Author Topic: Ιωάννης Τσιουράκης  (Read 5873 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης
« on: 11 Oct, 2018, 21:52:00 »
Ιωάννης Τσιουράκης



[Πηγή για τη φωτογραφία: το προφίλ του ποιητή στο Google Plus]

Γεννήθηκε το 1976 στο Koersel, μια μικρή πόλη στην επαρχεία της Λιμβουργίας, στη Φλάνδρα του Βελγίου. Ήταν ακόμη πολύ μικρός όταν η οικογένειά του επέστρεψε στην Ελλάδα. Μεγάλωσε στη πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και έζησε μέχρι το 2000 για να επιστρέψει και πάλι το 2006. Στα χρόνια της απουσίας του έζησε στην Κομοτηνή και τη Σάμο. Από το 1999 ποιήματά του δημοσιεύονται σε έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά και στο Ίντερνετ. Έχει γράψει και τραγούδια για το παιδικό θέατρο. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Αθήνα.

Το ιστολόγιο του ποιητή: Ήχος Πλάγιος. Μόνος...

Ποιητικές συλλογές:
«Ήχος Πλάγιος. Μόνος...», εκδ. Μπαρτζουλιάνος, Αθήνα, 2008
«Αίθουσα αναμονής – Εισιτήρια», Θεσσαλονίκη, 2010
«Στον Χτύπο Επάνω Της Καρδιάς», Θεσσαλονίκη, 2010
«Υποσχέσεις του Φθινοπώρου», Θεσσαλονίκη, 2010
«Ήχος Πλάγιος. Μόνος... γραφή δεύτερη», Θεσσαλονίκη, 2010
«Δρόμοι παλιοί», Θεσσαλονίκη, 2011
«Δρομολόγια τρένων», Θεσσαλονίκη, 2011
«Οι άνεμοι του καλοκαιριού», Θεσσαλονίκη, 2011
«Οι νύχτες με σένα», Θεσσαλονίκη, 2011

Ανθολογημένα ποιήματα:



[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 14 Oct, 2018, 14:43:28 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης, Όμορφα και χαμηλά τα σπίτια

Το πέλαγο τ’ αγριεμένο στα στήθη οδηγεί τα βήματά μου σ’ έν’ άγνωστο προορισμό.
Κοιτάζοντας μονάχα τα ίχνη καταλαβαίνεις το πώς το γιατί και το πού.
Είχα χρόνια πολλά να νιώσω το άγγιγμα της βροχής Σεπτέμβρη μήνα, μούσκεψε η ψυχή μου μα δε μαλάκωσε.
Ψάχνει ακόμα στους δρόμους να φύγει, απ’ ανάγκη, ίσως και για να κρυφτεί.
Όπου βρεθώ πια ζητώ τη φυγή.
Όταν δεν έχεις λόγους επιστροφής ή λόγους παραμονής σ’ έναν τόπο δεν πρέπει να μένεις μα κι αν φύγεις δεν πρέπει να επιστρέφεις.
Ξένη πόλη είναι τώρα τούτη η πόλη, με ξέχασε όπως την ξέχασα κι εγώ.
Το μόνο που μοιάζει ακόμα οικείο είναι η βόλτα δίπλα στη θάλασσα μόνο που κι αυτό πονάει, στα δέκα μέτρα στέκουμαι μακριά και την κοιτάζω.
Θυμούμαι την καθημερινή περαντζάδα δίπλα στη θάλασσα στο νησί, άρωμα θαλασσινό κι όνειρα π’ απλώνονταν στα κύματα.
Φεύγοντας από εδώ τίποτε δεν μνημόνευσα, τίποτε δεν πεθύμησα σα να μην έζησα μήτε μια στιγμή, σα να μη μ’ έβγαλε ποτέ ένα δρομολόγιο περαστικό μ’ αυτοκίνητο ή τρένο.
Είχα χρόνια πολλά να περπατήσω στους δρόμους που κάποτε βάδιζα καθημερινά –δεν τους αγάπησα, δεν τους πεθύμησα– ξέχασαν κι αυτοί τα βήματά μου.
Ονειρεύτηκα του νησιού τα σοκάκια, τα βροχερά σαρανταήμερα, τα σιωπηλά βράδια, τα βράδια με τεκίλα και κρασί...
Είπα να κλέψω λιγάκι απ’ το χώμα του να ’χω μαζί, πήρα μόνο αναμνήσεις κοντά κι ενοχές.
Πολλές ενοχές...
Πήρα τ’ αρώματα των λουλουδιών, της ρίγανης στη Μουρτιά, του νερού τον ήχο στο Ποτάμι.
Το χειροκρότημα μιας παράστασης θεατρικής.
Είχα κλείσει σ’ ένα χαρτί λίγες λέξεις για τον καθένα.
Είναι από εκείνες που φέρνουν δάκρυα.
Δεν έχει σημασία πια τι έλεγαν.

