Οι ζωές των άλλων

stathis · 36 · 6595

Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Εναλλακτικός τίτλος: Η ζωή που δεν έζησα(ν).
Πράγματι συγκινητική ταινία και πολύ ενδιαφέρουσα και από ιστορικο-πολιτικής απόψεως. Από κινηματογραφικής-καλλιτεχνικής άποψης μπορώ να προσθέσω στα θετικά, πρώτον ότι κρατάει σε αγωνία το θεατή για τη μοίρα των πρωταγωνιστών και δεύτερον την πειστική ερμηνεία της Martina Gedeck (=Christa-Maria Sieland στην ταινία). ΚΑι οι λοιπές ερμηνείες ήταν πολύ καλές ειδικά του Υπουργου Χεμφ (Thomas Thieme) και του Γκούμπιτζ (Ulrich Tukur) και να μην παραλείψω και τον πράκτορα. Μέχρι εκεί όμως...Η αλλαγή πλεύσης του πράκτορα δε με έπεισε. Μου φάνηκε πολύ εύκολη και χωρίς να προκύπτει μέσα από κάποια διεργασία. Άβυσος η ψυχή του ανθρώπου και δε γνωρίζουμε ποιο ερέθισμα μπορεί να κινητοποιήσει μυστηριώδεις δυνάμεις στο εσωτερικού του, αλλά η όλη ιστορία μου φάνηκε ευκολη και μου θύμισε χολυγουντιανη ιστορία που επενδύεει σε εύκολους εντυπωσιασμούς και στο συναίσθημα, με τη διαφορά ότι οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές. Μου θύμισε το "Παράδεισος τώρα" . Στον αντίποδα βρίσκεται το "Fahrenheit 451" του François Truffaut. Αν δείτε αυτές τις 2 ταινίες, νομίζω, θα καταλάβετε πολύ καλύτερα τί εννοώ.
Πάντως αξίζει να τη δει κάποιος για τον τρόπο που αναπαριστά την ατμόσφαιρα και το κλίμα εκείνης της εποχής στην Ανατολική Γερμανία...
« Last Edit: 20 Jan, 2007, 02:45:14 by w4tt4n4b3 »
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


banned13

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2972
    • Gender:Female
Το είδα χθες το βράδυ. Συγκλονιστικό.
H ερμηνεία του Ulrich Mühe (Βίσλερ) με άφησε άφωνη.

Αν δεν ήταν στο πίσω κάθισμα και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που έπρεπε να συζητάει διεξοδικά (και κάπως μεγαλόφωνα) κάθε σκηνή για να λύνει τις απορίες της κυρίας, θα ήμουν ακόμα πιο ευχαριστημένη.
Τι πρόβλημα κι αυτό οι συν-θεατές που φλυαρούν λες και βρίσκονται στο σαλόνι του σπιτιού τους και βλέπουν βίντεο!



Pink Panther

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1675
    • Gender:Female
  • Τσα!
Εμείς όλο λέμε να πάμε να το δούμε και όλο κάποιος πέφτει ξερός από κάποια ίωση και δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμη! Μάλλον σε DVD θα το δούμε!
Κάθε που νιώθω μοναξιά, σκέφτομαι πως υπάρχεις
Και θέλω να 'ρθω εκεί κοντά, τίποτα να μην πάθεις


inertia

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 822
    • Gender:Female
Εμείς όλο λέμε να πάμε να το δούμε και όλο κάποιος πέφτει ξερός από κάποια ίωση και δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμη! Μάλλον σε DVD θα το δούμε!

Run, run, run to a theatre near you! Όλο και κάποιο Καραντίνα-ODEON θα υπάρχει... Και μόνο για τη μουσική του αξίζει η θέαση σε σινεμά!
Nobody puts Baby in a corner!



Pink Panther

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1675
    • Gender:Female
  • Τσα!
Run, run, run to a theatre near you! Όλο και κάποιο Καραντίνα-ODEON θα υπάρχει... Και μόνο για τη μουσική του αξίζει η θέαση σε σινεμά!

