Για ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο

zephyrous · 71 · 11892

zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Το κείμενο που μοιράστηκε στη χτεσινή πορεία της Αθήνας:

Οι “προοδευτικοί” πανεπιστημιακοί καθηγητές, οι κομμουνιστές και ένας αριθμός φοιτητών εντοπίζουν την κύρια αιτία της φοιτητικής “κρίσης” στην οπισθοδρομικότητα του πανεπιστημίου σε σχέση με τις τρέχουσες ανάγκες της κοινωνίας, στην ποσοτική ανεπάρκεια των προβλεπομένων μαθημάτων, στις ημι-φεουδαρχικές συμπεριφορές κάποιων καθηγητών και στη γενική ανεπάρκεια εργασιακών ευκαιριών. Βλέπουν το πανεπιστήμιο ως απροσάρμοστο στον σύγχρονο κόσμο. Το γιατρικό γι’ αυτούς είναι η προσαρμογή: μια εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση, που θα ξαράχνιαζε το πανεπιστήμιο, θα εξασφάλιζε περισσότερους καθηγητές, καλύτερα αμφιθέατρα, έναν μεγαλύτερο προϋπολογισμό για την παιδεία, ίσως μια περισσότερο φιλελεύθερη συμπεριφορά στην πανεπιστημιούπολη και σαν επιστέγασμα όλων αυτών, μια σίγουρη δουλειά. Οι επαναστάτες […] βλέπουν αυτή τη φροντίδα για την προσαρμογή του πανεπιστημίου στη σύγχρονη κοινωνία ως ένα είδος υπεκφυγής, αφού αυτοί απορρίπτουν αυτή την ίδια τη σύγχρονη κοινωνία.
Maurice Brinton