Όμορφα και χαμηλά τα σπίτια που ζήτησα να ζήσω.
Δεν αξιώθηκα ακόμα.
Ένα με τη γη, ένα με τον Θεό.
Ένα με της ψυχής τα κύματα που μ’ έφεραν εκεί για λίγο και με πήραν πάλι μακριά.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης, Έρημα σπίτια
« Reply #2 on: 11 Oct, 2018, 22:36:32 »
Ιωάννης Τσιουράκης, Έρημα σπίτια

i

Φεύγουν μακριά τα καράβια
παίρνοντας γέλια κι εικόνες μαζί
στο ταξίδι της λησμονιάς τους.

ii

Άκουσα τη θάλασσα να σπάει
στην πέτρα της ψυχής.
Απόμακρος ήχος.

Τούτο το πλοίο
έχει κρυμμένους τους νεκρούς ναυτικούς του.
Στις κουκέτες
στρωμένα σεντόνια καινούρια
αφημένα δίχως αναμνήσεις στον χρόνο.

iii

Είχα τη δύναμη ν’ ακούω
όλο τούτο τον καιρό.
Τώρα που μιλώ ποιος μ’ ακούει;

Γυμνώνω τις λέξεις
παίρνει, γδύνεται η ψυχή μου.
Κανείς δεν ακούει.

Μπερδεύεται η ηχώ της φωνής
στης άγκυρας την αλυσίδα.

iv

Ερημώνουν οι αναμνήσεις
όταν δεν βρίσκουν προορισμό.
Όσες είχα δεν βρήκαν.
Τα λιμάνια που ζήτησα
είχαν το χρώμα τ’ ουρανού στα μάτια,
όπου πλησίασα
μια φωτιά πυρπολούσε τους κάβους.
Δεν έδεσα.

v

Γέρασαν ακατοίκητα τα σπίτια μου.

Τα παράθυρα χάθηκαν
κοιτάζοντας τον βαθύ ουρανό.

vi

Φως εκ φωτός η ζωή μου.

Με ληστεύουν ακόμα οι νύχτες
κι ας έσβησα...

vii

Πώς ρωτάς τα όνειρά μου;

Μήτε τα βήματά μου θέλησες να μάθεις
να με φωνάξεις
όταν περνούσα απέναντι.
Και τώρα
έρχεσαι σωτήρας να με σώσεις...

viii

Σε μια αίθουσα αναμονής άδεια
μια ζωή.

Δεν θα σε ντύσω τώρα
με ρούχα επίσημα κι αρώματα
να σ’ απορρίψω
λέγοντας δεν είσ’ εσύ που γνώρισα.

Δεν καλλωπίζω ποτέ την ερημιά.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Τα βήματά σου...
« Reply #3 on: 11 Oct, 2018, 22:50:24 »
Ιωάννης Τσιουράκης: Τα βήματά σου...

Οι Ήχοι, λέω, όταν πλαγιάσουν πολύ από τον άνεμο παύουν να είναι ήχοι.
Γίνονται μικρά κορδόνια να μπορούν τα παιδιά να κρατούν τα κόκκινά τους μπαλόνια στο Λούνα Παρκ.
Να κρατούν το πλαστικό φορτηγάκι τους καθώς τρέχουν στον δρόμο...
Να συγκρατούν ένα παπούτσι επάνω στο πόδι καθώς εκείνο βρίσκεται σε γρήγορο βηματισμό.
Κι εγώ πλάγιασα.

Βρίσκεσαι απέναντί μου.
Έχεις εκείνο το χαμόγελο ντυμένο στην ψυχή.
Καθρεφτίζεσαι επάνω στα χείλη.
Κοιτάζεις άραγε χαμηλά ή, έτσι χαμηλά καθώς είμαι, θα πρέπει πρέπει να δονήσω τις πλάκες του πεζοδρομίου που βαδίζεις για να με κοιτάξεις;
Παίρνω γεμίζω τον χώρο των ιχνών που αφήνεις στις ίδιες πλάκες να μάθω την έκταση του πέλματός σου μήπως και καταλάβω πόση έκταση καταλαμβάνεις στην ψυχή μου.
Μα με τι μπορείς την έκταση μιας ψυχής να μετρήσεις;
Κι ίσως με τίποτα.
Έτσι, γι’ αρχή, βαστώ μονάχα τα βήματά σου...