Μόνη μου θα πάω να το δω στο τέλος. Μέχρι να γιάνουμε όλοι...άστα βράστα!
Κάθε που νιώθω μοναξιά, σκέφτομαι πως υπάρχεις
Και θέλω να 'ρθω εκεί κοντά, τίποτα να μην πάθεις


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Και λίγη γραφικότητα, για να γελάσει το χειλάκι μας. Ευγενής προσφορά (ποιού άλλου;) του Ριζοσπάστη:

Το παιχνίδι μέρα με τη μέρα χοντραίνει! Ενα μέρος του «ξανα-ανανεωμένου» γερμανικού κινηματογράφου, φαίνεται, ανέλαβε έναν πολύ σημαντικό ρόλο να παίξει. Από τη μια να εξανθρωπίσει το ναζισμό και να δικαιολογήσει τη συναίνεση ή, στην καλύτερη περίπτωση, την αδράνεια του γερμανικού λαού (εκτός των κομμουνιστών και κάποιων κοντινών στους κομμουνιστές δημοκρατών, που αγωνίστηκαν ενάντια στο φασισμό και πλήρωσαν γι' αυτό), στη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου, και από την άλλη να συκοφαντήσει τον κομμουνισμό. Και στις δυο περιπτώσεις ο κινηματογράφος αυτός προσποιείται, ότι είναι κριτικός και ουδέτερος! Οτι εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι το «γερμανικό δράμα» και μόνον! Αυτή την εβδομάδα σειρά έχει ο κομμουνισμός που, τελικά, είναι και ο μοναδικός στόχος! Η ταινία του γεννημένου το 1973 στην Κολωνία και μεγαλωμένου στη Νέα Υόρκη Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ, «Οι ζωές των άλλων», καταπιάνεται, με τι άλλο, με την «κακιά» και «απάνθρωπη» Στάζι! Κουβέντα, φυσικά, για τις μυστικές υπηρεσίες της Δυτικής Γερμανίας, της Αμερικής και των άλλων συμμάχων... Ετσι, βέβαια, παραποιείται η ιστορία. Και με παραποιημένη ιστορία οι λαοί δεν καταλήγουν σε σωστά συμπεράσματα, τόσο απαραίτητα για το μέλλον του κόσμου. Το «Οι ζωές των άλλων», λοιπόν, πέρα από τις κινηματογραφικές τους αρετές ή, μάλλον, ακριβώς για τις κινηματογραφικές τους αρετές, είναι πολύ επικίνδυνη! Επικίνδυνη με την έννοια ότι χρησιμοποιεί το συναίσθημα, το οποίο, σε συνάρτηση με την άγνοια και τη στρεβλή πληροφόρηση, παγιδεύει το θεατή και τον οδηγεί σε λαθεμένα συμπεράσματα! Μια μεγάλη Ανατολικογερμανίδα θεατρίνα έχει μεγάλες αδυναμίες! Ζει με απαγορευμένα χάπια και αγαπάει υπερβολικά την καριέρα της. Αυτές οι δυο μεγάλες αδυναμίες την οδηγούν σε δυο αγκαλιές. Η μία είναι η επιλογή της καρδιάς της, ένας πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας, και η άλλη ένας υπουργός της κυβέρνησης που της παρέχει «προστασία». Σε κάποια φάση η θεατρίνα θα υποχρεωθεί να αποφασίσει. Την καρδιά ή την προστασία; Επιλέγει την καρδιά! Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει το δράμα! Ο προδομένος υπουργός, μια καρικατούρα υπουργού, θυμώνει. Καλεί τη Στάζι, που... όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, που εκτελεί προσωπικές εντολές υπουργών και όχι αποφάσεις οργανωμένου κράτους, σύμφωνα με την ταινία, και τη διατάζει: Βρέστε μου στοιχεία για το συγγραφέα και εν ανάγκη κατασκευάστε τα! Ο αξιωματικός που παίρνει την εντολή, προσδοκώντας προαγωγή, το παίρνει προσωπικά. Καλεί έναν κολλητό του «εξειδικευμένο» πράκτορα της Στάζι και αρχίζει η παρακολούθηση. Και ενώ όλα είχαν σχεδιαστεί στην εντέλεια, δεν είχε ληφθεί υπόψη ο «ανθρώπινος παράγοντας». Ο δεύτερος πράκτορας, ο «εξειδικευμένος», ο οποίος ήταν και ο κύριος παρακολουθητής, «συγκινείται» από το «δράμα» του συγγραφέα και τάσσεται, μυστικά φυσικά, με το μέρος του. Αντί να τον καταδώσει, όπως είχε υποχρέωση, τον προστατεύει. Τον διασώζει σωστότερα! Η πράξη του, βέβαια, δε χρεώνεται στην ιδεολογική ορθότητα, την οποία υπερασπίζεται, αλλά στον «καλό» συναισθηματισμό του! Στο μεταξύ για το καλό της «ελευθερίας» και το κακό της Στάζι, παρεμβαίνει ο πολύς Γκορμπατσόφ! Ανατρέπεται ο σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ενωση και