Το πανεπιστήμιο δημιουργείται στις πόλεις του Μεσαίωνα, κατά τον 13ο αιώνα. Είναι η συντεχνία αυτών, που επιθυμούν να ασχοληθούν με τη φιλοσοφία και τις επιστήμες. Το πανεπιστήμιο είναι ένας θεσμός, ο οποίος γεννήθηκε με σκοπό να προαγάγει τη σκέψη και τη γνώση και όχι με σκοπό να προετοιμάζει τους μελλοντικούς υπαλλήλους και εργαζόμενους. Ευθύς εξαρχής υπήρξε ένας θεσμός αποκομμένος από πρακτικά και λειτουργικά καθήκοντα. Η ενασχόληση με τη σκέψη και τη γνώση γινόταν χάριν του έρωτα γι’ αυτές κι όχι χάριν της εξυπηρέτησης κάποιων εξωτερικών προς αυτές σκοπών.
Το πανεπιστήμιο είναι ένας θεσμός ολιγαρχικός, ο οποίος δε θα έπρεπε να υπάρχει σε μια δημοκρατική και αυτόνομη κοινωνία. Εξηγούμαστε: το πανεπιστήμιο είναι θεσμός ολιγαρχικός, λόγω του ιεραρχικού τρόπου, με τον οποίο είναι οργανωμένο. Διότι κατά τα άλλα, από τη στιγμή που είναι ένας θεσμός, που δημιουργήθηκε, με σκοπό την προαγωγή της γνώσης και της σκέψης, το πανεπιστήμιο είναι ένας θεσμός ουσιωδώς και βαθιά δημοκρατικός. Το πρόβλημα είναι, πως αυτός ο σκοπός επιδιώχθηκε με μέσα και μορφές οργάνωσης, που προωθούν την αυθεντία, τη λατρεία της παράδοσης και το διαχωρισμό σε επαΐοντες-μη επαΐοντες και σε διευθύνοντες-εκτελεστές. Κάνοντας έναν πλασματικό διαχωρισμό, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αυτό με το οποίο διαφωνούμε, δεν είναι το «περιεχόμενο» του πανεπιστημίου, αλλά η «μορφή» του. Επειδή όμως μορφή και περιεχόμενο στην πραγματικότητα δεν είναι διαχωρίσιμα, οφείλουμε να παραδεχθούμε, ότι ο ολιγαρχικός τρόπος οργάνωσης του πανεπιστημίου, όχι μόνο επηρεάζει τελικά προς αρνητική κατεύθυνση τις αρχικές του επιδιώξεις, αλλά και εκφράζει τον μέχρις ενός βαθμού συντηρητικό και περιοριστικό τρόπο, με τον οποίο έγιναν αντιληπτές αυτές οι επιδιώξεις. Αυτή η διαπίστωση μας κάνει να πούμε, ότι μόνο η αντικατάσταση του παρόντος, ολιγαρχικού τρόπου οργάνωσης του πανεπιστημίου από ένα δημοκρατικό θεσμικό σύστημα θα επιτρέψει την πλήρη και απρόσκοπτη ανάπτυξη του πνεύματος, που γέννησε το πανεπιστήμιο, δηλαδή του έρωτα για τη σκέψη και τη γνώση. Αυτή η αντικατάσταση όμως, δεν είναι απλώς προϊόν μιας μεταρρύθμισης, όσο ριζική κι αν είναι αυτή. Αντίθετα προϋποθέτει και συνεπάγεται –ή μάλλον, είναι μέρος ενός συνολικού κοινωνικού μετασχηματισμού.
Στο βαθμό λοιπόν που παραμένουμε υπό συνθήκες καπιταλισμού και φιλελεύθερης ολιγαρχίας, στο βαθμό δηλαδή, που το πανεπιστήμιο συνεχίζει να υπάρχει, ως έχει, ως θεσμός αφιερωμένος στις πνευματικές δραστηριότητες (φιλοσοφία, επιστήμες, καλές τέχνες κλπ), πιστεύουμε, ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί η επιστροφή στο πρωταρχικό πνεύμα, που ζωογόνησε την δημιουργία του ως θεσμού. Το πανεπιστήμιο πρέπει να κόψει κάθε σχέση με την οικονομία και να διατρανώσει την ανεξαρτησία του από κάθε παράγοντα, που δεν είναι σχετικός με τη σκέψη και τη γνώση, με την πνευματική δημιουργία γενικότερα.
Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι θα πρέπει να κατοχυρωθεί η πλήρης και ολοκληρωτική αποσύνδεση των πανεπιστημιακών πτυχίων από την αγορά εργασίας. Τα πτυχία δεν πρέπει να έχουν κανένα αντίκρισμα, όσον αφορά στην επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων. Όποιος επιλέγει να πάει στο πανεπιστήμιο, το επιλέγει, διότι έχει αποφασίσει να αφιερωθεί στην πνευματική δημιουργία. Αν ενδιαφέρεται απλώς να βρει μια δουλειά, τότε δεν έχει κανένα λόγο να έρθει στο πανεπιστήμιο. Για τον λόγο αυτό το κράτος οφείλει να διαχωρίσει ρητά τις πανεπιστημιακές σχολές, που είναι καθαρά «θεωρητικές» και που ασχολούνται με την έρευνα και τη γνώση (Φιλοσοφία, Φυσικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Πολιτική Οικονομία, Καλές Τέχνες κλπ) από τις σχολές, που προετοιμάζουν τους φοιτητές για μια εφαρμοσμένη ειδικότητα (Πολυτεχνείο, λογιστικές και χρηματοοικονομικές σχολές, ΤΕΙ). Οι σχολές της πρώτης κατηγορίας θα συνιστούν το πανεπιστήμιο, ενώ οι σχολές της δεύτερης κατηγορίας θα περάσουν στην κατηγορία των «επαγγελματικών ή τεχνικών σχολών». Όπως στον Μεσαίωνα, όπου κάθε επάγγελμα είχε τη δική του συντεχνία. Είναι φυσικά αυτονόητο, ότι το κράτος οφείλει να χρηματοδοτεί τις σχολές και των δύο τύπων, ούτως ώστε να παρέχει στον καθένα την ευκαιρία να ακολουθήσει τον δρόμο, που επιθυμεί, δίχως να εξαναγκάζεται από την οικονομική του κατάσταση.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να επιδιωχθεί ένας εκδημοκρατισμός του πανεπιστημίου, ούτως ώστε να μειωθούν στο ελάχιστο οι ολιγαρχικές δομές του. Πρέπει να καταργηθεί κάθε ιεραρχική σχέση, τόσο στο θεσμικό, όσο και στο πνευματικό επίπεδο. Τα πόστα των πρυτάνεων και των κοσμητόρων θα αντικατασταθούν από κληρωτά και ανά πάσα στιγμή ανακλητά αξιώματα, τα οποία θα βρίσκονται υπό τον διαρκή έλεγχο της γενικής συνέλευσης της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητών και καθηγητών). Η γενική συνέλευση, η οποία θα λειτουργεί δημοκρατικά, θα είναι το όργανο, που θα λαμβάνει όλες τις αποφάσεις. Η εξουσία δε θα βρίσκεται στα χέρια των καθηγητών και των κομματικών γραφειοκρατιών των φοιτητών, αλλά στη γενική συνέλευση, η οποία θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για κάθε ζήτημα: από τα πρακτικά και διαδικαστικά, μέχρι τα ζητήματα ουσίας.
Πρέπει όμως να καταργηθούν και οι σχέσεις αυθεντίας μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι ένας χώρος ανοιχτής συζήτησης και διαλόγου, ένας χώρος, που θα προάγει τη σκέψη και την πρωτοτυπία και όχι ένα μαυσωλείο υποταγμένο στη λατρεία της παράδοσης και στην καθηγητική αυθεντία. Το ιεραρχικό και διδακτικό πνεύμα πρέπει να αντικατασταθεί από ένα πνεύμα ισότητας και συνεργατικότητας. Οι εξετάσεις πρέπει να αντικατασταθούν από ελεύθερα επιλεγόμενες, ως προς το θέμα και τον προσανατολισμό τους εργασίες, οι οποίες θα ωθούν τη δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία του φοιτητή.
 Αυτό το σημείο έχει ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική περίπτωση. Πρέπει να χτυπηθούν τα καθηγητικά lobbies, που απορρίπτουν άξιους και ριζοσπαστικά σκεπτόμενους καθηγητές για προσωπικούς και μικροκομματικούς λόγους και τα οποία επιβάλλουν την ιδεολογική κυριαρχία τους -στην Ελλάδα οι επικρατούσες τάσεις είναι δύο: η ελληνορθόδοξη εθνικιστική και η εγελομαρξιστική. Πρέπει επίσης να χτυπηθούν οι δεινόσαυροι καθηγητές, οι οποίοι, παρά τη συνταξιοδότησή τους, συνεχίζουν να ελέγχουν –πνευματικά- το πανεπιστήμιο, μέσω των αρτηριοσκληρωτικών συγγραμμάτων και των διαδόχων τους. Πρέπει να ξεκαθαρίσει το πανεπιστήμιο από τα δίκτυα πελατειακών σχέσεων, από το αλισβερίσι μεταξύ καθηγητών και φοιτητικών παρατάξεων (η ΔΑΠ πρωταγωνιστεί σε αυτά τα όργια), από τους επαγγελματίες γλείφτες και τους παρατρεχάμενους των μεγαλοκαθηγητών και των lobbies τους.
Ειδικά για την ελληνική περίπτωση πάλι, πρέπει να απαιτήσουμε, όχι απλώς την αύξηση, αλλά τον πολλαπλασιασμό των δαπανών για την παιδεία, καθώς τα ελληνικά πανεπιστήμια πάσχουν, όχι μόνο από έλλειψη πρωτοτυπίας, αλλά και από έλλειψη υποδομών (βιβλιοθήκες, οργάνωση κλπ). Πρέπει να καταργηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες και όλα τα σχετικά κονδύλια να πάνε προς την παιδεία. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας αυτή η πρόταση έχει τεράστια σημασία, καθώς χτυπά τους εθνικιστές και τους στρατοκράτες, τόσο τους Έλληνες, όσο και τους Τούρκους, οι οποίοι ξοδεύουν κάθε χρόνο τεράστια ποσά στους πολεμικούς εξοπλισμούς, κάτι που φυσικά γίνεται με την ανοχή, τόσο της ελληνικής, όσο και της τουρκικής κοινωνίας. Όπως και να ‘χει το πράγμα πάντως, τόσο η κυβέρνηση, όσο και οι τραγκοειδείς εθνικόφρονες, είναι γελοίοι, όταν λένε, πως το κράτος δεν έχει λεφτά για την παιδεία: οι συνολικές στρατιωτικές δαπάνες του τρέχοντος έτους φτάνουν τα 22 δις. Ευρώ (βλ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 16/7/2006). Σκεφτείτε πόσα λεφτά μαζεύονται αυτομάτως, αν καταργηθούν όλοι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί.
Δεν είναι τυχαίο φυσικά, που κανένας από τους αρχηγούς του ΚΚΕ ή των αριστεριστικών φοιτητικών ομάδων δεν ζήτησαν την κατάργηση των πολεμικών δαπανών: τόσο οι μεν –με προεξάρχουσα την ακροδεξιά Λ. Κανέλλη-, όσο και οι δε είναι χυδαίοι εθνικιστές και ποτέ δε θα συναινούσαν στην κατάργηση, όχι μόνο των πολεμικών δαπανών, αλλά και του ίδιου του στρατού συνολικά. Διότι πάνω από τον διεθνισμό βάζουν τη «διαφύλαξη της εθνικής ακεραιότητας». Υπό αυτήν την έννοια είναι προς τιμήν του Συνασπισμού, που έθιξε το ζήτημα των πολεμικών δαπανών, παρά τα εθνικιστικά στοιχεία, που έχουν προσχωρήσει στις τάξεις του (βλ. τον ποδοσφαιρικό ανταποκριτή Γ. Χελάκη).