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (i)

Μάταιο να περνάς απ’ το σπίτι
δεν έχω τίποτα να σε φιλέψω
απόμειναν άδεια ντουλάπια
απλήρωτοι λογαριασμοί
δίχως ρεύμα οι συσκευές δεν δουλεύουν
δυο φέτες μονάχα ψωμί μουχλιασμένες
μαρτυρούν
πως μόνο υγρασία υπάρχει σε τούτο το σπίτι.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (ii)

Οι γυναίκες που αγάπησα
είχαν χρώμα λυπημένο στα μάτια.
Κόβαν κομμάτια
μοίραζαν έναν σκοτεινό ουρανό
με κάθε τους βλέμμα.

Λύγιζαν ξερόχορτα θαρρείς
από το πέρασμα τ’ αγέρα.
Έμαθα να λυγώ μαζί τους.
Ταξίδεψα έχοντας το πρόσωπό τους οδηγό
μ’ έβγαλε στην ανοιχτή θάλασσα.

Τα καράβια που ταξίδεψα δεν έδεσαν
πήρε να βρέχει ο σκοτεινός ουρανός.
Απέμειναν φώτα κυκλάμινα
στην άκρη του πελάγου όσα ένιωσα.

Άφηναν την αίσθηση του θυμωμένου χρόνου.
Μπορούν άραγε να ξεμακραίνουν
το ίδιο οι σκέψεις σε δύο χρόνια
το ίδιο σε δύο λεπτά;

Επέστρεψαν σιωπηλές απ’ τα μακρινά τους ταξίδια
μ’ άθικτες αποσκευές
με λίγο αρισμαρί
κρατημένο στις σελίδες
κάποιου τσακισμένου βιβλίου.
Στ’ αφτιά τους ηχούσε ο πόνος των πελμάτων
στον κοφτερό βράχο.

Ψαλίδισα τις εικόνες τους.
Έπλασα έναν διαφορετικό κόσμο μα φάνταζε ξένος
ίσως για τούτο ξαπόστασαν τόσο λίγο.

Έριξαν εκείνες τις ίδιες αποσκευές στην πλάτη.
Ξεμάκρυναν.
Ξέφτισαν τα ίχνη επάνω στον βράχο.
Γίνονται επίμονα τα κύματα καθώς χειμωνιάζει.

Το βλέμμα τους
απέμεινε να τριγυρίζει μέσα στις λέξεις.
Έτσι γνώρισαν οι λέξεις την ερημιά.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)
« Last Edit: 12 Oct, 2018, 14:47:04 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (iii)

Οι άγγελοι στέκουν ξάγρυπνοι τις νύχτες
παραμονεύουν τις μεγάλες σιωπές
να διανύσουν τις αποστάσεις
που αφήνουν ανάμεσά τους οι άνθρωποι.

Παίρνουν απ’ το χέρι τα παιδικά πρόσωπα
εκείνα προσμένουν
στις κρυμμένες φωτογραφίες των πορτοφολιών
τα ξεναγούν στον κόσμο που δεν γνώρισαν
και μήτε ποτέ θα γνωρίσουν
τους μιλούν με λέξεις που ξανά δεν θ’ ακούσουν
γιατί όλα εντός μας κάποτε αλλάζουν.

Τα πρόσωπα που αγαπήσαμε
πορεύθηκαν σ’ άλλους δρόμους
κι ό,τι μας αγάπησε
ανασαίνει τώρα ξενιτεμένο στη λησμονιά.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (iv)

Κι ίσως εσύ
που θήτευσα τη ζωή μου
με τ’ όνομά σου στα χείλη
να είχες γράψει ένα γράμμα αποχαιρετισμού
σ’ έναν άνεμο Νότιο
για τούτο οι άλλοι άνεμοι
να σ’ έβγαλαν μακριά απ’ τον προορισμό
που είχες καθορίσει.

Κι όμως
είχες μια σιγουριά για τις πυξίδες των πλοίων
που ταξίδευαν στην ψυχή σου
πως δείχνουν σωστά τις πορείες.