στη συνέχεια και στην Ανατολική Γερμανία. Μετά την ανατροπή, ως γνωστόν, η «ελευθερία» φυσάει απ' όλες τις γνωστές και άγνωστες κατευθύνσεις, σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες! Οι Ανατολικογερμανοί «αναπνέουν». Ο συγγραφέας, και δεν είναι μόνον αυτός σύμφωνα με την ταινία, ανοίγει το φάκελό του και μαθαίνει για την παρακολούθηση και τον «καλό» πράκτορα. Στον οποίον αφιερώνει και την πρώτη του «μετα-κομμουνιστική» νουβέλα, με τον τίτλο, «Σονάτα για έναν καλό άνθρωπο»! Οχι, δεν πρόκειται για μελό. Στηρίζεται στη λογική του μελό! Πάνω, όμως, σε αυτό το δοκιμασμένο είδος ο, πράγματι άξιος, σκηνοθέτης και πολύ καλός σεναριογράφος (δικό του είναι και το σενάριο της ταινίας), Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ έφτιαξε μια ενδιαφέρουσα, και γι' αυτό επικίνδυνη, κινηματογραφική ταινία. Χρησιμοποίησε όλο το ταλέντο του, το οποίο πράγματι περισσεύει, και έφτιαξε μια ταινία με πλοκή, με σασπένς, με αρχή, μέση και τέλος. Και παρότι η υπόθεση είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά και μονόπλευρη, το τελικό αποτέλεσμα για πολλούς θεατές, κυρίως πολιτικά απληροφόρητους, είναι αρκετά πειστικό! Είναι φανερό, λοιπόν, πως έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ δύσκολο και σοβαρό ιδεολογικό αντίπαλο! Ο οποίος, πολύ έντεχνα, αποσιωπά το μεγάλο και καταπιάνεται με το μικρό! Ο πανέξυπνος και ταλαντούχος Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ, γνωρίζοντας τα μυστικά του κινηματογράφου, με την άριστη τεχνική και την αξιοπρόσεκτη αισθητική του, καταφέρνει να εξουδετερώσει πολλά από τα ευλόγα ερωτήματα, που προκύπτουν και τα οποία, αν έμπαιναν στη συζήτηση, θα αποδυνάμωναν το έργο του: Η Στάζι θα κριθεί από την ιστορία για τις «υπερβάσεις» της, για τις «παρανομίες» της, για τις όποιες «σκοπιμότητές» της (κατηγορίες ενορχηστρωμένες που εκτοξεύονται από θεούς και δαίμονες) ή για τον σκληρό ταξικό αγώνα που έδωσε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους εχθρούς του κομμουνισμού; Η «προσωπική περίπτωση» που εξετάζει η ταινία, όσο αληθινή και αν είναι (που δεν είναι), μήπως αναιρεί την αναγκαιότητα για ισχυρές και αυστηρές μυστικές υπηρεσίες από τα λαϊκά κράτη, όταν απέναντί τους υπάρχει εχθρός και μάλιστα ισχυρότερος και καλύτερα εξοπλισμένος; Οταν συνεχίζεται η ταξική πάλη; Οταν όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά; Αν ο καλόπιστος θεατής «πιάσει» μια λεπτομέρεια, από τις πολλές που διαφεύγουν στην ταινία, παρ' όλη την προσοχή που υπέδειξε (οι οποίες λεπτομέρειες, δυστυχώς, πιάνονται μόνον από τους έμπειρους πολιτικά θεατές) και απαντήσει σωστά στο ερώτημα που θα προκύψει από την ανάγνωση αυτής της «λεπτομέρειας», τότε θα νιώσει ισχυρός για να αντιμετωπίσει το συναίσθημα που κυριαρχεί και καραδοκεί. Το συναίσθημα που τον παγιδεύει. Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο «καλός» Ανατολικογερμανός συγγραφέας έγραψε και έστειλε κρυφά ένα άρθρο του στο δυτικογερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ». Το γνωστό, γνωστό με όλες τις έννοιες, περιοδικό, ποιανού συμφέροντα υπερασπίζεται; Τελικά με ποιους συντάσσεται ο συγγραφέας; Και τι θα έπρεπε, τάχα μου, να κάνει η Στάζι; Ας μην προχωρήσω! Απαντήσεις υπάρχουν δεκάδες και για τη Στάζι. Η ταινία, πέρα από τις προθέσεις της, που είναι φανερές, βάζει και ένα πολύ επείγον και σοβαρό ζήτημα, για τους κομμουνιστές. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γίνεται επιτακτικότερη η ανάγκη για θεωρητική θωράκιση. Οι επιθέσεις, που θα δεχτούμε στο μέλλον, θα είναι πιο έντονες, πιο συντονισμένες και πιο «ταλαντούχες». Δεν είναι η άμυνα που ενδείκνυται. Η επίθεση απαντάει στις επιθέσεις!
 