Είναι αυτονόητο, πως, ακόμη κι αν οι παραπάνω προτάσεις αναφέρονται στο πανεπιστήμιο, στον ανώτατο δηλαδή εκπαιδευτικό θεσμό μιας ολιγαρχικής κοινωνίας, όπως η σημερινή, προϋποθέτουν τελικά και συνεπάγονται μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο, με τον οποίο σκέφτονται οι σύγχρονοι άνθρωποι. Η αποδέσμευση του πανεπιστημίου από την οικονομία και η καταξίωση της σκέψης και της γνώσης ως δραστηριοτήτων, που επιλέγονται χάριν του εαυτού τους και μόνο, είναι ιδέες αδιανόητες για τον σύγχρονο άνθρωπο. Διότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει εδώ και κάποιες δεκαετίες λησμονήσει το γεγονός, πως είναι ον δημιουργικό και πως –ως εκ τούτου- οι απεριόριστες και ακαθόριστες δυνατότητές του δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να περιοριστούν στην ενασχόληση με τα ζητήματα της παραγωγής και της κατανάλωσης. Η κρίση του δυτικού πνεύματος συνίσταται ακριβώς στην απώθηση και στη συγκάλυψη της βαθιά δημιουργικής φύσης του ανθρώπου. Αυτή η συγκάλυψη όμως έχει επιτρέψει την ολοκληρωτική κυριαρχία μιας εκχυδαϊσμένης μορφής του καπιταλιστικού/μαρξιστικού φαντασιακού, η οποία προστάζει, ότι ο άνθρωπος είναι ένα εργαζόμενο ζώο, το οποίο ασχολείται μόνο με ζητήματα πρακτικής –με την ευρεία έννοια- φύσεως.

Η αναγέννηση και ο εκδημοκρατισμός του πανεπιστημίου δεν μπορεί παρά να αποτελεί πτυχή μιας συνολικής δημιουργικής αναγέννησης του δυτικού ανθρώπου. Μια τέτοια αναγέννηση όμως, εδώ που έχουμε φτάσει, είναι αδιανόητη δίχως μια ανάλογου μεγέθους πολιτική ενεργοποίηση των κοινωνιών. Αν στην ιστορία τα μεγάλα πολιτικά κινήματα υπήρξαν πάντοτε κομμάτια ενός πολύ ευρύτερου δημιουργικού ρεύματος (καλλιτεχνικού, επιστημονικού, φιλοσοφικού κλπ), τότε η πρωτόγνωρη στειρότητα και απάθεια, που χαρακτηρίζει την εποχή μας, μπορεί να ξεπεραστεί μόνο διά της ανατροπής της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και της εγκαθίδρυσης μιας αυτόνομης και δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτό φυσικά σημαίνει, ότι το σύγχρονο φαντασιακό της εργασιομανίας, του καταναλωτισμού –υλικών αγαθών και διασκεδάσεων- και των πάσης φύσεως lifestyles, οφείλει να αντικατασταθεί από ένα φαντασιακό, που θα αναγνωρίζει και θα υπερασπίζεται τη δημιουργική και συνάμα θνητή φύση του ανθρώπου. Πράγμα, που με τη σειρά του σημαίνει, πως οι θεσμοί και η ιδεολογία της ολιγαρχίας πρέπει να καταστραφούν. Μια αυτόνομη και δημιουργική κοινωνία είναι μια κοινωνία, η οποία κυβερνά η ίδια τον εαυτό της, μια κοινωνία συνεπώς δίχως κράτος, δίχως κόμματα και αντιπροσώπευση, δίχως ιεραρχία και γραφειοκρατίες· μια κοινωνία, που αναγνωρίζει την ισότητα όλων και η οποία παραδέχεται μόνο την εξουσία των δημοκρατικών οργάνων διακυβέρνησης. Μόνο μέσα σε μια τέτοια κοινωνία είναι δυνατή η απελευθέρωση της δημιουργικότητας των ανθρώπων, ουσιώδες κομμάτι της οποίας είναι και η επανανοηματοδότηση του θεσμού της εργασίας, μακριά από το δηλητήριο του καπιταλιστικού/μαρξιστικού φαντασιακού.


1. Το ποσό ανεβαίνει ακόμα περισσότερο, αν συνυπολογίσουμε και τα έσοδα, που χάνει το κράτος κάθε χρόνο, λόγω της μη φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας: για την τελευταία διετία αυτά τα έσοδα ανήλθαν στα 850 εκατομμύρια ευρώ. Έχουμε δημοσίως ζητήσει, ως ομάδα, την άμεση κατάργηση της εκκλησιαστικής ατέλειας και την συνακόλουθη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας (στο άρθρο μας Για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία, 28/3/2006, σ. 5).

αυτονομία ή βαρβαρότητα
  a_ou_b@yahoo.com


[Το παρόν κείμενο είναι κομμάτι ενός ευρύτερου κειμένου, που βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.edopolytexneio.org/mediawiki/index.php?title=Image:AouB.pdf]
   
   
« Last Edit: 26 Oct, 2006, 19:27:51 by wings »


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Αναρωτιέμαι: υπάρχει σ' αυτή την «τιράντα» ΜΙΑ σοβαρή και εφαρμόσιμη ιδέα; Συμβάλλουν αυτά τα κείμενα στο να προχωρήσουμε ΕΝΑ βήμα προς την ουτοπία που περιγράφουν; Ή γράφονται για να στρατολογούν φοιτητές και φοιτητριούλες με νεανικό και αγνό ενθουσιασμό;



zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Δεν υπάρχουν σοβαρές και εφαρμόσιμες ιδέες, Νίκο. Υπάρχουν σοβαροί και πολιτικοποιημένοι άνθρωποι μόνο. Αυτοί είναι το μοναδικό ενεργό υποκείμενο. Και δυστυχώς τείνουν να εκλείψουν στην εποχή μας. Τώρα, αν εσύ κατάλαβες ότι το συγκεκριμένο κείμενο "στρατολογεί" φοιτηταριάτο, τι να πω! Περιμένω να μου υποδείξεις τα σημεία. Πες μου εσύ, δηλαδή, ΤΙ έπρεπε να περιλαμβάνει ένα κείμενο (με τη δυναμική που μπορεί να έχει μια προκήρυξη), προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτό το βήμα.