Μόνο που τα ναυάγια
δεν δείχνουν πορεία καμία.
Στίγμα ένα στον βυθό
με τον καιρό κανένα.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (v)

Ήσουν λυπημένη καθώς έμπαινε ο χειμώνα
«ο άνεμος δεν μ’ αφήνει να κοιμηθώ»
ψέλλιζες.

Δίχως χειμώνες πια σε τούτο τον τόπο που ζούμε
δίχως την αίσθηση του ταξιδιού π’ αφήνει ο άνεμος
δεν βρήκες ύπνο ακόμα κι αναρωτιέμαι
τι σου έφταιξαν οι χειμώνες
κι αφήσαμε πίσω τα πυρωμένα ξύλα στο τζάκι
τις πιο τρυφερές αγκαλιές μας;

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (vi)

Αγέρας λυσσασμένος είμαστε
μέσα σε καμένα δέντρα
σε νερά που κύλισαν ατάραχα
και ξύπνησαν τις παιδικές επιθυμίες.

Κι ίσως, όπως νυχτώνει εντός μας η μέρα
να ξυπνούν οι ερινύες
που μας κατατρώγουν το φεγγάρι μέσα στο στήθος.

Δεν θυμούμαι τι έγινε και γέρασα
θυμούμαι μονάχα
πως ήταν κόκκινο το μέσα μου φαγωμένο φεγγάρι.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Βροχερά απογεύματα (vii)

Αντικρίσαμε το πέλαγο το θυμωμένο
με τα γερασμένα του κύματα
και τα ονείρατά του που ναυάγησαν
κάτω απ’ τον ήλιο ενός απογεύματος
που ξεχάσαμε την ανάγκη της ψυχής για έρωτα.

Σίγησαν τα βήματά μας
βρήκαν ίχνη παλιά πάνω στο σκονισμένο πάτωμα
να πετάξουν
και καθώς άγγιζαν την τελειότητα του πετάγματος
ένα χέρι σκουριασμένο
έβγαλε απ’ το στήθος τους παλμούς
έναν έναν
ζάρια κάνοντάς τους
στο τελευταίο τους λαμπρό ασόδυο.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης, Είπα ψέματα για τον χρόνο

Σιωπηλές κι έρημες καθώς φθάνουν καραβάνια οι σκέψεις παίρνουν και γδύνουν τις λέξεις, αδυνατούν να μιλήσουν.
Πέφτουν στα γόνατα να περάσουν μια σήραγγα σκοτεινή. Χάνουν τον δρόμο τους κι, ενώ έξω ξημερώνει, εδώ μένει σκοτάδι παχύ να διαπερνά την αρμονία των προηγούμενων στιγμών.

Πώς είπες το όνομά σου δεν θυμούμαι πια.
Δεν θυμούμαι μήτε το πέρασμά σου από τον απέναντι δρόμο.

Μια πόρτα μονάχα ξύλινη, ανοιχτή, γεννά την υπόσχεση πως κάποιος μπορεί να έρθει ή την ελπίδα πως κάποιος θα έρθει ή πάλι την αίσθηση πως κάποιος έχει φύγει.
Κι έχεις καθαρή τη συνείδηση πως το σπίτι έμεινε όπως τη μέρα που έφυγες δίχως να υπολογίζεις το πέρασμα του αέρα από τις χαραμάδες της πόρτας, δίχως τη σαπίλα του χρόνου στα υφάσματα των επίπλων...
Πέρασε ο χρόνος κι εσύ κράτησες μονάχα ένα όνειρο σ’ ένα βάζο με νερό, θαρρείς τριαντάφυλλα μόνο που και αυτά πόσο ν’ αντέξουν.