banned13

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2972
    • Gender:Female
Πολύ διασκεδαστικό, αλλά ειλικρινά, μια και δεν διαβάζω Ριζοσπάστη, έτσι είναι όλα τα άρθρα τους; Χωρίς παραγράφους, αρχή, μέση και τέλος; Αφάνταστα κουραστικό μέχρι να το διαβάσεις ολόκληρο!


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Πολύ διασκεδαστικό, αλλά ειλικρινά, μια και δεν διαβάζω Ριζοσπάστη, έτσι είναι όλα τα άρθρα τους; Χωρίς παραγράφους, αρχή, μέση και τέλος; Αφάνταστα κουραστικό μέχρι να το διαβάσεις ολόκληρο!
Το χωρίς άρχή, μέση και τέλος ισχύει περισσότερο για άλλα πράγματα παρά για τα άρθρα τους.
Είναι πρόσφατο το κείμενο; Αν ναι, τότε τα αντανακλαστικά τους επιδέχονται πολλαπλής βελτίωσης...η ταινία προβάλλεται εδω και μήνες...
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


banned13

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2972
    • Gender:Female
Quote
Είναι πρόσφατο το κείμενο; Αν ναι, τότε τα αντανακλαστικά τους επιδέχονται πολλαπλής βελτίωσης...η ταινία προβάλλεται εδω και μήνες...
Αν είναι πρόσφατο, φαίνεται ότι επεδείκνυαν αιδήμονα αυτοσυγκράτηση για πολλούς μήνες, αλλά δεν άντεξαν τώρα που πήρε το Όσκαρ η ταινία!


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Αν είναι πρόσφατο, φαίνεται ότι επεδείκνυαν αιδήμονα αυτοσυγκράτηση για πολλούς μήνες, αλλά δεν άντεξαν τώρα που πήρε το Όσκαρ η ταινία!
Μάλλον αυτό είναι...δεν έχουμε με τί να ασχοληθούμε και τώρα που ακούστηκε λόγω Όσκαρ, ασχολούματε.
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
Δεν είναι πρόσφατο. Έχει κάτι μήνες που (ανα)δημοσιεύθηκε. Απλώς μόλις το πέτυχα. :)


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 813872
    • Gender:Male
  • point d’amour
Ρε παιδιά, κάτι λέει για τον Στάζι, για τον δικό μας Στάζη εννοεί;


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 71010
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou

banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Τα Νέα, 14/12/2006, από τον Δημήτρη Δανίκα. Βαθμοί: 5/10. Για τον Δανίκα η ταινία μετά κόπου περνάει τη βάση. Ο ταινιοκριτικός μιας αστικότατης εφημερίδας λέει, με άλλα λόγια, στους αναγνώστες της εφημερίδας (βαμμένα κομμούνια όλοι τους) να μην τη δουν αν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Και αναρωτιέμαι: γιατί δεν κάνουν τα Νέα και ο Ριζοσπάστης τράμπα τους ταινιοκριτικούς τους όταν έχουν τέτοιες ταινίες; Με του Ριζοσπάστη γελάσαμε περισσότερο...