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Πες μου εσύ, δηλαδή, ΤΙ έπρεπε να περιλαμβάνει ένα κείμενο (με τη δυναμική που μπορεί να έχει μια προκήρυξη), προκειμένου να πραγματοποιηθεί αυτό το βήμα.

Λίγα, απλά, καθαρά και ξάστερα πράγματα:

Δευτέρα: Χωρισμός εκκλησίας-κράτους
Τρίτη: Χωρισμός των σχολών για όσους θέλουν να βρίσκουν δουλειά από τις σχολές για όσους θέλουν να ζήσουν ξεκομμένοι από την οικονομία
Τετάρτη: Η πανεπιστημιακή εξουσία θα αφαιρεθεί από τους καθηγητές και τις κομματικές γραφειοκρατίες των φοιτητών και θα περάσει στα χέρια των αντεξουσιαστών
Πέμπτη: Κατάργηση των στρατιωτικών δαπανών σε Ελλάδα και Τουρκία
Παρασκευή: Απαιτούμε από τον Συνασπισμό να διώξει από τις γραμμές του τον Χελάκη
Σάββατο: Ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και εγκαθίδρυση μιας αυτόνομης και δημοκρατικής κοινωνίας.
Κυριακή: Πάμε για μπάνιο (αν είναι καλός ο καιρός)


Προφανώς δεν πρόκειται να γράψω εδώ την προκήρυξη που θα μοιράσω μόλις αποφασίσω, εκτός από τη γλώσσα, να αναμιχθώ και στην πολιτική. (Σε τι καιρό βρίσκονται οι ντομάτες;)
« Last Edit: 27 Oct, 2006, 04:54:30 by nickel »



zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Νίκο, αν το κείμενο σού έδωσε να καταλάβεις ότι ο δρόμος για μια αυτόνομη κοινωνία ανοίγει με την εκδίωξη του γνωστού καραγκιοζοπαίχτη από τον Συνασπισμό, πάω πάσο. Αν θελήσεις να απαντήσεις, όμως, σοβαρά και να ξεκινήσει διάλογος γι' αυτό το πράγμα, τότε θα προτιμούσα να αναφέρεις τα συγκεκριμένα σημεία χωρίς "μπάνια και ντομάτες". Επίσης, διάβασε πρώτα ΟΛΟ το κείμενο, και όχι μόνο το απόσπασμα που παραθέτω εδώ (δες λινκ). Καληνύχτα...


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Ζητώ συγγνώμη για τις ειρωνείες. Είναι μια εύκολη αντίδραση όταν δεν θες να αναλωθείς σε χρονοβόρες αναλύσεις. Ήταν γραμμένη στο πρότυπο του παλαιού πασοκικού συνθήματος «Τη Δευτέρα, σοσιαλισμός». Αλλά σχολίασα και προκλήθηκα, άρα καλά να πάθω, ας εξηγήσω τώρα.

Πρώτα απ’ όλα, αυτές οι μπροσούρες μού θυμίζουν τους «αποπυρηνικοποιημένους δήμους» με τις τρύπες στην άσφαλτο. Η ευκολία του οράματος και η στυγνή καθημερινότητα.
Ωραία είναι (και εύκολη) η περιγραφή της ουτοπίας. Εγώ θα μπορούσα να την κάνω καλύτερα. Πιάνω το προφανές:
Πού θα βρούμε τα λεφτά; Να καταργηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, μας λένε. Να αφοπλιστούν Ελλάδα και Τουρκία. Γιατί όχι και τα Σκόπια και η Βουλγαρία; (Μη μας τη πέσουν να μας πάρουν τη Μακεδονία, έτσι;) Όλα τα Βαλκάνια μήπως; Τότε φυσικά και η Ρωσία. Μα την κολοκυθιά θα παίξουμε; Ή μήπως θα γράψουμε έκθεση του δημοτικού; (Συγγνώμη, συγγνώμη, δεν το αντέχω, μου βγαίνει άθελα η ειρωνεία.)

Μου λες, Γιάννη: «Δεν υπάρχουν σοβαρές και εφαρμόσιμες ιδέες. Υπάρχουν σοβαροί και πολιτικοποιημένοι άνθρωποι μόνο». Συμφωνώ ότι τείνουν να εκλείψουν στην εποχή μας. Αλλά μπορώ να πειστώ ότι σοβαροί και πολιτικοποιημένοι είναι οι άνθρωποι που ζουν με οράματα και που σε μια μπροσούρα σαν κι αυτή η μόνη πρακτική σκέψη που καταθέτουν αφορά την περιφρούρηση του πανεπιστημιακού ασύλου;
Και τι μας λένε; «Αυτό μπορεί πολύ εύκολα να γίνει –και με δημοκρατικό μάλιστα τρόπο– μέσω της σύστασης πολιτοφυλακών, από φοιτητές και καθηγητές, οι οποίες θα αναλάμβαναν τη φύλαξη των πανεπιστημιακών χώρων. Η σύσταση τέτοιων πολιτοφυλακών είναι ο μόνος δημοκρατικός και πολιτικός τρόπος ρύθμισης του ζητήματος του ασύλου: η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα προστατεύει τον εαυτό της».
Βεβαίως, η κοινωνία υποτίθεται ότι εκπαιδεύει τα αστυνομικά σώματα για να την περιφρουρούν. Τους εκπαιδεύουμε και τους πληρώνουμε να μας φυλάνε από τους κλέφτες και τους λέμε διακριτικά «ρίχτε και καμιά σφαλιάρα όταν χρειαστεί αλλά μην το παρακάνετε». Αίφνης θα πρέπει να αναθέσουμε το ρόλο τους σε φοιτητές και καθηγητές; Θα κουβαλούν κλομπ; Θα ρίχνουν ξύλο ή θα τρώνε μόνο; Αντί να φτιάξουμε σωστή αστυνομία, θα φτιάξουμε μια νέα αστυνομία; Μήπως κι εδώ στα Βου Που, που δεν μας φυλάνε σωστά και έρχονται μόνο αφού βεβαιωθούν ότι θα έχουν φύγει οι κλέφτες, θα πρέπει να φτιάξουμε πολιτοφυλακές;

