Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: Ο μπαμπάς μου

Αλ. · 18 · 6993

Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Στην Ετ-1 την Τρίτη 24/10/2006 στις 21.00 θα προβληθεί μια από τις πιο αξιόλογες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος έχει παραξει ορισμένα διαμάντια αντίστοιχης αξίας των παλαιών εποχών.
Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Π. Παναγιωτοπούλου και αναμφισβήτητα από τις ταινίες που αποδεικνύουν ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πολλά ακόμα να πει και κυρίως να δείξει.

"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


user2

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1283
Ο Ηλίας, ένα δεκάχρονο αγόρι που ζει στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του 60' ξαφνικά χάνει τον πατέρα του. Η υπόλοιπη οικογένεια προσπαθεί να συνηθίσει την καινούρια πραγματικότητα, καθένας με το δικό του τρόπο, εκτός από το μικρό αγόρι που αρνείται να πιστέψει ότι ο πατέρας του είναι νεκρός. Μη μπορώντας να συμφιλιωθεί με το χωρισμό, υιοθετεί μια παράξενη συμπεριφορά με σκοπό να κρατήσει τον πατέρα του ζωντανό μέσα του για πάντα.
* Βραβείο Καλύτερης Ταινίας & Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη Μυθοπλασίας
* Κρατικά Βραβεία Ποιότητας Υπουργείου Πολιτισμού 2002
* Βραβείο Fipresci & Β΄ Ανδρικού Ρόλου στο 43ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
* Βραβείο Καλύτερης Ταινίας από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ)

Διάρκεια: 113'
Παίζουν: Ιωάννα Τσιριγκούλη, Γιώργος Καραγιάννης, Δέσπω Διαμαντίδου, Στέλιος Μάινας, Χρήστος Στεργιόγλου, Χρήστος Μπουγιώτας
Σκηνοθέτης: Πέννυ Παναγιωτοπούλου
Παραγωγή: CL Productions, Twenty Twenty Vision, Πέννυ Παναγιωτοπούλου
Συμπαραγωγή: Max Productions, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ΕΡΤ Α.Ε, Alpha TV, Μύθος
Με την υποστήριξη των: Eurimages - Council of Europe, Filmboard Berlin-Brandenburg GmbH

Από το http://tvradio.ert.gr/tv/tv.asp



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Πάντως, εγώ θα το δω σίγουρα.

Ευχαριστούμε για την ενημέρωση, παιδιά.


user2

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1283
Χαχα! Επειδή μέχρι το βράδυ δεν θα θυμάμαι τίποτα, θέλησα να προγραμματίσω την ταινία για εγγραφή, για να ανακαλύψω ότι το έχω ήδη κάνει εδώ και μερικές εβδομάδες :-)
Έτσι, λοιπόν, εξηγείται το πώς ανακαλύπτω κατά καιρούς ότι έχω γράψει εκπληκτικές ταινίες που φυσικά ούτε που έχω συγκρατήσει (σε μεγάλη αντίθεση με το σκληρό δίσκο του dvdr :-)))

Και επειδή μάλλον πρόκειται για κινηματογραφική βραδυά, ενδιαφέρουσα και πολύ πρωτότυπη φαίνεται και η άλλη στη ΝΕΤ στις 23.00, "ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ" (Α΄ προβολή):
Η Κρις και η Άνι, αν και πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες, είναι οι καλύτερες φίλες. Η ήρεμη ζωή τους στο Γιορκσάιρ, αναστατώνεται, όταν ο άντρας της Άνι πεθαίνει από λευχαιμία. Ως ενεργό μέλος του τοπικού Ινστιτούτου Γυναικών, η Κρις θα ζητήσει την υποστήριξή τους στην πρωτοβουλία της για οικονομική ενίσχυση του νοσοκομείου της πόλης. Η ιδέα της έκδοσης ενός ημερολογίου με γυναίκες σε καθημερινές τους ασχολίες, μοιάζει παραδοσιακή, αλλά δεν είναι καθόλου, γιατί οι γυναίκες ποζάρουν γυμνές. Το ημερολόγιο γίνεται πρωτοσέλιδο εντός και εκτός χώρας και οι κυρίες – μοντέλα δίνουν συνεντεύξεις και φωτογραφίζονται. Όμως μέσα στον ενθουσιασμό και την επιτυχία, η σχέση ανάμεσα στις δυο φίλες θα δοκιμαστεί.