Μένεις μονάχος αν το γύρισμα της μέρας σ’ έχει αντικρίσει κι έχεις το χρώμα της μοναξιάς στα μάτια.
Τα μάτια σου κλαίνε νύχτα μετά κι ερημιά.
Είπα ψέματα για τον χρόνο.
Ήταν εκείνος ο γέρος που ανέβαινες στα πόδια του τα Χριστούγεννα, σου έταζε δώρα δίχως να σου δώσει μήτε μια καραμέλα κι ερχόσουν καλοκαίρι μετά και με ρωτούσες πότε θα ξαναρθεί, δεν έβρισκα απάντηση να δώσω στο ερώτημά σου, σ’ έπαιρνα μαζί μου στην παραλία να ξεχαστείς και ξεχνιόσουν.
Απλώναμε τις ψάθες στον ήλιο κι έφτιαχνες πύργους χωμάτινους που, καθώς στέγνωναν, θρυμματίζονταν απ’ τον άνεμο.
Έπειτα, έτσι που η κούραση σου είχε βαρύνει τα μάτια, σου έλεγα κοιμήσου και σ’ έπαιρνα αγκαλιά.
Κοιμόσουν κι έβλεπα σύγνεφα να ταξιδεύουν στα βλέφαρά σου.
Χειμώνας στην ψυχή σου κι έξω καλοκαίρι 43οC υπό σκιά.
Σου έμαθα τα ταξίδια του νου και ταξίδεψες, με τον ήλιο να βλέπεις τις σκιές με το φεγγάρι τις ψυχές και καθώς απλώνεις τα χέρια ν’ αγγίξεις το καθετί μέσα τους.
Σε φίλεψα τη σιωπή μου.

Έτσι λοιπόν σου είπα ψέματα και για τις νύχτες.
Δεν ήταν νύχτα όλο εκείνο το σκοτάδι που έκανε το φεγγάρι να μοιάζει τεράστιο και μεγαλόπρεπο ψηλά στον ουρανό.
Νύχτα ήταν οι λέξεις που άφηνα στο προσκέφαλό σου καθώς έφευγα τα πρωινά.
Νύχτα ήταν να μπορείς να αγγίξεις τις ψυχές, να ψηλαφείς τα σώματα, θαρρείς πιάνο παίζοντας, και να βλέπεις τις εικόνες μέσα τους, τις ανάγκες, να μην μπορείς να τις αποβάλεις.
Ακόμα πιο πολύ ήταν ο τρόπος που σου μάθαινα να περπατάς στ’ ακρόβραχο βαστώντας στα χέρια έναν πέτρινο σταυρό.
Τούτος ο σταυρός ήταν οι νύχτες.

Έρημες και σιωπηλές σαν τις λέξεις που δεν έχουνε τίποτε πια να πουν...

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης, Χώρος που ξέμεινε από χρόνο

i

Να σ’ ανακαλύπτω σ’ αδιέξοδα στενά
σε πλοία πυρπολημένα
σε θυροκολλημένες απαγορεύσεις να σε βλέπω
σε κενές θέσεις λεωφορείων
άλλο δεν το αντέχω
να σε εισπνέω σαν αιθάλη
από φουγάρο βιομηχανίας καπνού.

ii

Τώρα που άλλο πια δεν παίρνει
σου μιλώ με λέξεις πυρακτωμένες
καίγομαι καθώς σου μιλάω

μα εσύ

γίνεσαι ηλιόλουστο πρωινό
μακριά από κάθε πυρκαγιά μου.

iii

Η ώρα του χωρισμού μας

σκηνή από σειρά της τηλεόρασης
που θα παιχτεί σ’ επανάληψη.

iv

Ικετεύεις
σε διάλογο αρχαίας τραγωδίας παραπέμπεις
δείχνεις να γνωρίζεις
πως ο από μηχανής θεός
δεν θα φανεί.

v

στην Αλίκη Μαμουλή
που μου ’πε κάποιο βράδυ πως είναι ο καθρέφτης της ζωής της


Δύο επί δύο η ζωή σου
χώρος που ξέμεινε από χρόνο

ό,τι μου ζήτησες σου πρόσφερα
και το ’χασες σε μέρα βροχερή.

vi

Υποτάσσεσαι
σ’ ένα όνειρο της στιγμής

λυπάσαι
όπως λυπόμουν εγώ πριν από καιρό
κι έμαθα να συλλαβίζω
ξανά το όνομά σου.

vii

Έμαθα υπό συνθήκες δύσκολες να σ’ αγαπώ
χρόνια που χάθηκαν σ’ επαναστάσεις

γερασμένη ώρα
ή πιο σωστά
υπό συνθηκολόγηση η κάθε σου λέξη
κι ας λες πως είσαι επαναστάτρια

ήσουν καρδιά μου
τώρα τα σήμαντρα
διατάσσουν στάση προσοχής.

viii

Οι νύχτες που ζήσαμε κοντά
μοιάζαν μ’ εκείνα τα ροζ πουλιά
που δείχνουν πότε πότε στα ντοκιμαντέρ

μόνο που τώρα είναι χειμώνας
κι έχουν μεταναστεύσει πια.