Εκείνη την «πλήρη και ολοκληρωτική αποσύνδεση των πανεπιστημιακών πτυχίων από την αγορά εργασίας» τη βρίσκω επιεικώς γελοία. Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε στην αρχαία Αθήνα και να έχουμε σκλάβους. (Επίσης θα πρέπει να αποφασιστεί τι θα κάνουμε τελικά με τη μετάφραση: είναι τέχνη ή τεχνική;)

Κάπου τους ξεφεύγει μια σωστή σκέψη: «Είναι αυτονόητο πως, ακόμη κι αν οι παραπάνω προτάσεις αναφέρονται στο πανεπιστήμιο, στον ανώτατο δηλαδή εκπαιδευτικό θεσμό μιας ολιγαρχικής κοινωνίας, όπως η σημερινή, προϋποθέτουν τελικά και συνεπάγονται μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι σύγχρονοι άνθρωποι». Συγκλονιστικό! Πρωτότυπο!

Καταλήγουν με τα γνωστά φληναφήματα: «Πράγμα, που με τη σειρά του σημαίνει, πως οι θεσμοί και η ιδεολογία της ολιγαρχίας πρέπει να καταστραφούν. Μια αυτόνομη και δημιουργική κοινωνία είναι μια κοινωνία, η οποία κυβερνά η ίδια τον εαυτό της, μια κοινωνία συνεπώς δίχως κράτος, δίχως κόμματα και αντιπροσώπευση, δίχως ιεραρχία και γραφειοκρατίες· μια κοινωνία, που αναγνωρίζει την ισότητα όλων και η οποία παραδέχεται μόνο την εξουσία των δημοκρατικών οργάνων διακυβέρνησης. Μόνο μέσα σε μια τέτοια κοινωνία είναι δυνατή η απελευθέρωση της δημιουργικότητας των ανθρώπων, ουσιώδες κομμάτι της οποίας είναι και η επανανοηματοδότηση του θεσμού της εργασίας, μακριά από το δηλητήριο του καπιταλιστικού/μαρξιστικού φαντασιακού».
Έκθεση του δημοτικού, σου λέω. Διαμορφώνει αυτός ο λόγος σοβαρούς, ώριμους, πολιτικοποιημένους ανθρώπους;
Πες μου καλύτερα εσύ, που κατέθεσες αυτή την «τιράντα»: τι σε συγκίνησε σ’ αυτό το κείμενο; Τι μπορεί να αλλάξει στο αύριό μας;
Ή μήπως θα έπρεπε να τιτλοφορηθεί: Συμβολή στη βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι σύγχρονοι άνθρωποι; Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι.

Με λίγα λόγια: δεν διαφωνώ με τις ουτοπίες. Απλώς τις θεωρώ εύκολες κουβέντες. Ούτε σοβαρές, ούτε πολιτικοποιημένες.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Quote
Το πανεπιστήμιο πρέπει να κόψει κάθε σχέση με την οικονομία και να διατρανώσει την ανεξαρτησία του από κάθε παράγοντα, που δεν είναι σχετικός με τη σκέψη και τη γνώση, με την πνευματική δημιουργία γενικότερα

Αυτό είναι κάτι ανέφικτο, από τη στιγμή που η ζωή των ανθρώπων εξαρτάται από οικονομικά μεγέθη, δηλαδή το εισόδημά τους, τον πληθωρισμό. Και το πανεπιστήμιο αποτελείται από ανθρώπους. Τυπικά ανεξάρτητα το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να υπάρξει αφότου είναι οικονομικά εξαρτημένο από το κράτος. Αυτό που κάνει το πανεπιστήμιο είναι διαχείριση των πόρων, διαχειρίζεται τους πόρους που εισπράττει από κάπου. Η οικονομία, είτε φιλελεύθερη-κεφαλαιοκρατική είτε πλήρως ελεγχόμενη από το κράτος, θα παίζει τον πρώτιστο ρόλο σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής του ανθρώπου, αφού η επιβίωση του όπως και πολλά άλλα εξαρτώνται από τα χρήματα…Δεν ήταν ωραίες οι εποχές της ανταλλακτικής κοινωνίας;
Το ζήτημα είναι να πάψει το πανεπιστήμιο να είναι πνευματικά ή ιδεολογικά εξαρτημένο από αυτούς που το τροφοδοτούν και αυτούς που αντιπολιτεύονται αυτούς που το τροφοδοτούν. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται μια πολύ χρονοβόρα και πολυδάπανη εως ασύμφορη  λύση, λοβοτομές σε εγκεφάλους…Θα μας πάρει πολλά χρόνια.
Ίσως όταν το πανεπιστήμιο γίνει και οικονομικά αυτόνομο, τότε ίσως πάψει να είναι και εξαρτημένο. Και οικονομικά αυτόνομο δε σημαίνει να καταστεί ανώνυμη εταιρία.
Η έρευνα για την έρευνα όπως και η γνώση για τη γνώση δεν έχουν νόημα
 
Quote
Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι θα πρέπει να κατοχυρωθεί η πλήρης και ολοκληρωτική αποσύνδεση των πανεπιστημιακών πτυχίων από την αγορά εργασίας.
Μα το ελληνικό ειδικά πανεπιστήμιο όσον αφορά σε ένα μεγάλο αριθμό σχολών «κατηγορείται» ότι παρέχει σπουδές που δε συνδέονται με τις επαγγελματικές ανάγκες. Και συμφωνούμε ότι το πανεπιστήμιο δεν πρέπει να παράγει ελεύθερους επαγγελματίες- εμπόρους. Έμπορο σε κάνει η ίδια η ζωή. Όμως η γνώση που παράγεται, μεταδίδεται, προάγεται και εξελίσσεται από το πανεπιστήμιο πρέπει να έχει και κάποιο σκοπό. Αν είναι να προάγουμε τη γνώση για τη γνώση ή την έρευνα για την έρευνα τότε θα καταλήξουμε να έχουμε πανεπιστήμια-φιλοσοφικές λέσχες ανθρώπων που απλώς υπάρχουν μονό για να σκέφτονται.