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Και μην ξεχνάμε και το «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου στις 10 μ.μ. από το κανάλι της Βουλής.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Η ταινία της Π. Παναγιωτοπούλου είναι μια ζωντανή απόδειξη το γιατί ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πολύ μέλλον. Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Και αυτό διότι αν και χειρίζεται ένα δύσκολο θέμα, το οποίο αποτελεί γνώριμο μοτίβο άλλων ταινιών του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, αποφεύγει τους εύκολους και φτηνούς μελοδραματισμούς.  Εστιάζει στα πρόσωπα και παίζει με την κάμερα καθώς αν προσέξατε σε ορισμένες σκηνές άλλαζε τη γωνία λήψης του προσώπου που μιλούσε.
Αν και ο μικρός Ηλίας έκλεψε την παράσταση με την ερμηνεία του, εγώ θα σταθώ στην εκπληκτική ερμηνεία του Στελιου Μάινα ο οποίος αποτύπωσε με εύγλωττο τρόπο το ρόλο του πατέρα που λείπει από το σπίτι συχνά και για μεγάλα διαστήματα ελέω εργασίας. Επίσης αποτύπωσε με πετυχημένο τρόπο το μοτίβο του σύγχρονου νεοέλληνα συζύγου που βρίσκεται πολλές φορές ανάμεσα στις δύο συμπληγάδες της ζωής του, τη σύζυγο του και τη μητέρα του. Επίσης θα σταθώ και στην πολύ πειστική ερμηνεία του μεγάλου αδελφού του μικρού Ηλία. Η Πεννυ Παναγιωτοπούλου χειρίστηκε πολύ καλά το δίπολο των δυο αδελφών, όπου ο ενας είναι προσκολλημένος στον πατέρα με μια ρομαντική διάθεση και τον έχει σαν πρότυπο αφού βρίσκεται στην τρυφερή ηλικία του δημοτικού και ο άλλος είναι ο πραγματιστής, ρεαλιστής που παίρνει την πλευρά της μητέρας και δε συγχωρεί την απουσία του πατέρα.
   Το μοτίβο της απώλειας του πατέρα στην παιδική ηλικία το έχουμε δει και στην "Πισω πόρτα" όπως επίσης και το οτι η ιστορία περιγράφει τα παιδικά χρόνια του ήρωα σε εποχές πριν τη μεταπολίτευση (Pepermint, Πισω Πορτα, Πολιτική κουζινα, Πισω πορτα). Επίσης είναι γνώριμο το μοτίβο του παιδικού ήρωα που μαγεύεται από το διάστημα και τους αιθέρες (βλ. Pepermint και πολιτική κουζίνα) Σε όλη την ταινία υπάρχει στο background και ενα κοσμοϊστορικό γεγονός, η πρώτη επίσκεψη του ανθρωπου στο διάστημα. Οσο και αν αυτά φαίνονται γνώριμα από άλλες ταινίες, σημασία στην τέχνη της κινηματογράφησης έχει όχι τοσο το τί θα πεις αλλά το πώς θα το πεις.
   Η αντίθεση μεταξύ των δύο αδελφών, του μικρού, ο οποίος λόγω ηλικίας αρνείται να αποδεχτεί το θάνατο του πατέρα του και φτιάχνει στη φαντασία του έναν παράλληλο κόσμο και του μεγάλου που θέλει να σηκώσει τα βάρη της οικογενείας και αποδέχεται το γεγονός προκειμένου να ξεπεράσει την απώλεια πιο εύκολα δείχνει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις.
   Η σκηνή που ο μεγάλος αδελφός λέει ψευδώς οτι είναι 21 ετών, ετός ενηλικίωσης για εκείνη την εποχή, προκειμένου να του πουν τι συνέβη καθότι διαισθάνεται ότι κάτι κακό συνέβη, είναι εξίσου έξυπνη με τη σύλληψη του  μικρού Ηλία να στέλνει γράμματα στη γιαγιά του προσποιούμενος τον πατέρα του για να συνεχίσει αυτή να λαμβάνει γράμματα και να μη μάθει ότι πέθανε. Όπως επισης και η σκηνή του μικρού Ηλία που προσποιείται οτι τηλεφωνεί στο φίλο του ενώ στην πραγματικότητα τηλεφωνεί στο σπίτι του για να διαπιστώσει αν ο πατέρας του επέστρεψε και διάβασε το σημείωμα που του άφησε.
    Εξίσου αξιοπρόσκετη και λόγω της ηλικίας της ήταν η υποκριτική δεινότητα της Δ. Διαμαντίδου η οποία ενσάρκωνε την κλασική μάνα-πεθερά της εποχής.
    Η σκηνή στο τέλος που έδειχνε το μικρό με τη βάρκα να πλέει και το φόντο του έναστρου ουρανού να μεγεθύνεται, ήταν από τις πιο λυρικές σκηνές στο ελληνικό σινεμά. Έδειχνε την απαραντοσύνη του συναισθηματικού κόσμου του μικρού. Η ερώτηση στον πατέρα "αφού  είσαι μακρία και δεν μπορείς να με φτάσεις πώς γίνεται να σε ακούω"  δείχνει πόσο πιστά στην πραγματικότητα δόμησε και έπλασε η σκηνοθέτης αυτόν τον παράλληλο κόσμο στον οποίο ζούσε ο μικρός Ηλίας μη αποδεχόμενος το θάνατο του πατέρα του.