Οι ζωές των άλλων

Με άφθονες στρώσεις σοβαρότητας
Και ελάχιστη ουσία

Βαθμοί = 5/10
(χωρίς τη Στάζι, θα την έτρωγε το μαύρο σκοτάδι)

Τα τριάκοντα αργύρια

Και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς τη Στάζι; Προπαγάνδα για να παίρνουμε βραβεία. Ο χερ Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ και «Οι ζωές των άλλων» με τόσα ευρωπαϊκά Όσκαρ εγκαταστάθηκαν στο ρετιρέ της Γηραιάς Ηπείρου, εκτοπίζοντας γίγαντες όπως τους Κεν Λόουτς και Αλμοδόβαρ. Τον κομμουνισμό πολλοί εμίσησαν, τα τριάκοντα αργύρια ουδείς!

Για να καταλάβετε τη διαφορά. Απλώς κατεβάστε από τον σκληρό δίσκο της μνήμης σας το θρυλικό «Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο» του Βρετανού και αγαπητού Τζον Λε Καρέ. Θυμηθείτε λοιπόν. Με πόσο δέος και σεβασμό αυτός ο δεξιός των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών προσέγγιζε και περιέγραφε τους ιδεολόγους πράκτορες των Γερμανών κομμουνιστών. Θυμηθείτε την ουδετερότητα στη διαχείριση ενός αόρατου πολέμου σκιών. Καλοί και κακοί είναι ηθικές κατηγορίες για νήπια, αφελείς και αγράμματους. Και θυμηθείτε ακόμα το επιμύθιο απ' αυτό το σκληρό πόκερ της ΜΙ6 με τη Στάζι.

Όλες, μα όλες αυτές οι σκιές, πιόνια στη σκακιέρα της εξουσίας. Αμερικανικής, ρωσικής, αγγλικής, γαλλικής. Διπλός πράκτορας, δηλαδή άνθρωπος των Βρετανών, ο αρχηγός των γερμανικών υπηρεσιών Πέτερ Βαν Άικ. Με τελικά θύματα της ιστορίας, από τη μια, τον ανιδιοτελή φανατικό ιδεολόγο Όσκαρ Βέρνερ και, από την άλλη, τον Βρετανό φιλελεύθερο πράκτορα Ρίτσαρντ Μπάρτον. Και το χειρότερο; Ο Μπάρτον, ο πράκτορας των Βρετανών, είναι χωρίς φυσικά να το γνωρίζει, προδομένος από τη δική του υπηρεσία. Τον στέλνουν στη Γερμανία για να παγιδεύσει τον ανιδιοτελή Βέρνερ, ώστε ανενόχλητος ο Πέτερ Βαν Άικ να παραμείνει στη θέση του για να καρφώνει την χώρα του στη Μ. Βρετανία!

Μία η μόνιμη επωδός που διαπερνάει όλη την ραχοκοκαλιά των μυθιστορημάτων του Τζον Λε Καρέ. Ανεξάρτητα από ιδεολογίες, στρατόπεδα, κοινωνίες. Ανεξάρτητα από καπιταλισμούς, σοσιαλισμούς, κομμουνισμούς. Επρόκειτο, λέει, για μάχη γιγάντων. Χαρισματικοί, τολμηροί, οπλισμένοι με επιστημονική γνώση και πολυδιάστατη σκέψη. Γίγαντες οι εχθροί. Αμ τι νομίζετε; Ότι οι άνθρωποι της Στάζι και της CIA κυκλοφορούσαν με μυτερά λουστρίνια και με γκρίζα καμπαρντίνα; Δηλαδή επιπέδου Μπάμπαλη ήταν ο Γκιγιόμ, το δεξί χέρι του Βίλι Μπραντ που, όταν αποκαλύφθηκε η διπλή ιδιότητά του και όταν χτύπησαν την πόρτα να τον συλλάβουν, εκείνος, έτσι φάτσα φόρα τούς είπε «ναι είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος»; Θα τρελαθούμε!