Quote
. Για τον λόγο αυτό το κράτος οφείλει να διαχωρίσει ρητά τις πανεπιστημιακές σχολές, που είναι καθαρά «θεωρητικές» και που ασχολούνται με την έρευνα και τη γνώση (Φιλοσοφία, Φυσικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Πολιτική Οικονομία, Καλές Τέχνες κλπ) από τις σχολές, που προετοιμάζουν τους φοιτητές για μια εφαρμοσμένη ειδικότητα (Πολυτεχνείο, λογιστικές και χρηματοοικονομικές σχολές, ΤΕΙ). Οι σχολές της πρώτης κατηγορίας θα συνιστούν το πανεπιστήμιο, ενώ οι σχολές της δεύτερης κατηγορίας θα περάσουν στην κατηγορία των «επαγγελματικών ή τεχνικών σχολών».
Ερώτηση, υπάρχουν σχολές στο πολυτεχνείο που προσφέρονται για έρευνα…Θα είναι και αυτές επαγγελματικές;
Οι καθηγητές στις επαγγελματικές αυτές σχολές θα είναι απόφοιτοι των θεωρητικών ή των επαγγελματικών;
Επιπροσθέτως, οι καθηγητές του σχολείου, φυσικοί, μαθηματικοί, χημικοί θα προέρχονται από τις θεωρητικές αν και προορίζονται για μια συγκεκριμένη επαγγελματική ειδικότητα, πχ καθηγητής φυσικής; Αυτός που θέλει να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου;

Κάλλιστα θα μπορούσαν οι σχολές οι θεωρητικές να έχουν ένα πρόσθετο έτος ειδικής κατεύθυνσης…Πχ ο φυσικός που θέλει να γίνει καθηγητής στο σχολείο να είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει και παιδαγωγικά μαθήματα αλλά και μαθήματα φυσικής που να είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες της διδασκαλίας σε μια αίθουσα λυκείου…
Επίσης αντί για το παραπάνω δλδ το πρόσθετο έτος επαγγελματικής κατεύθυνσης μέσα στο πανεπιστήμιο, θα μπορούσαν να υπάρχουν ειδικές σχολές επαγγελματικές μονοετούς ή διετούς φοίτησης για κάθε επάγγελμα στις οποίες θα εγγράφονται πτυχιούχοι των πανεπιστημιακών σχολών ή να προβλέπεται ως προϋπόθεση για την άσκηση επαγγέλματος προηγούμενη  πρακτική άσκηση. Εν ολίγοις κάποια διαδικασία που να προετοιμάζει τον απόφοιτο πλέον πανεπιστημίου για το επάγγελμα που θέλει να ακολουθήσει.

"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Ας τα πάρουμε από την αρχή, λοιπόν. Αν αφετηρία της σκέψης σου είναι ότι το συγκεκριμένο κείμενο περιγράφει μια ουτοπία, αυτό σημαίνει ότι θεωρείς απολύτως δεδομένο ότι αντίστοιχες ιδέες είναι καθαρά ουτοπικές. Μ' αυτή τη λογική, δεν μπορεί να γίνει τίποτα, παρά μόνο μικρά βήματα (πόσα χρόνια θα το ακούμε αυτό;), τα οποία φυσικά (ειδικά στην Ελλάδα) ΠΟΤΕ δεν πραγματοποιούνται. Πιο συγκεκριμένα:

Quote
Πού θα βρούμε τα λεφτά; Να καταργηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, μας λένε. Να αφοπλιστούν Ελλάδα και Τουρκία. Γιατί όχι και τα Σκόπια και η Βουλγαρία; (Μη μας τη πέσουν να μας πάρουν τη Μακεδονία, έτσι;) Όλα τα Βαλκάνια μήπως; Τότε φυσικά και η Ρωσία. Μα την κολοκυθιά θα παίξουμε; Ή μήπως θα γράψουμε έκθεση του δημοτικού;

Η συγκεκριμένη ανάλυση δεν εκτείνεται σε όλα τα Βαλκάνια. Αναφέρεται στο πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων, άρα προτείνει πιθανές λύσεις για τον ελληνικό χώρο αποκλειστικά. Νομίζεις ότι ισχύει η συγκεκριμένη ανάλυση για την Αγγλία, τη Γαλλία, ή ακόμη και για την Τουρκία;

Quote
Αλλά μπορώ να πειστώ ότι σοβαροί και πολιτικοποιημένοι είναι οι άνθρωποι που ζουν με οράματα

Για μένα, πολιτικοποιημένοι άνθρωποι είναι εκείνοι που ασχολούνται με την πολιτική με την έννοια που της αποδίδει η Χάνα Άρεντ. Δηλαδή, εστιάζονται στο τρίπτυχο "σκέψη, ομιλία, πράξη". Αυτό που κάνουν δεν είναι φθαρτό. Αφήνει ίχνη πίσω του. Εκτός κι αν νομίζεις ότι ο σύγχρονος άνθρωπος εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα μέσω της ομιλίας και της πράξης, καταθέτοντας κάτι το καινούργιο, ή έστω και αναπαράγοντας παλιά. αναμασημένα πρότυπα.

Quote
Εκείνη την «πλήρη και ολοκληρωτική αποσύνδεση των πανεπιστημιακών πτυχίων από την αγορά εργασίας» τη βρίσκω επιεικώς γελοία. Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε στην αρχαία Αθήνα και να έχουμε σκλάβους. (Επίσης θα πρέπει να αποφασιστεί τι θα κάνουμε τελικά με τη μετάφραση: είναι τέχνη ή τεχνική;)

Τη βρίσκεις γελοία αν εφαρμοστεί σ' αυτήν την "ουτοπία" που θεωρείς ότι περιγράφεται στο κείμενο; Αν εφαρμοστεί στο σημερινό καθεστώς; Ή μήπως κάνεις κοινωνιοκεντρική αναγωγή (ατυχής θα ήταν) και συγκρίνεις με την αρχαία Αθήνα (όπου και μόνο η αναφορά σου στους σκλάβους δείχνει έλλειψη άλλου επιχειρήματος, για μένα);

Quote
Μια αυτόνομη και δημιουργική κοινωνία είναι μια κοινωνία, η οποία κυβερνά η ίδια τον εαυτό της, μια κοινωνία συνεπώς δίχως κράτος, δίχως κόμματα και αντιπροσώπευση, δίχως ιεραρχία και γραφειοκρατίες· μια κοινωνία, που αναγνωρίζει την ισότητα όλων και η οποία παραδέχεται μόνο την εξουσία των δημοκρατικών οργάνων διακυβέρνησης. Μόνο μέσα σε μια τέτοια κοινωνία είναι δυνατή η απελευθέρωση της δημιουργικότητας των ανθρώπων, ουσιώδες κομμάτι της οποίας είναι και η επανανοηματοδότηση του θεσμού της εργασίας, μακριά από το δηλητήριο του καπιταλιστικού/μαρξιστικού φαντασιακού».
Έκθεση του δημοτικού, σου λέω. Διαμορφώνει αυτός ο λόγος σοβαρούς, ώριμους, πολιτικοποιημένους ανθρώπους;