Πολλά ακόμα θα μπορούσαν να γραφτούν...
« Last Edit: 26 Oct, 2006, 00:36:38 by w4tt4n4b3 »
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 70813
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Mε λίγα λόγια, η ταινία ήταν εξαιρετική παρά το «βαρύ» θέμα της γιατί η γρήγορη ροή της δεν σε άφηνε να μπουκώσεις... Μιλάμε απλώς για πολύ καλό σινεμά. Και το πολύ καλό σινεμά δεν έχει ηλικία ή πατρίδα.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Η θέαση των αστεριών δίπλα σε ένα σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι δεν ήταν και τόσο ρεαλιστική σκηνή καθότι το φως του φεγγαριού επικαλύπτει πολλές φορές το φως αστέρων.

Η Π. Παναγιωτοπούλου με τη σκηνή του δυστυχήματος έδειξε πώς μπορεί να γυριστεί μια δύσκολη σκηνή και γενικά μια ταινία χωρίς πολλά έξοδα, οπτικά εφφέ και περιττούς εντυπωσιασμούς. Τα κατέστησε περιττά.
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


Σουρπουίτσα

  • Dolce far niente...!
  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1172
    • Gender:Female
  • Whatevah...
Πραγματικά εξαιρετικό... Βατανάμπε, σε ευχαριστούμε για την όμορφη ανάλυση. Έβαλες σε λόγια λίγο από εκείνον τον κόμπο που με πιάνει στον λαιμό κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία. Την ξαναείδα απόψε και θυμήθηκα για ποιο λόγο τη λάτρεψα από την πρώτη φορά που την είδα, καλοκαιράκι, σε θερινό, με αστέρια και στον ουρανό και στο πανί και ανάμεσα στ' αστέρια το κεφαλάκι του μικρού, που μου φαίνεται ολόιδιο με του μικρού πρίγκηπα, ήταν τόσο ταιριαστό, λες και μόλις κατέφτασε από τον μακρινό πλανήτη του. Είναι τόσο γοητευτικό το πώς μπορεί μια ταινία να μπλεχτεί μέσα μας, μέσα από ένα ανεξήγητο σύστημα συνειρμών, με ένα παραμύθι, με προσωπικά βιώματα και εικόνες και ποιος ξέρει με τι άλλο. Βέβαια, ακριβώς η δυναμική μιας ταινίας ή γενικά ενός έργου τέχνης να αποτελέσει ερέθισμα ή να ενεργοποιήσει τέτοιες μνήμες και σκέψεις στους αποδέκτες του είναι αυτό που, κατά τη γνώμη μου, αποδεικνύει την αξία του. Επειδή όμως μερικά πράγματα δεν στριμώχνονται σε λέξεις και σημεία και κανένα κείμενο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εμπειρία που προσφέρει η παρακολούθηση αυτής της ταινίας, σας προτείνω την επόμενη φορά που θα σκοντάψετε πάνω της να μην την αγνοήσετε.
Στο ίντερνετ όλα διίστανται.
W4tt4n4b3


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Πρέπει να ομολογήσω ότι η σκηνή με τον μικρό σκιά μέσα στο αντίσκηνο και τη μητέρα σκυμμένη απέξω να του διαβάζει και να τον «αγκαλιάζει» με την παρουσία της ήταν από τις πιο πετυχημένες εικονογραφίες που έχω δει στον ελληνικό κινηματογράφο.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Πρέπει να ομολογήσω ότι η σκηνή με τον μικρό σκιά μέσα στο αντίσκηνο και τη μητέρα σκυμμένη απέξω να του διαβάζει και να τον «αγκαλιάζει» με την παρουσία της ήταν από τις πιο πετυχημένες εικονογραφίες που έχω δει στον ελληνικό κινηματογράφο.
Η κινησεολογία της μητέρας όταν αντάλλαξαν "καληνύχτες" ήταν της μητέρας που πάει να αγκαλάσει το παιδί της, μόνο που στη συγκεριμένη σκηνή απλώς έγειρε προς το μέρος του και σταμάτησε γιατί τους χώριζε το ύφασμα της σκηνής και όχι μόνο...Υπήρχε και κάτι άλλο στην ατμόσφαιρα που έκανε αυτήν την αγκαλία λίγο δύσκολη...
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


F_idάνι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3077
    • Gender:Female
Χμ...Δεν την πρόλαβα την ταινία, αλλά πολύ θα ήθελα να δω αυτήν τη σκηνή:
Quote
Η σκηνή στο τέλος που έδειχνε το μικρό με τη βάρκα να πλέει και το φόντο του έναστρου ουρανού να μεγενθύνει, ήταν από τις πιο λυρικές σκηνές στο ελληνικό σινεμά.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Στο τελος φαινοταν σα να πλεει σε μια θαλασσα με αστερια ή σα να είχε γίνει ο ουρανός θαλασσα στην οποία επλεε η βαρκα. Αριστη τεχνικη απο την Π. Παναγιωτοπούλου στην πρωτη της ταινία μεγάλου μήκους
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Χμ...Δεν την πρόλαβα την ταινία, αλλά πολύ θα ήθελα να δω αυτήν τη σκηνή:
Εξακολουθείς να θέλεις να δεις τη σκηνή ακόμα και τώρα;
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


F_idάνι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3077
    • Gender:Female
Ναι, αμέ...Μη μου πεις ότι την παίζουν σε επανάληψη!!!


 

Search Tools