Κάπως έτσι έπιασα τον εαυτό μου να τσιμπιέται μετά τα πρώτα τριάντα λεπτά της καλύτερης - κατά την ετυμηγορία των Ευρωπαίων επαγγελματιών - ταινίας του 2006. Αν όμως καταφέρεις να γκρεμίσεις τη σοβαροφάνεια και την κουλτουριάρικη βιτρίνα. Αν γδύσεις το σενάριο απ' όλα τα προσχήματα και τα βαρύγδουπα νοήματα. Αν στύψεις και πετάξεις τις απαστράπτουσες λεμονόκουπες στα σκουπίδια, πάνω κάτω, τρία πράγματα θα μείνουν επί της ουσίας.

Πρώτο, όλο αυτό το δράμα, το βάσανο, η τραγωδία οργανώθηκαν προκειμένου να ικανοποιηθεί το σεξουαλικό καπρίτσιο ενός παχύδερμου, γλοιώδους υπουργού της μακαρίτισσας Ανατολικής Γερμανίας. Να πηδήξει μια χυμώδη πρωταγωνίστρια ήθελε ο χοντρός. Μπορεί. Όχι μόνο εκεί, παντού. Αλλά διάολε, δεν ήταν αυτό που χαρακτήριζε το μέγεθος ενός Μάρκους Βολφ, αρχηγού των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών. Έλεος. Δεύτερο, το ίδιο δράμα, το ίδιο βάσανο, η ίδια τραγωδία ξεκίνησε από τις εμμονές, τα καπρίτσια και τις στερήσεις ενός κομπλεξικού λοχαγίσκου των ίδιων υπηρεσιών που κόντρα στα τεκμήρια, τα γεγονότα και τις αποδείξεις για την άριστη κομματική συνέπεια ενός θεατρικού συγγραφέα, εκείνος επέμενε πως κάποιο λάκκο έχει φάβα και πως το χρυσό αγόρι της θεατρικής σκηνής της Ανατολικής Γερμανίας είναι αιρετικός, ίσως και άνθρωπος των ιμπεριαλιστών. Και τρίτο, το παρανοϊκό σπορ φακελώματος των καλλιτεχνών δεν ήταν αποκλειστικό προνόμιο των Ανατολικογερμανών κομμουνιστών. Ο όγκος των φακέλων που διατηρούσε ο Χούβερ για τον Τσάπλιν έπιανε όλες τις αποθήκες του FBI.

Και επί της κινηματογραφικής - σεναριακής και σκηνοθετικής - ουσίας. Ποιος είναι ο δραματουργικός άξονας αυτής της ιστορίας; Ο αξιωματικός της Στάζι, ο θεατρικός συγγραφέας, η πρωταγωνίστρια, ο υπουργός ή ο συνταγματάρχης των ίδιων υπηρεσιών; Όλοι. Δηλαδή ο κανένας. Ποιο είναι το «θέμα»; Το φακέλωμα, οι εμμονές του λοχαγίσκου, οι σεξουαλικές διαστροφές του υπουργού, η αντικαθεστωτική δράση των καλλιτεχνών, ο ηρωισμός της πρωταγωνίστριας; Όλα, δηλαδή κανένα. Και ποιο είναι το ύφος της ταινίας; Η κατασκοπεία, η αυτοθυσία, το μελόδραμα, η δικτατορία; Λίγο απ' όλα να 'σαι μέσα σε όλα. Το συμπέρασμα απλό. Μια καλοφτιαγμένη, σοβαροφανής, σιδερωμένη τρίχα έγινε η καλλιτεχνική τριχιά, που στα χαρτιά και τα βραβεία έπνιξε την αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού σινεμά. Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν πρέπει να αισθάνεται τόση αφόρητη μοναξιά!




banned13

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2972
    • Gender:Female
Ο Δανίκας αναγκάστηκε μετά από λίγο καιρό να δημοσιεύσει ένα (υποκριτικό) mea culpa στον Ταχυδρόμο, όπου, απ' ό,τι θυμάμαι, έλεγε ότι πήγε και ξαναείδε την ταινία, και, ναι, παραδέχεται ότι έχει κάποια προτερήματα, αλλά και αυτή τη φορά -με πολύ πιο υπόγειο τρόπο- την έβγαζε πάλι άχρηστη.


 

Search Tools