Άρα, με το σκεπτικό σου, ο Καστοριάδης, η Άρεντ, ο Μπρίντον κ.ά. ήταν φιλόσοφοι της πλάκας, που έγραφαν εκθέσεις δημοτικού. Διαγράφεις με μια μονοκοντυλιά ολόκληρη πολιτική-φιλοσοφική παράδοση, επειδή θεωρείς ουτοπικά όσα λένε. Δηλαδή, ο Καστοριάδης έπρεπε να πει: "ρε παιδιά, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα τώρα, με τι ασχολούμαστε, ας παίρνουμε το μισθούλη μας κι ας μην παραπονιόμαστε". Συνεπώς, ας επιστρέψουμε στην ψυχρή πραγματικότητα: Ας αρχίσουμε, κατά τα μαρξιστικά πρότυπα, να κατακεραυνώνουμε τους διευθύνοντες (γιατί μόνο οι από πάνω φταίνε, ως γνωστόν), ας συνεχίσουμε λίγο πιο φιλελεύθερα (με την προοπτική της ελεύθερης αγοράς, για να είμαστε in) και ας βάλουμε και λίγο σοσιαλισμό στο τέλος, ως κερασάκι, για να μη μείνει κανένας παραπονεμένος. Αυτές που θεωρείς εύκολες κουβέντες είναι πολύ πιο δύσκολο να ειπωθούν. Και για μένα το πρόβλημα είναι ένα και συγκεκριμένο, και όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό:
Από τη Βιομηχανική Επανάσταση και έπειτα, υποστηρίζει η Arendt, ζούμε σε μια κοινωνία του μόχθου. Το animal laborans είναι κυρίαρχο σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης δραστηριότητας αφού «έχουμε σχεδόν επιτύχει να εξισώσουμε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες στον κοινό παρονομαστή της εξασφάλισης των χρειωδών της ζωής και της φροντίδας για την αφθονία τους. Ό,τι κάνουμε, υποτίθεται πως το κάνουμε για να εξασφαλίσουμε 'τα προς το ζήν'». Από εκεί και πέρα, ΜΗΔΕΝ.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Quote
Οι εξετάσεις πρέπει να αντικατασταθούν από ελεύθερα επιλεγόμενες, ως προς το θέμα και τον προσανατολισμό τους εργασίες, οι οποίες θα ωθούν τη δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία του φοιτητή.

Έχω εργαστεί με φοιτητές για την εκπόνηση εργασιών. Αν το κριτήριο για την εκπόνηση της εργασίας ήταν η πρωτοτυπη σκέψη, ελάχιστοι θα τις επέλεγαν. Οι εργασίες για τις οποίες έχω εμπειρία εγω δεν πριμοδοτούν τον τελικό βαθμό των εξετάσεων και ο αριθμός αυτών που τελικα τις παραδίδουν είναι λιγοστός. Αν και ζητείται από τους φοιτητές να επιδείξουν πρωτότυπη σκέψη, οι περισσότεροι επιδίδονται σε ενα κολαζ παραγράφων από βιβλία καθηγητών. Εννοείται οτι πριν τη συγγραφή και παράδοση των εργασιών έχουν γίνει συναντήσεις με τους φοιτητές για τον τρόπο συγγραφής εργασιών όπου ένα από αυτά που επισημαίνεται είναι ότι η κάθε εργασία που γράφουμε πρέπει να έχει κάτι το καινούριο να προσφέρει, μια καινούρια οπτική των πραγμάτων...και δίνονται παραδείγματα πώς γίνεται να προκύψουν συμπεράσματα πρωτότυπα από μια εργασία χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε την εφεύρεση του αιώνα...Και όμως το αποτέλεσμα ειναι σχεδόν το ίδιο κάθε φορά. Κυριαρχείται απο την ευκολία της αντιγραφής, το φόβο μη γράψουμε καποια κοτσανα, και τη μιζερη σκέψη, "αφού δεν το γράφουν στα βιβλία τους ολόκληροι καθηγητές πανεπιστημίου είναι δυνατόν να μην το σκέφτηκαν αυτοί και να το σκεφτήκαμε εμείς πρώτοι;". Και όλα αυτά παρότι οι εργασίες δε βαθμολογούνται απλως γίνεται συζήτηση με την κάθε ομάδα εργασίας για την εργασία της υπό τη μορφή ανταλλαγής παρατηρήσεων...
Επίσης γνωρίζω πολλές περιπτώσεις φοιτητών οι οποίοι πληρώνουν για να τους γράψουν καποιοι άλλοι ακόμα και διπλωματικές. Η εκπονηση εργασιών στα πλαίσια προπτυχιακών μαθημάτων ειναι σημαντική, ειδικά η μεδοθολογία για τη συγγραφή τους, αλλά δεν αρκεί μόνο αυτή. Το πανεπιστήμιο δεν είναι μια φιλοσοφικη μαζωξη ή λεσχη...
Η πιστοποίηση των γνώσεων αλλά κυρίως της μεθοδολογίας μπορεί να γίνει κυρίως μέσω κάποιας εξέτασης ακόμα και με ανοιχτά βιβλία...Και η πιστοποίηση των γνώσεων είναι απαραίτητη διαφορετικά δεν υπάρχει νόημα να υπάρχει καν πτυχίο. Απλώς να δίδεται στο τέλος των σπουδών μια βεβαίωση παρακολούθησης διαλέξεων.
Η εκπόνηση μια εργασίας δεν μπορεί να καλύψει ευρύ φάσμα γνώσεων, ούτε να προκύψει από εκει το αν ο φοιτητής έχει αποκτήσει σφαιρική γνώση του αντικειμένου...