ix

«για πάντα»
η λέξη που δεσπόζει στον έρωτα
στα κοκκινισμένα απ’ το παιχνίδι χείλη
στην ιδρωμένη από την επαφή πλάτη
στ’ ακροδάχτυλα που ανιχνεύουν
παντού το για πάντα
εκτός από τα μάτια
που φοβούνται πάντα το κοίταγμα.

x

Μη γδύνεσαι το ρούχο του έρωτα
μοιάζει φτωχό το υπέροχο κορμί σου
μικρά τα μάτια σου
που ταξίδευα τα καράβια μου
μη γδύνεσαι το ρούχο του έρωτα
κάνεις δύσκολη την πράξη
μίσθιο το άγγιγμα.

xi

Δεν ικέτευσα ποτέ την αγάπη σου

και δεν μου το συγχώρησες.

xii

Παράφορα κουρασμένη επιστρέφεις
από τις νύχτες
της σαρκικής σου απόλαυσης
αμαρτωλή
αιώνια έφηβη κι αμαρτωλή
θαρρείς κι απόμεινε μονάχα
για τους νέους η αμαρτία
και κούρνιασες μέσα της.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Κλείνουν άραγε οι κύκλοι των ποιητών...

Ένα τρένο φέρνει κοντά ό,τι αγαπάμε, έπειτα πάλι μακριά το ταξιδεύει.
Ένα φιλί στον σταθμό αποχαιρετιστήριο, ένα δάκρυ ψυχής, μυστικό καθώς λένε.

Πες μου, τι απομένει πίσω από το σφύριγμά του, πίσω από την πόρτα που καθώς κλείνει υψώνει τοίχους ανάμεσα στα λόγια;

Ταξιδεύω μ’ εκείνη τη στάση τη γνώριμη.
Το κεφάλι ακουμπισμένο στο τζάμι και οι εικόνες να διαδέχονται η μία την άλλη...
Και τα μάτια κάποτε κλείνουν...

Κλείνουν άραγε οι κύκλοι των ποιητών; αναρωτιέμαι.

Μονάχα τα μάτια, κλείνοντας, αφήνουν μία υπόσχεση για ένα ταξίδι επόμενο.
Τρέμουν τα χέρια στα όνειρα, το μυαλό ξεχνά την ορθογραφία των λέξεων.
Τάχα πώς γράφεται η λέξη «ζωή»;
Κι ίσως κατά τύχη μένουν τα γράμματα στη σωστή τους θέση.

Κρατώ ένα παιδί από το χέρι σε τούτο το ταξίδι.
Κάθεται στο κάθισμα του διαδρόμου.
Ανεβαίνει στην αγκαλιά μου, κολλάει το πρόσωπο στο τζάμι και κοιτάζει τη θάλασσα, κοιτάζει τους κάμπους, κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα.
Μικρά και αθώα πάντοτε τα παιδιά κοιτάζουν μόνο τα γνήσια πράγματα, τα όμορφα.
Απλώνω τα χέρια και καθώς νυχτώνει ζωγραφίζω επάνω στο τζάμι.
Βουτώ το χέρι στον ήλιο πριν σβήσει κι απλώνω το χρώμα του στη γη.
Κάμπος ξανθός απλώνεται.
Βουτιά κάνω στα βαθιά της θάλασσας και βγαίνοντας σταγόνες ρίχνω στον σχεδόν νυχτερινό ουρανό, πάλι γαλανός γίνεται.

«Σ’ αγαπώ», μου λέει το παιδί.
Κι αλήθεια, σκέπτομαι, με πόσα χρώματα ζωγραφίζεται άραγε μια τέτοια λέξη σ’ έναν χρόνο τόσο ραγισμένο;

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65735
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ιωάννης Τσιουράκης: Οδηγούμαι εκτός (i)

Οδηγούμαι εκτός
βαδίζοντας αποστάσεις απέραντες
σε χρόνο μηδενικό

γέρασαν οι λέξεις
πια δεν ενδίδουν στον πειρασμό της γραφής

οδηγούμαι εκτός
αναζητώντας τον άγιο χρόνο της επιστροφής
κι οδηγούμαι
γιατί να οδηγήσω αδυνατώ

και φτάνω στη σιωπή
π’ ακούει και δε μιλά
δε ρωτάει
κι έπειτα σιωπώ
και δε μιλώ
και δε ρωτάω.

Από τη συλλογή Ήχος Πλάγιος. Μόνος... (2008)