Τάκης Βαρβιτσιώτης

Tess · 94 · 129491

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69486
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τάκης Βαρβιτσιώτης, Το πρόσωπό σου

[Ενότητα Ρυάκια (1945-1947)]

Il y a de mots qui font vivre
Et ce sont de mots innocents
Paul Elyard


Φύλλο γυμνό
Λευκή σταγόνα
Το πρόσωπό σου

Κύλισμα ρόδας στον αγρό
Πιο διάφανο κι απ’ τη βροχή
Πιο αυθόρμητο κι απ’ το χορτάρι

Καινούριο δέντρο σύγνεφο ελαφρό
Βελούδο των ανεμόμυλων

Χρώμα παιδιάστικο χρώμα τρυφερό
Τόσο απαλό σαν ήχος
Σα βελονιά στους κάμπους

Δάκρυα χαμόγελα σ’ ένα καλάθι
Κούκλα με χέρια πορσελάνης
Καμπανούλα από κρυφό ίσκιο
Πρωινό γαρίφαλο

Υάκινθος που ονειρεύεται

Βρέφος της ανοιξιάτικης συννεφιάς
Λάμψη ευαίσθητης βροχής
Νερό ακριβό του ρυακιού φτερό
Νερό που υφαίνει λούλουδα μ’ αφρό

Χαρούμενη χιονοστιβάδα
Γαλάζιο τετράδιο του χειμώνα
Η αθωότητα τρέχει κάτω απ’ τις ακακίες
Όλες μου οι ανταύγειες ξαναγεννιούνται

Σ’ έναν καθρέφτη πιο χλωμό
Ξανακερδίζω
Το φωτεινό μου διάστημα

Πηγή: Συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης | Ποιήματα 1941-2002 (2003)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69486
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τάκης Βαρβιτσιώτης, Για να ’σαι πάντοτε αθώα

[Ενότητα Ρυάκια (1945-1947)]

Για να ’σαι πάντοτε αθώα κι αγνή

Για ν’ αρνηθείς την καταγωγή σου
Από νύχτες και δάκρυα

Για να φυλάξεις την άνοιξη
Που γιορτάζουν τα χείλη σου

Έλα να δεις τον ουρανό
Που όλο γυαλίζει τα έπιπλά του

Έλα να μάθεις
Του νερού την καλοσύνη

Το άσπιλο φως
Που θα χαρεί
Σκορπίζοντας μικρούς καθρέφτες
Μες στα μαλλιά σου

Όταν οι καπνοδόχες
Εξομολογούνται
Τα μυστικά τους

Και τα ρολόγια βάφουν
Με νοσταλγία
Τους θαλάμους

Έλα να κλέψουμε κρυφά
Των ρόδων την αναπνοή

Προτού στις κρύες αυλές
Ανάψουνε τα φαναράκια τους
Οι παιδικές φωνές

Έλα μαζί μου ν’ αγκαλιάσουμε
Τη γαλανή ορτανσία

Πίσω απ’ τις διάφανες
Κουρτίνες των φιλιών μας

Πηγή: Συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης | Ποιήματα 1941-2002 (2003)



wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69486
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τάκης Βαρβιτσιώτης, Έφθασε αμίλητος

[Ενότητα Ρυάκια (1945-1947)]

Έφθασε αμίλητος αγρυπνώντας
Το αληθινό χαμόγελο
Της ύπαρξής σου

Την αχτίδα του ρόδου
Που σε γυμνώνει ολόκληρη
Που σε κλειδώνει
Μέσα στον ύπνο
Μέσα στα όνειρα
Μες σε μια κάμαρα
Μυστική
Δίχως διέξοδο

Τα χρώματα έφθασα
Του κορμιού σου
Που αλλάζουν αδιάκοπα
Όπως κι εγώ

Το λίκνο της θύελλας
Που σε τυλίγει
Μ’ ένα καινούριο άρωμα
Πιο ελαφρό

Οι μίσχοι της ηλικίας μου
Ανασαίνουν
Τα γαλανά σου μάτια

Τα χέρια σου πιο ελεύθερα
Με καθρεφτίζουν

Δε θέλω πια να σε κρατώ
Δε θέλω πια να σε φιλήσω

Σ’ αναζητώ μακρύτερα απ’ τον ύπνο σου
Μακρύτερα κι απ’ τη φωνή σου

Σκάβω ρυάκια πιο πέρα απ’ τον ήλιο

Πηγή: Συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης | Ποιήματα 1941-2002 (2003)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69486
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τάκης Βαρβιτσιώτης: [Τι να ’γιναν τα πρόσωπά μας...]

[Ενότητα Στον Federico Garcia Lorca (1946)]

Τι να ’γιναν τα πρόσωπά μας;
Τι να ’γιναν τα φιλιά μας
Πού να ’ναι τάχα το χρυσάφι των ωρών
Που θα κυλήσουν οι μνήμες;
Μήπως εφύτρωσε στο κλεισμένο στόμα
Ένα κίτρινο σπαρτολούλουδο;
Ποια πένθιμα πουλιά μιας θύελλας,
Ποια τρομερά παραπετάσματα
Μας κυνηγούν ακόμα;

Στου ύπνου σου τη σημαία
Γέρνει το σήμαντρο μιας ανεμώνας
Πράσινα αστέρια πέφτουνε στη θάλασσα
Ν’ αυτοκτονήσουν.
Ο γυάλινος φόβος
Παραμονεύει μέσα στις φλέβες μας
Το αίμα σου έγινε ιώδιο
Και χρωματίζει
Το χειμερινό τζάμι της απουσίας σου.

Στην αίθουσα των πάγων
Χορεύουν οι κρίνοι.
Στους ατλαζένιους ανέμους
Είναι κρυμμένοι κατάφωτοι καβαλάρηδες,
Που μυρίζουν γιασεμί και όνειρο.

Ένα κορίτσι τρομαγμένο
Αναλύθηκε σε μουσική.
Ένα βλέφαρο ετοιμοθάνατο
Δε θα φτάσει την άνοιξή του.
Ο ουρανός κηδεύει
Τις πεθαμένες κούκλες του.

Μια θύμηση από νάρδους και τέφρα
Δένει τα χέρια της τρυφερής ζωής μας.
Γιατί σωπαίνουν τα κοχύλια;
Γιατί δεν τραγουδούνε τα παιδιά;
Τα ζώα τ’ αφανίσαμε και τα φυτά.
Οι γυναίκες μας φόρεσαν όλα τα δάκρυα
Κι όλα τα φώτα λησμονήθηκαν
Στο κοιμητήριο της πάχνης.

Φωνή δική μου,
Παντοτινή μου φίλη,
Που βγαίνεις απ’ την πέτρα
Κι έχεις επάνω σου τρία γαρούφαλα
Και τρεις λαβωματιές,
Ντυμένη με τους καπνούς της νοσταλγίας μου,
Θαμμένη μες στον άνεμο του νότου,
Ναρκωμένη ανταύγεια των αηδονιών.

Αναμμένη φλογέρα
Στα χείλη του ύπνου,
Του χιονιού,
Της νωπής αθωότητας,
Της χλόης κάτω απ’ τα καινούρια στάχυα,
Στα χείλη του καιρού
Με τα κόκκινα χρώματα.

Πηγή: Συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης | Ποιήματα 1941-2002 (2003)



 

Search Tools