Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, Lady Jane (του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου)

Offline wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 68055
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • hellenicwings
    • Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)
Η εκδίκηση του φιλμ νουάρ

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, σκηνοθέτης αρμενικής καταγωγής με έντονη ταξική ένταξη, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων δημιουργός. Η τελευταία ταινία του, “Lady Jane”, επίσημη συμμετοχή της Γαλλίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, είναι ένα πολύ ιδιόρρυθμο και ανατρεπτικό νεονουάρ με πολλά σοβαρά σχόλια πέραν της αστυνομικής μυθοπλασίας.

Στο “Lady Jane” (από το ομώνυμο τραγούδι των Rolling Stones) η Αριάν Ασκαρίντ, αρμενικής καταγωγής, σύζυγος και μούσα του σκηνοθέτη αλλά και βραβευμένη ηθοποιός, είναι -υποτίθεται- μια άλλου τύπου φαμ φατάλ. Στα πενήντα της, με χνούδι στο πρόσωπο, ασχημούλα, λεπτή, είναι τελικά μια ανατρεπτική φιγούρα μέσα από την εμφάνιση της φθοράς της ηλικίας της.

Κατά τα άλλα, το τέλος της ταινίας με την αναγραφή μιας αρμενικής παροιμίας του 11ου αιώνα είναι χαρακτηριστικό: “Η εκδίκηση είναι σαν τη μύγα που περιτριγυρίζει το παράθυρο για να βγει έξω και δεν προσέχει πως η πόρτα είναι ανοιχτή”.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ
Αξίζει τον κόπο να παρατηρήσουμε την ιστορία της Μιριέλ, του Φρανσίς και του Ρενέ, παλιών φίλων από τη Μασσαλία και μελών μιας συμμορίας. Ξαναβρίσκονται για να βοηθήσουν τη Μιριέλ να συγκεντρώσει χρήματα για τα λύτρα που θα απελευθερώσουν τον γιο της. Όλα “παίζονται” γύρω από ένα κινητό τηλέφωνο, αυτό του απαχθέντος γιου.

Το “Lady Jane” είναι μεν ένα νεονουάρ με αναφορές στο δάσκαλο Μελβίλ, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί την εκδίκηση του είδους. Ξεφεύγει από τα στερεότυπα του αστυνομικού θρίλερ και μεταβαίνει σ’ ένα υπαρξιακό και φιλοσοφικό σχόλιο.

Ως εκ τούτου και οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, αργοί, “αραιωμένοι”, πένθιμοι, χαλαροί, πεσμένοι. Για να γίνει κατανοητό, φανταστείτε έναν συνδυασμό σινεμά του Ζακ Οντιάρ και του Γκασπάρ Νοέ.

ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
Το “Lady Jane” είναι ένα σχόλιο για τη χαμένη νιότη και την απολεσθείσα αθωότητα. Κατ’ επέκταση, για το χρόνο, τις φθαρμένες σχέσεις και το θάνατο. Είναι τελικά ένα θαυμάσιο φιλμ για την κάθε είδους απώλεια και το υπαρξιακό “άδειασμα”.

Με ντεκόρ μια Μασσαλία σκυθρωπή, μελαγχολική και χειμωνιάτικη ο δημιουργός οδηγεί τους ήρωές του στα βήματα μιας τραγωδίας, εξετάζοντας και την αδιέξοδη φύση της εκδίκησης.

Βέβαια, αυτά που συνήθως λέμε εμπορικά στοιχεία, όπως είναι το γρήγορο μοντάζ και η άφθονη δράση, δεν υπάρχουν.

Ωστόσο, αν η ταινία αντιμετωπιστεί ως ρέκβιεμ, θα σας εντυπωσιάσει. Εμένα με ενθουσίασε. Εφόσον μπεις στους ρυθμούς της, ενσωματώνεσαι στη φιλμική λογική και ταξιδεύεις μαζί της σε μια άκρως μελαγχολική διαδρομή.

Ένας άλλος χρήσιμος οδηγός για να απολαύσετε το φιλμ είναι να αποδράσετε από τη μυθοπλασία και να μείνετε στις σημασίες και στα σχόλια, στο υπαρξιακό. Φαρμάκι το συμπέρασμα, μέλι όμως η φιλμική αξία.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ
Το “Lady Jane” είναι ένα νεονουάρ του... χειμώνα. Όλα λοιπόν “κατάψυχρα”, παγωμένα και υπό κατάψυξη. Τα συναισθήματα έχουν ακυρωθεί, υπάρχει μια αγωνία των ηρώων να τα ξανασυναντήσουν. Ματαίως, γιατί έχουν αποδράσει οριστικά μαζί με το χρόνο, τις μνήμες, μαζί με τις αιμορραγούσες σχέσεις.

Πηγή: http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=44857


Offline Ion

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2364
    • Gender:Male
  • 1. Διατήρηση ψυχραιμίας 2. Αξιολόγηση βλάβης
Στο “Lady Jane” (από το ομώνυμο τραγούδι των Rolling Stones) η Αριάν Ασκαρίντ, αρμενικής καταγωγής, σύζυγος και μούσα του σκηνοθέτη αλλά και βραβευμένη ηθοποιός, είναι -υποτίθεται- μια άλλου τύπου φαμ φατάλ. Στα πενήντα της, με χνούδι στο πρόσωπο, ασχημούλα, λεπτή, είναι τελικά μια ανατρεπτική φιγούρα μέσα από την εμφάνιση της φθοράς της ηλικίας της.
« Last Edit: 30 Sep, 2009, 11:11:04 by wings »
There is no prosthetic for an amputated spirit
Lt Col Frank Slade (Al Pacino, Scent of a woman)



 

Search Tools