεις!
Σε ατελείωτες, πανομοιότυπες επαναλήψεις.

Από τη συλλογή Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (2013)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69237
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ντέμης Κωνσταντινίδης: Παράτες...

Σήμερα κλείνουμε τα 100
Κι είναι γι’ αυτό
Που λέμε πως απελευθερωθήκαμε
Μα κι αν ξεφορτωθήκαμε τον μωαμεθανό
Από τον εαυτό μας δεν σωθήκαμε.

Από τη συλλογή Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (2013)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69237
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ντέμης Κωνσταντινίδης, Αγγελάκη

Μ’ ένα σουλάτσο σ’ αυτήν την πόλη
Πέφτεις πάνω σε γνώριμες φάτσες
Κάθε φορά πιο σκυθρωπές
Και πιο θλιμμένες...
Τούτα τα συναπαντήματα μετρούν τον χρόνο.
Αναδεικνύουν τη φθορά, κάθε φορά
Πιο εμφατικά!
(Είναι οι φορές που μένουν μετρημένες...)

Από τη συλλογή Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (2013)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69237
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Ντέμης Κωνσταντινίδης, Επί της ουσίας

Μην περιφρονείτε την υγρασία του πρωινού πάνω στις παρυφές της χλόης.
Μην περιφρονείτε τη σημασία των παλιών τρακτέρ, των αποσυρθέντων στη σκουριά τους...
Δεν βρίσκονται τ’ αφεντικά τους, μα τους αξίζουν όλες οι τιμές!

Ανεβείτε την καταπράσινη πλαγιά κι αγναντέψτε το πέλαγος.
Ύστερα, απλά, στρώστε ένα μεγάλο τραπεζομάντιλο και πιείτε στην υγειά της Φύσης!


Είναι πρωί.
Τα χορτάρια χορεύουν στον κάμπο.
Τα κύματα παλεύουν στη ράχη της θάλασσας.
Ο ήλιος τρυπάει με τα μακριά του δόντια...
Κι εμείς χαιρόμαστε
Γιατί στεκόμαστε εδώ ζωντανοί.

Από τη συλλογή Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (2013)


 

Search Tools