"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
w4tt4nb3, δεν νομίζω ότι διαφωνεί κανείς με την πραγματικότητα, δηλαδή, με τον τρόπο που ο μέσος Έλληνας φοιτητής αντιμετωπίζει την πανεπιστημιακή του εκπαίδευση και φέρνει εις πέρας τις πανεπιστημιακές του υποχρεώσεις. Και για μένα το ζουμί του κειμένου βρίσκεται στην εισαγωγή του: "...του έρωτα για τη σκέψη και τη γνώση. Αυτή η αντικατάσταση όμως, δεν είναι απλώς προϊόν μιας μεταρρύθμισης, όσο ριζική κι αν είναι αυτή. Αντίθετα προϋποθέτει και συνεπάγεται –ή μάλλον, είναι μέρος ενός συνολικού κοινωνικού μετασχηματισμού."
Θεωρείτε ότι οι μεταρρυθμίσεις που αφορούν το πανεπιστήμιο είναι αποκλειστικά ζήτημα ριζικών αλλαγών μέσα στο πανεπιστήμιο και όχι σε μακροκοινωνικό επίπεδο; 


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Άρα, με το σκεπτικό σου, ο Καστοριάδης, η Άρεντ, ο Μπρίντον κ.ά. ήταν φιλόσοφοι της πλάκας, που έγραφαν εκθέσεις δημοτικού.

Όχι, δεν είναι αυτό το σκεπτικό μου. Το σκεπτικό μου είναι ότι η ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται σαν φαρσοκωμωδία. Το ίδιο και η φιλοσοφία. Αν η μπροσούρα είναι φιλοσοφική, πάω πάσο.


banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Θεωρείτε ότι οι μεταρρυθμίσεις που αφορούν το πανεπιστήμιο είναι αποκλειστικά ζήτημα ριζικών αλλαγών μέσα στο πανεπιστήμιο και όχι σε μακροκοινωνικό επίπεδο; 

Όχι, βέβαια. Αλλά εδώ οι ακομμάτιστοι αντεξουσιαστές δεν φαίνεται να μπορούν να κάνουν τίποτε για το θέμα της συναλλαγής σε σχέση με τη βαθμολόγηση των πανεπιστημιακών γραπτών βάσει κομματικής ένταξης, για το μακροκοινωνικό επίπεδο έχουν βλέψεις;


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Quote
Σκεφτείτε πόσα λεφτά μαζεύονται αυτομάτως, αν καταργηθούν όλοι οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί.

Κανείς δε θα διαφωνήσει ότι ο στρατιωτικός μηχανισμός το μόνο που κάνει είναι να καταναλώνει. Ειναι και αρκετα ενεργοβόρος. Μακάρι να μη χρειαζόταν να υπάρχει, μακάρι να συνορεύαμε με το λουξεμβούργο. Ο ανταγωνισμός για το ποιος θα αγοράσει τα πιο ακριβά και φονικα όπλα τους μόνους που συμφέρει είναι τις βιομηχανίες όπλων. Επίσης είναι γελασμένος όποιος πιστεύει ότι η αγορά όπλων εξασφαλίζει και την αγορά καποιας μορφής προστασίας...Αυτό θέλουν να πιστεύουμε αυτοι από τους οποίους αγοράζουμε τα όπλα. Επίσης όταν αγοράζεις από τον ίδιο προμηθευτή τότε γνωρίζει ο αντίπαλος σου και τα όπλα σου.
Ομως πρέπει να αντικριζουμε κατάματα τη διεθνή πραγματικότητα. Κανένα κράτος δεν έχει οικονομική ανεξαρτησία ούτε αυτοτέλεια αν δε διαθέτει μια ικανή στρατιωτική μηχανη. Αυτη η στρατιωτικη μηχανή υποβοηθα τη διαπραγματευτική και διπλωματική ικανότητα του εκάστοτε κράτους.
Στη διεθνή σκηνή δεν υπάρχουν "φίλοι" και οι σύμμαχοι μπορεί να αλλάξουν πλευρά ανά πάσα στιγμή ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Αυτη ειναι οι διεθνής κοινωνία των κρατών.
Το να φροντίζεις να έχεις μια στρατιωτική μηχανή άρτια εξοπλισμένη για καθαρά αμυντικούς σκοπούς, για να απομακρύνεις με αυτόν τον τρόπο την οποιαδήποτε σκέψη ή απόπειρα επιβουλής, είναι υποχρέωση στον εαυτό σου όταν βρίσκεσαι σε ενα περιβαλλον όπως η σημερινή διεθνής πραγματικότητα.
Το ζητούμενο είναι να βρεθούν τροποι να εξοπλιστεί αυτή η μηχανή χωρίς να είσαι εξαρτημένος από τρίτους...

"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Quote
Όχι, δεν είναι αυτό το σκεπτικό μου. Το σκεπτικό μου είναι ότι η ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται σαν φαρσοκωμωδία. Το ίδιο και η φιλοσοφία. Αν η μπροσούρα είναι φιλοσοφική, πάω πάσο.

Αν με το χαρακτηρισμό "φιλοσοφική" εννοείς διαχωρισμένη από τον πολίτη και τοποθετημένη σε μια άλλη, ανώτερη σφαίρα, σαφώς και κάνεις λάθος. Όσο για την "επανάληψη", προφανώς έχουμε διαφορετική αντίληψη για τη σύλληψη του χρόνου και για τις δραστηριότητες του ανθρώπου. Αν για σένα προέχει ο άνθρωπος του μόχθου, που εντάσσεται σε μια αέναη κυκλική κίνηση, μια περιοδική κίνηση που εξαντλείται στην ικανοποίηση των βασικών (και κάτι παραπάνω) αναγκών, για μένα προέχει η ευθύγραμμη κίνηση του ανθρώπου της πράξης, του πολιτικού όντος, που εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα και συνθέτει την ανθρώπινη ιστορία. Με άλλα λόγια, είμαστε μακριά...


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Quote
Το ζητούμενο είναι να βρεθούν τροποι να εξοπλιστεί αυτή η μηχανή χωρίς να είσαι εξαρτημένος από τρίτους...

Άρα, το ζητούμενο είναι να συνεχίσουμε να αναπαράγουμε την ίδια κατάσταση, να εξοπλίζουμε τους στρατούς μας, να στέλνουμε τα παιδιά μας φαντάρους για να γίνουν άντρες, να κυνηγάμε και να χαρακτηρίζουμε όσους δεν κάνουν το... χρέος τους, ώστε... τι; Ποιος ο λόγος; Α, ξέχασα... "η στρατιωτικη μηχανή υποβοηθά τη διαπραγματευτική και διπλωματική ικανότητα του εκάστοτε κράτους". Οπότε, ας λαδώσουμε τα γρανάζια της κι ας ξεχάσουμε όλα τα υπόλοιπα. Δεν φταίει η απάθεια του κόσμου. Όπλα να έχουμε, αρκετά, σύγχρονα και διαφορετικά από του "εχθρού", και όλα λύνονται. Συγγνώμη, αλλά δεν θα πάρω...


 

Search Tools